The Little House on the Prairie, sportschoolliteratuur & meer

360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen en boeken. Deze keer Phoebe Bridgers, Sting en meer.

‘Little House via Instagram’

Remake van Netflix durft de idylle niet te verstoren

SERIE – Meer dan vijftig jaar nadat Little House on the Prairie voor het eerst op televisie verscheen, keert de familie Ingalls terug op het scherm. De nieuwe Netflix-serie grijpt opnieuw terug op de boeken van Laura Ingalls Wilder, maar bekijkt het pioniersbestaan nadrukkelijk met de blik van nu. De hechte familie, uitgestrekte prairie en het verlangen naar een eenvoudiger leven zijn gebleven, maar er is ook meer aandacht voor de minder idyllische kanten van dat verleden.

De nieuwe Little House on the Prairie is overigens geen remake van de populaire televisieserie uit de jaren zeventig. Netflix keert rechtstreeks terug naar Wilders semiautobiografische boeken, die waren gebaseerd op haar eigen jeugd op de Amerikaanse frontier. Helemaal waarheidsgetrouw waren die niet: Lifestyle Asia wijst erop dat Wilder bepaalde gebeurtenissen uit haar jeugd wegliet en andere vereenvoudigde of samenvoegde. Netflix kiest juist voor een breder perspectief. De Osage, op wier land de familie Ingalls zich vestigt, krijgen een eigen verhaallijn en ook de positie van vrouwen en zwarte Amerikanen krijgt meer aandacht. Variety is enthousiast over die aanpak en prijst de manier waarop de serie thema’s als patriarchaat, racisme en verdrijving verweeft met het vertrouwde verhaal over familie, veerkracht en gemeenschapszin.

Toch oogt de prairie ook in deze versie opvallend idyllisch. Lucy Mangan van The Guardian omschrijft de serie zelfs als ‘de tradwife-droom voor kinderen’. Waar de serie uit de jaren zeventig het pioniersbestaan vrijwel kritiekloos romantiseerde, past Netflix het verhaal aan de gevoeligheden van nu aan. Maar onder die modernisering gaat volgens Mangan nog altijd dezelfde geruststellende wereld schuil, waarin geloof, hoop en gemeenschapszin vrijwel ieder probleem kunnen oplossen.

Lacy Baugher van RogerEbert.com is nog kritischer. Ze omschrijft de serie als ‘Little House via Instagram’: de zonovergoten prairie is prachtig om naar te kijken, maar zo gepolijst dat de ontberingen nauwelijks voelbaar worden. Dat Netflix de onteigening van de Osage erkent en meer perspectieven laat zien, noemt ze welkome veranderingen, maar de serie durft de vertrouwde nostalgie uiteindelijk niet echt te verstoren.

Body horror in de sportzaal

Minder geschikt voor lezers met zwakke zenuwen

LITERATUUR – Het is ‘zowel voor de hand liggend als geniaal’ dat De Gym, de derde roman van de Duitse schrijfster Verena Kessler, zich afspeelt in de sportschool, vindt Thore Rausch in de Süddeutsche Zeitung. ‘Want aan de “leg press” is iedereen gelijk. Terwijl traditionele ontmoetingsplaatsen als kerken en verenigingen kleiner worden, brengt men hier steeds meer vrije tijd door. (…) Het boek is net zo boeiend als een goede techno-spinningles: snel, zweterig en geen seconde te lang.’

In Hamburger Abendblatt vermoedt Thomas Andre dat het boek niet is bedoeld als ‘satire op de sportschool, maar als onderhoudend portret van een ambitieuze vrouw die de realiteit ontvlucht, om uiteindelijk ten onder te gaan aan de prestatiemaatschappij’. Volgens Andre gaat het de auteur om ‘kritiek op bizarre vrouwelijke zelftuchtiging. Vrouwen gebruiken ook stero- ïden en kunnen giftig en agressief zijn’.

‘Geen boek voor lezers met zwakke zenuwen’, schrijft Lena Kleinen voor Literaturkritik. ‘Toch zit de aantrekkingskracht van de roman in die fysieke radicaliteit.’ Daarbij maakt ze net als NDR-criticus Alexandra Friedrich de vergelijking met de Amerikaanse speelfilm The Substance van Coralie Fargeat uit 2024, waarin actrice Demi Moore in haar verbeten strijd tegen de ouderdom transformeert tot een wanstaltig monster.Na ‘een meeslepende (lees)ervaring’ spreekt Friedrich van ‘feministische body horror’: ‘Een feest voor alle zintuigen: we horen spiervezels scheuren, voelen pijnlijke ledematen, ruiken het zweet en proeven rauw vlees. Soms is het wreed en onsmakelijk, maar – vooral omdat we het vanuit een vrouwelijk perspectief lezen – tegelijkertijd troostend en verfrissend.’

In Frankfurter Allgemeine is Susanne Romanowski enthousiast over ‘Kesslers humor, die verrassend goed samengaat met de horror’. Ook ‘de originele manier waarop de hoofdpersoon de wereld bekijkt en de vlotte tekst die vol zit met grappen en neologismen en daarnaast woede en egoïsme’ spreken haar aan. Maar het subjectieve vertelperspectief vormt ‘de zwakte van het boek. Achter de bordkartonnen bijfiguren zouden echte persoonlijkheden met dromen en ambivalenties schuil moeten gaan, maar daar is de protagonist niet in geïnteresseerd.’

Sting keert terug naar de scheepswerf

Een diep persoonlijk verhaal over verzet en hoop

MUSICAL – Sting groeide op in de schaduw van de scheepswerven van Wallsend, een arbeidersstad in Noordoost-Engeland waar duizenden mannen hun brood verdienden in de scheepsbouw. Zelf wilde hij er als jongen maar één ding: weg. Decennia later keert hij in The Last Ship terug naar de wereld die hij achterliet. De musical vertelt over een gemeenschap die haar bestaanszekerheid en identiteit bedreigd ziet wanneer de plaatselijke scheepswerf dreigt te sluiten.

Sting schreef zelf de muziek en liedteksten en staat ook op het podium als voorman Jackie White. Hoewel hij daarbij put uit zijn eigen muzikale verleden, waaronder The Soul Cages uit 1991, is The Last Ship geen verzameling van zijn grootste hits. De muziek werd grotendeels voor het verhaal geschreven en beweegt tussen folk, Keltische ritmes, zeemansliederen, jazz en rock. ArtsHub noemt de musical dan ook een ‘diep persoonlijk’ verhaal over verzet en hoop. Vooral de koorzang speelt een belangrijke rol en onderstreept dat het verhaal niet alleen om individuele personages draait, maar om het lot van een hele gemeenschap. Volgens The Guardian zijn de momenten waarop het hele ensemble samenkomt het krachtigst en maken ze de onderlinge solidariteit van de arbeiders voelbaar.

Maar niet alles aan de vernieuwde versie overtuigt. The Guardian vindt het bijna drie uur durende verhaal soms te sentimenteel en rommelig, terwijl Stage Whispers een duidelijke dramatische lijn mist. Wel zien beide recensenten in de maatschappelijke thematiek de kracht van de voorstelling.

Superieure overgangen

Van spookachtige ambient naar dromerige Americana

MUZIEK – Na welgeteld twee soloalbums werd de tweeëndertigjarige Californische singer-songwriter Phoebe Bridgers een van ’s werelds invloedrijkste Indie-en folk-muzikanten. Voor haar derde plaat Lost Weekend krijgt ze opnieuw lovende recensies. Jules Lefevre van Sydney Morning Herald hoort op de zestien tracks dat Bridgers, die eerst deel uitmaakte van het trio Boygenius, zich ‘met ontembare kracht’ probeert op te richten na de dood van haar vader en het stuklopen van haar relatie met de Ierse acteur Paul Mescal. ‘Een bijzonder treffende vertolking van de chaos die rouw met zich meebrengt. (…) Haar stem wordt vaak gesmoord door effecten en op vreemde, onheilspellende momenten breekt de instrumentatie erdoorheen.’

Ook recensent Will Richards van RollingStone wordt geraakt door de verrassende overgangen: ‘Intermezzo’s, geïnspireerd door haar liefde voor ambientmuziek’, ‘een rechttoe rechtaan indierocknummer met een outro van spookachtig lage ambientgeluiden’ en een ‘banjo-instrumentaal stuk dat door een aangrijpende voicemail van Bridgers overleden vader klinkt’.

Voor NME schrijft Erica Campbell dat Bridgers ‘een prestatie heeft geleverd die alleen is weggelegd voor een songwriter die zelfverzekerd is in haar schrijfkunst en muzikaliteit. Iemand die misschien verweesd en verlaten aan het schrijfproces begon, maar aan het eind totaal niet meer stuurloos was.’