De zoon van een steenrijke zakenman wint met 52,3 procent
Daniel Noboa wordt met zijn 35 jaar de jongste president in de geschiedenis van Ecuador, zo meldt BBC. Hij kwam met 52,3 procent van de stemmen als winnaar uit de verkiezingen. Zijn rivaal Luisa González ontving 47,7 procent van de stemmen. Noboa is de zoon van multimiljonair Álvaro Noboa, die zich vijf keer zonder succes kandidaat stelde voor het presidentschap.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De huidige verkiezingen werden vervroegd doordat de vorige president, Guillermo Lasso, het parlement ontbond nadat er een afzettingsprocedure tegen hem was gestart. Daardoor zal Noboa slechts zeventien maanden in functie zijn. Als hij wil, kan hij zich opnieuw verkiesbaar stellen voor de presidentiële termijn van 2025 tot 2029.
De presidentscampagne werd eerder overschaduwd door de moord op kandidaat Fernando Villavicencio in Augustus. Villavicencio stond toen tweede in de peilingen, na González.
Ecuador heeft de laatste jaren geleden onder een toename van bendegeweld. Na Noboa’s overwinning in de tweede stemronde, zei hij: ‘Morgen beginnen we met werken aan een nieuw Ecuador, met de wederopbouw van een land dat zwaar gehavend is door geweld, door corruptie en door haat.’ Ook beloofde hij meer werkgelegenheid te creëren.
Klimaatverandering teistert het kwetsbare Himalaya-gebergte
In India is door een overstroming van het Lhonakmeer in de noordoostelijke deelstaat Sikkim woensdagmiddag een dam gedeeltelijk ingestort. Daarbij zijn 14 mensen omgekomen en worden nog 102 mensen vermist, meldt The Guardian. Bij de overstroming zijn ook legerbases onder water gelopen. Onder de vermisten bevinden zich 22 militairen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Volgens autoriteiten zijn meer dan 22.000 mensen getroffen door de ramp en zijn er ruim 3.000 toeristen gestrand doordat snelwegen zijn overstroomd en bruggen zijn weggespoeld. De overstroming werd veroorzaakt door zware regenval, waarbij vijf keer zoveel regen was gevallen als gebruikelijk. De autoriteiten lieten daarnaast weten dat de reddingsoperatie een uitdaging gaat worden, omdat in het gebied de komende dagen meer regen wordt voorspeld en de mobiele telefoonverbinding instabiel blijft.
Het Lhonakmeer bevindt zich in het Himalaya-gebergte in Zuid-Azië, dat zwaar wordt getroffen door de klimaatcrisis en vaker te maken krijgt met hevige en onvoorspelbare regenval, overstromingen en aardverschuivingen. Afgelopen zomer kwamen tijdens de moesson 250 mensen om het leven in de staat Himachal Pradesh nadat ongekend zware regens grote delen van wegen wegspoelden en aardverschuivingen veroorzaakten. ‘Hoe extreem kwetsbaar deze regio is voor klimaatverandering wordt nu maar al te duidelijk,’ zei Pema Gyamtsho, directeur-generaal van het in Nepal gevestigde International Centre for Integrated Mountain Development.
Door ons vele gebruik van het internet, websites en apps speelt een deel van ons leven zich online af. Deze data is zelfs een afspiegeling van onze identiteit, ondervond Thomas Chatterton Williams. ‘Paniek bekroop me toen ik me realiseerde dat ik mijn hele inbox had gewist.’
Een paar maanden geleden begonnen onheilspellende waarschuwingen mijn inbox binnen te stromen, maar toen negeerde ik ze nog. Vroeger waren Gmail-berichten altijd in zekere zin humoristisch of speels, maar deze e-mails waren dat totaal niet. Wel kort, en enigszins dreigend, alsof ze de alomtegenwoordige domper van financiële ineenstorting en bezuiniging probeerden te vatten. Het onderwerp: ‘Uw Gmail is bijna leeg.’ De inhoud, in mijn woorden: wij persen u af – betaal tot in de eeuwigheid voor een abonnement, want alleen dan zullen we u de toegang tot uw eigen leven en herinneringen blijven geven die we u ooit gratis en voor niets beloofden.
De boodschap had niet zo veel weerstand bij me opgeroepen, als ik niet tegelijkertijd vanuit alle andere hoeken van mijn digitale leven precies hetzelfde te horen had gekregen. Als Apple bijvoorbeeld niet mijn zakken al had leeggeroofd om mijn immer groeiende fotoarchief te onderhouden en de ‘zorg’ voor mijn steeds duurder wordende verzameling Appleproducten te verzekeren en te financieren. Als Microsoft me niet had gedwongen een abonnement te nemen om van zijn tekstverwerkingssoftware gebruik te kunnen maken. Als zovelen van mijn getalenteerde, ondernemende vrienden en kennissen niet afhankelijk waren geweest van donaties via Substack en Patreon. Als ik mijn muziek niet had hoeven huren van Spotify in plaats van een eigen platencollectie te gebruiken. Als ik Amazon niet had hoeven betalen om mijn pakketjes met de post te ontvangen en om professioneel tennis te kijken. Als ik niet verplicht was geweest om Netflix-, Canal+- en AppleTV-accounts aan te maken zodat mijn kinderen zich in het vliegtuig koest hielden. Als Elon Musk niet had gedreigd mijn tweets onzichtbaar te maken als ik hem niet maandelijks acht dollar zou betalen. Tegen de tijd dat ik onmogelijk nog die verdomde Gmail-verzoeken kon negeren, had ik het toppunt van microbetaling al bereikt: ik verdronk in de abonnementen.
Paniek bekroop me toen ik besefte dat ik mijn hele inbox had gewist
Dus besloot ik dat ik duizenden onnodige berichten zou gaan verwijderen. Een eenvoudig klusje, zo dacht ik. Op een ochtend schonk ik mezelf een kop koffie in, koos een geschikte podcast uit en ik begon. Eerst leegde ik de map met concepten, daarna die met de reclame, en vervolgens de map ‘sociaal’. Zoveel berichten verwerken kost tijd. Eenmaal bij mijn inbox aangekomen, bleef ik maar klikken, op zoek naar categorieën die ik in hun geheel naar de prullenmand kon verplaatsen. Toen ging de telefoon, en ik verloor mijn concentratie. Ik weet niet wat er precies gebeurde, maar toen ik ophing, zag ik dat ik meer dan 13 van de 15 beschikbare gigabytes aan opslagruimte had vrijgemaakt. Paniek bekroop me toen ik besefte dat ik mijn hele inbox had gewist.
Internetcafé
Drie maanden na mijn afstuderen verhuisde ik van mijn ouderlijk huis in New Jersey naar de regenachtige postindustriële stad Lille, dertig minuten van de Belgische grens vandaan. Dat was in september 2003. Inmiddels kost het me moeite om mentaal en emotioneel terug te gaan naar die periode van de technologische ontwikkeling. Ook al is het zo kort geleden, mijn belevingswereld was toen compleet anders. In die tijd had ik een flip phone, een zogenaamde Motorola Razr, en een laptop van Compaq. Ik haalde als student altijd veel plezier – en, vooral in de vorm van gratis muziekdownloads, ook winst – uit een snelle ethernetverbinding. Maar het kwam niet eens in me op om in mijn minuscule appartement een wifinetwerk te installeren. Een of twee keer per week ging ik naar het internetcafé om de hoek om mijn e-mails te lezen en beantwoorden.
Ik was aanvankelijk naar Frankrijk verhuisd om dichter bij een zeker meisje te zijn, maar zij had het in de zomer uitgemaakt, waardoor ik door schade en schande ondervond hoe het was om echt eenzaam te zijn. De eerste maanden bracht ik ofwel door in mijn kleine onderkomen, waar ik onder het genot van percolatorkoffie luisterde naar de MP3’s die ik had gedownload, ofwel in cafés, waar ik mijn belachelijk bescheiden inkomen in één keer uitgaf en een warm gevoel kreeg terwijl ik de regen langs de ramen zag stromen. Dat waren, zoals Junot Díaz ze noemt, mijn ‘ontdekkingsjaren’. Ik zwierf door de stad, high van het leven en altijd in de ban van allerlei dagdromen. Tussen de momenten van stierlijke verveling werd ik verheven door openbaringen, waarvan ik inmiddels weet dat ze de ware rijkdom van jonge en onervaren mensen zijn. Ik schreef alles op wat ik dacht en voelde, en deelde dat in de vorm van lange en gedetailleerde e-mails met mijn beste studievriend, die naar Rusland was verhuisd, en met mijn moeder. Zij stuurden mij op hun beurt prachtige, uitgebreide antwoorden.
E-mail gold niet meer als mijn enige of zelfs voornaamste belangrijkste contactmiddel, en lange brieven aan mijn naasten werden sporadischer
Veel van die uitwisselingen hadden dezelfde sentimentele lading als papieren brieven, en de hoge mate waarin ze bevlogen observaties en intense verlangens uitdrukten heb ik zelfs in mijn gepubliceerde werk zelden kunnen evenaren. Toch stonden ze, gevaarlijk genoeg, opgeslagen op de servers van Yahoo en Hotmail. Tegen de tijd dat ik het jaar daarop naar Manhattan verhuisde om langzaam uit te zoeken wat ik nu zou gaan doen, was Gmail de nieuwe grote speler. Snel genoeg belandden al die smartelijke, extatische verhalen en empathische reacties op hetzelfde digitale kerkhof waar vervallen Napsterbestanden en complete iPhotoarchieven staan die niet meer functioneren op de geüpgradede besturingssystemen. Ik rouwde om hun verlies, maar geloofde, jong en onwetend als ik was, dat mijn belangrijkste herinneringen en gesprekken nog altijd binnen handbereik zouden liggen. In elk geval was ik in 2004 nog niet bezig met wat ik verloren had, toen mijn collega Daria me zegende met een felbegeerde Gmail-uitnodiging. ‘Hoe voelt het om nu een G te zijn?’ schreef ze.
Vanaf dat moment werd Gmail mijn belangrijkste communicatiemiddel. Wat de makers van Gmail mogelijk hadden gemaakt, voelde als buitengewoon altruïsme – een sterk verbeterde gebruikerservaring die dan wel beperkt werd door de opslaglimiet, maar die – net als de horizon – op wonderlijke wijze leek te verdwijnen naarmate je deze naderde. Ik bleef lange, digitale brieven schrijven en ontvangen, maar de uitwisselingen verliepen in steeds hoger tempo. De berichten werden korter, vluchtiger en veel talrijker. Gmail zelf werd een bestemming, en de chatfunctie bleef de hele werkdag openstaan op mijn bureaublad. Mijn vrienden en ik begonnen onze eerste chatgroepen, waarvan sommige nu nog steeds bestaan. Al snel begonnen we daarnaast sms’jes te typen op onze mobiele telefoons en berichtjes te schrijven op elkaars Myspace- en Facebookpagina’s.
Sneeuwvlokje
Tegen 2007, toen de iPhone op de markt kwam, waren internet en constante bereikbaarheid de norm, waardoor mijn vroegere relatie met technologie en het tempo waarin ik daarvoor had gecorrespondeerd haast onherkenbaar waren geworden. E-mail gold niet meer als mijn enige of zelfs belangrijkste contactmiddel, en lange brieven aan mijn naasten werden sporadischer. Maar nog steeds schreef ik, met veel aandacht en zorg, diepgaande stukken over conflicten, misverstanden en romantische overpeinzingen. Mijn Gmail-inbox bevatte het merendeel van mijn meest oprechte reflecties en uitlatingen.
Toen ik begon te schrijven voor mijn levensonderhoud in plaats van voor mijn plezier, nam mijn Gmail-account (samen met de notitie-app) ook het stokje over van de papieren kladboekjes die ik altijd had volgeschreven met inzichten, berichten aan mezelf en ideeën voor de toekomst. Ik bewaarde mijn manuscripten en lopende projecten door mezelf Word-documenten te sturen. Mijn Gmail-inbox veranderde in een archief waarin niet alleen mijn persoonlijke beproevingen stonden opgeslagen, maar ook mijn professionele inspanningen en prestaties. Elke romantische relatie die ik als volwassene heb gehad, is begonnen en beëindigd – en bovendien beschreven en geanalyseerd – met een gekmakende reeks Gmail-berichten. Daartoe behoorde het jubelende verslag van mijn verliefdheid en van het huwelijk dat eruit voortkwam. Daartoe behoorden hartverscheurende ruzies en moeizame verzoeningen. Het verhaal van mijn vrijgezellenfeest, zowel mijn versie als die van mijn bruidsjonkers. De vreugde over de geboorte van mijn kinderen, inclusief foto’s. Dat alles stond zij aan zij met reisgegevens, ontvangstbewijzen, spam, zinloos geklets en vele duizenden overbodige meldingen van Twitter en Facebook. Mijn inbox was zo uniek als een sneeuwvlokje, ongeveer twee decennia in de maak en goed voor 90.000 berichten. En nu is hij weg.
Mijn Gmail-inbox veranderde in een archief waarin niet alleen mijn persoonlijke beproevingen stonden opgeslagen, maar ook mijn professionele inspanningen en prestaties
Die ochtend tolde mijn geest terwijl ik tevergeefs probeerde om de observaties en emoties die in de Google-servers waren vastgelegd maar nu de ether in waren verdwenen, terug te halen. Een plots rouwgevoel maakte zich van me meester, waar ik nog steeds niet overheen ben. Maar tot mijn verrassing voelde ik daarnaast nog iets anders: een verwarrend gevoel van opluchting en zelfs lichtheid. Ik zou al die e-mails nooit vrijwillig hebben gewist, maar ik kan toch ook niet helemaal ontkennen dat er een bepaalde catharsis schuilt in het afwerpen van duizenden opeengestapelde teleurstellingen en verwijten, van hartstochtelijke en zinloze ruzies en drama’s, zelfs van al die inzichten en opwellingen – van elke ingewikkelde maar vergankelijke laag van eerdere versies van mezelf. Ik begon te accepteren dat ik, als ze echt de moeite waard waren, via mijn verbeelding toegang moest krijgen tot mijn eerdere mentale toestanden. Mocht dat onmogelijk blijken, dan was het verlies te overzien. Ik deed mijn laptop dicht, wandelde naar buiten, in dat kleine stukje Frankrijk waar ik door de keuzes van al mijn vroegere zelven was beland, en werd overspoeld door een gevoel van hoop.
Ordo Iuris, een ultraconservatieve Poolse katholieke organisatie die juridische procedures voert om abortus en echtscheidingen te verbieden, en lhbtq-rechten in te perken, dreigt uiteen te vallen. Poolse media onthulden dat twee van haar topleden betrokken waren bij een buitenechtelijke affaire.
Balkan Insight schreef in juni vorig jaar: ‘Polen heeft onlangs de krantenkoppen gehaald door abortus vrijwel te verbieden, gemeentelijke anti-lhbtq-resoluties aan te nemen en zelfs door te proberen de regionale oppositie tegen vrouwenrechten te coördineren. De ngo Ordo Iuris speelde een belangrijke rol in deze recente conservatieve blitzkrieg. De mensen die de organisatie leiden zijn jong en activistisch. Ze behoren tot de generatie die is geboren in de jaren negentig.’
Balkan Insight sprak zelfs van een symbiose tussen de conservatief-nationalistische regeringspartij Recht en Rechtvaardigheid (PiS) en Ordo Iuris. ‘Onder PiS-politici heeft Ordo Iuris een luisterend oor gevonden voor haar ideeën. Haar conservatieve pleidoeien heeft de Poolse regering geholpen een verhaal van “verzet tegen het Westen” te construeren, waar Warschau ruimschoots gebruik van maakt in zijn voortdurende confrontatie met de EU.’
De moederorganisatie van Ordo Iuris wordt er in verschillende landen van beschuldigd een religieuze sekte te zijn
‘Ordo Iuris heeft een belangrijke rol gespeeld bij het bijna totale abortusverbod in Polen en invloed gehad op de totstandkoming van “lhbtq-vrijezones”. Nu heeft Ordo Iuris zijn zinnen gezet op het moeilijker maken voor echtparen om te scheiden’, schreef Vice enkele maanden later.
De organisatie is niet alleen Pools, maar maakt deel uit van een veel groter ultraconservatief netwerk, zo blijkt uit het boek This Is War – Women, Fundamentalists and the New Middle Ages uit 2020, van de Poolse journaliste Klementyna Suchanow. Ze beschrijft hoe Ordo Iuris werd opgericht door leden van de Piotr Skarga-vereniging, de Poolse tak van het ultrakatholieke netwerk Tradition, Family, Property (TFP), dat ontstond in Brazilië en dat er in verschillende landen van wordt beschuldigd een religieuze sekte te zijn.
Vorig jaar publiceerden wij een artikel over de wereldwijde tentakels van TFP. Volgens Suchanow gebruiken zowel Ordo Iuris als de Piotr Skarga-vereniging het logo met een gouden leeuw van TFP, werken ze gezamenlijk aan acties en zijn enkele individuen actief in beide groepen.
Hypocrisie
Polen is inmiddels in de ban van een seksschandaal dat Ordo Iuris op stelten heeft gezet, volgens berichtgeving in de gezaghebbende Poolse krant Gazeta Wyborcza. Gezien de nauwe banden die katholieke fundamentalistische organisatie onderhoudt met toppolitici van de regeringspartij PiS, zullen ook in regeringsgebouwen de wenkbrauwen gefronst worden.
Volgens de krant vond een paar maanden geleden een stille breuk plaats binnen Ordo Iuris, maar is nu duidelijk geworden dat de belangrijkste reden hiervoor een seksschandaal is. Daarbij zouden de voormalige vicepresident van de organisatie, Tymoteusz Zych en Karolina Pawłowska, de directeur van het Ordo Iuris International Law Centre, betrokken zijn. Als gevolg van het schandaal hebben meer dan een dozijn mensen Ordo Iuris verlaten, waaronder Zych en Pawłowska. Op een persconferentie maakten ze plannen bekend om een nieuwe organisatie te lanceren: The Logos Institute. Ondertussen ontploften sociale media in Polen met grappen, memes en felle discussie over het schandaal.
Gazeta Wyborcza sprak met een aantal betrokkenen die in de loop der jaren door de mangel zijn gehaald door Ordo Iuris.
‘Deze organisatie is medeverantwoordelijk voor de hel die Poolse vrouwen doormaken’
‘Hypocrisie is één ding, maar de totale zelfingenomenheid en domheid van deze jonge mensen die menen het recht te hebben om het leven van anderen te regelen, is iets heel anders. Ik hoop dat hun geweten tot hen zal spreken, dat ze bepaalde dingen zullen overdenken. Ze betalen nu de prijs voor hun overmoed. Ik heb er geen enkele moeite mee om ze te veroordelen. Ik heb geen enkele sympathie voor hen. Ze waren het gezicht van Ordo Iuris‘, zegt Klementyna Suchanow tegen Gazeta Wyborcza over Zych en Pawłowska. Ordo Iuris spande een rechtszaak tegen haar aan vanwege haar boek This is War.
Parlementslid Hanna Gill-Piątek werd vorig jaar aangeklaagd door Zych omdat ze had gewezen op mogelijke belangenverstrengeling. Een van de organisaties onder leiding van Zych had 200.000 zloty, zo’n 45.000 euro, aan subsidies ontvangen van een overheidsinstantie. Zych bleek in de toekennende raad van die instantie te zitten.
Over de berichtgeving rond het schandaal zegt ze: ‘In dit geval is het moeilijk om van een inbreuk op de privacy te spreken. Ordo Iuris dringt aan op een verbod op echtscheiding en nu blijken ze er zelf mee te maken te hebben: dit is belangrijke informatie voor het algemeen belang want deze mensen beïnvloeden en vormen het recht in Polen.’
Conventie van Istanboel
‘Zych vindt dat het doen van concessies aan lhbtq-gemeenschappen een bedreiging is voor het huwelijk en het traditionele gezinsmodel. Naar mijn mening moet deze hypocrisie openbaar worden gemaakt. Het publiek heeft het recht er kennis van te nemen. Deze organisatie is medeverantwoordelijk voor de hel die Poolse vrouwen doormaken’, zegt activist Bart Staszewski. Hij moest de afgelopen tijd 3,2 duizend kilometer door het land reizen om bij de hoorzittingen te verschijnen voor zaken die Ordo Iuris valselijk tegen hem had aangespannen. Alle zaken werden geseponeerd. ‘Ik hoop dat dit schandaal Ordo Iuris ernstig zal verzwakken. Het zijn gevaarlijke radicalen’, aldus Staszewski.
‘Ze zijn in hun eigen val gelopen’, vindt parlementslid Hanna Gill-Piątek. Ik weet niet welke effecten dit op lange termijn zal hebben. In het begin barstte het internet van de grappen over dit hele schandaal, maar het gaat om meer dan alleen memes. Iedereen heeft het er inmiddels over. Het lijkt mij dat Ordo Iuris aan geloofwaardigheid zal inboeten. Misschien moeten ze zelfs hun naam veranderen, omdat dit hen zal blijven aankleven. Dit is hoe je eindigt als je de slaapkamers van mensen probeert binnen te dringen, concludeert ze, verwijzend naar wetgeving die onder invloed van Ordo Iuris is ontstaan.
‘Pr-technish is dit een ramp en hun geloofwaardigheid is vrijwel nihil’
‘Leden van deze conservatieve netwerken zijn vaak erg jong en onervaren’, zegt Klementyna Suchanow. ‘Ze werden aangeworven tijdens hun studententijd. Ze meenden te weten hoe het leven eruit hoort te zien, maar in de loop der jaren bleek dat ze niet per se gelijk hadden. Ze zijn in de val gelopen van hun eigen makelij. Zo was mevrouw Pawłowska een tegenstander van de Conventie van Istanboel [Het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld]. Nu gaat ze scheiden. Laat haar zich nu maar even die vrouwen voorstellen die zich in een veel moeilijkere situatie bevinden dan zij en vertel hen dan nog eens dat ze getrouwd moeten blijven.’
Volgens Klementyna Suchanow is dit niet het einde van de ultraconservatieve beweging: ‘Dit is misschien het begin van het einde, maar het zijn slimme mensen. Ze maken deel uit van een sterk internationaal netwerk. Een plaatselijk schandaal is niet genoeg om ze ten val te brengen. Al zal deze echtscheidingskwestie zeker terugkomen, want pr-technish is dit een ramp en hun geloofwaardigheid is vrijwel nihil.’
De oorlog in Oekraïne zorgt voor een omwenteling in de wereld. Als er weer toenadering komt, zal die schoorvoetend tot stand komen, schat geopolitiek wetenschapper Fjodor Loekjanov, die zijn landgenoten vertelt dat hun manier van leven vanaf nu anders zal zijn.
De Russische militaire operatie in Oekraïne markeert het einde van een tijdperk. Dat begon met de ineenstorting van het Sovjetblok en de val van de USSR, toen de relatief stabiele bipolaire wereldorde van die tijd werd vervangen door wat later de internationale liberale orde werd genoemd. Deze was gebaseerd op de politieke overheersing van de Verenigde Staten en hun bondgenoten, gerechtvaardigd door een universalistische gedachte.
Het model raakte al een tijd geleden in crisis. Niet doordat de grote mogendheden, ontevreden over hun beperkte rol, in opstand kwamen; heel lang – maar liefst vijftien jaar – was er geen sprake van echt protest. Toch hadden niet-westerse landen, waaronder China en Rusland, moeite hun plaats in de nieuwe hiërarchie te vinden. China lijkt daarin inmiddels niet alleen te zijn geslaagd, maar de situatie zelfs te hebben benut om zichzelf te versterken. Rusland slaagde hier minder goed in, maar begon langzaamaan campagne te voeren voor een herziening van de wereldorde, met daarbinnen een eervolle plaats voor zichzelf.
Een Chinese analyse
Hu Xijin, voormalig hoofdredacteur van de nationalistische Chinese krant Huanqiu Shibao,
analyseert op zijn blog de oorlog in Oekraïne.
In het geval van een Russische overwinning, schrijft Xijin, zal Poetin Oekraïne neutraliseren om te voor-komen dat het land zich aansluit bij het Westen. Het zou een succesvol verweer van Moskou betekenen tegen de toegenomen Amerikaanse druk sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie, met verzwakking van de Amerikaanse hegemonie als gevolg. Europa zal dan voor zijn veiligheid nog meer op de VS moeten vertrouwen. Maar Europa zal ook vijandiger tegenover Rusland komen te staan, wat het Russische succes beperkt. Xiijin acht het niet aannemelijk dat er een nieuw tijdperk van Russische expansie in Europa zal aanbreken en dat Poetin geleidelijk de voormalige lidstaten van de Sovjet-Unie en het Warschaupact zal veroveren. Daarvoor heeft Rusland simpelweg de macht niet.
In het geval van een nederlaag van Rusland zal de Oekraïense bevolking, met materiële en morele steun uit het buitenland, een beweging van wijdverbreid volksverzet op gang brengen. Het op een na grootste land van Europa wordt dan een moeras voor Rusland, en voortzetting van de oorlog wordt uiterst twijfelachtig. Het zal vrijwel zeker leiden tot grote politieke onrust in Rusland. De nederlaag zal leiden tot consolidering van de Amerikaanse en westerse hegemonie.
De huidige wereldorde pleit voor politieke uniformiteit
Maar het huidige systeem bleek te rigide. Hierin wordt het idee van een krachtenevenwicht intrinsiek uitgesloten; een onmiskenbare zwakke plek. Maar bovenal staat het systeem onvoldoende culturele en politieke diversiteit toe, terwijl die essentieel zijn voor een stabiele wereld. Hoewel de wereld inherent heterogeen is, zijn er pogingen ondernomen om met alle middelen, ook militaire, uniformiteit op te leggen.
De Russische operatie is een exacte weerspiegeling van wat de Verenigde Staten en hun bondgenoten de afgelopen decennia herhaaldelijk hebben gedaan in verschillende delen van de wereld. Volgens de legende bracht Peter de Grote na de Slag bij Poltava (1709) een toost uit op zijn ‘Zweedse meesters’. Vandaag zou het Russische commando op zijn beurt kunnen zeggen dat het veel heeft geleerd van het Westen. In de Russische acties, zowel militair als in de media, vallen gemakkelijk technieken te ontdekken die zijn geïnspireerd op de acties van de Verenigde Staten en de NAVO in Joegoslavië, Irak en Libië.
Zoals vaak in de geschiedenis diende het geschil over gebieden van strategisch belang als voorwendsel
De druk heeft zich lange tijd opgebouwd. Oekraïne is een beslissende frontlinie geworden. Dit is geen ideologische strijd zoals de Koude Oorlog van de tweede helft van de twintigste eeuw was; het is een poging een monopolie te verplaatsen ten gunste van een meer verspreide macht. Vroeger spraken we van invloedssferen. Tegenwoordig is de wereld transparanter en meer onderling verbonden, waardoor de grenzen vager zijn geworden. Dat dachten we in ieder geval tot nu toe.
Zoals vaker in de geschiedenis diende een geschil over een strategisch gebied als voorwendsel. Hier botsen twee verschillende aanpakken. Aan de ene kant directe brute macht, die zich laat kenmerken door eenvoudige, harde, maar volkomen duidelijke categorieën – met name bloed en grond. Anderzijds een uitgekiende methode om invloed uit te oefenen en belangen te dienen, die ideologische, mediale en economische instrumenten vereist. Het verschil tussen beide aanpakken wordt bestempeld als een verschil in waarden, maar van beide zijn de effecten even reëel.
De laatste test
Sinds de Koude Oorlog heeft de modernste vorm van oorlogsvoering, ‘hybride’ genaamd, altijd de overhand gehad. Maar over het algemeen ondervonden de machthebbers nooit echt verzet, en al helemaal geen militair verzet. Wat nu in Oekraïne gebeurt, is doorslaggevend voor welke van de genoemde benaderingen zal winnen. In die zin hebben degenen die beweren dat de gevolgen groter kunnen zijn dan verwacht, gelijk.
De Russische uitvoerende macht was zich waarschijnlijk bewust van de gevolgen van deze extreme maatregelen; die maken deel uit van de opzet. De samenwerking met het Westen is teneinde. Dat betekent niet noodzakelijkerwijs dat daar volledige verwijdering voor in de plaats komt, het betekent wel dat een belangrijk pad wordt afgesloten. Deze koude oorlog zal lang duren. Op een gegeven moment zal de interactie in een nieuwe vorm worden hervat. Maar het opheffen van de sancties zal zelfs in een gunstig scenario vele jaren duren, de banden zullen slechts langzaamaan en stuk voor stuk opnieuw worden gesmeed.
Veranderende economische prioriteiten zullen een ander ontwikkelingsmodel vergen, dat de economie in sommige opzichten zal stimuleren en in andere opzichten zal vertragen. De Russische samenleving, vooral de middenklasse, moet beseffen dat hun oude manier van leven niet langer toegankelijk is. Het ‘Russische fort’ besloot zijn eigen kracht te testen. Door de aanstichter te worden van een radicale omwenteling van de hele wereld.
GoFundMe, het Amerikaanse crowdfundplatform waarmee geld kan worden opgehaald voor allerlei projecten en doeleinden, gaat automatisch alle donaties terugbetalen die zijn gedaan aan de protestcampagne van Canadese vrachtwagenchauffeurs, berichtte Buzzfeed vorige week. De truckers protesteren tegen coronabeperkingen en verplichte vaccinaties voor truckers die tussen Canada en de Verenigde Staten rijden, en houden al dagenlang het centrum van Ottawa bezet. De teruggave gaat om miljoenen dollars.
Het besluit om de campagnepagina van het platform te verwijderen werd vorige week vrijdag genomen nadat GoFundMe vaststelde dat de demonstraties die door de campagne werden gefinancierd uit de hand zijn gelopen.
‘We hebben nu bewijs in handen, afkomstig van de autoriteiten, dat de voorheen vreedzame demonstratie een bezetting is geworden; politierapporten spreken van geweld en andere illegale activiteiten’, aldus het bedrijf. GoFundMe had al 1 miljoen dollar van het gedoneerde geld aan de organisatoren overgemaakt, maar stort de rest van het bedrag, naar verluidt zo’n 9 miljoen dollar, terug aan de donateurs.
‘Kinderen van vijf tot elf jaar hebben momenteel het hoogste percentage covid-19-infecties’, aldus de Singaporese minister van Volksgezondheid, Ong Ye Kung, afgelopen dinsdag. Volgens Ong zorgt de omikronvariant voor meer besmettingen bij kinderen dan de deltavariant, schrijft AsiaOne.
Het infectiepercentage voor kinderen van vijf tot elf jaar is momenteel ongeveer 67 per 100.000 inwoners; de daaropvolgende groep, van twaalf tot negentien jaar, heeft het op een na hoogste infectiepercentage, ongeveer 55 per 100.000. ‘Dit is wezenlijk anders dan tijdens de deltagolf, die vooral oudere volwassenen besmette’, zei Ong. Hij voegde eraan toe dat het besmettingspercentage onder oudere leeftijdsgroepen nu lager ligt dan tijdens delta.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
