360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.
MUZIEK | Guns N’ Roses kan het nog
Pers verbaasd over ‘gepolijste en professionele’ reünietour
Een noodgreep was het. Omdat een handvol muzikanten verstek liet gaan, besloten de bands Hollywood Rose en L.A. Guns samen op te treden, om de avond nog enigszins te redden. Zo beroerd ging het niet eens. Twee jaar later, in 1987, verscheen hun debuutalbum Appetite For Destruction waarvan 28 miljoen exemplaren werden verkocht. Daarna lag de wereld aan hun voeten. De naam van de band? Guns N’ Roses.
En zoals dat gebeurt met ijzersterke bands: die gaan aan eigen succes ten onder. Er was voortdurend geruzie. Leadzanger Axl Rose trok alle macht en aandacht naar zich toe en versleet tientallen bandleden. De muziek werd er niet beter op.
Maar, zo stelt James Wigney in de Australische krant Herald Sun: ‘Tijd en geld blijken wonderbaarlijke genezers.’ Vandaar dat Guns N’ Roses in juni van start gaat met de negende etappe van hun inmiddels bijna tweeënhalf jaar durende wereldtournee. Mét gitarist Slash en bassist Duff McKagan uit de oorspronkelijke bezetting. Op grond van wat Wigney tijdens het concert in Sydney meemaakte ‘werd het geduld van de fans ruimhartig beloond: Guns N’ Roses is nog altijd een van de eerbiedwaardigste hardrockbands aller tijden’.
De tour is getiteld Not In This Lifetime. Zo luidde zes jaar geleden immers de reactie van Rose op de vraag naar reünieconcerten. James Hall van The Telegraph is ‘dolgelukkig’ dat de muzikanten van gedachten zijn veranderd. ‘Absoluut briljant’, schrijft hij over de twee concerten in Londen: ‘Axl Rose was lenig, op tijd en goed bij stem: drie dingen waar de fans jarenlang niet van op aan konden.’
Peter Larsen van The Daily News viel om van verbazing tijdens het optreden in Los Angeles: ‘Hier is gebeurd wat niemand ooit voor mogelijk had gehouden: Guns N’ Roses is een gepolijste en professionele band geworden.’
Guns N’ Roses: 3 juni Berlijn; 12 juni Gelsenkirchen, 18 juni Parijs, 1 juli Barcelona, 4 juli Nijmegen
LITERATUUR | Koude oorlog in Korea
Geraffineerde roman van Anna Kim
Gevoel voor timing kun je de Nederlandse uitgever niet ontzeggen. In een periode dat president Donald Trump en zijn Noord-Koreaanse ambtgenoot Kim Jong-un wel of toch maar geen aanstalten maken elkaar de hand schudden, ligt de Nederlandse vertaling van Der Grosse Heimkehr (2017) in de winkel.
Deze historische roman van de Oostenrijks-Koreaanse schrijfster Anna Kim gaat over de spanningen op het Aziatische schiereiland. Het decor verschuift van Noord naar Zuid en van Amerika naar Japan, waar veel Koreanen in de jaren zestig hun toevlucht zochten. Sluimerende vaderlandsliefde is een van de thema’s, net als de dunne scheidslijn tussen waarheid en leugens, in een tijd dat nepnieuws nog propaganda heette.
Kim heeft een ‘geraffineerde’ familieroman geschreven over burgers ‘in een vergiftigd maatschappelijk klimaat met een maximum aan wantrouwen en paranoia’, schrijft Ijoma Mangold in Die Zeit. ‘In het stalinistische Noorden maar net zo goed in het pro-Amerikaanse, destijds door militairen geregeerde Zuiden.’
Paul Jandl van Die Welt noemt het boek ‘een pandemonium van politieke weeklachten’. Volgens de Duitse recensent krijgt de lezer in bijna 600 pagina’s ‘nauwelijks de kans om adem te halen (…) Met indrukwekkend gevoel voor drama grijpt Kim ver terug in de Koreaanse geschiedenis.’
Toen Sabine Vogel van Frankfurter Rundschau het boek uit had moest ze een tijdje bijkomen: ‘Wanneer een geschiedenis met zulke onvoorstelbare wreedheden zo’n ontroerende indruk achterlaat, hebben we te maken met wonderschone literatuur.’
Volgens recensente Katharina Borchardt op de site van de Duitse ARD ‘vraagt de roman wel enig uithoudingsvermogen maar leidt het verhaal uiteindelijk van particuliere herinneringen naar een grondig geresearcht bovenpersoonlijk, essayistisch niveau.’
De grote thuiskomst van Anna Kim is op 22 mei verschenen bij uitgeverij Signatuur.
KUNST | Naaktpak niet verplicht
Oostenrijkse provocateurs van Gelatin in Boijmans
Het werk van het Oostenrijkse kunstenaarscollectief Gelatin valt op z’n minst in de categorie ontregelend. Een sculptuur van bevroren urine, een metershoge neus aan de oever van de Donau of een installatie van lichtgevende ballonnen in een Puerto Ricaanse grot. Bij een performance liggen ze voor dood in het puin van een ingestort huis of bouwen ze een lift van menselijke lichamen.
De bezoeker van hun nieuwste exhibitie moet er dan ook niet raar van opkijken dat bij de ingang voor iedereen een ‘naaktpak’ klaarligt. Aantrekken niet verplicht.
Kunstcriticus Adrian Searle van The Guardian zag het viertal in 2016 aan het werk tijdens de Biënnale in Zürich. Daar ging het er heftig aan toe: ‘Waar is de rioolreinigingsdienst als je ze het hardst nodig hebt? Breng me naar het ziekenhuis. Of anders naar de spa.’
Volgens Nana Asfour van The New Yorker gaat het dan ook om ‘kunstenaars die er prat op gaan galeriehouders op de proef te stellen, de verwachtingen van het publiek onderuit te halen en de definitie van beeldende kunst te logenstraffen.’
Roberta Smith plaatst in The New York Times Gelatin (ook bekend onder de naam Gelitin) in de lijn van kunstprovocateurs als Egon Schiele en Franz West: ‘Objecten die zijn gemodelleerd naar echte penissen beschouw ik als gebaar van anti-kunst.’
De tentoonstelling Vorm – Fellows – Attitude is tot en met 12 augustus te zien in Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam
FILM | Frans dagje naar het strand
Familiedrama gelardeerd met wereldproblematiek
Drie vijftigers, twee broers en een zus, komen bij elkaar in de vakantievilla van hun vader die ligt bij te komen van een beroerte. Daar worden de broze familieverhoudingen danig op de proef gesteld. Zeker wanneer een bootje met vluchtelingen aanspoelt.
De Franse filmkritiek reageerde wisselend op La Villa, de twintigste film van regisseur Robert Guédiguian. Volgens Fabrice Leclerc in Paris Match is Guédiguian ‘als geen ander in staat een groot verhaal over liefde klein te houden en tegelijkertijd politieke thema’s tot in de finesses uit te werken’.
Voor Nathalie Simon van Le Figaro had het juist soberder gemogen: ‘De personages worden omarmd: van hun liefdesleven, hun verleden tot hun onzekere toekomst. En dan worden ook het terrorisme en het vluchtelingenprobleem er nog eens bijgehaald.’
Maar Pierre Vavasseur in Le Parisien schrijft dat Guédiguian er ‘door zoveel ingrediënten zo evenwichtig te doseren in geslaagd is een van zijn beste films af te leveren.’
La Villa draait vanaf 24 mei in de bioscoop
Auteur: Diederik Samwell