Internationale commentatoren en opiniemakers over de herverkiezing van Sergio Mattarella.
Sergio Mattarella – President van de Italiaanse Republiek
CNBC
‘De moeilijke dagen die we hebben doorgemaakt voor de presidentsverkiezing, te midden van de voortdurende noodsituatie op het gebied van gezondheid, economie en samenleving, vraagt om verantwoordelijkheid en respect voor de beslissing van het parlement. Onder deze omstandigheden kun je geen afstand doen van de plicht waartoe je wordt geroepen. Deze moet prevaleren boven andere overwegingen en persoonlijke vooruitzichten en vraagt toewijding om aan de verwachtingen van onze medeburgers te voldoen.’
Dino Amenduni – Consultant politieke communicatie
Valigia Blu
’De terugkeer naar Mattarella is hoe dan ook een gemiste kans voor de politiek. Tegenover een president van de republiek die op alle mogelijke manieren aangaf niet te willen doorgaan, bleek het niet mogelijk om een ‘high-profile’ figuur te vinden die erin slaagde om een consensus voor alle partijen te bereiken. Daar kunnen twee redenen voor zijn: óf de Italiaanse politiek is echt te controversieel, óf ons land mist figuren die waardig genoeg worden geacht om de rol als bewaker van de Grondwet te vervullen.’
Tony Barber – Redacteur Europa
Financial Times
’Het proces dat leidde tot de herverkiezing van Sergio Mattarella als president van Italië toont een politieke klasse die met zichzelf op gespannen voet staat, maar een gemeenschappelijk egoïstisch belang heeft voor zijn voortbestaan. De herverkiezing voorkomt een ramp op korte termijn: de ineenstorting van de hervormingsgezinde regering van Mario Draghi. Maar ze laat ernstige twijfels rijzen over het verantwoordelijkheids-gevoel van Italiaanse beroepspolitici in een land dat zich op een kritiek punt in zijn ontwikkeling bevindt.’
Annalisa Girardi – Politiek journalist
Fanpage.it
’Salvini, Renzi, Conte, Letti en de rest: ze hebben allemaal verloren. Want hoewel het zeker een troost is om te kunnen rekenen op de statuur van Sergio Mattarella, is het feit dat er geen geloofwaardig alternatief was, dat leiders er niet in zijn geslaagd om tot enige overeenstemming te komen en dat parlementariërs gedwongen waren om naar de Colle Quirinale [het presidentieel paleis] te gaan om een staatshoofd dat de koffers al had gepakt te smeken aan te blijven, niet iets wat je een succes kunt noemen.’
