Om het aantal verkeersdoden terug te dringen wil de Franse regering de snelheid op provinciale wegen terugbrengen van 90 naar 80 kilometer per uur. Moet het land van de Autobahn dit voorbeeld volgen?
JA
Gemiddeld komen elke dag bij een verkeersongeluk op provinciale wegen in Duitsland vijf mensen om het leven. In 2016 waren het er 1853, dat is meer dan de helft van alle doden in het verkeer. Doorgaans is dit te wijten aan mensen die riskant inhalen of te hard rijden.
De Franse regering wil het groeiende aantal verkeersdoden niet langer voor lief nemen: per 1 juli verlaagt ze de maximumsnelheid op provinciale wegen van 90 naar 80 km/u. Franse automobielclubs lopen storm tegen de maatregel. Ook 59 procent van de Fransen is volgens een enquête tegen. Maar minister-president Édouard Philippe trekt zich daar niets van aan. Hij denkt jaarlijks 400 mensenlevens te kunnen redden.
Ook in Duitsland woedt een discussie of de snelheidslimiet van 100 km/u voor provinciale wegen wel adequaat is. ‘De Duitse Verkeersveiligheidsraad (DVR) eiste al in 2014 dat de maximumsnelheid op smalle provinciale wegen naar 80 km/u zou worden teruggebracht,’ vertelt Julia Fohmann van de DVR. Dat betreft de meeste provinciale wegen in Duitsland.
Gevaarlijke kruisingen kunnen worden veranderd in rotondes of veiliger gemaakt door voorsorteerstroken of stoplichten
De vraag is alleen: hoeveel levert zo’n maatregel op – worden er echt levens door gered? Studies naar de exacte effecten zijn er niet, geeft ook Fohmann toe. ‘Maar het is niet onwaarschijnlijk dat het aantal verkeersdoden daalt, tenslotte blijkt uit de statistieken dat veel mensen als gevolg van een te hoge snelheid om het leven komen.’ Bovendien is het natuurkundig gezien gewoon zo dat bij een lagere snelheid de remweg korter is, waardoor ongelukken vermijdbaar of in elk geval minder ernstig zijn. Maar de concrete aantallen zoals de Franse minister-president die noemt, kan Siegfried Brockmann, hoofd ongevallenonderzoek bij het Verbond van Verzekeraars (UDV) onmogelijk serieus nemen: ‘Dat zijn schijncijfers.’
Verlaging van de maximumsnelheid leidt niet tot het grote tijdverlies dat velen vrezen. Wie de hele tijd 100 km/u rijdt, legt een afstand van 50 km af in 30 minuten. Bij 90 km is dit 3 minuten en 20 seconden meer, bij 80 km duurt het 37,5 minuut. Een hogere veiligheid is die wat langere duur van de rit wel waard.
Brockmann waarschuwt wel voor een al te grote focus op snelheid. ‘Voorkomen dat er botsingen tegen bomen plaatsvinden, bijvoorbeeld door het aanbrengen van vangrails, heeft op het aantal verkeersdoden een veel groter effect.’
Ook de DVR ziet in aanpassing van de maximumsnelheid niet het enige middel om de wegen veiliger te maken. De slogan van de DVR luidt: de weg moet fouten voorkomen. Daaronder valt behalve het aanbrengen van vangrails bijvoorbeeld ook het regelmatig snoeien van struiken.
Gevaarlijke kruisingen kunnen worden veranderd in rotondes of veiliger gemaakt door voorsorteerstroken of stoplichten. Zulke aanpassingen zijn waarschijnlijk doeltreffender dan alleen het vervangen van de borden met de maximumsnelheid.
Bron: Die Zeit | Hamburg
Auteur: Matthias Breitinger
Matthias Breitinger is redacteur van Die Zeit. Eerder werkte hij voor Netzeitung, de Berliner Zeitung en Die Welt. Ook schreef hij een boek over het Eurovisiesongfestival: Europe, 12 points.
NEE
Opnieuw klinkt in Duitsland de roep om aanscherping van de maximumsnelheid – terwijl het aantal verkeersdoden daalt en vertragen geen oplossing is. Rijden betekent vrijheid. En dat moet zo blijven.
Duitsland is een overgereguleerd land, waar mensen die elke vrijheidsdrang verloren hebben zich geroepen voelen om nieuwe verboden te bepleiten. Bij voorkeur ook voor dat verstopte vrijheidspaadje, de autobaan.
In Frankrijk heeft Emmanuel Macron de maximumsnelheid op provinciale wegen verlaagd van 90 naar 80 km/u en onmiddellijk zet een koor vrienden van de snelheidsbeperking het Hooglied van vertragen in – hoewel het aantal verkeersdoden afneemt en het aantal verkeersongevallen als gevolg van mobiel telefoneren en alcohol- of drugsgebruik groeit. Vaak genoeg gaat het om dezelfde figuren die belastingverhoging voor grootverdieners willen, terwijl de staat zwemt in zijn geld.
Vaak draait het bij mensen die luidkeels snelheidsbeperkingen eisen niet zozeer om een effectieve oplossing als wel om agressie
Vaak draait het bij mensen die luidkeels snelheidsbeperkingen eisen niet zozeer om een effectieve oplossing als wel om agressie. Herverdelen en afremmen zijn één pot nat: de woede richt zich tegen degenen die er een hoog levenstempo op nahouden en zich snel wensen voort te bewegen.
Wie langzaam is mist immers ook niets: hij hoeft niet af te remmen en ook niet meer belasting te betalen. Hij is voorstander omdat het hem niet aangaat. Hij houdt verveling voor ontspanning. Het goede nieuws voor zulke mensen is: binnenkort zijn er auto’s die hen heel ontspannen van A naar B brengen, volautomatisch.
De mondigheid van de verkeersdeelnemer moet net zo serieus genomen worden als die van de burger. Afgezien van verkeerscriminelen zoals de veroordeelde snelheidsmaniakken van de Kudamm [Hamdi H. en Marvin N. hielden een straatrace waarbij ze met 170 km/u over de Kurfürstendamm scheurden. Hamdi H. kwam in botsing met een 69-jarige man, die overleed. Beiden werden wegens moord tot levenslang veroordeeld] valt van zedenverval weinig te bespeuren. Niettemin blijft de openbare weg een plek waar verschillen in sociale en mentale positie elkaar tegenkomen. Daarbij hebben we burgerdeugden nodig als oog hebben voor anderen en gevoel voor stijl.
Dit appèl is gericht aan beide partijen: zwakke en langzame mensen verdienen solidariteit, maar dat geldt ook voor de mensen die sneller willen en hierin zo graag door onbezoldigde verkeersopvoeders met dwang worden afgeremd. Onze provinciale wegen kennen snelheidsbeperkingen op plekken waar dat zinvol is. Om dat overal terug te brengen tot 80 km/u heeft weinig zin. Camera’s op gevaarlijke punten waar een snelheidsbeperking geldt, kunnen helpen. Want berouwvolle verkeerszondaren leren hoe snel en hard de reactie op snelheidsovertredingen is.
Daarbij zou het in Duitsland moeten blijven.
Bro: Die Zeit | Berlijn
Auteur: Ulf Poschardt
Ulf Poschardt is hoofdredacteur van Die Welt. Voorheen was hij chef van het magazine van de Süddeutsche Zeitung, van Welt am Sontag, en van de Duitse edities van Vanity Fair en Rolling Stone.