Een recessie betekent slecht nieuws voor iedereen, van baby’s tot bejaarden. Evenals een pandemie. Maar millennials lijken het onevenredig slecht te hebben getroffen. Zelfs in een tijd van economische groei weten de meest succesvolle onder hen het hoofd net boven water te houden. Een aanklacht.
Hallo, verloren generatie.
Op dit moment betreden millennials de arbeidsmarkt, tijdens de ernstigste crisis sinds de Grote Depressie in de jaren dertig van de vorige eeuw. Ze zijn opgezadeld met schulden, hebben niet de gelegenheid vermogen op te bouwen, zitten gevangen in slecht betaalde baantjes zonder perspectief, hebben nooit de financiële zekerheid kunnen krijgen waar hun ouders, grootouders en zelfs oudere broers en zussen op kunnen terugvallen. De jaren waarin ze normaal gesproken een piek zouden bereiken qua inkomsten, vallen samen met een economische catastrofe die nog ernstiger is dan de Grote Depressie. Daarmee lijken ze onafwendbaar de eerste generatie te worden in de geschiedenis van het moderne Amerika die het slechter gaat krijgen dan hun ouders.
Het is nog te vroeg om te zeggen hoe deze huidige gezondheidscrisis, waardoor ondernemingen omvallen en mensen hun baan verliezen, zal uitpakken voor de verschillende leeftijdsgroepen, of hoeveel inkomen en vermogen elke afzonderlijke generatie zal verliezen; het is nog veel te vroeg om te zeggen in hoeverre de verschillende leeftijdsgroepen zullen terugveren. Maar wat al duidelijk is, is dat de millennials heel kwetsbaar zijn. Ze hebben minder spaargeld dan eerdere generaties. Ze hebben minder geld belegd. Ze bezitten minder onroerend goed waarmee ze eventueel een hypotheek kunnen oversluiten, of dat ze kunnen verhuren of verkopen. Ze verdienen minder en hebben minder goede secundaire arbeidsvoorwaarden, zoals doorbetaling bij ziekte. Ze moeten meer dan een half biljoen aan studieleningen afbetalen, en daarnaast hebben ze te maken met hoge huren en kosten voor kinderopvang.
Het zijn rotbanen en nu worden alle jongeren met die rotbanen ontslagen
Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, vervullen millennials, in ieder geval op dit moment, onevenredig veel van de banen die als eerste dreigen te verdwijnen: deze crisis treft vooral de jongere, diverse, flexibel inzetbare groep, die voor een overgroot deel uit millennials bestaat. Zij maken de meerderheid uit van het barpersoneel, de helft van het aantal mensen in de horeca en een groot deel van het winkelpersoneel.
Ze zijn ook in grote mate afhankelijk van losse klussen en tijdelijke contracten, precies de hoek waar de klappen vallen als de economie tot stilstand dreigt te komen. Het is een wrange werkelijkheid: het zijn rotbanen en nu worden alle jongeren met die rotbanen ontslagen.
Grote Depressie-achtige taferelen
De weinige gegevens waarover we beschikken duiden op een financiële tsunami voor jonge arbeidskrachten. Een onlangs uitgekomen rapport van Data for Progress maakt melding van een schokkend percentage: tweeënvijftig procent van de mensen onder de vijfenveertig is zijn baan kwijtgeraakt, tijdelijk op non-actief gesteld of heeft een contract gekregen voor minder uren als gevolg van de pandemie. Voor mensen boven de vijfenveertig ligt dat percentage op zesentwintig procent. Bijna de helft van de jongeren zegt dat de tegemoetkoming die lagere en middenklasse inkomens van de federale overheid krijgen net genoeg is om een week of twee de kosten te dekken, terwijl dat bij de oudere volwassenen een derde is. Dat betekent dat er maaltijden worden overgeslagen, startups over de kop gaan en mensen hun huis kwijtraken. Het betekent Grote Depressie-achtige taferelen bij arbeidskrachten die op de top van hun kunnen zijn, en dat in het rijkste land ter wereld.
Een recessie betekent slecht nieuws voor iedereen, van baby’s tot bejaarden. Datzelfde geldt voor een pandemie. Amerikanen die in deze periode worden geboren hebben grote kans op een laag geboortegewicht en een algeheel slechtere gezondheid, wat hun hele leven kan aanhouden. Kinderen zullen zich niet alleen door deze traumatische periode heen moeten slaan – maanden geen school, overgeslagen maaltijden, mogelijke verhuizingen, een toename van huiselijk geweld – maar zullen er ook blijvende gevolgen van ondervinden.
De zogeheten Zoomers die hun diploma halen tijdens de recessie zullen als gevolg daarvan in de decennia die volgen eerder komen te overlijden, meer kans hebben op hartkwalen, longkanker, leveraandoeningen en overdoses. Ook zullen ze in de loop van hun leven minder verdienen. Ouderen zijn in economisch opzicht de meest afgeschermde groep, maar zij krijgen te maken met beangstigende gevolgen voor hun gezondheid.
Voor volwassen ziet het er ook niet al te best uit. En al helemaal niet voor die jeugdige, maar niet langer jonge, volwassenen die al kwetsbaar waren toen de crisis begon: diep in de schulden en met een slecht betaalde baan. De millennials zijn opgezadeld met littekens van de Grote Depressie die nooit helemaal zijn geheeld en ze hebben een economie geërfd die zo is ingericht dat jongeren, armen en mensen van kleur veelal een onzekere positie hebben, terwijl de ouderen, de rijken en de witten hun welvaart behouden.
De kinderen uit de jaren tachtig en negentig hebben het over het algemeen goed gedaan: als volwassenen zijn ze niet ten prooi gevallen aan alcohol en drugs. Een ongekend percentage van deze groep is gaan studeren. Ze zijn op zoek gegaan naar degelijke baantjes en hebben later een degelijke carrière gekregen. Dat heeft goed uitgepakt.
Uit onderzoeken blijkt dat jongeren die tijdens een recessie de arbeidsmarkt betreden – wat geldt voor miljoenen millennials – zware financiële klappen krijgen die nog vele jaren zullen nawerken. Elk procentpunt toename van het werkloosheidscijfer kost net afgestudeerden zeven procent van hun inkomen aan het begin van hun carrière, en bijna twee decennia later is dat nog altijd twee procent. Die gevolgen zijn met name schrijnend voor arbeidskrachten met minder scholing: de mensen die al met een achterstand de arbeidsmarkt betreden, gaan er permanent in inkomen op achteruit.
Geen appeltje voor de dorst
De millennials, die zich door de eerste tien jaar van deze eeuw hebben gezwoegd, toast met avocado in de hand, hebben deze sombere vooruitzichten bewaarheid.
Tijdens de recessie van 2008 slaagde slechts de helft van de onlangs afgestudeerden erin werk te vinden; het officiële werkloosheidscijfer onder millennials bedroeg maar liefst twintig tot dertig procent. Hoge werkloosheidscijfers, lage lonen en weinig groeimogelijkheden achtervolgden hen tot in het tweede decennium van deze eeuw. Uit een groot onderzoek van het Pew Research Center bleek dat millennials met een universitaire graad en een voltijdbaan in 2018 grofweg verdienden wat generatie X in 2001 verdiende. Maar millennials die hun opleiding niet hebben afgemaakt, of die helemaal geen hoger onderwijs hebben genoten, waren armer dan hun pendanten van generatie X of van de babyboomgeneratie. Met andere woorden: in een tijd van economische groei weten de meest succesvolle millennials het hoofd net boven water te houden. De minst geslaagden gaan kopje onder.
Lage lonen vielen samen met een levensonderhoudcrisis en hoge studieschulden. De kosten van hoger onderwijs stegen jaarlijks met zo’n zeven procent in de jaren tachtig, de jaren negentig en een groot deel van de jaren nul van deze eeuw. Deze stijging hield geen pas met de algehele inflatie, zodat de millennials die geld hadden geleend om te studeren een schuld hadden opgebouwd van gemiddeld 33.000 dollar. Erger nog: de opbrengsten van die investering bleken twijfelachtig, zeker voor zwarte millennials. Het feit dat iemand heeft gestudeerd levert steeds minder financieel voordeel op, en voor zwarte studenten is dat voordeel helemaal verdwenen. Miljoenen jonge Amerikanen hebben de grootste moeite hun studieschuld af te betalen en hebben daarnaast nauwelijks toegang tot de huizenmarkt omdat er een tekort is aan woonruimte en de prijzen tot astronomische hoogten zijn gestegen. Rijke babyboomers hebben de bestaande huizen gekocht en staan het bouwen van nieuwe huizen in de weg. Zodoende waren millennials gedwongen om te blijven huren, waarmee het kapitaal overging van de jongeren op de ouderen.
Tel dat alles bij elkaar op en het mag duidelijk zijn dat de millennials geen enkele kans hebben om een appeltje voor de dorst te regelen, zoals de generaties voor hen. Het financiële vangnet waardoor mensen rampen kunnen uitzitten, kunnen zorgen voor zieken of voor familieleden die het minder goed hebben getroffen, een bedrijfje kunnen opzetten, in onroerend goed kunnen investeren of weer kunnen gaan studeren is niet voor hen weggelegd. Aan het begin van de financiële crisis van 2008 had generatie X twee keer zoveel activa als de millennials vandaag de dag; op dit moment heeft generatie X vier keer zoveel activa en twee keer zoveel spaartegoed als de jonge volwassenen.
Millennials worden nu voor de tweede keer in hun korte carrière geconfronteerd met een ongekende economische neergang. De eerste keer werden ze veroordeeld tot een structureel minder lucratieve carrière en werd hun de toegang tot de assetmarkt ontzegd. De tweede keer worden ze geconfronteerd met een daling in inkomen terwijl ze op de top van hun kunnen zijn en ook nog eens de verantwoordelijkheid dragen voor twintig miljoen kinderen.
Een recessie betekent altijd slecht nieuws, net als een pandemie. Maar het begint erop te lijken dat er voor de millennials nooit eens goed nieuws is.
Auteur: Annie Lowrey
Vertaling: Nicolette Hoekmeijer
The Atlantic
Verenigde Staten | maandblad | oplage 478.000
Voorheen The Atlantic Monthly. Halverwege de negentiende eeuw opgericht door schrijvers Harriet Beecher Stowe en Ralph Waldo Emerson. Boekte in 2010 voor het eerst winst dankzij een krachtige onlinestrategie. Naast journalistiek ook ruimte voor poëzie en beeld.
