Wat schrijven internationale commentatoren over de recente antisemitische aanslagen? ‘Wanneer je Israël demoniseert (…), breng je Joden in gevaar.’
Brendan O’Neill – schrijver en uitgever
The Spectator
‘De barbaarse aanval op de ambulances is een gevolg van 2,5 jaar toenemend antisemitisme. (…) “Het is gewoon kritiek op Israël” – hou toch op. De situatie is te urgent voor zulk glibberig moreel ontwijkend gedrag (…) Wanneer je ‘s werelds enige Joodse natie demoniseert als verdorven, breng je Joden in gevaar. Wanneer je het zionisme bestempelt als een moorddadige ideologie, hang je een doelwitbord om de nek van zionisten – en de meerderheid van de Joden in Groot-Brittannië identificeert zich als zionist.
Jonathan Freedland – columnist en podcastpresentator
The Guardian
‘Dit is een terugkerend patroon: mensen die zogenaamd verontwaardigd zijn over Israëls gedrag, besluiten hun woede te richten op de Joden in hun eigen buurt. Ze kunnen Russen niet uitstaan, maar Russisch-orthodoxe kerken hebben geen 24-uursbewaking nodig. Mensen verafschuwen Trump en zijn bombardementen op Iran, maar winkels met Amerikaanse logo’s in Britse winkelstraten worden niet vernield of beklad. (…) Israël en Joden vormen de uitzondering.
Daniel Sugarman – Directeur van Board of Deputies of British Jews
Jewish News
‘Het Iraanse regime heeft decennialang enorme middelen geïnvesteerd in een van zijn kerndoelen: Israëls vernietiging. (…) Maar deze uitleg van Israëls handelen zal Joden in de diaspora niet beschermen. Wie zich schuldig maakt aan beledigingen, geweld of brandstichting is niet geïnteresseerd in zulke verklaringen. En dat geldt steeds vaker ook voor mensen die economisch door de oorlog worden getroffen. (…) Het wordt steeds makkelijker om Israël tot oorzaak van alle ellende te maken.’
Ben M. Freeman – Auteur van The Jews: An Indigenous People
The Jewish Chronicle
‘Jodenhaat is nooit door Joden zelf gecreëerd, maar ontstaat binnen de culturen en politieke bewegingen van de niet-Joodse wereld. De bestrijding ervan is dus geen Joodse, maar een maatschappelijke verantwoordelijkheid. Die verantwoordelijkheid vereist meer dan medeleven. Het vereist helderheid en moed, het herkennen van normalisering, activisme en politieke bewegingen, en de weigering om het te vergoelijken, te bagatelliseren of te verhullen met taal die het moreel gerechtvaardigd laat lijken.
