Ook de roemruchte voetbalclub AC Milan – waar ooit Gullit, Van Basten en Rijkaard speelden – is sinds kort in Chinese handen. En daar zal het niet bij blijven.
De recente overname van AC Milan door de Chinezen is geen op zichzelf staande actie van een groep particuliere investeerders, maar maakt deel uit van een zeer duidelijke strategie van de regering in Beijing, die achter alle grensoverschrijdende fusie- en overnameactiviteiten zit. Eenzelfde modus operandi wordt ook toegepast bij de talloze overnames van westerse bedrijven door Chinese organisaties.
Wie heeft er geïnvesteerd in AC Milan, Inter, Nice, Atletico Madrid, Aston Villa, Manchester City? Meneer Li, Suning, of Wanda misschien? In elk geval was de echte koper steeds ‘China Inc.’, dat als één man opereert, met toestemming van Beijing. Zo had men in het geval van AC Milan eerst te maken met meneer Bee, daarna met meneer Fosun, vervolgens met een Chinees consortium onder leiding van [de Italiaanse zakenmannen] Nicholas Gancikoff en Salvatore Galatioto, en ten slotte verscheen in de negentigste minuut nog het duo Li-Li (Li Han en Li Yonghong) ten tonele.
Op het eerste gezicht lijkt het alsof er steeds een andere koper is, maar nee: alleen de pionnen zijn veranderd
Op het eerste gezicht lijkt het alsof er steeds een andere koper is, maar nee: alleen de pionnen zijn veranderd, de stromannen, zou je kunnen zeggen, de uitvoerders van het plan van Beijing. De namen van de nieuwe eigenaren blijken uiteindelijk totaal irrelevant te zijn. Ook de overnames van [bandenfabrikant] Pirelli en talloze andere zijn het werk van de centrale Chinese overheid, en niet door meneer Ren van [de groep] ChemChina.
In het verleden had China twee belangrijke motieven om actief te zijn in het buitenland: het was ten eerste op zoek naar expertise, knowhow en technologie, en ten tweede naar natuurlijke hulpbronnen. Het model is eenvoudig: toetreden tot het aandeelhouderschap van een westers bedrijf met de verlangde competenties, zelfs als het om een minderheidsbelang gaat, maar wel met een vertegenwoordiging in de raad van bestuur, zodat er enige invloed kan worden uitgeoefend op de markt- en operationele besluiten van het overgenomen bedrijf. De Chinese managers observeren in stilte, analyseren, en beslissen vervolgens over de bedrijfsvoering. Vaak is die gericht op het bevorderen van het openstellen van de Chinese markt voor de producten van het betreffende bedrijf, soms komen ze alleen maar om te leren en daarna te proberen het businessmodel toe te passen in industrieën in het eigen land.
Bij deze twee motieven is onlangs China’s wens gekomen om zijn reputatie en imago te verbeteren in kringen die internationaal meetellen, oftewel om zijn zogenaamde ‘soft power’ te vergroten. De Olympische Spelen in Beijing, de Shanghai World Expo en de vele daaraan gerelateerde manifestaties vormen de weerslag van deze wens. Ook de G20, die in september plaatsvond in Hangzhou, maakte deel uit van dit plan. Gedurende enkele maanden waren alle activiteiten in die stad erop gericht de G20 tot een succes te maken: de stad was een maand lang zwaar beveiligd, ondernemingen moesten noodgedwongen dicht blijven, straten werden vernieuwd, oude huizen werden gesloopt of gerenoveerd en parken werden nóg mooier gemaakt (Hangzhou is al een van de mooiste steden van China). Alles om de perceptie van het land in het Westen te verbeteren.
Zuid-Italiaanse trekjes
De golf aan investeringen in Europese voetbalclubs moet dus in deze context worden geplaatst, met doelstellingen die ergens tussen soft power en het zoeken naar expertise in zitten. China heeft besloten het WK voetbal te organiseren, en als Qatar erin slaagt het toernooi binnen te halen, zal dat Beijing zeker ook lukken; China wil zelfs een elftal in het leven roepen om daarmee dat WK ook te winnen. We weten dat veel Europese en Italiaanse voetballers en coaches (onder wie voormalig bondscoach Lippi) in China actief zijn of zijn geweest sinds het moment, jaren geleden, dat pionier Damiano Tommasi voor Tianjin speelde. AC Milan is slechts een halte in een traject dat zal leiden tot meer overnames van voetbalteams, ook uit de Serie B.
Voor degenen die willen meeliften op deze nieuwe golf van fusies en overnames kan, naast het kopen van aandelen van sportclubs die toekomstige targets zouden kunnen zijn, ook het openen van voetbalscholen in China zakelijk gezien een goed idee zijn. Het buitenlandse voetbal wordt nauwlettend gevolgd in China, en aan het grote enthousiasme van de Chinezen – dat beslist Zuid-Italiaanse trekjes vertoont – zal het niet liggen. Ze wachten nu tot ze die kwijt kunnen in een nieuw avontuur. Italië beschikt over alle kenmerken om deel uit te maken van deze Oriëntaalse voetbaldroom.
Auteur: Michele Geraci
Vertaler: Peter Bergsma
Michele Geraci is hoofd van de studierichting Chinese politieke economie en universitair docent Finance aan de Nottingham University Business School in China.
Il Sole 24 Ore
Italië | dagblad | oplage 266.088
Het prachtige resultaat van de fusie tussen Il Sole en 24 Ore. Financieel gezond, mede dankzij het zondagse magazine. Economisch nieuws heeft de voorkeur.