De Sisters of Perpetual Indulgence uit Los Angeles kwamen recent in opspraak toen een onderscheiding van honkbalteam de Dodgers werd ingetrokken onder conservatief katholieke druk. Maar de drag-nonnen toonden zich vergevingsgezind.
Zuster Tootie Toot (met groene glitterlippen, een donkere baard en een smaragdgroene cocktailjurk) vond haar roeping toen ze op een dag een zogenaamde leather bar binnenliep waar een aantal zusters bijeenzat. Ze wist het gelijk, als donderslag bij heldere hemel.
Zuster Unity (met oranje sluier, oranje opgemaakte ogen en een harige, oranje stola) ontdekte haar roeping toen ze toevallig bij een pride-optocht in San Francisco de oorspronkelijke zusterorde de menigte zag zegenen. Er ging een haast elektrische golf door haar heen, ‘een tintelende mix van vuur en ijs’.
En zuster Candy Cide van het Altijddurend Misverstand (zwarte jurk met lange mouwen, een wit slabbetje en meerdere kettingen met nepparels) wist wat ze wilde toen ze een groep drag-nonnen over straat zag lopen tijdens een pride-evenement in Los Angeles. Hun zelfverzekerde houding sprak haar aan. ‘Ik voelde me destijds zo schuldig, ik dacht dat ik mijn ouders teleur zou stellen om wie ik was,’ zei ze. ‘De zusters willen juist die stigmatiserende schuld bij mensen wegnemen en ze weer gelukkig maken. Toen ik dat hoorde, had ik zoiets van: dat moet ik zowel voor mezelf als voor anderen gaan doen.’
Met hun kenmerkende witte make-up, enorme kappen (die ze zelf Hoobie Doobies noemen) en superlange wimpers trekken de Sisters of Perpetual Indulgence overal waar ze komen de aandacht. De afgelopen tijd steeg hun bekendheid echter naar nieuwe hoogten. De Dodgers, een honkbalteam uit Los Angeles, kondigde aan dat ze de zusters een onderscheiding zouden geven voor hun ‘heldendom’ in de gemeenschap. Toen conservatieve katholieke groeperingen zich daartegen verzetten, trokken ze de onderscheiding weer in om die vervolgens toch weer toe te kennen. Dat alles voltrok zich in slechts enkele dagen.
De zusters namen de onderscheiding voor de tweede keer in ontvangst en de leiding van de Dodgers beloofde zichzelf in de toekomst beter te informeren. De zusters toonden geen bitterheid. Integendeel, ze zegenden de aanwezigen:
Mogen de wedstrijden gezegend zijn!
Mogen de spelers gezegend zijn!
Mogen de fans gezegend zijn!
Mogen het bier en de hotdogs in smakelijke overvloed vloeien!
Sommige zusters vonden het wel degelijk moeilijk om de Dodgers te vergeven. Maar dat is niet wat de zusters willen uitdragen, zegt zuster June Cleavage, een cisgender vrouwelijk lid van de groep. (De Sisters of Perpetual Indulgence verwelkomen mensen van ‘elk gender, elk ras, elke romantische voorkeur, klasse, soort, stam, drankvoorkeur en seksuele geaardheid’, aldus hun website.) ‘Je sluit je niet aan bij deze organisatie als je geen begrip of medeleven hebt en dergelijke conflicten nog niet eerder hebt meegemaakt,’ zegt ze. ‘Ik denk dat dat onderdeel is van de roeping.’
Eigen manier
Op een recente lenteavond verzamelden elf zusters zich in Elysian Park in de schaduw van het Dodger Stadium. Ze kwamen in vol ornaat bijeen om het verleden, het heden en de toekomst van de non-profitgroep te bespreken in de nasleep van alle chaos die er was ontstaan.
De geschiedenis van de zusters begon in 1979, toen drie homoseksuele mannen in San Francisco steeds vaker in habijten begonnen rond te lopen. Wat begon als een gewaagde grap werd al snel serieuzer: begin jaren tachtig sloeg de aidscrisis toe. De Sisters of Perpetual Indulgence zetten de eerste inzamelingsacties voor aidsorganisaties op en publiceerden het eerste pamflet dat voorlichting gaf over veiliger seks.
De groep was even vrijpostig als dienstbaar en die combinatie sloeg aan. Ze werden steeds bekender en zetten nieuwe kapittels op in steden over de hele wereld. Zo ook in Los Angeles in 1995.
De missie van de zusters is ‘het verlichten van stigmatiserende schuld en het verspreiden van universele vreugde’. Maar sinds hun oprichting worden ze duivels en antikatholiek genoemd en door hun tegenstanders beschuldigd van godslastering: ze zouden katholieke nonnen bespotten.
Maar zo zien zij het niet. ‘We spotten nergens mee,’ zegt Zuster Harlot D Lite (rode geribbelde minijurk, rode oorbellen met kwastjes en sierlijke roze make-up). ‘We waarderen nonnen en we doen de dingen op onze eigen manier, voor onze gemeenschap.’
Alle zusters werken op vrijwillige basis en al het geld dat ze verdienen met donaties, optredens of de evenementen die ze organiseren, gaat naar liefdadigheidsinstellingen. ‘Elke dollar die bij de zusters binnenkomt, vloeit terug naar de gemeenschap,’ zegt zuster Candy Side. ‘We verdienen er zelf geen cent aan.’
Ook geven ze individuele hulp aan mensen in nood. ‘Toen we net begonnen, verraste het ons dat mensen niet alleen de grap waardeerden, maar het nonnenaspect ook echt serieus namen,’ zegt Zuster Unity. ‘En toen dachten we steeds vaker: Weet je, we hebben ook een serieuze verantwoordelijkheid. Laten we die vervullen. Laten we mensen glitter en humor geven, maar ook dat overbrengen waarin we echt geloven.’
Zuster Unity herinnert zich dat ze in het toilethokje van een gaybar de biecht afnam van een stoere leather daddy die zich zorgen maakte over zijn vriendje
Inmiddels noemen de zusters de een-op-eengesprekken die ze hebben ‘zendingswerk’. Ze vertellen dat deze veel voorkomen. Zo stond zuster Mariposa Patriota, nu met emeritaat, een keer op een straathoek in West Hollywood boven het gedreun van dancemuziek uit te praten met een jongeman. De man, die uit Orange County kwam, was net uit de kast gekomen tegenover zijn ouders en huilde omdat het niet goed was gegaan. Mariposa Patriota verzekerde hem dat het goed zou komen. Nu deed het pijn, maar er stond een gemeenschap van duizenden mensen klaar om hem te steunen en zijn nieuwe vrienden en familie te worden.
Zuster Unity herinnert zich dat ze in het toilethokje van een gaybar de biecht afnam van een stoere leather daddy die zich zorgen maakte over zijn vriendje. Onlangs nog, bij de White Dress Party die de zusters elk jaar organiseren, stond zuster June Cleavage dertig minuten lang hand in hand met een vrijwilliger die treurde om zijn pas overleden moeder.
Sommige zusters denken dat de witte make-up, dat een soort anoniem effect heeft, mensen in staat stelt om zich voor hen open te stellen. ‘Het is een masker. Soms vinden mensen het minder eng om tegen een masker te praten dan tegen iemand met een echt gezicht,’ zegt zuster Candy Cide.
Zuster Loose Clarita (met glanzende make-upstrepen op het gezicht die op de Mexicaanse vlag lijken) zegt dat de zusters spelen met het archetype van de hofnar of de clown. ‘Tenzij je een fobie voor ze hebt, weet je dat clowns je geen pijn zullen doen. De clown is altijd de domme, degene zonder waarde,’ zegt ze. ‘Dat stelt ons in staat om contact te maken met de donkere plekken van de ziel, waar mensen zelf misschien bang voor zijn.’
Hard werk
Om lid te worden van de zusters moet je veel meer doen dan een mooie naam kiezen en je opmaken. Meestal duurt het proces minstens anderhalf jaar. Het begint met de aspirantfase: iemand geeft aan zuster te willen worden, kiest een naam en begint bijeenkomsten bij te wonen. Als dat allemaal goed gaat, begint drie maanden later de postulantfase: de zuster in spe mag de karakteristieke make-up dragen, maar krijgt nog geen sluier. Weer zes maanden later breekt de beginnersfase aan. Een beginnend zuster draagt de Hoobie Doobie en wordt verwacht deel te nemen aan evenementen en bijeenkomsten, maar moet daarop een witte sluier dragen.
Om een volwaardig zuster te worden moet elke beginneling een project voltooien, zoals het organiseren van een evenement of het opzetten van een campagne voor veilige seks. Eén zuster schreef bijvoorbeeld een kookboek, waarvan ze de opbrengsten aan een aidsorganisatie schonk. Iemand anders zette in een lhbtq+-ruimte in Torrance [een stad dicht bij Los Angeles] een zogenaamde sister story time op: eens in de zoveel tijd komen zusters aan kinderen voorlezen in het Engels en Spaans.
‘Hoe ik het vaak aan mensen uitleg, is dat elke fase in feite toetst of jouw vorm van gekte past bij onze vorm van gekte,’ zegt zuster Kumonawanna Leya. ‘En of je naast alle frivoliteit ook echt komt om te werken. Want dat is het: hard werk.’
De zusters zijn eraan gewend in het middelpunt van de belangstelling te staan, maar velen geven toe dat de recente storm van aandacht een emotionele tol heeft geëist.
In de media werd gesuggereerd dat de Dodgers de prijs hadden ingetrokken omdat de fanbase van het honkbalteam grotendeels Latino en katholiek is. Zuster Bearonce Knows, die al haar hele leven al Dodgers-fan is, wond zich hierover op. ‘Ik had zoiets van: ja, dat ben ik ook. Dus wat zeg je nou eigenlijk?’
Zuster Tootie zegt dat de aanvankelijke afwijzing bij veel van de zusters pijnlijke ervaringen uit het verleden opriep. ‘Mijn eerste reactie was: hier gaan we weer – hetzelfde liedje,’ zegt ze. ‘De meesten van ons zijn queer en gay. We zijn gewend aan teleurstellingen, want er zijn ons al vaker dingen afgepakt. Veel van ons hebben dat ervaren binnen onze familie, vriendenkring en gemeenschap.’
Maar veel van de zusters vertellen dat de recente ervaring ze ook iets heeft opgeleverd, nog los van de excuses die ze uiteindelijk van de Dodgers kregen. ‘Ik ben een Mexicaanse homoman die in de Verenigde Staten woont, dus ik ben altijd bang,’ zegt zuster Bearonce. ‘Deze specifieke situatie verandert dat niet voor mij, maar ik voelde me vooral gesteund, niet alleen door onze eigen gemeenschap maar ook door mensen daarbuiten.’
Zuster Tootie is het daarmee eens. ‘In het begin was ik verdrietig, maar toen ik zag hoeveel mensen steun en liefde uitten, leefde ik juist op,’ zegt ze.
Zuster Unity was ontroerd door alle steun van lhbtq+-organisaties, die drag-performers in het verleden niet altijd een warm hart hebben toegedragen. ‘Ik denk dat binnen de lhbtq+-gemeenschap een culturele verandering gaande is,’ zegt ze.
Voor Zuster Candy Cide was het belangrijkste dat ze steun kreeg van haar biologische familie. Toen ze jaren geleden bij haar ouders uit de kast kwam, kostte haar dat veel moeite. Maar afgelopen week belde haar moeder haar op om te zeggen hoe erg ze het vond dat de Sisters of Perpetual Indulgence door het slijk werden gehaald. Ze wist dat het een geweldige groep was – en Candy een geweldige persoon.
Het was het zoveelste bewijs dat drag-nonnen wonderen kunnen verrichten.
Lees ook:
