De bus botste met een man die te veel gedronken had
Bij een busongeluk in Florida in de VS zijn minstens acht mensen om het leven gekomen. Tientallen anderen raakten gewond. Volgens NBC News werd het ongeluk veroorzaakt door een man onder invloed van alcohol, die met zijn auto op een bus met seizoenarbeiders uit Midden-Amerika botste.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De schoolbus vervoerde 53 migranten op weg naar een boerderij, toen een tegemoetkomende Ford pick-up truck op het voertuig botste. Meerdere mensen raakten zwaargewond en volgens autoriteiten is het aannemelijk dat het dodental nog zal stijgen.
De bestuurder van de auto, een man van 41, werd gearresteerd op acht aanklachten van doodslag onder invloed, zeiden de autoriteiten dinsdagmiddag. In Florida staat op een veroordeling voor doodslag onder invloed een minimum gevangenisstraf van vier jaar.
De bus zat vol met buitenlandse toeristen en viel van een viaduct
Zeker eenentwintig mensen zijn dinsdag om het leven gekomen toen hun bus in de buurt van de Italiaanse stad Venetië van een viaduct viel. Nog eens achttien mensen raakten gewond. Er zaten veel buitenlandse toeristen in het voertuig, schrijft La Repubblica.De krant maakt melding van Oekraïeners, Duitsers en Fransen. De bus was op weg naar een camping in de gemeente Mestre.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De bus zou rijden op methaan en daardoor problemen hebben gekregen. Nadat het voertuig ontspoorde, viel het een paar meter naar beneden en stortte het neer bij een treinspoor, waar het in brand vloog. In ziekenhuizen in de omgeving werd de capaciteit opgeschaald om de toestroom aan patiënten aan te kunnen.
Burgemeester Luigi Brugnaro van Venetië schreef op X dat er sprake was van ‘apocalyptische’ taferelen op de plek van het ongeluk en dat zijn stad in rouw was. Ook de Italiaanse premier Giorgia Meloni reageerde. Zij zei mee te leven met de nabestaanden van de slachtoffers.
In Duitsland is afgelopen nacht de aangekondigde grote staking in de vervoerssector begonnen. Sinds middernacht zijn ongeveer 350.000 werknemers in verschillende sectoren vanuit het hele land opgeroepen om vierentwintig uur lang te gaan staken. De vakbonden Verdi en EVG [Eisenbahn- und Verkehrsgewerkschaft] riepen op tot een staking naar aanleiding van het cao-conflict in de publieke sector en bij de spoorwegen, schrijft Die Welt.
De stakingen, de omvangrijkste sinds tijden, zullen naar verwachting grote delen van het openbaar vervoer in Duitsland lamleggen. Deutsche Bahn heeft voor maandag al de langeafstandstreinen stilgelegd en ook regionaal zullen er naar verwachting nauwelijks treinen rijden.
De vakbond eist onder andere een maandelijkse loonstijging van minstens 500 euro
Bovendien zullen er op verschillende plaatsen stakingen zijn in het streekvervoer, zoals sneltrams en bussen, en op bijna alle commerciële luchthavens, met uitzondering van Berlijn. Zondag begon de staking al op de luchthaven van München, waar geen regulier passagiersverkeer mogelijk is. Bij sluizen en havens wordt het scheepsverkeer tegengehouden. Wegen zullen waarschijnlijk veel drukker zijn dan normaal.
Maandag start Verdi de derde ronde van de collectieve onderhandelingen voor ongeveer 2,5 miljoen werknemers in de publieke sector. Op tafel ligt een loonsverhoging van 10,5 procent en een maandelijkse loonstijging van minstens 500 euro. De EVG voert onderhandelingen met Deutsche Bahn en nog zo’n vijftig andere bedrijven. De vakbond eist een loonsverhoging van in totaal 12 procent na een jaar dienstverband.
Een door de Panamese regering gecharterde bus voor het vervoer van migranten is woensdagochtend in een ravijn gevallen. Daarbij kwamen ten minste achtendertig mensen om het leven en raakten drieëndertig anderen gewond, meldt La Prensa.
De migranten, waaronder onderdanen van verschillende Afrikaanse landen en ‘Cuba, Brazilië en Ecuador’, waren Panama illegaal binnengekomen via Colombia. Ze waren op weg naar Costa Rica, vanwaar ze hun reis naar de Verenigde Staten wilden voortzetten, aldus het Panamese dagblad.
De bus probeerde om te keren toen hij tegen een andere bus botste en van een klif afreed
Volgens Al Jazeerawas de groep hiervoor de Darién overgestoken, een oerwoud tussen Colombia en Panama waar jaarlijks veel migranten het leven laten. De Panamese regering brengt mensen die via die route het land binnenkomen naar een kamp bij de grens met Costa Rica. De migranten betalen zelf voor de bustickets en worden begeleid door twee chauffeurs en personeel van de Nationale Immigratiedienst.
De bussen rijden soms in konvooien om mensensmokkelaars op afstand te houden, zei een immigratieambtenaar ter plaatse tegen Al Jazeera. Volgens Samira Gozaine, directeur van de Nationale Immigratiedienst, had de bus waarschijnlijk de ingang van een opvangcentrum voor migranten gemist en probeerde hij om te keren toen hij tegen een andere bus botste en van een klif afreed.
Onder de doden zijn drie minderjarigen die in een bus zaten
Bij een aardverschuiving in het noordwesten van Colombia zijn zeker 34 mensen om het leven gekomen. De bus waarin zij zaten raakte bedolven onder de modder, schrijft El Espectador. De regio in het Zuid-Amerikaanse land kampt al enkele weken met zware regenval, waardoor met name regionale wegen steeds sneller onbegaanbaar raken.
Het merendeel van de passagiers van de bus overleed bij het ongeluk, slechts vijf mensen werden levend uit het wrak gehaald. Autoriteiten hebben de lichamen van de slachtoffers naar een sporthal in het plaatsje Pueblo Rico gebracht en gezegd dat nabestaanden hulp krijgen.
Door de ongebruikelijk zware regenval dit jaar zijn al 216 mensen om het leven gekomen in Colombia, regelmatig door lokale overstromingen of aardverschuivingen. 48 mensen worden nog vermist. Ruim een half miljoen mensen, met name in de rurale regio’s van het land, zijn dakloos geraakt door het aanhoudende noodweer.
Voor zijn onlangs verschenen roman Lake Succes maakte Gary Shteyngart een roadtrip van New York naar San Diego, met de Greyhound-bus. Want als ‘mijn personage met de bus dwars door het land rijdt, dan zal ik dat verdomme ook doen’.
Het is 6 juni in 2016 – het rampjaar van de recente Amerikaanse geschiedenis. In een warme, zwoele nacht loop ik om een uur of drie de Port Authority binnen, het sierlijke en verlaten busstation van New York City. Ik vervoeg me bij het Hound-loket. De komende vier maanden rijd ik af en aan door de Verenigde Staten in een van de meest legendarische vormen van vervoer die Amerika rijk is (vraag maar aan de stervende ‘Ratso’ Rizzo in Midnight Cowboy): de Greyhound-bus.
Ben ik niet goed bij mijn hoofd, vraagt u zich misschien af? De Greyhound-bus? Ga dan tenminste nog met de trein. De avond voor vertrek ben ik begonnen aan mijn nieuwste roman, Lake Succes, waarin Barry Cohen, een hedgefondsmanager die de toezichthouder achter zich aan heeft zitten, wiens huwelijk nog maar een paar advocaten van de afgrond is verwijderd en wiens autistische kind een ondoorgrondelijk raadsel voor hem is, besluit New York te ontvluchten met de Greyhound-bus, op zoek naar een verloren liefde die in El Paso, Texas, woont.
Er zijn schrijvers die beschikken over iets wat ‘verbeeldingskracht’ wordt genoemd, en zij werken karakters uit, con-strueren een verhaallijn enzovoort. Ik beschik helaas niet over verbeeldingskracht en schrijf vanuit een sterk journalistiek perspectief. Als mijn personage met de bus dwars door het land rijdt, dan zal ik dat verdomme ook doen.
Wat zijn de regels?
Reizen met de bus is goedkoop. Ongekend lange etappes van mijn reis hebben nog geen veertig dollar gekost. Maar in ruil voor het goedkoopste vervoer van de Verenigde Staten, moet je jezelf uitleveren aan de Hound en haar vele regels. Wat zijn die regels dan? Om te beginnen moet je vooral niet in de buurt gaan zitten van de wc achterin, zeker niet op een lange reis. De wc is niet fijn – allesbehalve.
Je kunt het beste zo dicht mogelijk bij de chauffeur gaan zitten, al helemaal wanneer hij, zoals tijdens de eerste etappe van onze reis, op weg naar Baltimore, midden in de nacht in slaap valt. Als dat gebeurt, en de bus zwenkt uit naar de andere rijbaan, dan moet je zo hard mogelijk roepen: ‘Meneer! Meneer! Wakker blijven!’ Barry Cohen, mijn fictionele hedgefondsmanager op de vlucht, maakt iets dergelijks mee tijdens zijn eerste nacht in de bus richting de westkust.
Een tweede regel is dat je altijd het stopcontact bij je stoel moet controleren. Greyhound is er terecht trots op dat de meeste stoelen over een functionerend stopcontact beschikken en een goede chauffeur zal zijn passagiers eraan herinneren om voor vertrek te controleren of het stopcontact het doet.
Je kunt onderweg van alles en nog wat opladen, maar de meeste passagiers laden hun telefoon op. De alomtegenwoordige mobieltjes zorgen voor een interessante dynamiek. Vroeger praatten mensen tijdens een lange busrit over hun gezin, hun geliefde of hun huisdier, maar tegenwoordig gaan de meesten tijdens de reis geheel op in hun eigen wereldje.
Het is verstandig van de Hound om te zorgen dat de stopcontacten goed functioneren, want zo kunnen de passagiers ontsnappen uit de niet altijd even gezonde realiteit (ik beloof dat dit de laatste keer is dat ik over de wc begin) en wegzakken in hun Facebook-trance. Ik vraag me af hoe Billy Hayes’ ervaring met de Turkse gevangenis in de film Midnight Express zou zijn geweest als hij vier streepjes had gehad, en toegang tot een 3G-netwerk. Maar goed, als het stopcontact het begeeft, gaan mensen toch praten. Om te vragen of ze jouw stopcontact even mogen gebruiken.
Ben ik niet goed bij mijn hoofd, vraagt u zich misschien af?
Sommige chauffeurs hebben geweldige Hound-handvesten. ‘Geen sardientjes, geen blikjes tonijn’, deelt een van hen mee als we Phoenix uit rijden. (Alcohol is sowieso taboe – een Greyhound-rit met dronken passagiers moet hemeltergend zijn.) Andere chauffeurs zijn parttime-etiquettebewakers en proberen de verhitte nachtelijke discussies in goede banen te leiden. ‘Let een beetje op je woorden!’ roept er eentje terwijl we, luidkeels pratend over het leven dat achter ons ligt en onze stukgelopen relaties, door de Mojave-woestijn stuiven.
Goede chauffeurs weten de beste wegrestaurantjes, zeker in het Zuiden, waar je dan ineens waanzinnig lekkere kip met grutten krijgt voorgeschoteld, of romige okra en grote porties ijs. Andere routes voeren je door grauwe stedelijke gebieden waar je bent overgeleverd aan de veel te dure Greyhound-cafés, die de passagiers al het geld aftroggelen dat ze hebben bespaard door met de bus te gaan. De plastic hotdog die ik eet in het Greyhound-café in Charlotte is een dieptepunt dat de herinnering aan de eetzaal van Oberlin College doet verbleken.
Essentie van Amerika
Wie gaat er met de Greyhound? De bus is hét symbool van de Amerikaanse democratie, een soort anti-Acela Express (de nieuwe hogesnelheidstrein, het pronkstuk van Amtrak). ‘Je vertelde elkaar in welke gevangenis je had gezeten, zoals mensen in de Acela elkaar vertellen aan welke universiteit ze hebben gestudeerd’, merkt Barry op in Lake Succes. Al doende weet ik de essentie van Amerika te vangen op een manier die ondenkbaar zou zijn als ik de Verenigde Staten zou doorkruisen met de auto (sorry, Jack Kerouac).
Ik ontmoet mensen die net uit de gevangenis komen, of uit een inrichting (sommigen hebben nog het polsbandje van het ziekenhuis om, wat erop kan duiden dat ze het moment van hun ontslag zelf hebben gekozen). Maar merendeels zijn het mensen die niet meer kunnen betalen dan een buskaartje, die vaak hun hele hebben en houwen in de buik van de Hound hebben geladen.
De demografische opbouw van de bus verandert als we langs de oostkust richting Atlanta rijden en dan door de zomerse bloedhitte van de Biblebelt naar de grens tussen El Paso en Ciudad Juárez trekken, en vervolgens door Phoenix naar het verlossende zeewindje in Californië. Aan de oostkust zijn de meeste passagiers Afro-Amerikanen, terwijl de bus in de grensstreken van Texas en Arizona voornamelijk is gevuld met latino’s.
Tussen Jackson en Dallas word ik voor het eerst in levenden lijve geconfronteerd met een witte nationalist die op luide toon praat over het kruisigen van moslims en joden, en die begint te jouwen wanneer we door Grambling rijden, dat bekend is geworden vanwege de zwarte universiteit Grambling State University. (‘Er komt een dag dat we onze eigen universiteiten zullen hebben’, zegt de aanstichter van alle commotie, een voormalig soldaat die er vroeger van droomde om naar een ‘priesterschool’ te gaan.)
De Afro-Amerikaanse passagiers kijken weg of doen alsof ze door de racistische tirade heen slapen. Net als mijn Joodse held Barry Cohen overweeg ik bij de Greyhound-kiosk in Shreveport, Louisiana, een Nieuwe Testament- kleurboek aan te schaffen, om niet aan het kruis te worden genageld door de proto-Klansmen die zich tegenwoordig weer gesterkt voelen.
Sommige chauffeurs hebben geweldige Hound-handvesten. “Geen sardientjes, geen blikjes tonijn”
Het is bijzonder leerzaam om in 2016 met de bus door het land te reizen. Op het moment dat ik in juni de busterminal binnenstap, ben ik er, net als de meeste mensen, van overtuigd dat Hillary de verkiezingen zal winnen. Tegen de tijd dat ik in september in San Diego uitstap, ben ik daar niet meer zo zeker van.
Ik heb meer dan eens te horen gekregen dat Hillary niet onze 45ste president zal worden. In een kroeg in Ohio gaan sommige mensen zelfs zo ver dat ze voorspellen dat ze gaat verliezen in Ohio (een dubbeltje op zijn kant) en in Pennsylvania (een heuse verrassing).
Tijdens mijn reizen groeit de Greyhound-bus uit tot een soort waarheidsserum, een plek waar mensen de ergste of juist de meest briljante dingen kunnen zeggen, totdat de buschauffeur ons allemaal de mond snoert door te roepen dat we op onze woorden moeten letten.
Hound-zen
Als je zo over de interstates rijdt, zoals die er tegenwoordig bij liggen, word je ook nog eens met je neus op het feit gedrukt dat Amerika ongekend mooi is – iets wat we tegenwoordig maar al te vaak dreigen te vergeten. Van de haast buitenaards groene weelde van North Carolina naar bergen met de kleur van verbrande oker en de eenarmige saguaro-cactus in Arizona – de natuur lijkt de schouders op te halen over onze collectieve idiotie en geduldig te wachten op het moment dat onze soort ofwel de problemen heeft opgelost ofwel geheel zal zijn uitgestorven.
De Franklin Mountains in Texas hebben echt geen boodschap aan een eenzame schrijver uit New York die vanaf de voorste stoel in de Greyhound foto’s van ze maakt: de bergen hebben de blik gericht op de eeuwigheid. En de zonsondergang boven de grens van New Mexico en het oude Mexico is een van de wonderbaarlijkste, meest extatische ervaringen die ik zonder drugs heb meegemaakt. Wanneer we California binnenrijden, bedenk ik me dat we binnenkort nauwelijks meer landschap over zullen hebben om van te genieten.
Ondanks de vele ongemakken, olfactorisch en anderszins, wil ik niet dat er een einde komt aan de reis. Als een wel heel brutale passagier een hartaanval veinst om vlak bij zijn huis, ergens buiten Los Angeles, te kunnen uitstappen en niet helemaal mee te hoeven naar de Greyhound-terminal midden in de stad, stap ik ook uit en kijk nog eens goed naar dit ranke, stalen voertuig met op de zijkant de afbeelding van een rennende hazewindhond.
Er komt een ambulance aan, met loeiende sirenes, en de passagiers beginnen te schreeuwen en vervloeken de man met de zogenaamde hartaanval, maar ik ben heel erg Hound-zen, zoals ik daar in het holst van de nacht aan de kant van de weg sta, terwijl het verkeer voorbijraast en in iemands zondoorstoofde tuin een fanfare van krekels aan een opgewekt nummer begint. Vergeet de luxe van je auto en de geheel verzorgde reis langs de beste kroegen en restaurants van het land. Een tocht met de minst gerieflijke vorm van vervoer in heel Amerika staat garant voor het ene na het andere moment van vervoering.
Auteur: Gary Shteyngart
Gary Shteyngart, Lake Succes, Hamish Hamilton 2018.
Toonaangevende krant voor de Londense City en de rest van de wereld. Internationale economie en management worden uitputtend behandeld.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
