Ondanks de toename van de cocaïneproductie zijn veel arme Colombianen die voor hun levensonderhoud afhankelijk zijn van cocaïne, zwaar getroffen door binnenlandse en buitenlandse verschuivingen in de wereldwijde drugsindustrie.
Decennialang heeft één industrie het kleine, afgelegen Colombiaanse dorp Caño Cabra op de been gehouden: cocaïne. De inwoners van deze gemeenschap in het midden van het land staan bijna elke ochtend vroeg op om cocabladeren te plukken, waarbij ze deze van broze takken schrapen, soms tot hun handen bloeden. Later mengen ze de bladeren met benzine en andere chemicaliën om er krijtachtige witte stenen van cocapasta van te maken.
Maar een paar jaar geleden, zeiden de dorpelingen, gebeurde er iets zorgwekkends: de drugshandelaren die de cocapasta kopen en er cocaïne van maken, kwamen niet meer opdagen. Plotseling hadden de mensen die al arm waren geen inkomen meer. Voedsel werd schaars. Er volgde een uittocht naar andere delen van Colombia op zoek naar werk. Het stadje met tweehonderd inwoners kromp tot veertig inwoners.
Hetzelfde patroon herhaalde zich keer op keer in gemeenschappen in het hele land waar coca de enige bron van inkomsten is.
Dramatische neergang
Colombia, het wereldwijde knooppunt van de cocaïne-industrie, waar Pablo Escobar de bekendste crimineel ter wereld werd en dat nog steeds meer van de drug produceert dan welk ander land ook, wordt geconfronteerd met tektonische verschuivingen als gevolg van binnenlandse en wereldwijde krachten die de drugsindustrie opnieuw vormgeven. De veranderende dynamiek heeft ertoe geleid dat de blokken onverkochte cocapasta zich overal in Colombia opstapelen. De aankoop van cocapasta is in meer dan de helft van de cocagebieden in het land sterk gedaald of helemaal verdwenen, wat een humanitaire crisis heeft veroorzaakt in veel afgelegen, verarmde gemeenschappen.
De drugsmarkt heeft nog nooit ‘zo’n dramatische neergang’ gekend, zegt Felipe Tascón, een econoom die de illegale-drugseconomie bestudeerde en een programma van de nationale overheid leidde om cocaboeren te helpen overschakelen op legale gewassen.
De omverwerping van de cocaïne-industrie is voor een deel een onbedoeld gevolg van een historisch vredesakkoord bijna tien jaar geleden met de grootste gewapende groep van het land, de Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (FARC), dat een einde maakte aan een fase van een conflict dat al tientallen jaren duurt. De linkse groep financierde zijn oorlog grotendeels met cocaïne en was afhankelijk van duizenden boeren die de felgroene cocaplant – het hoofdingrediënt van de drug – leverden.
De drugsmarkt heeft nog nooit zo’n dramatische neergang gekend
Maar zodra de FARC de cocaïne-industrie verliet, werd ze vervangen door kleinere criminele groepen die een nieuw economisch model nastreefden, zei Leonardo Correa van het VN Bureau voor Drugs en Misdaad: grote hoeveelheden coca kopen van een kleiner aantal boeren en hun activiteiten beperken tot grensgebieden waar het gemakkelijker is om de drugs het land uit te krijgen.
Dat betekent dat steden zoals Caño Cabra, diep in het binnenland van het land, ongeveer 265 kilometer ten zuidoosten van Bogotá, de hoofdstad, hun enige handel grotendeels hebben zien verdwijnen. ‘Het is moeilijk geweest,’ zegt Yamile Hernandez, 42, een cocaboer en moeder van twee tieners die moeite heeft om brood op de plank te krijgen. ‘Ik weet niet wat er zal gebeuren.’
Tegelijkertijd zijn andere landen belangrijke concurrent geworden en hebben ze bijgedragen aan veranderingen op de Colombiaanse drugsmarkt. Ecuador is nu een van de grootste cocaïne-exporteurs, en ook de teelt van cocabladeren in Peru en Centraal-Amerika is toegenomen. Dat heeft geholpen om de wereldwijde cocaïneproductie verder te verhogen dan ooit tevoren. En terwijl het cocaïnegebruik in de Verenigde Staten is afgevlakt, groeit het in Europa en Latijns-Amerika en is het in opkomst in andere regio’s, zoals Azië.
‘We zien productieniveaus waar Pablo Escobar van droomde’
In Colombia heeft het regeringsbeleid, waaronder het stopzetten van het uitroeien van cocaplanten en technologische vooruitgang in de teelt, ervoor gezorgd dat de cocaproductie is toegenomen, ondanks decennialange investeringen van de Verenigde Staten om de cocaïne-industrie te ontmantelen. ‘We zien productieniveaus waar Pablo Escobar van droomde’, zegt een Amerikaanse ambtenaar die al jaren werkt aan drugsbestrijding in Colombia en niet met naam genoemd wil worden omdat hij niet officieel mag spreken. ‘Je gaat naar cocavelden,’ voegde hij eraan toe, ‘en het is alsof je in een maïsveld in Iowa staat – je kunt het einde niet zien.’
De Colombiaanse president, Gustavo Petro, heeft zich gericht op het aanpakken van drugssmokkelnetwerken en het stopzetten van de uitroeiing van het cocablad heeft bijgedragen aan de stijging van de cocaïneproductie, volgens ambtenaren van de VN en de VS. ‘Met Petro’s desinteresse voor gedwongen uitroeiing zijn er in feite geen barrières voor toegang tot het cocaveld,’ zegt Kevin Whitaker, een voormalige Amerikaanse ambassadeur in Colombia en een non-resident fellow bij de Atlantic Council.
Gloria Miranda, die nu het regeringsprogramma voor cocasubstitutie leidt, betwist deze bewering en merkt op dat het aantal drugsvangsten aanzienlijk is toegenomen tijdens zijn presidentschap. Critici zeggen dat dit grotendeels komt doordat er zoveel meer cocaïne wordt geproduceerd.
Economische schade
Nieuwe meststoffen hebben het ook gemakkelijker gemaakt om meer coca te verbouwen, zelfs nu veel Colombiaanse gewapende groepen die bijdragen aan het voortdurende conflict in het land veel minder afhankelijk zijn van drugs voor hun inkomsten en zich richten op andere illegale activiteiten die minder aandacht krijgen van wetshandhavers, zoals goudwinning, houtkap en het smokkelen van migranten, volgens verschillende analisten.
Hoewel cocaïne een enorme bron van inkomsten blijft voor criminele netwerken in Colombia, heeft het nieuwe economische model veel delen van het land leed berokkend. Minstens 55 procent van de cocaproducerende regio’s in Colombia hebben de cocaverkoop zien kelderen, aldus Correa.
Zoals vele landelijke gemeenschappen is er in Caño Cabra geen overheid aanwezig en wordt het dorp gecontroleerd door een illegale gewapende groep. Er zijn geen elektriciteit, geen stromend water en geen openbare school. Mevrouw Hernandez heeft moeite om het geld bij elkaar te krijgen om haar twee kinderen naar een kostschool in een nabijgelegen stad te sturen zodat ze niet fulltime in de cocavelden hoeven te werken, zoals zij deed toen ze opgroeide.
De tieners, Valentina, zestien jaar, en Manuel, veertien, werkten in de velden toen ze pauze hadden van school – niet voor het loon, dat te verwaarlozen was, maar voor het gratis ontbijt dat geserveerd werd door de eigenaar van de cocaboerderij. Vlees, een hoofdbestanddeel van het Colombiaanse dieet, is schaars geworden. ‘We hebben allemaal al lang geen vlees meer gegeten omdat we het nergens kunnen kopen en er is niets om het mee te kopen,’ vertelt Hernandez. De economische pijn die veel cocaproducerende regio’s treft, zorgt ervoor dat veel mensen weggaan.
‘We hebben allemaal al lang geen vlees meer gegeten omdat we het nergens kunnen kopen en er is niets om het mee te kopen’
María Manrrique had een apotheek in de stad Nueva Colombia, in de buurt van Caño Cabra, maar toen de cocaverkoop verdampte, begonnen klanten te klagen dat ze geen geld hadden voor medicijnen. Dus verhuisde ze vorig jaar naar de dichtstbijzijnde stad, San José del Guaviare.
Het was een moeilijke stap. Ze miste haar geboortestad en de open vergezichten van het platteland. Ze voelde zich claustrofobisch en eenzaam. Maar ze ging naar een therapeut voor haar depressie en verdiende de kost met de verkoop van empanadas. Manrrique zegt dat ze geen plannen heeft om te vertrekken. In de stad heeft ze betere toegang tot insuline voor haar diabetes en haar zoontje krijgt beter onderwijs.
‘Veel mensen emigreren, en dat geeft je een slecht gevoel omdat het vroeger een goede stad was met goede mensen,’ zegt ze. Maar ze voegt eraan toe: ‘Ik heb deze stap al genomen en ik ga niet meer terug.’
Hoewel sommige experts zeggen dat de transformatie van de cocaïne-industrie de telers van cocaplanten kan aanzetten om over te schakelen op legale manieren om in hun levensonderhoud te voorzien, maken velen zich zorgen dat de boeren in plaats daarvan zouden kunnen overschakelen op andere illegale activiteiten.
‘Welk inkomen zal het inkomen uit coca vervangen? Mijnbouw, mensenhandel, handel in wilde dieren, hout? Afpersing?’
Jefferson Parrado, 39, voorzitter van de lokale raad die de regio waar Caño Cabra deel van uitmaakt voorzit, zegt dat velen zouden kunnen overstappen op het fokken van vee – een van ’s werelds grootste aanjagers van ontbossing. Andere inwoners zeggen dat ze zich uit financiële wanhoop misschien zullen aansluiten bij gewapende groepen.
‘Verschillende regio’s hebben een economische ontwikkeling doorgemaakt dankzij de coca- en cocaïnemarkt,’ aldus Diego Garcia-Devis, die het drugsbeleidsprogramma beheert bij de Open Society Foundations. ‘Welk inkomen zal het inkomen uit coca vervangen? Een ander illegaal inkomen? Mijnbouw, mensenhandel, handel in wilde dieren, hout? Afpersing?’
In veel afgelegen gebieden van Colombia is het economisch niet haalbaar om andere gewassen te verkopen vanwege de hoge transportkosten. Tegen de tijd dat de producten op de markt aankomen, zijn ze al verrot, aldus de bewoners. Voor veel Colombianen is de cocaïne-industrie de enige optie.
‘Deze branche brengt schade toe aan de mensheid en daar zijn we ons van bewust,’ zegt Parrado. ‘Maar voor ons betekent ze ook gezondheid, onderwijs en levensonderhoud voor de gezinnen in de regio’s.’
