Tag: anime

  • Crunchyroll maakt India ‘animerijp’

    Crunchyroll maakt India ‘animerijp’

    De illegale hostingdienst Crunchyroll begon in 2006 en is inmiddels ’s werelds grootste animestreamingdienst, met een tweede kantoor in India en tientallen nieuwe series per kwartaal. De kwaliteit van in plaatselijke talen gedubde video’s laat echter te wensen over.

    Ashwath Nairs obsessie met animefilms begon in de jaren negentig, toen de animeserie Robotech voor het eerst op een Indiase televisiezender te zien was. In de loop van de jaren is hij verliefd geworden op de diverse genres, de complexe plots, de cinematografie en de unieke artisticiteit van animefilms.

    Maar destijds zonden Indiase tv-zenders maar een paar uur per dag animefilms uit en was de keuze beperkt tot de geijkte titels. Fans als Nair waren dus aangewezen op piratenwebsites. ‘We besloten ons buiten de territoriale wateren te begeven en absolute online piraten te worden,’ zegt de inmiddels zesendertigjarige fotograaf en filmmaker Nair tegen Rest of World.

    De tien jaar daarna nam de piraterij een hoge vlucht omdat anime een kwijnend bestaan leidde op de Indiase tv vanwege de kostbare uitzendrechten voor zulke programma’s, bezwaren tegen de volwassen thema’s en de toegenomen censuur in het land.

    Maar nu hebben Indiase animefans een andere optie: Crunchyroll, het grootste platform voor animestreaming ter wereld, heeft de afgelopen twee jaar een grote groei doorgemaakt op de Indiase markt.

    ‘We brengen elk kwartaal tussen de vijfentwintig en veertig nieuwe series uit‘

    In oktober 2022 opende Crunchyroll een kantoor in Mumbai en werd er een team aangenomen dat het land animerijp moest maken. Om de merkbekendheid te vergroten is Crunchyroll co-sponsor van alle vijf tekenfilmfestivals die in India worden gehouden; afgelopen juli werden Bollywoodacteurs Tiger Shroff en Rashmika Mandanna ingehuurd als merkambassadeurs. Het bedrijf, dat zijn hoofdkwartier heeft in San Francisco, is nu bezig met het opzetten van een tweede kantoor in India, in de zuidelijk gelegen stad Hyderabad.

    ‘We zijn in feite twee jaar op de markt en het Indiase publiek blijkt enorm ontvankelijk voor ons aanbod,’ zegt Crunchyroll-CEO Rahul Purini. ‘We zijn opgetogen over de markt en over de kansen die we zien. (…) We brengen elk kwartaal tussen de vijfentwintig en veertig nieuwe series uit [in India], wat de toegevoegde waarde heel aantrekkelijk maakt.’ 

    Ito’s horrormanga

    De misvormde gedrochten en postapocalyptische toekomstbeelden van Junji Ito zijn razend populair.

    In de wereld van horrormanga zijn er maar weinig namen die met zo veel eerbied – en huivering – worden bekeken als die van Junji Ito, onbetwist de hedendaagse meester van het genre. De meervoudig bekroonde, zestigjarige Japanse kunstenaar staat bekend om zijn zwart-wit graphic novels en korte verhalen, waarin gruwelijke lichamelijke transformaties, bovennatuurlijke verschrikkingen en maatschappelijke wreedheid en toenemende waanzin centraal staan. In Ito’s magnum opus, Uzumaki (Spiraal) verandert een eenvoudig patroon in een draaiend symbool van kosmische gruwel en onvermijdelijkheid.
    Ito’s werk werd afgelopen maand tentoongesteld in het Setagaya Museum in Tokio.

    Ito put inspiratie uit zijn jeugd in de prefectuur Gifu, waar hij opgroeide in een vervallen huis met een ondergrondse tunnel. Een traumatische ontmoeting met enorme sabelsprinkhanen in die tunnel heeft later zijn strips beïnvloed. ‘De tunnel was pikdonker, en de sprinkhanen waren bijzonder eng omdat ze zo willekeurig rondsprongen,’ zei Ito tegen Japan Times.
    Die angstaanjagende horror combineert Ito met een dosis subtiele humor. Volgens de meester werkt het optimaal als de humor ingetogen en meer verhuld is. Het mag er vooral niet te dik bovenop liggen. Zijn zwart-witte tekenstijl versterkt het onheilspellende effect. ‘Het contrast tussen zwart en wit is uitermate geschikt voor horror,’ aldus Ito, ‘in ieder geval voor die van mij.’ Ondanks de gruwelijke thema’s in zijn werk ziet Ito fictieve horror juist als een bron van troost in moeilijke tijden.

    Crunchyroll wil zijn huidige aantal abonnees in India niet prijsgeven, maar blijkens gegevens van marktonderzoekbureau Sensor Tower in San Francisco had hun mobiele app tussen 1 en 17 januari jongstleden 46.000 actieve maandelijkse gebruikers in India, tegen 29.000 in heel 2021.

    Anime, dat ooit als een nichegenre werd beschouwd, is de afgelopen jaren overal op de wereld populairder geworden. Tussen 2020 en 2022 is de wereldwijde vraag naar animecontent met 118 procent toegenomen, waardoor het een van de snelst groeiende contentgenres is.

    Op de Indiase animemarkt zal in 2032 naar verwachting meer dan 5 miljard dollar omgaan, volgens Polaris Market Research. ‘Anime, van oudsher populair bij manga- en otakufans, is inmiddels in veel bredere kringen populair in India dankzij de aanwezigheid van diverse titels op streamingplatforms als Netflix, Amazon Prime Video en Crunchyroll’, meldde het Amerikaanse onderzoeksbureau afgelopen juni in een rapport. 

    Tweeduizend titels

    Crunchyroll begon in 2006 als een illegale hostingdienst en verkreeg in 2009 een licentie om legaal series te streamen. Sony kocht het bedrijf in 2020. De wereldwijde catalogus van Crunchyroll telt momenteel meer dan tweeduizend animetitels en het bedrijf zegt 15 miljoen betalende abonnees te hebben. Ook dubt het een deel van zijn content in meer dan tien talen voor verschillende landen.

    In India heeft Crunchyroll ongeveer achthonderd series, veel meer dan wat beschikbaar is op digitale mainstreamplatforms als Netflix en Prime Video. Maar diverse blockbusterseries als Naturo zijn niet    beschikbaar op het Indiase platform en sommige andere populaire titels alleen maar gedeeltelijk, omdat de distributierechten van Crunchyroll lang niet alle regio’s bestrijken.

    In een poging een groter publiek in India te bereiken heeft Crunchyroll meer dan tachtig series in het Hindi, Telugu en Tamil gedubd, zegt Purini. Dat besluit loont: gedubde titels dragen volgens het bedrijf meer dan 65 procent bij aan het totale kijkerspubliek van Crunchyroll in India.

    ‘Er heerst een soort abonnementsmoeheid’

    Maar de dubkwaliteit op platforms als Crunchyroll ligt ‘onder het gemiddelde als gevolg van slechte scripting en uitvoering’, zegt Deven Gupta, bestuurslid van de Delhi Anime Club die events en meetings voor anime- en mangafans organiseert. Hij heeft zijn abonnement op Crunchyroll onlangs opgezegd omdat Netflix meer animetitels is gaan toevoegen.

    Crunchyroll werkt voor dubs samen met lokale partners die ‘over veel lokale expertise en een heel grote pool van stemacteurs beschikken’, aldus Purini. ‘Wij geloven dat ter plaatse ondertitelen en dubben van groot belang voor het kweken van een emotionele band met anime. We zijn trots op de productieafdeling en de stemacteurs waarmee we werken om onze series op grote en kleine schermen te brengen.’

    Een maandabonnement op Crunchyroll in India begint bij 79 roepi (85 cent), volgens het bedrijf zelf een van de laagste tarieven ter wereld. Afgelopen juni ging het bedrijf een partnerschap aan met Prime Video, zodat Prime-abonnees Crunchyroll nu als kanaal binnen de app kunnen bekijken. ‘Er heerst een soort abonnementsmoeheid,’ zegt Purini, die erkent dat sommige klanten niet bereid zijn zich op een groot aantal verschillende streamingdiensten te abonneren. 

    Indiase personages

    Ook andere bedrijven proberen sinds dit jaar tot de Indiase animemarkt door te dringen. In maart sloot de Indiase telecommultinational Airtel een deal met Sony Yay om Anime Booth, een 24-uurskanaal met een handjevol populaire series in het Hindi, toegang te geven tot het digitale Airtelkanaal. In mei lanceerde het Indiase streamingplatform JioCinema ‘Anime Hub’ op zijn app, dat een zestigtal titels aanbiedt.

    De volgende stap van Crunchyroll wordt het produceren van animeseries gebaseerd op Indiase personages, thema’s en verhalen. Het bedrijf zal daarvoor samenwerken met Japanse filmmakers. Volgens Aswath Nair is het handig om content voor een Indiaas publiek in Japan te produceren. ‘In Japan werken animestudios razendsnel,’ zegt hij. Crunchyroll is ook van plan speciaal voor India animemerchandise te gaan ontwerpen en produceren. ‘U zult merken dat een klein deel van onze IP-merchandise hier heel snel op de markt zal verschijnen,’ zegt Purini. ‘Mensen maken het feit dat ze ergens fan van zijn nu eenmaal graag kenbaar via een mouwbadge.’

  • Gerecenseerd

    Gerecenseerd

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen, of online te vinden zijn.

    Dave Chappelle weet het luchtig te houden

    Podcast en muzikale soundtrack ineen

    PODCAST | ‘Het zou me niks verbazen als Dave Chappelle nog nooit een podcast had geluisterd voordat hij er zelf een maakte’, schrijft Carrie Battan van The New Yorker. The Midnight Miracle van de Amerikaanse komiek en satiricus is geen podcast in ‘talk-radio-stijl’, en ook geen verhalende show. ‘Chapelle doet niet aan overdreven preludes, introducties of wegwijzers. In plaats daarvan beweegt The Midnight Miracle van verhaal naar verhaal, subtiel afgewisseld door zorgvuldig geselecteerde muzikale intermezzo’s.’ Cultuursite NME spreekt zelfs van een muzikale soundtrack, bestaande uit onder andere Charlie Parker, Dizzy Gillespie, Thelonious Monk, D’Angelo, Heatwave featuring Johnnie Wilder en veel meer. Inspiratie op dit vlak is mede afkomstig van rappers Yasiin Bey (Mos Def) & Talib Kweli, met wie Chappelle de show samen maakt. In de woorden van entertaimentsite Deadline ‘verlegt [The Midnight Miracle] de grenzen van de podcast en ontstaat een audio-ervaring die luisteraars nooit eerder hebben gehoord’.

    In de show komen naast muziek en humor ook maatschappelijke issues aan bod, van racisme tot eenzaamheid tot verslaving. Zo heeft Bey het in een van de afleveringen over Amy Winehouse, met wie hij bevriend was, en over het belang van niet oordelen wanneer anderen in nood zijn. Ook in zulke afleveringen, prijst Battan Chappelle, blijft de toon luchtig zonder dat de makers in algemeenheden vervallen.

    Elke twee weken is een nieuwe aflevering van Midnight Miracle te beluisteren via verschillende podcastplatforms.

    Laura Weeda


    Wereldberoemd animefilmpje uitgewerkt tot boek

    ‘Hartverwarmend maar niet sentimenteel’

    LITERATUUR / ANIME | In 1999 bedacht en regisseerde de Japanse Makoto Shinkai de animefilm Kanojo to kanojo no neko, beter bekend als She and Her Cat, een vijf minuten durend verhaal over de relatie tussen een kat en zijn baasje, verteld vanuit het perspectief van de kat. Shinkai maakte de film in een tijd dat hij in een klein appartement woonde met rondom telefoonpalen met elektrische draden. ‘Ook al was de omgeving een warboel van lelijke dingen, ik wilde de schoonheid vinden in de dingen om me heen’, vertelt hij aan Otaku in Review. ‘Ik was geïnspireerd door de games die ik destijds veel speelde, waarin de omgeving rijk en gedetailleerd is.’ De illustraties zijn van eigen hand, voor de 3D-scènes gebruikte hij Adobe After Effects. Het project, waaraan behalve de kat drie mensen meewerkten, groeide uit tot een internationaal succes en werd wereldwijd ruim 550 miljoen keer bekeken. Anime UK News prijst het verhaal als ‘hartverwarmend zonder overdreven sentimenteel te zijn’. Volgens Manga Bookshelf raakt de serie je ‘recht in het hart’ en wordt het verhaal knap verteld, waarbij ook het leven van de vrouw in de Japanse samenleving wordt belicht, stipt Anime Feminist aan.

    Naruki Nagakawa, auteur van o.a. toneelstukken en manga’s, publiceerde in 2013 samen met Shinkai het gelijknamige boek. De geïllustreerde roman geeft, in de woorden van Nederlandse uitgever Meulenhoff, ‘een inkijkje in de belevingswereld van katten en de mensen op wier leven ze zo’n enorme impact hebben’.

    Zij en haar kat verschijnt in augustus bij Meulenhoff, in een vertaling van Geert van Brem.

    Laura Weeda


    Volop spiegels aan de wand

    Toeschouwer als deelnemer bij speelse installaties

    KUNST | Voor de expositie Mirror | Mirror in Amersfoort heeft samensteller Judith van Meeuwen installaties van dertig nationale en internationale beeldend kunstenaars bij elkaar gebracht. Het thema is (zelf)reflectie in brede zin: vanuit wetenschappelijke, kunsthistorische of verhalende invalshoek. Het museum is gevuld met spiegels in de meest onverwachte en uiteenlopende verschijningsvormen. Een spiegel waarin je pas iets ziet wanneer je lacht, een spiegel die ’s winters het zonlicht weerkaatst of eentje die je met een hometrainer in beweging moet brengen om een nieuw perspectief te krijgen.

    Het laatste kunstwerk, Mobile Mobile van de Deense kunstenaar Jeppe Hein, is voor het eerst te zien. Andere ontwerpen zijn van onder meer Kathrin Schlegel, Berk Ilhan en landschapskunstenaar Andy Goldsworthy.

    Ingeborg Ruthe schrijft in de Berliner Zeitung dat Hein, ‘kort na de eeuwwisseling een van de meest succesvolle internationale kunstenaars’, veel lichtere werken maakt nadat hij was hersteld van een totale burn-out. Pas na tussenkomst van een boeddhistische non kwam hij er weer bovenop. ‘Tegenwoordig is hij, juist vanuit zijn drukke omgeving in Berlijn, voortdurend op zoek naar het speelse en alledaagse.’

    Volgens Gabriela Angeleti, recensent van The Art Newspaper, ligt het accent bij Hein nu nog meer op meditatieve en interactieve kunst: ‘Tijdens het maken en ontwerpen komt hij weer op adem en dat probeert hij over te brengen op de toeschouwer.’

    ‘Het is Hein altijd te doen om het concept waarin de kijker iets in gang zet, waarna het kunstwerk de controle overneemt’, schrijft Kaytie Johnson in het Artpulse Magazine. ‘Zo is de museumbezoeker toeschouwer en deelnemer tegelijk.’

    Hannah Jane Parker van The Guardian kan nog wel waardering opbrengen voor het idee achter de slimme lachspiegel van Berk Ilhan: het opvrolijken van kankerpatiënten. Maar de criticus noemt het ‘idioot’ om het product voor een paar duizend dollar op de markt te brengen: ‘Wie kanker heeft en nog niet doodmoe is geworden van het advies om positief te blijven, kan vast beginnen met sparen.’

    De tentoonstelling Mirror | Mirror is tot en met 29 augustus te zien in Kunsthal KAdE in Amersfoort.

    Diederik Samwel


    De teloorgang van een bergdorp in Lesotho

    Staalkaart van menselijk uithoudingsvermogen

    FILM | Het bergdorpje Nasaretha in het door Zuid-Afrika omsloten Lesotho dreigt onder water te verdwijnen als het plan van de overheid voor een grote stuwdam werkelijkheid wordt. De oude en wijze vrouw Mantoa wil koste wat het kost voorkomen dat de begraafplaats en daarmee de hele dorpscultuur wordt weggespoeld en leidt de opstand van het dorp. Dat is het op feiten gebaseerde uitgangspunt van de speelfilm This is not a burial, it’s a resurrection van de in Lesotho geboren regisseur Lemohang Jeremiah Mosese.

    John Lynn van de internationale filmsite International Cinephile Society is vol bewondering voor het kleurgebruik en de kadrering en vond het de mooiste film van het afgelopen jaar. ‘De camera maakt een levend organisme van een dorpsgemeenschap en laat haarscherp zien hoe moderne ontwikkelingen onze cultuur bedreigen.’

    In Los Angeles Times beschrijft Robert Abele de film als ‘poëtisch en schilderachtig’ en vindt hij het ‘een schande’ dat Mosese er geen Oscarnominatie aan overhield. Wel vraagt hij zich af wat er van de film was geworden zonder hoofdrolspeelster Mary Twala Mhlongo: ‘Met haar verweerde gezicht, tere maar ongebroken postuur en bewonderenswaardige vasthoudendheid vormt ze een staalkaart van het menselijk uithoudingsvermogen.’

    Volgens Andy Crump van het Amerikaanse Paste Magazine is het vooral ook een film over leven en dood: ‘Mosese maakt duidelijk dat je leeft in het land waar je geliefden zijn begraven. Noch de levenden, noch de doden kunnen dat ongestraft achter zich laten.’

    Criticus Anthony Lane van The New Yorker kan zich voorstellen dat sommige kijkers de bredere context missen. Want in werkelijkheid is in Lesotho een veelomvattend meerjarenplan uitgevoerd om de lokale bevolking van water en stroom te voorzien. Maar daar gaat het Mosese niet om, schrijft Lane: ‘Hij wil de invloed van politiek en bestuur tot mythische proporties brengen. Letterlijk, door natuur en gemeenschap als een Grieks koor op te voeren, inclusief klaagzangen.’

    Guy Lodge heeft op een vergelijkbare manier naar de film gekeken, schrijft hij in Variety: ‘De film brengt het aardse bestaan samen met een mystieke droomwereld.’ Hij vindt dat deze ‘avant-garde Zuid-Afrikaanse vertelling’ ook buiten het art house circuit de volle aandacht verdient. Lodge noemt het een ‘onvoorspelbare film met een hoekige sound design die dialogen doet verstommen. Door de natuurlijke lichtinval en het kleurenpalet wordt de kijker aan de grond genageld en dan meegevoerd naar een magisch-realistische sfeer.’

    This is not a burial, it’s a resurrection van Lemohang Jeremiah Mosese is vanaf 29 juli te zien in de bioscoop.

    Diederik Samwel

  • ‘De weergaloze Naomi Osaka’, van tenniswonder tot eerste zwarte mangaheldin

    ‘De weergaloze Naomi Osaka’, van tenniswonder tot eerste zwarte mangaheldin

    Als drievoudig Grand Slam-winnares en de best betaalde vrouwelijke sporter ter wereld is tennisster Naomi Osaka over de hele wereld populair. In Japan prijkt haar beeltenis niet alleen op T-shirts en sleutelhangers, maar nu ook op de pagina’s van manga, oftewel strips. Niet eerder was een zwart personage hierin een held.

    Twee eerdere pogingen om Osaka, die van gemengde afkomst is, als strippersonage te gebruiken, in een Australische krant en in een Japanse advertentie, sloegen de plank mis: ze werd erin afgebeeld met een witte huid en lichtgekleurd haar. Maar in december 2020 bracht het Japanse tijdschrift Nakayoshi voor het eerst ‘De weergaloze NAOMI Tenkaichi’, met Osaka als heldin (tenkaichi betekent ‘de beste op aarde’).

    Screen Shot 2019 01 25 at 3 1

    In deze strip wordt ze wél correct afgebeeld, voor een deel dankzij het feit dat het project tot stand kwam onder toeziend oog van haar zus Mari. Het tenniswonder, dat in december de Associated Press-prijs voor beste vrouwelijke sporter van het jaar kreeg, heeft nu een plaats in het uitgebreide mangapantheon van sterke vrouwelijke personages en een klein maar groeiend gezelschap zwarte personages.

    Het is een bekend gegeven dat etnische verschillen in de Japanse samenleving worden uitgewist of weggestopt

    Dat is een teken van vooruitgang in een genre waarin tot nu toe weinig correcte weergaven van raciale diversiteit te vinden waren. Het is een bekend gegeven dat etnische verschillen in de Japanse samenleving worden uitgewist of weggestopt. Maar volgens deskundigen verandert dat geleidelijk aan en krijgt manga een nieuw uiterlijk.

    ‘Meer mangaka (mangamakers) doen hun best om zwarte personages beter en met meer respect af te beelden,’ zegt LaNeysha Campbell, een mangarecensent die voor popcultuurwebsite ‘But Why Tho?’ schrijft. ‘Een goed voorbeeld is Aran Ojiro, een van de personages in Haikyū!! Zijn gezicht en huidtint worden afgebeeld met respect voor zwarte trekken.’

    Voor schrijver en The Japan Times-columnist Baye McNeil was het eerdere debacle met Osaka’s stripbeeld een katalysator voor verandering. ‘Er ontstaat meer bewustzijn in verschillende Japanse media en daardoor gaan sommige kunstenaars duidelijk zorgvuldiger te werk wanneer ze niet-Japanse personages gebruiken. Niemand wil opeens allerlei negatieve aandacht uit de hele wereld op zich gericht krijgen. Het is treurig, maar soms is zo’n incident nodig om mensen de ogen te openen.’

    Sommige mangapersonages tonen de liefde van de kunstenaar voor zwarte cultuur

    In het verleden hebben makers van manga en van de filmtegenhanger daarvan, anime, maar al te vaak stereotypes gebruikt om zwarte mensen af te beelden. ‘In veel klassieke manga uit de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw werden zwarte mensen getekend met grote lippen en voorgesteld als intimiderende, vaak domme personages,’ zegt mangaliefhebber Diamond Cheffin. ‘Zelfs in het eerste decennium van deze eeuw kom je nog die zwarte karikaturen tegen.’

    Volgens McNeil komt de houding van veel manga-artiesten tegenover zwarte personages voort uit gewoonte: ‘Veel mangaka zijn gewend om zwarte mensen op een bepaalde manier neer te zetten. En al kloppen die personages niet, ik geloof niet dat ze per se beledigend bedoeld zijn. Het is ook zo dat die strips niet voor een niet-Japans publiek bedoeld zijn.’ 

    Een reden waarom veel Japanse mangakunstenaars zwarte mensen voorheen op een weinig vleiende manier portretteerden, is volgens Campbell dat ze altijd door de lens van witte Amerikaanse media naar zwarte cultuur hebben gekeken: ‘Het kan best zijn dat de eerste indrukken die het Japanse publiek van zwarte mensen kreeg, gevormd zijn door deze racistische en stereotiepe beelden. Die afbeeldingen stammen inmiddels van ruim zeventig jaar geleden, maar ze dragen nog steeds bij aan de negatieve houding tegenover zwarte mensen en de beledigende en problematische manier waarop die in manga worden neergezet.’

    Sommige mangapersonages tonen de liefde van de kunstenaar voor zwarte cultuur. Veel Japanse makers zijn met Amerikaanse strips, muziek en films opgegroeid en nemen die iconen bij wijze van eerbetoon in hun eigen werk op. Maar dat kan nog steeds tot verkeerde typeringen leiden. Een voorbeeld is het personage Coffee in de populaire tv- en vervolgens ook manga-serie Cowboy Bebop.

    ‘Coffee is een typisch blaxploitation-personage,’ zegt film- en tv-recensent Kambole Campbell. ‘Ze is eigenlijk Foxy Brown, maar dan op Mars. (De film Foxy Brown uit 1974 met Pam Grier als de hypergeseksualiseerde hoofdpersoon, kreeg in de Verenigde Staten veel kritiek vanwege de manier waarop zwarte mensen en vooral zwarte vrouwen erin werden neergezet.)

    Cowboy Bebop-regisseur Shinichirõ Watanabe koos in 2019 voor een andere benadering met de anime-serie Carole & Tuesday, waarvan de hoofdpersoon een zwart meisje in tuinbroek met dreadlocks en een vrolijke lach is.

    Coole meiden

    Naomi Osaka, dochter van een Haïtiaanse vader en een Japanse moeder, zegt dat ze vroeger in Japan wel racisme heeft ervaren. ‘Japan is een heel homogeen land, dus het was lastig voor mij om racisme bespreekbaar te maken, schreef ze in juli 2020 in een artikel voor Esquire. ‘Ik heb online en zelfs op tv wel racistische commentaren gekregen. Maar dat is de minderheid. In werkelijkheid worden mensen, en vooral sporters van gemengde afkomst door de meerderheid van het publiek, door fans, sponsors en media wel geaccepteerd. De onwetendheid van enkelingen mag de progressiviteit van de meerderheid niet overschaduwen.’

    De weergaloze NAOMI Tenkaichi, de nieuwe manga over Osaka, wordt vanuit een ander standpunt gemaakt en richt zich op een van de groepen waarbij dit genre populair is: tienermeisjes.

    ‘We willen haar charme overbrengen,’ schrijven de makers Jitsuna en Kizuna Kamikita, tweelingzussen die hun gezamenlijke werk ondertekenen als Futago Kamikita, in een e-mail. ‘En natuurlijk ook haar grootsheid als tennisster. Naomi is een humaan, menslievend iemand. We houden ook van haar denkbeelden en haar bereidheid om daar zelf naar te handelen. Tegelijkertijd heeft ze gevoel voor humor en dat verzacht haar serieusheid.’ En, voegen ze eraan toe: ‘We vinden het ook belangrijk om een warm verhaal te tekenen over het gezin waarin ze is opgegroeid.’

    sorcerority manga feature.jpg.optimal

    De keus voor Osaka paste helemaal bij Nakayoshi,’ zegt Izumi Zushi, de uitgever van het blad. ‘Onafhankelijke heldinnen en coole meiden zijn bij onze lezers heel populair.’ 

    In de strip speelt het personage van Osaka ‘ruimtetennis’ en ‘reist ze met haar ouders en zus door het heelal om steeds nieuwe uitdagingen aan te gaan en ieders dromen en verwachtingen te beschermen tegen de ‘Duisternis’, zegt Zushi. 

    In het Westen denken veel mensen dat otaku, de nerdcultuur, voornamelijk voor mannen is

    Nakayoshi is een van de vele publicaties die zich op vrouwelijke lezers richten en de Kamikita-tweeling maakt deel uit van een grote groep vrouwelijke stripmakers. In het Westen denken veel mensen dat otaku, de nerdcultuur, voornamelijk iets voor mannen is, maar een aanzienlijk deel van die community bestaat uit vrouwen, zowel makers als consumenten. Volgens de Japanse uitgeversorganisatie waren er in 2019 zeker drieëntwintig tijdschriften in de mangacategorieën shojo (gericht op tienermeisjes) en josei (gericht op oudere lezeressen), met een totale maandelijkse oplage van meer dan 1,5 miljoen exemplaren.

    Behalve de manga over tennisster Osaka wijzen ook andere recente ontwikkelingen in deze bedrijfstak op een nieuwe gevoeligheid voor etnische verschillen. ‘Ik vind echt dat de manier waarop zwarte mensen worden neergezet een heel stuk verbeterd is,’ zegt liefhebber Cheffin. ‘We krijgen nu coole personages zoals Ogun uit Fire Force. Over het algemeen doet deze nieuwe generatie het geweldig. Maar ik zou wel graag meer zwarte personages willen zien, op grotere schaal en niet alleen maar af en toe eentje.’

    En McNeil zegt: ‘Hoe sterker kunstenaars zich ervan bewust worden dat manga mensen over de hele wereld bereikt, hoe beter ze zullen leren verhalen en personages te creëren die rekening houden met de verschillende gevoeligheden van hun groeiende publiek.’