Tag: AZ

  • Hoe Indiase buurtsupers worden verdrongen door flitsbezorgers

    Hoe Indiase buurtsupers worden verdrongen door flitsbezorgers

    In India staan de traditionele kleine buurtsupers, die decennialang de ruggengraat vormden van de detailhandel, onder zware druk. Door flitsdiensten als Blinkit en Zepto zal meer dan 25 procent van deze winkels niet meer kunnen voortbestaan.

    Mahadev Waghi Patel runde negen jaar lang de buurtwinkel Choice Mart in een welgestelde wijk in Mumbai. Zijn klanten waren voor hun maandelijkse boodschappen afhankelijk van zijn zaak, en ook toen webwinkels als Amazon en Flipkart rond 2015 aan populariteit begonnen te winnen, bleven ze komen. Patel zorgde voor brood op de plank en hij kon zijn kinderen naar school sturen. Maar vier maanden geleden sloot Patel de deuren van zijn Choice Mart en opende hij een ijzerwinkel in een andere buurt. ‘Het is schier onmogelijk om binnen tien minuten gratis te bezorgen,’ zegt hij. ‘Het beste wat je kunt doen is de boel sluiten en in een andere vijver gaan vissen.’

    Ook sinds de komst van grote winkelketens, zo’n twintig jaar geleden, werd de Indiase detailhandel gedomineerd door kirana stores, kleine buurtsupers met dagelijkse benodigdheden; dat was niet in de laatste plaats te danken aan hun eigen inspanningen om buitenlandse ketens te weren. De kleine familiebedrijfjes vochten tegen het oprukken van Walmart. De komst van Amazon, in 2013, overleefden ze door met de webgigant samen te werken door voorraden op te slaan en als afhaalpunt te dienen. Ze sloten soortgelijke partnerschappen met lokale reuzen als Reliance Retail en webwinkel Flipkart.

    Maar flitsbedrijven als Zepto, Blinkit, Swiggy Instamart en Dunzo blijken een lastiger verhaal. Klanten van deze diensten bestellen in een opwelling de gekste dingen op de gekste tijden, zoals ondergoed of een iPhone, die binnen tien minuten bezorgd worden. Ze vinden gemak en snelheid belangrijker dan de prijs. ‘Flitsdiensten bieden het gemak van de impulsieve aankoop, met één druk op de knop heb je je bestelling in huis,’ zegt Karan Taurani, onderzoeksanalist bij Elara Capital. ‘Ze vormen een bedreiging voor meer dan een kwart van de 15 miljoen buurtsupers die India rijk is.’ Volgens AICPDF, de grootste vereniging van detailhandelaren in India, sloten zo’n tweehonderdduizend buurtwinkels in het afgelopen jaar hun deuren.

    Thuisbezorging

    Veel buurtsupers proberen hun klanten te behouden door thuisbezorging te bieden. De 59-jarige Rajesh Gupta runt al 28 jaar een kleine kruidenierszaak in New Delhi. ‘Dankzij mijn winkel konden mijn kinderen naar school,’ vertelt hij. De laatste tijd komen zijn klanten steeds minder vaak naar de winkel. Toch wist Gupta zijn klanten te behouden door gratis boodschappen te bezorgen aan wie binnen een straal van een paar honderd meter woont. ‘We rekenen niks extra’s, zelfs al kopen ze maar één fles frisdrank.’

    Maar deze strategie bood geen uitkomst voor Patel en zijn Choice Mart. ‘Voor iets wat op Zepto 25 roepie kost, reken ik 20 roepie, maar de bezorging dan duurt wel 20 à 25 minuten,’ vertelt hij. ‘En tegen die tijd heeft de klant de bestelling geannuleerd.’ Op het hoogtepunt van zijn bedrijf had Patel twaalf werknemers in dienst, onder wie een aantal bezorgers. Maar door het dichtgeslibde verkeer in Mumbai en de parkeerproblemen kon hij geen bezorging binnen tien à vijftien minuten garanderen.

    De prijs was ook een probleem. Als Patel nieuwe producten aan klanten voorstelde, zeiden ze dat ze die online veel goedkoper konden krijgen. En ze hadden gelijk. Soms kocht Patel zelf producten online in, om die vervolgens in zijn winkel te verkopen; het bleek goedkoper in aanschaf dan via de gewone leverancier.

    ‘Veel mensen denken dat ze al die tijd door winkeliers zijn opgelicht’

    Dhairyashil Patil, voorzitter van AICPDF, vertelt dat de organisatie vecht voor eerlijke concurrentie. De lage prijzen die flitsdiensten bieden ‘leiden tot verwarring bij klanten,’ zegt hij. ‘Veel mensen denken dat ze al die tijd door winkeliers zijn opgelicht. Maar de waarheid is dat flitsbedrijven zich diep in de schulden steken om een monopolie te verwerven.’

    Zepto werd in augustus vorig jaar gewaardeerd op 5 miljard dollar, Blinkit eerder dat jaar op 13 miljard. Bezorgdiensten BigBasket (van de Tata Group) en JioMart (van Reliance Retail) hebben de levertijden van twee à drie uur teruggebracht tot minder dan een half uur. Het vierjarige Zepto rapporteerde over het boekjaar 2023 een nettoverlies van 158 miljoen dollar, zo blijkt uit gegevens van marktonderzoekbureau Tracxn. Blinkit boekte in dezelfde periode een nettoverlies van 131 miljoen dollar.

    Eind vorig jaar heeft AICPDF bij het ministerie van Handel aangedrongen op de invoering van een digitale marktenwet waarmee minimumverkoopprijzen kunnen worden vastgelegd en megakortingen aan banden gelegd. Patil zegt dat de Indiase mededingingsautoriteit flitsbedrijven onderzoekt op dubieuze handelspraktijken, zoals het gebruik van darkstores, het hanteren van afbraakprijzen, het verstoren van de traditionele detailhandel en het niet vermelden van houdbaarheidsdata.

    Gelijk speelveld

    Flitsdiensten profiteren van hogere marges door rechtstreeks bij merken in te kopen en distributeurs en groothandels te omzeilen, zegt Kushal Bhatnagar, partner bij Redseer Strategy Consultants. Op die manier kunnen deze bedrijven ook nieuwe merken inslaan die in buurtwinkels nog niet verkrijgbaar zijn. Flitsdiensten bieden een breed scala aan producten, zegt Bhatnagar, ‘dat veel meer omvat dan de gebruikelijke boodschappen zoals cosmetica, woonaccessoires, geschenken en kleine elektronica.’ Blinkit, Zepto, JioMart en Flipkart onthielden zich van commentaar. 

    Volgens een rapport van Elara Capital behalen flitsbedrijven momenteel meer dan 90 procent van hun omzet in de tien à twaalf grootste steden van India. Nu zijn de middelgrote steden aan de beurt, denkt Patil. ‘Ons doel is om een gelijk speelveld te creëren voordat deze oneerlijke concurrentie andere steden treft.’ Flitsdiensten hebben hun netten al uitgegooid over kleinere steden zoals Nashik en Vijayawada.

    Cultureel gezien hebben buurtsupers nog altijd een streepje voor. Ten eerste is het er makkelijker om spullen te ruilen of geld terug te krijgen. Patel geeft als voorbeeld een verjaardagsfeestje waarvoor iemand in zijn Choice Mart honderd wegwerpbordjes koopt. Worden er maar 75 gebruikt, dan geeft hij de klant alsnog geld terug voor de 25 ongebruikte bordjes. Ter vergelijking: bij Blinkit kunnen klanten een aankoop binnen tien minuten retourneren, maar dat geldt alleen voor kleding en schoenen. 

    ‘Ze komen voor wat sigaretten of een paar eieren, iets wat online niet mogelijk is’

    Daarnaast verkopen buurtsupers ook op de pof. PP Patel, eigenaar van Rex General Store in Mumbai, vertelt dat veel van zijn klanten als hulp in de huishouding werken; ze doen boodschappen voor hun werkgever, die de rekening aan het eind van de maand betaalt. Alleen neemt de aantrekkingskracht van deze service af nu onlinewinkels klanten met een bankrekening de mogelijkheid bieden om achteraf te betalen. ‘Over vijf jaar kunnen we het wel schudden,’ zegt Patel.

    Toch zien sommige winkeliers in Delhi de toekomst vol vertrouwen tegemoet. Zeven jaar geleden runden Balwant Singh en zijn moeder een van de vijf buurtwinkeltjes in hun straat in een levendige wijk in Delhi. Hun bescheiden winkel van 18 vierkante meter is een van de twee zaken die nu nog overeind staan. De lage huurprijzen in de buurt hebben hordes studenten en jonge werkenden aangetrokken, van wie er veel bij Singh in de zaak komen. In de loop der tijd heeft hij een hechte band met hen opgebouwd. ‘Ik weet hoe ze heten, waar ze werken en uit welke staat ze komen,’ vertelt hij. ‘De mensen hier doen kleine boodschappen, ze komen voor wat sigaretten of een paar eieren, iets wat online niet mogelijk is.’ Het merendeel van zijn klanten heeft geen toegang tot onlinekrediet.

    De 34-jarige Singh, afgestudeerd in bedrijfskunde, heeft het slim aangepakt. Hij heeft een groepsapp voor zijn vaste klanten gemaakt, waarin hij bestellingen opneemt en korting geeft. ‘Het helpt ook om onze verkoop in kaart te brengen en het contact met de klanten warm te houden,’ zegt hij. ‘Ik stuur ze berichten op feestdagen en feliciteer ze op hun verjaardag.’

    De 55-jarige Surinder Singh is eigenaar van een supermarktje in een wijk in New Delhi die bekendstaat om haar hoge woontorens. Hij blijft optimistisch over de toekomst van zijn zaak. Veel van zijn klanten kopen bij hem graan per gewicht, tegen een betaalbare prijs. ‘Verkijk je niet op die hoogbouw, daarachter liggen kleine buurten en sloppenwijken waar duizenden mensen wonen die voor essentiële zaken als rijst, linzen, olie, tandpasta en zeep op ons rekenen,’ zegt hij. ‘Die gebruiken al die apps niet; wij zijn hun levensader.’ 

  • Hoe toeristen hun belangstelling voor Chinese nepoude dorpen verloren

    Hoe toeristen hun belangstelling voor Chinese nepoude dorpen verloren

    De afgelopen twintig jaar zijn in China min of meer fictieve oude dorpen als paddenstoelen uit de grond geschoten. Allemaal volgens hetzelfde model gebouwd om tegemoet te komen aan de wensen van het toegenomen toerisme. Nu stort de markt hiervoor echter in.

    In China is de reconstructie van oude dorpen onderwerp van discussie. Zhangjiajie, een toeristische trekpleister in Centraal-China, waar de film Avatar werd opgenomen, is zo goed als verleden tijd. Op 16 december 2024 kondigde de Zhangjiajie Lüyou-groep, dat er de toeristische attracties beheert, het faillissement aan van het bedrijf, nadat het in vier jaar tijd een verlies van 700 miljoen yuan [meer dan 92 miljoen euro] had geleden, waarvan ruim 61 miljoen in de eerste helft van 2024.

    De ‘nieuwe oude stad’ Dayong leed in deze periode verliezen van meer dan 64 miljoen yuan. De herbouw ervan, die 2,4 miljard yuan [314 miljoen euro] had gekost, ging gepaard met grote verwachtingen… Maar nu is het niet veel meer dan een spookstad, met een kolossaal exploitatietekort.

    In China ondergaan veel ‘zogenaamd oude steden’ hetzelfde lot. Als je door het land reist, kom je ze bijna overal tegen. Ze worden allemaal gebouwd volgens hetzelfde model. In de steegjes hangt dezelfde geur van inktvis en gegrilde tofu; overal zijn dezelfde zilveren sieraden te verkrijgen en snuisterijen verleend aan oude culturen. Overal dezelfde borden die aangeven waar de toerist een foto kan maken.

    Verbitterd

    Het gelijkenispercentage bedraagt maar liefst 99 procent. De lokale bevolking is verbitterd en vaak defaitistisch: ‘Alleen buitenlanders willen hier nog heen.’ Het probleem is alleen dat zelfs buitenlanders deze oude steden niet meer bezoeken.

    Neem Dayong. Dit toeristische en culturele project, waarvan de verbouwing van het stadscentrum in 2016 van start ging, is het duurste in Zhangjiajie. Zhangjiajie Lüyou verwachtte aanvankelijk een jaarlijkse nettowinst van 184 miljoen yuan, met een rendement op de investering dat pas na ongeveer tien jaar zou worden gerealiseerd.

    Maar dat bleek wat rooskleurig te zijn ingeschat. De toeristische attractie leed verlies vanaf het moment dat deze in 2021 op proef opende. Na drieënhalf jaar exploitatie was er sprake van een tekort van 547 miljoen yuan – voornamelijk door een gebrek aan bezoekers.

    Mensen parkeren er graag hun auto, maar hebben weinig behoefte om tijd te spenderen in deze nepoude stad

    Volgens het financiële rapport van de groep werden in de eerste helft van 2024 slechts 2300 toegangskaarten verkocht, wat neerkomt op iets meer dan tien toeristen per dag. De oude stad heeft een oppervlakte van 185.000 vierkante meter, wat overeenkomt met een kwart van de Verboden Stad in Beijing. De lege steegjes ogen troosteloos.

    De schamele jaarlijkse inkomsten komen hoofdzakelijk van de parkeerplaatsen; mensen parkeren er graag hun auto, maar hebben weinig behoefte om tijd te spenderen in deze nepoude stad.

    Deze vorm van toerisme ontstond voor het eerst in de provincies Jiangsu en Zhejiang [die rond Shanghai liggen]. De stad Zhouzhuang, halverwege Shanghai en Suzhou, staat bekend als ‘de eerste waterstad van China’. Terwijl de omliggende plattelandsgemeenschappen in de jaren tachtig in hoog tempo industrialiseerden, kon deze regio vanwege het gebrek aan goede transportverbindingen en elektriciteitsvoorzieningen  minder snel groeien. Maar elk nadeel heeft een voordeel: een groot aantal oude bruggen en gebouwen kon door middel van restauratie behouden blijven, zelfs in hun oorspronkelijke staat.

    In de loop van de tijd trokken deze goed in tact gebleven oude steden en dorpen stadsbewoners aan die genoeg hadden van de ‘stadsjungle’ en de wolkenkrabbers en snelwegen inruilden voor de charme van kleine bruggetjes en rustige kanalen. 

    De kopie is het origineel

    Geldt in het Westen het origineel als heilig en onvervangbaar, in Oost-Aziatische culturen is de kopie vaak net zo waardevol. Volgens de Duits-Koreaanse filosoof Byung-Chul Han, zoals uiteengezet in een artikel voor Aeon, weerspiegelt dit fundamentele verschil een dieper cultureel verschil: waar het Westen gefixeerd is op discontinuïteit, revolutie en geniecultus, koestert het Oosten juist continuïteit, cyclische vernieuwing en proces. Dit leidt regelmatig tot onbegrip. Westerse musea voelen zich bijvoorbeeld bedrogen als ze een kopie van een kunstwerk ontvangen, terwijl hun Chinese tegenhangers dit met volle overtuiging als ‘hetzelfde’ beschouwen.

    Lees het artikel van Byung-Chul Han in magazine #141.

    Sinds half jaren negentig hebben veel oude dorpen in Jiangsu en Zhejiang zich ontwikkeld naar het voorbeeld van Zhouzhuang. Een succesverhaal is Wuzhen. Hoewel de geschiedenis van de stad duizend jaar teruggaat, zijn de meeste gebouwen pas enkele decennia oud. Toen het in 2001 een toeristische trekpleister werd, werden veel bewoners gedwongen te vertrekken. Dankzij het renovatieprogramma is dit kleine, voorheen onbekende dorp uitgegroeid tot een toonaangevende toeristische bestemming, zowel nationaal als internationaal. Tussen 2016 en 2019 verwelkomde de plaats gemiddeld bijna 10 miljoen bezoekers per jaar, wat een omzet van 2,2 miljard yuan [285 miljoen euro] genereerde en in het beste jaar een nettowinst van 807 miljoen yuan [meer dan 105 miljoen euro].

    Het project werd uitgevoerd door het bedrijf CYTS, dat naar hetzelfde model als Wuzhen de rivierstad Gubeikou bouwde in de buitenwijken van Beijing, die vanaf het eerste jaar van exploitatie, in 2014, winstgevend was.

    Politieke koers

    Het bedrijfsmodel, waarbij oude, vervallen dorpen een opknapbeurt krijgen, werkte aanstekelijk. De voordelen zijn evident: niet alleen krijgen verlaten plekken een nieuw leven, doordat de grondprijzen en de prijzen voor omliggend onroerend omhooggaan, ook stijgt het bbp en wordt er werkgelegenheid gecreëerd. Bovendien past het model perfect binnen de politieke koers van het land, die gericht is op revitalisering en culturele vernieuwing van plattelandsgebieden.

    Bij oude binnensteden gaat het om restauratie- en ontwikkelingswerkzaamheden. Op andere plaatsen, waar oorspronkelijk geen interessante historische of culturele bronnen te vinden waren, werden bouwwerken geheel in gewapend beton opgetrokken in een pseudoantieke stijl.

    Volgens gegevens van het Nationaal Directoraat voor Cultureel Erfgoed staan slechts 312 steden op de lijst van Chinees historisch en cultureel erfgoed. Deze bevinden zich vooral in de provincies Jiangsu, Zhejiang en Sichuan. Maar Lin Peng, directeur van het China Research Institute of Ancient Towns and Culture, schat dat er in China al meer dan 2800 oude steden zijn ontwikkeld of in ontwikkeling zijn. Gezien het feit dat het land minder dan 1500 hoofdsteden van plattelandsdistricten heeft, betekent dit dat er veel meer dan één ‘oude stad’ per district is.

    Figuranten worden ingehuurd om de rol van ‘locals’ te spelen, alsof het een slechte realityshow betreft 

    Toen het ministerie van Volkshuisvesting en Bouw in 2016 opriep tot meer aandacht voor karakteristieke dorpen, groeide het aantal oude stadskernen gestaag door. Maar volgens het Tianyancha-platform, waarop een overzicht van bedrijven te vinden is, zijn er vandaag de dag nog maar zo’n drieduizend bedrijven actief in China die gespecialiseerd zijn in de toeristische ontwikkeling van oude steden en dorpen. Vijftienhonderd vergelijkbare ondernemingen hebben inmiddels faillissement aangevraagd.

    Zoals te verwachten viel leidde de wildgroei van al deze oude steden tot een verzadiging van de toeristenmarkt. Helemaal doordat al deze oude stadjes en dorpen, ongeacht de regio, op elkaar lijken, of het nu gaat om de gebouwen of om de diensten die worden geboden. Volgens een onderzoek van het China Tourism Research Institute vertonen ze overeenkomsten die door 51 procent van de ondervraagden als ‘vrij opvallend’ worden beschouwd, door 39 procent zelfs als ‘zeer significant’.

    Hun karakter is dus verloren gegaan. Oorspronkelijke bewoners worden in sommige gevallen onteigend en elders ondergebracht. Hun oude huizen worden gesloopt om plaats te maken voor nieuwe huizen, in de gewenste architectonische stijl, en er worden figuranten ingehuurd om de rol van ‘locals’ te spelen, alsof het een slechte realityshow betreft. 

    Oude steden en dorpen zouden er goed aan doen om terug te keren naar hun oorsprong, om zo hun eenvoudige, lokale karakter te benadrukken en weer een toevluchtsoord te vormen voor stadsbewoners. Mensen zijn nou eenmaal niet bereid om grote bedragen uit te geven om ‘typische’ gehuchten te bezoeken die alle vrijwel identiek zijn, en om ‘lokale specialiteiten’ te proeven die men door het hele land heen tegenkomt. 

  • Tainan, de culturele en historische hoofdstad van Taiwan

    Tainan, de culturele en historische hoofdstad van Taiwan

    Het democratisch bestuurde Taiwan was ‘sinds de oudheid’ zeker geen deel van China. Verschillende koloniale periodes hebben het eiland cultureel en politiek gevormd en dat is bovenal te zien in de voormalige hoofdstad Tainan.

    Een paar uur nadat Lai Ching-te op 20 mei 2024 was geïnaugureerd als president van Taiwan, hield hij voor ruim vijfhonderd genodigden een banket op het Formosa Yacht Resort in Tainan, de voormalige hoofdstad van de eilandstaat. Volgens Lai was er gekozen voor Tainan om te vieren dat de stad vierhonderd jaar geleden door Nederlandse handelaren was gesticht, maar ook vanwege de rol die de rijke geschiedenis van de stad had gespeeld in de ontwikkeling van Taiwan. Dit democratisch bestuurde eiland wordt door Beijing geclaimd, dat beweert dat het ‘al sinds de oudheid’ door China wordt geregeerd.

    De stad Tainan, die in 1624 door de VOC werd gesticht, staat centraal in het narratief dat voorstanders van de Taiwanese onafhankelijkheid willen uitdragen. Zij wijzen op de Nederlandse kolonisering en de daaropvolgende overheersing door andere machthebbers – onder wie Koxinga, een veldheer uit de Ming-dynastie die de Nederlanders verdreef, de Qing-dynastie en het Japanse keizerrijk van 1895 tot 1945 – als bewijs voor de unieke identiteit van het eiland. 

    Niet in Chinese handen

    Taiwan-kenner en voormalig Nederlands diplomaat Gerrit van der Wees ziet de stichting van Tainan als overtuigend bewijs dat het eiland, dat destijds Formosa heette, niet in Chinese handen was toen de Nederlanders er een handelscentrum oprichtten. ‘Afgezanten van Tianqi, de toenmalige keizer van de Ming-dynastie, vertelden in 1623 aan de Nederlanders – die Macao van de Portugezen probeerden over te nemen in hun zoektocht naar een handelspost met China – om ‘buiten ons gebied’ te blijven. Ze hadden er niets op tegen dat de Nederlanders naar Formosa gingen,’ aldus Van der Wees. ‘Het was in die tijd zeker geen “deel van China.”’

    Chang Lung-chih, directeur van het Nationaal Historisch Museum in Tainan, vertelt dat de bevolking van het eiland ook tijdens het Japanse bewind haar eigen cultuur behield. Zeker in Tainan, waar lokale staatslieden de Taiwanese Culturele Bond oprichtten. In de jaren twintig reisden zij af naar Tokio om te lobbyen voor de oprichting van een Taiwanees parlement. ‘Tainan is niet alleen vanouds een historisch en cultureel centrum, het is ook het hart van de democratische beweging van het huidige Taiwan,’ vertelt hij. ‘Tainan heeft sinds de Japanse koloniale periode altijd een actieve en progressieve bevolking gehad.’

    Tegenwoordig is Tainan het bolwerk van de Democratische Progressieve Partij van president Lai, die zich verzet tegen China’s aanspraak op Taiwan. Maar de stad staat in de moderne geschiedenis vooral bekend om zijn verzet tegen de dictatuur van de Chinees-Nationalistische strijdkrachten, die zich na de Tweede Wereldoorlog terugtrokken op het eiland. Tijdens het 38 jaar lang durende militaire bewind kwam de bevolking van Tainan voortdurend in opstand tegen het Nationalistische regime, zoals bij de protesten tegen het bloedbad van februari 1947, toen het regime een landelijke opstand genadeloos onderdrukte. 

    In de stad staan ongeveer zestienhonderd boeddhistische, taoïstische en andere tempels – meer dan waar dan ook in Taiwan

    In Tainan is veel te zien van de moderne Taiwanese geschiedenis, zoals in het Zeelandia Museum in Fort Zeelandia, dat kort na het begin van de kolonisering door de VOC werd gebouwd. De Nederlanders noemden het eiland ‘Tayouan’, dat waarschijnlijk is afgeleid van het Taiwanese tua uan (grote baai), en dat vervolgens weer veranderde in Taiwan, aldus het museum. Tainan was tot 1887 de hoofdstad van Taiwan. 

    Dicht bij het fort staat de grote tempel van Mazu, waar deze zeegodin en beschermvrouw van vissers, matrozen en de maritieme industrie wordt vereerd. ‘De tempel van Mazu werd naar verluidt in 1661 gebouwd, toen Koxinga met zijn leger in Taiwan aankwam,’ vertelt Chang. ‘Mazu is in dit land een ongelooflijk belangrijke en populaire godin, en Tainan staat ook wel bekend als de stad van de duizend tempels.’ In de stad staan ongeveer zestienhonderd boeddhistische, taoïstische en andere tempels – meer dan waar dan ook in Taiwan.

    Vanwege Tainans veelzijdige geschiedenis zien de Taiwanezen de stad zelf ook wel als de bakermat van de unieke nationale cultuur. ‘Tainan kwam als eerste stad op het eiland in aanraking met de ontwikkelingen uit de buitenwereld, en bovendien was het onze hoofdstad,’ zegt burgemeester Huang Wei-che. ‘Mensen zien het hier als het Kyoto van Taiwan: dat was ooit de hoofdstad van Japan en die stad heeft ook een rijke cultuur en geschiedenis. Hoewel we nog geen twee miljoen inwoners hebben, zijn wij de culturele hoofdstad.’ 

    Modernisering

    Technologie is ook onderdeel van het karakter van de stad. ‘Bij de modernisering van Tainan zijn veel oude gebouwen en steegjes bewaard gebleven,’ vertelt Huang. ‘We hebben het oude stadsgezicht weten te behouden, maar zijn tegelijkertijd belangrijk geworden in de tech-industrie.’ Hij noemt het besluit van de Taiwanese chipgigant TSMC om een chipfabriek te openen in Tainan, toen Lai daar nog burgemeester was. 

    De stad staat ook bekend om zijn traditionele gerechten, zoals rijstnoedels met inktvis, ontbijtsoep en rode rijstcake, een overheerlijk combinatie van plakkerige rijst, garnalen, champignons en krab. Culinair auteur Clarissa Wei, die in haar kookboek Made in Taiwan schrijft dat Tainan ‘het lekkerste eten van het land’ heeft, prijst ook de authentieke snacks aan. ‘Veel karakteristieke Taiwanese gerechten, zoals gesmoord varkensgehakt met rijst, of noedels met varkensvlees en een grote garnaal, zijn unieke gerechten uit de stad die in kleine, handzame kommetjes worden geserveerd,’ aldus Wei. 

    Tainan loopt ook voorop als het om cocktails gaat. In Moger, een moderne cocktailbar in het centrum, worden klassiekers geserveerd maar ook cocktails van eigen makelij, waarvan sommige naar films zijn vernoemd. ‘Tainan heeft een breed scala aan cafés, en na de pandemie zijn er nog veel meer cafés bijgekomen,’ zegt Sheng Yao, barmanager bij Moger. ‘De verschillende koloniale periodes hebben de stad niet alleen fysiek maar ook culinair gevormd.’