Tag: cosmetische chirurgie

  • Hoe ‘looksmaxxing’ het gezicht van jonge mannen verandert

    Hoe ‘looksmaxxing’ het gezicht van jonge mannen verandert

    Van botvergroting tot kinverlenging: sommige jonge mannen gaan wel erg ver om hun ‘seksuele marktwaarde’ te verhogen. Hoe is deze extreme cosmetische rage, die bekendstaat als ‘looksmaxxing’, mainstream geworden?

    Voor James begon het met spieren. Hij was ongeveer zestien en zich bewust geworden van zijn lichaamsbouw, wat zich vooral uitte in de angst dat hij niet gespierd genoeg was om meisjes aan te trekken. Hij ontdekte een forum voor bodybuilding en begon te trainen. Hij kan zich niet herinneren wanneer het gebeurde, maar op een gegeven moment begonnen trollen het forum te infiltreren. Het waren bezoekers van een andere online community met een andere insteek.

    ‘De algemene indruk die ik van hen kreeg was dat ze vrij gemeen waren,’ zegt James, die liever niet zijn echte naam gebruikt. ‘Ze namen foto’s die mensen hadden geplaatst van hun indrukwekkende lichaamsbouw en zeiden dan: “Jullie zijn vergeten jullie gezicht te trainen!”’

    Ondanks dat ze zo gemeen waren, werd James nieuwsgierig naar de fora, die grotendeels gericht waren op gezichtsesthetiek. Hij ontdekte een nieuwe wereld waarin vooral jonge mannen en tienerjongens foto’s van elkaar afstruinden op vermeende gebreken en vermeende oplossingen.

    Het wemelde op de fora van keiharde oordelen en zo ontdekte James allerlei nieuwe grote onzekerheden. ‘Ik kwam achter problemen die ik niet eens had opgemerkt,’ zegt hij. ‘Ik had een kort gezicht en een korte kin, mijn neus was te breed, mijn ogen stonden te ver uit elkaar, mijn haarlijn was te hoog… Je ziet veel van deze dingen niet totdat iemand anders je erop wijst, en dan kun je ze niet meer over het hoofd zien.’

    James raakte verslaafd aan looksmaxxing, een online gemeenschap van mensen die hun gezicht willen verbeteren. Hij begon een vreemde code te leren die leden gebruikten om hun kenmerken te vergelijken: IPD’s (interpupillaire afstand, de afstand tussen de ogen); canthal tilt (de hoeken van de ogen); mewing (een tongoefening die de vorm van de kaak zou verbeteren). ‘Het uiteindelijke doel is om je SMV te verbeteren,’ zegt James. Oftewel: je seksuele marktwaarde.

    Pin-ups

    Looksmaxxing bestaat al minstens tien jaar, maar is de afgelopen maanden geëxplodeerd en via obscure fora en Reddit-pagina’s tot de mainstream sociale media doorgedrongen – tot TikTok in het bijzonder. Onmogelijk gebeitelde kaken, pruilende lippen en jukbeenderen zo hoog als de Egyptische piramides scoren hoog, evenals ‘jager’-ogen (ogen die lichtjes naar beneden zijn gericht in de richting van de neus – een positieve canthal tilt).

    Looksmaxxing-influencers hebben enorm veel volgers gekregen, terwijl algoritmes video’s promoten die door miljoenen worden bekeken. Modellen als Jordan Barrett en Francisco Lachowski veranderden in pin-ups. De trend leidde tot verbijstering bij ouders en leraren en bezorgdheid dat jongeren nog meer redenen vinden om zich slecht te voelen over zichzelf.

    Het is niet duidelijk hoe ver mainstream looksmaxxing is verwijderd van online ‘incel’ (onvrijwillig celibataire) gemeenschappen, waar het zijn wortels in heeft. In deze gemeenschappen geven mannen vrouwen en het feminisme de schuld van hun romantische tekortkomingen; ze trekken zich terug in een wereld waarin ze hun eigen mannelijke idealen nastreven, idealiter met een getraind lichaam en – in het geval van de looksmaxxers – scherpe kaaklijn en ogen van een jager.

    ‘De overgrote meerderheid van de groepen waarmee we werken is zich nu bewust van looksmaxxing,’ zegt Mike Nicholson, een voormalig leraar die een workshopprogramma op scholen leidt dat Progressieve Masculiniteit heet. Hij praat met me een dag nadat een rapport van onderzoekers van het University College in Londen en de Universiteit van Kent aan het licht bracht dat algoritmen van TikTok vrouwonvriendelijke inhoud versterken waardoor deze wordt genormaliseerd. (In een reactie liet TikTok weten vrouwonvriendelijke inhoud te verbieden en verwijderen, en trok het platform de onderzoekswijze van het rapport in twijfel).

    ‘We benaderen het probleem met open blik,’ voegt Nicholson eraan toe. ‘Maar de wereld waarin deze jonge mannen en jongens leven is er een die hun angsten probeert te vergroten en hen mogelijk het pad op leidt dat, als je niet oppast, kan leiden tot “incel”-ideologieën.’

    ‘De grootte van de kin is een dimorf trekje, een soort signaal van mannelijkheid. Ik wil de mijne verticaal een paar millimeter verlengen’

    James, een twintiger die in het Verenigd Koninkrijk in de financiële wereld werkt, werd rond 2015 actief op de fora, toen ze nog niche waren. Hij begon met ‘softmaxxing’ – aanpassingen zoals haarstyling, huidverzorgingsremedies, diëten en trainingsschema’s. Maar toen de sites hem een steeds hardere spiegel voorhielden, ging hij op zoek naar extremere oplossingen, bekend als ‘hardmaxxing’.

    In 2022 ging hij onder het mes om zijn neus glad te strijken. Vorig jaar heeft hij botox in zijn voorhoofd laten zetten, zijn wenkbrauwen laten bijwerken en zijn tanden laten bleken en rechtzetten. Hij overweegt een kinoperatie, die volgens hem duizenden ponden zou toevoegen aan de circa tienduizend die hij tot nu toe aan zijn gezicht besteedde. ‘De grootte van de kin is een dimorf trekje, een soort signaal van mannelijkheid,’ zegt hij. ‘Ik wil de mijne verticaal een paar millimeter verlengen.’

    James zegt dat hij wegblijft uit de meer giftige hoeken van de fora voor looksmaxxing. Hij denkt dat de nieuwe golf op TikTok veel vrouwenhaat heeft uitgebannen, maar erkent de mogelijkheid dat dergelijke inhoud onzekerheid aanwakkert: ‘Sommige van deze gebreken zijn helemaal niet te verhelpen… voor veel tieners kan het zeker slecht zijn voor hun geestelijke gezondheid.’

    Bateman

    Een van de grootste namen in looksmaxxing op TikTok is Kareem Shami, een tweeëntwintigjarige student in San Diego, Californië. Hij gebruikt de gebruikersnaam syrianpsycho en heeft meer dan 1,5 miljoen volgers. Zijn profielfoto is Patrick Bateman, de fictieve seriemoordenaar gespeeld door Christian Bale in de verfilming van American Psycho.

    Shami groeide op in Syrië tot zijn familie in 2012 werd ontheemd door de oorlog en zich opnieuw vestigde in Beiroet. Hij vertelt dat hij op school slecht behandeld werd. ‘Ik was de enige Syriër en zag er nogal wit uit, ondanks dat ik Arabisch ben,’ zegt hij. ‘Ik werd beschouwd als een buitenbeentje en dat heeft iets in me losgemaakt.’ Acne gaf ook een deuk in zijn zelfvertrouwen. Shami, die naar de VS verhuisde om te gaan studeren, begon met pogingen om zijn uiterlijk te verbeteren. Hij ging naar de sportschool, behandelde zijn puistjes en restylede zijn haar en kleding. Hij documenteerde een deel van wat hij deed op TikTok, waar hij tevens advies gaf.

    Shami zegt dat hij niet eens op de hoogte was van looksmaxxing tot 2022, toen hij een snelle voortgangsvideo postte die liet zien hoe zijn uiterlijk was veranderd tussen zijn zeventiende en twintigste. Hij is opvallend symmetrisch en gepolijst geworden, al geeft hij ook toe dat de gezichten van jongens in die jaren sowieso radicaal kunnen veranderen. Hoe dan ook, de video werd razend populair; hij is 15 miljoen keer bekeken.

    De video ging ook viraal op de looksmaxxing-fora en voedde de scepsis die grenst aan minachting onder de oorspronkelijke leden van de community voor onbezonnen TikTok-nieuwkomers. ‘Ik krijg dagelijks een portie haat,’ vertelt Shami, die zegt dat hij de ‘incel’-traditie van looksmaxxing verwerpt en dat Bateman, een ‘incel’-pin-up, hem alleen inspireerde om zijn uiterlijk te verbeteren. ‘Natuurlijk wil niemand op dat personage lijken.’ Wel zegt hij dat hij zich iets kan voorstellen bij de eenzaamheid van Bateman.

    Shami vertelt dat oudere volwassenen geen looksmaxxing krijgen. Er is in de media veel te doen geweest over bijvoorbeeld ‘bone smashing’, een extreme techniek waarbij je met een hamer op je gezicht slaat om meer ‘mannelijke’ hergroei te bevorderen wanneer de botten herstellen, maar er is weinig bewijs dat iemand het ook echt doet. ‘De meerderheid van de berichten die je ziet over looksmaxxing zijn niet serieus,’ zegt hij, eraan toevoegend dat hij alleen softmaxxing promoot.

    Maar James’ ervaringen laten zien dat kwetsbare kinderen dit serieus kunnen nemen. Het grootste modewoord is mewing, waar Shami voorstander van is. Een tiener bij wie de kaakstreek er een beetje gespannen uitziet, houdt zijn tong misschien wel stevig tegen zijn gehemelte in een poging zijn kaakspieren te versterken.

    De Mews zien hun werk als een kruistocht om vooral onze kaken te herstellen, die volgens hen zijn verzwakt en achteruitgegaan in het industriële tijdperk

    In een bizarre botsing van culturen is mewing vernoemd naar een orthodontist uit Kent die al ver in de negentig is. Sinds het einde van de jaren 1970 promoot John Mew (en later zijn zoon Mike Mew) orthotropie, zijn controversiële alternatief voor beugels en tandextracties. De Mews zeggen dat hun tongoefeningen, gehemeltevergrotende apparaten voor kinderen en dieetveranderingen de esthetiek van het gezicht en de algehele gezondheid kunnen verbeteren.


    Uitgekotst door de orthodontische beroepsgroep begonnen de Mews hun technieken op YouTube te promoten, waardoor ze de aandacht trokken van de ontluikende looksmaxxing-gemeenschap en veranderden in onwaarschijnlijke rebelse helden. Ze zijn het onderwerp van Open Wide, een Netflix-documentaire die vorige maand in de VS is uitgebracht. 

    Mewing, door looksmaxxers gepromoot als face hack, is mainstream geworden, met meer dan 1 miljard vermeldingen op TikTok. ‘Soms houd ik jonge mensen aan en vraag hen of ze van mewing afweten. Inmiddels weet 100 procent van hen wat het is,’ zegt Mike Mew vanuit zijn kliniek in Croydon. Nu looksmaxxing mainstream is geworden, probeert hij de controle over zijn naam terug te krijgen en een deel van een potentieel lucratieve taart mee te pakken. In november lanceerde hij een trainingsapp voor zijn ‘gezichtsontwikkelingstechnieken’.

    Maar andere orthodontisten maken zich zorgen over de rage. ‘We zijn bang dat mensen een techniek gebruiken die onbewezen is, onbewaakt, zonder toezicht en gebaseerd op misleidende claims,’ zegt Matthew Clover, directeur klinische praktijk bij de Britse Orthodontic Society. In januari zei de American Association of Orthodontists dat ‘wetenschappelijk bewijs ter ondersteuning van de beweringen van Mew over het modelleren van de kaaklijn zo dun is als flosdraad’.

    Mike Mew beweert dat hij het slachtoffer is van een bredere vendetta: ‘Ik word beschouwd als de antichrist in de orthodontie.’ Hij zit midden in een hoorzitting over wangedrag bij de General Dental Council over zijn behandeling van een niet nader genoemd kind. De raad beweert dat er ‘geen adequaat objectief bewijs’ was voor zijn behandeling, die onder andere bestond uit het gebruik van een gehemeltespreider en hoofd- en nekbeugels.

    Mew zegt dat hij patiënten niet heeft misleid. ‘Je moet in staat zijn om ideeën naar buiten te brengen en te zeggen: “Dit is wat ik geloof en dit is de voorwaarde waarop ik je behandel,”’ zegt hij.

    De Mews zien hun werk als een kruistocht om vooral onze kaken te herstellen, die volgens hen zijn verzwakt en achteruitgegaan in het industriële tijdperk, wat een scala aan problemen met zich meebrengt, van scheve tanden tot ademhalingsproblemen. Maar maakt Mike Mew zich geen zorgen dat hij, door mee te doen aan een trend die meer geobsedeerd is door uiterlijk dan door gezondheid, het risico loopt om onzekerheid te verspreiden? Op deze vraag die ik hem mailde heb ik nog geen antwoord gekregen. 

    Hardere remedies

    James zegt dat hij nooit veel met mewing heeft gehad. Hij is niet de enige die op zoek is naar hardere remedies. Cosmetische gezichtschirurgen melden dat ze steeds meer vragen krijgen van jonge mannen. ‘We merken dit zeker,’ zegt Mehmet Manisali, een maxillofaciale chirurg in Harley Street, centraal Londen, wiens naam ik tegenkom in een post over lookmaxxing op Reddit.

    Manisali voert minstens een keer per twee weken een kinoperatie uit van het soort dat James overweegt. Hij laat me gruwelijke foto’s zien van de ingreep, waarbij het kinbot in de mond wordt blootgelegd, onder de onderste voortanden, het uiteinde wordt afgezaagd en teruggeplaatst met een titaniumplaat. Er groeit bot terug om het gat op te vullen, waardoor de kin enkele millimeters naar beneden of naar voren kan worden geduwd.

    Manisali rekent ongeveer 10.000 pond voor de ingreep en vertelt dat hij patiënten gedurende meerdere gesprekken doorlicht en vaak voorzichtig afwijst. ‘Ik moet beslissen of het iemand is voor wie een kleine verandering een grote oppepper voor het zelfvertrouwen kan zijn, of iemand die onrealistische verwachtingen heeft en voor wie het de eerste stap naar een ramp is,’ licht hij toe.

    James zegt dat hij er geen spijt van heeft dat hij zich heeft laten verleiden tot looksmaxxing. Hij denkt dat zijn zelfvertrouwen door de nieuwe kennis en zijn enthousiasme over het verbeteren van zijn uiterlijk is verbeterd. ‘Maar ik ben ook niet misleid,’ zegt hij. ‘De andere kant van de site richt zich op vrouwen en relaties en is over het algemeen pessimistisch. En ik denk dat die mentaliteit me misschien heeft belemmerd, want het is makkelijk om te denken dat vrouwen altijd achter beter en rijker willen… en misschien zullen ze nooit 100 procent tevreden met me zijn.’

    Hij brengt tegenwoordig minder tijd door op de fora of TikTok, maar hij vindt het nog steeds moeilijk om niet geobsedeerd te zijn door zijn uiterlijk. Hij denkt erover om een kinoperatie te ondergaan, misschien later dit jaar. ‘Ik denk er al zo lang over dat ik het nu wil gaan doen,’ vertelt hij. ‘En dan zal dat de laatste grote ingreep zijn. Dan kan ik dit allemaal achter me laten. Dat hoop ik tenminste.’ 

  • Zijn cosmetische ingrepen onfeministisch?

    Zijn cosmetische ingrepen onfeministisch?

    De vraag of cosmetische ingrepen en feminisme verenigbaar zijn, is een terugkerend onderwerp van discussie. Volgens Leonie Georg werkt het normaliseren van een onhaalbaar schoonheidsideaal averechts. Barbara Vorsamer betoogt dat het juist vrouwonvriendelijk is om elke actie van vrouwen langs de feministische meetlat te leggen.

    Ja: ‘Naar de plastisch chirurg gaan is niet verwerpelijk, maar het is wel onfeministisch’

    Dat een vrouw een liposuctie moet ondergaan om zich goed te voelen en serieus genomen te worden, staat haaks op het idee van gelijkheid, stelt de Duitse journalist Leonie Georg in een opiniestuk in Süddeutsche Zeitung. ‘In het huidige feministische debat over cosmetische chirurgie is uit het oog verloren dat alle opgespoten lippen, weggewerkte rimpels, liposuctie en borstlifts, een eerbetoon zijn aan een schoonheidsideaal dat mannen hebben geformuleerd.’

    ’Het moderne feminisme stelt bepaalde zaken ter discussie die vroeger onbetwistbaar waren, en in veel gevallen is dat iets goeds.’ Maar Georg vindt het geen goede ontwikkeling dat in het huidige feministische debat sommige kampen het opnemen voor cosmetische chirurgie. Ze haalt aan dat alleen al in 2020 en 2021 het aantal cosmetische ingrepen in Duitsland met 15 procent is gestegen. ‘Het aantal mannen [dat dergelijke ingrepen ondergaat] is nog steeds minder dan 20 procent.’ 

    Het ideaal dat mannen hebben geformuleerd, is volgens haar bijna onmogelijk om op natuurlijke wijze te bereiken, maar desondanks bepalend voor de vraag of je als vrouw al dan niet aantrekkelijk wordt gevonden. ‘Het feminisme had hier ooit een duidelijk standpunt over: als je niet langer puur op je uiterlijk beoordeeld wilde worden, moest je dit groteske ideaal negeren en zeker niet nastreven.’ Wat overigens niet betekende dat je niet om je uiterlijk gaf. De consensus onder feministen was dat het vrouwenlichaam in alle fasen van het leven mocht zijn wat het was. ‘Deze consensus bestaat niet meer.’

    Georg benadrukt dat ze wel begrijpt dat vrouwen bezwijken onder de druk om perfect te zijn. Ze worden namelijk dagelijks blootgesteld aan dit schoonheidsideaal op sociale media. ‘Naar de plastisch chirurg gaan is niet verwerpelijk’, schrijft ze. ’Maar het is nog steeds onfeministisch.’

    Het feit dat een vrouw een liposuctie moet ondergaan om zich goed te voelen en serieus genomen te worden, staat volgens Georg haaks op het idee van gelijkheid. ‘Mannen worden nog steeds beoordeeld op andere criteria en daarom gaan zo weinig van hen onder het mes. En wat was dat ook alweer met body positivity? En waar is dat eigenlijk gebleven? Oeps.’

    ‘Vrouw zijn – of een mens in het algemeen – betekent altijd leven in een tegenstrijdigheid’

    Tegenwoordig is er een stroming binnen het feminisme die cosmetische chirurgie niet alleen niet onfeministisch vinden, maar zelfs feministisch. Onder het mom dat alle vrouwen met dit ideaal geconfronteerd worden en dat het je recht als vrouw is om daarin mee te gaan. ‘Influencers houden momenteel hun rechtgetrokken neuzen en opgevulde lippen omhoog voor de camera en verkopen dit als een bevrijdende daad genaamd “Choice Feminism”.’ Ze noemt het model Emily Ratajkowski als voorbeeld, die in haar boek My Body schreef: ‘Ik merkte dat er kracht zat in mijn beslissing.’ En Sophie Passmann die zei: ‘Vrouwen hebben niet de keuze of ze gereduceerd worden tot hun uiterlijk, ze hebben alleen de mogelijkheid om een manier te vinden om daarmee om te gaan.’ Volgens Georg gaat het hier om zogeheten ‘popfeminisme’, dat zichzelf zou goed praten door ‘een conformistische actie simpelweg een nieuw etiket te geven en te verklaren dat er geen alternatief is.’

    ‘Natuurlijk kun je feminist zijn of jezelf feminist noemen en toch onder het mes gaan. Maar doe alsjeblieft niet alsof dit niet tegenstrijdig is. Vrouw zijn – of een mens in het algemeen – betekent altijd leven in een tegenstrijdigheid.’ Volgens Georg zou het feministischer zijn om jezelf af te vragen: ‘Waarom pleit ik voor gelijke behandeling van de seksen en body positivity en heb ik toch niet kunnen leven met mijn oogrimpels? Waar komt die verdomde druk voor perfectie vandaan? Ben ik hier slechts een slachtoffer of ben ik medeplichtig en wat zou er moeten gebeuren om eindelijk iets te veranderen?’


    Nee: ‘Cosmetische chirurgie heeft weinig te maken met de vraag of een goede of slechte feminist bent’

    Journalist en auteur Barbara Vorsamer reageert op Leonie Georg in een opiniestuk in dezelfde krant dat het haar stoort dat alles wat vrouwen doen meteen aan een ‘feminismecheck’ wordt onderworpen. ‘Je kunt en mag alles doen, zelfs als feminist’, werpt ze tegen. ‘Dat maakt het geen feministische daad, maar ook niet direct onfeministisch.’

    ’Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste, beste feminist van het land? Een slimme spiegel zou meteen twee tegenvragen stellen: wat is schoonheid? En: wat heeft feminisme ermee te maken?’ schrijft Vorsamer. Maar dat zijn nou net niet de vragen waar de media zich mee bezig lijken te houden. ‘Daar wordt de vraag gesteld of een goede feministe haar uiterlijk mag optimaliseren, eventueel met injecties en operaties.’

    Volgens haar is dit echter niet de juiste vraag. ‘Wie doet alsof deze vraag met een duidelijk nee te beantwoorden is, suggereert dat er twee duidelijke lijnen in het debat zijn die elkaar op dit punt kruisen. Alsof er een lijn is die goede feministen van slechte feministen scheidt, en alsof er een lijn is die acceptabele schoonheidscorrecties van onacceptabele scheidt.’ Beide lijnen bestaan niet. Want, betoogt ze, iedereen die ’s ochtends een beha aantrekt en haar haar kamt, optimaliseert haar uiterlijk en de meeste vrouwen doen veel meer dan dat. ‘Wat voor rechtvaardiging is er om het dagelijks gebruik van ooglapjes, oogcrèmes, primers en concealers oké te vinden – maar de vrouw te bekritiseren die zichzelf deze moeite bespaart en daardoor haar donkere kringen om de paar maanden laat verwijderen?’

    ‘Tegenwoordig willen veel vrouwen een goede feminist zijn’

    Het tegenargument hierop zou zijn dat het te maken heeft met het aantal risico’s. Een oogcrèmepje zou ongevaarlijk zijn en een operatie juist riskant. ‘Maar waar begint het risico?’ vraagt Vorsamer zich af. ‘Als je je kuit snijdt tijdens het scheren, als er een ontsteking ontstaat na het harsen, als je brandwonden krijgt van ontharen of alleen na een laserbehandeling in de studio?’ In een wereld waar de druk om er mooi uit te zien groot is, en waar aantrekkelijke, verzorgde mensen aantoonbaar succesvoller zijn dan andere, moet iedereen volgens haar een positie kiezen. ‘Welke positie je aanneemt, heeft echter weinig te maken met de vraag of je een goede of slechte feminist bent.’

    Het stoort haar dat tegenwoordig ‘alles wat vrouwen doen – vooral prominente vrouwen – meteen aan een feminismecheck wordt onderworpen’. Dat is volgens de auteur de onaangename keerzijde van de ‘eigenlijk verheugende’ ontwikkeling dat de feministische beweging populair en ‘zelfs enigszins chique’ is geworden. 

    ‘In de jaren negentig wilden maar weinig vrouwen geassocieerd worden met het F-woord. Tegenwoordig willen veel vrouwen goede feministen zijn en worden ze afgeleid door de vraag hoe feministisch en correct individuele beslissingen zijn.’ Want kun je voor meer vrouwen in managementfuncties zijn en zelf maar parttime werken? Kun je voor seksuele vrijheid zijn en in een monogame relatie met een man leven? Kun je vetfobie afwijzen en jezelf een toetje ontzeggen? ‘Je kunt en mag alles doen, zelfs als feminist. Dat maakt parttime werken, trouwen en diëten geen feministische daden, maar ook niet direct onfeministisch. Dit zijn gewoon levensbeslissingen die vrouwen op de een of andere manier moeten nemen.’

    Het zijn de overkoepelende vragen die volgens Vorsamer interessant zijn voor het debat: ‘Waarom werken zoveel vrouwen deeltijds, is dit echt een slechte zaak, en wie of wat zou er moeten veranderen voor meer vrouwen om leidinggevende posities in te nemen? Hoe zou een echt vrije vrouwelijke seksualiteit eruit kunnen zien? Hoe kunnen we ons verdedigen tegen de druk om af te slanken en hoe kunnen we een gezonde relatie met ons eigen lichaam ontwikkelen?’ Met deze en andere vragen houden veel feministische denkers zich al tientallen jaren bezig.

    Ze benoemd enkele voorbeelden. ‘Klassiekers zijn Fat is a feminist issue van Susie Orbach of Bad feminist van Roxane Gay, een recentere aanrader is Ugliness van Moshtari Hilal.’ Maar ze gelooft niet dat het de schuld is van het feminisme dat hun gedachten veel minder aandacht krijgen dan de vraag of een jonge Duitse presentatrice haar gezicht mag laten inspuiten.

    ‘Het is het patriarchaat dat vrouwen liever toejuicht als ze ruzie maken dan dat het serieus naar ze luistert.’ Ze zegt zich ervan bewust te zijn dat deze tekst eigenlijk hetzelfde doet. ‘Om Adorno’s beroemde uitspraak te parafraseren dat er geen goed leven is in het verkeerde, moeten we toegeven: er is geen feministisch leven in het patriarchaat.’

  • De ‘bevrijding’ van de vulva

    De ‘bevrijding’ van de vulva

    Volgens een wereldwijd onderzoek zouden in 2016 meer dan 138.000 vrouwen over de hele wereld hun schaamlippen hebben ‘gecorrigeerd’, dat is een stijging van 45 procent ten opzichte van het voorgaande jaar. Hebben we te maken met het recht van de vrouw om haar vulva te vieren, of is dit verkapte genitale verminking?

    De vulva bloeit. Tijdens protesten wordt ze gevierd met ‘Viva la Vulva!’ In damestoiletten dient ze als versiering op stickers of getekend op de deur. In strips en mediaberichten leggen vrouwelijke kunstenaars uit dat de vrouwelijke genitaliën meer zijn dan een gat of spleet, en wat een vagina precies is. Maar ook in een heel ander gebied is de vulva immens populair: bij de plastische chirurgie.

    Cosmetische chirurgie aan vrouwelijke geslachtsdelen is de afgelopen jaren dramatisch toegenomen. In 2017 identificeerde de International Society for Aesthetic and Plastic Surgery (ISAPS) labia-correcties als de snelst groeiende trend op dit gebied. Volgens een wereldwijd onderzoek zouden in 2016 meer dan 138.000 vrouwen over de hele wereld hun schaamlippen hebben gecorrigeerd, wat overeenkomt met een stijging van 45 procent ten opzichte van het voorgaande jaar. Voor 2017 bleven de cijfers voor schaamlipcorrectie stabiel, behalve dat er 23 procent meer vaginale verjongingen werden uitgevoerd; een ingreep die het aanspannen van het vaginale weefsel inhoudt.

    Vooral correcties van de binnenste schaamlippen zijn gewild. In de meeste gevallen wordt uitstekend weefsel ingekort. ‘In het verleden hadden vrouwen in deze regio geen esthetische problemen,’ zegt Mark Nussberger, voorzitter van de Swiss Society for Aesthetic Surgery, die al bijna 30 jaar in zijn eigen praktijk opereert en zelf schaamlipoperaties aanbiedt. Door de nieuwe scheertrends zijn de geslachtsdelen beter zichtbaar geworden.

    Chinese muur van de vagina

    Nussberger ziet als andere reden voor de toename het feit dat jonge vrouwen meer geconfronteerd worden met beelden uit de porno-industrie en er ook zo uit willen zien. Hij beschrijft operaties in het genitale gebied als een niche in een concurrerende markt. Met andere woorden: de industrie heeft er baat bij als de vulva een probleemgebied wordt.

    De meeste gynaecologen zijn kritisch over de trend. Al in 2011 riepen experts van de Zwitserse Vereniging voor Gynaecologie en Verloskunde op om patiënten te informeren over de diversiteit van het uiterlijk van volwassen vrouwelijke geslachtsorganen. Met de puberteit groeit niet alleen het schaamhaar, maar ook de schaamlippen.

    Een ziekenhuis van Luzern heeft voor een onderzoek de vulvae van 657 vrouwen gemeten, en ontdekten dat de grootte van de buitenste schaamlippen varieerde tussen 1,2 en 18 centimeter. ‘We wilden laten zien hoe gevarieerd het uiterlijk van de vulva is,’ zegt Andreas Günthert, het voormalige hoofd van de Luzern Women’s Clinic. Omdat vrouwelijke geslachtsdelen nog steeds taboe zijn, worden vrouwen vooral geconfronteerd met geïdealiseerde beelden uit de porno-industrie. Günthert toont zijn patiënten foto’s van de ‘Chinese muur van de vagina’, waarvoor de Britse kunstenaar Jamie McCartney gipsafgietsels maakte van talloze vulvae.

    Tot de patiënten van Günther behoorde ook een zestienjarige die van haar vader een schaamlipverkleining zou krijgen. ‘Dat is absurd, want de geslachtsdelen kunnen nog veranderen,’ zegt de dokter. In Zwitserland zijn esthetische ingrepen op geslachtsdelen toegestaan ​​met toestemming van de ouders, zelfs onder de achttien jaar.

    In 2018 riep de Zwitserse politicus Cédric Wermuth op tot een verbod op dergelijke ingrepen bij minderjarigen. Hij opperde bovendien een reclameverbod en een verplichte psychoseksuele beoordeling vóór een cosmetische ingreep in het genitale gebied.

    Sibil Tschudin, hoofdarts van de afdeling Gynaecologische Sociale Geneeskunde en Psychosomatiek van het Universitair Ziekenhuis van Basel, beschrijft het verkleinen van de schaamlippen als een ingrijpende procedure. ‘Voor een operatie moeten doktoren goed uitzoeken of het verzoek niet eigenlijk vanuit een andere wens voortkomt,’ zegt ze. ‘Het zou een uiting kunnen zijn van het feit dat een vrouw zichzelf en haar lichaam niet als geheel accepteert.’ Ze kwam in de praktijk bovendien slechte resultaten tegen, zoals littekens op de schaamlippen.

    ‘Degenen die naar mijn praktijk komen, hebben vaak een lange lijdensweg achter de rug’

    Naast esthetische wensen, die ook terug te voeren zijn op de schaarser wordende badkleding en de trend van nauwsluitende broeken, zoals leggings, zijn er altijd functionele redenen geweest om te verkleinen. Schaamlippen die aanzienlijk groter zijn dan de norm, kunnen een belemmering vormen bij sport of seks. Als de binnenste schaamlippen meer dan 5 centimeter uitsteken kan [in Zwitserland] een aanvraag worden ingediend bij de zorgverzekeraar. ‘Maar tegenwoordig vragen vrouwen al bij veel kleinere schaamlippen om een verkleining,’ zegt Tschudin.

    R. Ineichen, midden vijftig en zelfbenoemde middenklasse, dacht al jaren over een verkleining van de schaamlippen. Na de geboorte van een kind en door leeftijdsgebonden veranderingen in de buitenste schaamlippen, waren haar binnenste schaamlippen gaan uitsteken. Het stoorde haar, maar ze twijfelde lang: ‘Zo’n operatie doe je niet zo snel.’ Ze liet zich door vele doktoren informeren en onderging uiteindelijk een operatie voor 4500 frank (ca. € 4200). Onder plaatselijke verdoving werd de clitoris met een incisie dichter bij de vagina gebracht. Ineichen is tevreden met het resultaat. ‘Seks is gevoeliger geworden,’ zegt ze.

    ‘Je hebt recht op een vervuld seksleven’, leest men op de website van de Luzernekliniek van Jürg Häcki, die Ineichen met zijn speciale snijtechniek als klant wist te winnen. De cosmetisch chirurg is gespecialiseerd in intieme chirurgie en merkt een aanzienlijke toename van de vraag. Hij voert nu meer dan honderd schaamlipcorrecties per jaar uit, waarbij veel patiënten nog geen kinderen hebben en om puur esthetische redenen een operatie willen. Maar over het geheel genomen is dit nog maar een klein percentage van zijn klandizie, zegt Häcki.

    Veel vrouwen weten niet eens dat dergelijke operaties mogelijk zijn, licht hij toe. Hoewel de borst een statussymbool is, wordt er nauwelijks over de vulva gesproken. ‘Degenen die naar mijn praktijk komen, hebben vaak een lange lijdensweg achter de rug.’ Hij vindt de link met de beschikbaarheid van pornografische beelden onterecht en storend. ‘Het is oneerlijk om vrouwen in die hoek te plaatsen,’ aldus de dokter. Het voorschrijven van psychoseksuele begeleiding en het hameren op anatomische diversiteit wimpelt hij af als paternalisme.

    Bij het aanvragen van genitale chirurgie wordt vaak feministische retoriek gebruikt, zoals ‘Het is een beslissing van de vrouw’ of ‘Je lichaam is niet je lot’. In haar proefschrift onderzocht de Duitse socioloog Anna-Katharina Messmer hoe cosmetisch chirurgen ingrepen aan de vulva en vagina’s op de markt brengen. ‘De chirurgen presenteren zich als ondersteunende adviseurs in dienst van verlichte, geëmancipeerde vrouwen,’ zegt ze.

    De ideale vulva

    Op de websites is zelden een schoonheidsideaal te vinden, in plaats daarvan wordt benadrukt dat de ideale vulva niet bestaat. En toch komt volgens Messmer steeds een duidelijk en verontrustend beeld naar voren: namelijk het beeld van een broodje of Wegglis [een Zwitsers broodje], dat wil zeggen een spleet in de huid waar niets uitsteekt. Zo zag de ‘Miss World Pussy’ eruit, die een Amerikaanse fabrikant van seksspeeltjes selecteerde uit foto’s die in 2015 werden ingezonden.

    ‘De chirurgen presenteren zich als ondersteunende adviseurs in dienst van verlichte, geëmancipeerde vrouwen’

    Volgens ISAPS werden in 2015 in Duitsland 5296 schaamlipcorrecties uitgevoerd en in 2018 8743. Het ideaal van een jeugdig, onberispelijk lichaam is uitgebreid naar het genitale gebied, zegt socioloog Messmer: ‘De vulva mag geen sporen van leeftijd, seksuele ervaring of geboorten vertonen. Wees opgeruimd, gecontroleerd en discreet, is het devies.’ Tegenwoordig zouden steeds meer producten, zoals intieme deodorants of intieme make-up, daarbij moeten helpen. Dat laatste kan worden gebruikt om leeftijdsgebonden verkleuring te verbergen.

    Enerzijds vindt Messmer het goed dat dankzij feministische bewegingen de vulva zichtbaarder is geworden, en daarmee ook de diversiteit. Ook bekritiseert ze vrouwen die een operatie ondergaan niet. En toch betekenen dergelijke schoonheidspraktijken altijd onderwerping aan en bevestiging van een sociaal schoonheidsideaal, zegt ze. ‘Wel interessant is dat we dit veel sterker voelen bij intieme chirurgie dan bij andere delen van het lichaam,’ zei Messmer. Het vrouwelijke genitale gebied wordt gezien als het laatste toevluchtsoord van natuurlijkheid. ‘Als ook dit gedeelte wordt bewerkt, klinkt er protest – en vaak van mannen.’

    Als je het hebt over chirurgische ingrepen aan geslachtsorganen, kom je al snel op het gebied van vrouwelijke genitale verminking. Alle geïnterviewden zijn het erover eens: esthetische ingrepen hebben niets te maken met genitale verminking.

    Maar sociologe Dina Bader trekt dit in twijfel. ‘De scheidslijn tussen genitale verminking en esthetische chirurgie is niet zo scherp,’ zegt ze. Als onderdeel van haar proefschrift aan de Universiteit van Lausanne onderzocht ze de parlementaire discussies over het wetboek van strafrecht voor vrouwelijke genitale verminking van 2012. Een gevangenisstraf van maximaal tien jaar wordt opgelegd aan ieder die de geslachtsdelen van een vrouwelijke persoon verminkt, hun natuurlijke functie aanzienlijk en permanent aantast of deze op een andere manier beschadigt.

    Volgens het parlementaire rapport werd betwist welke formulering zou kunnen worden gebruikt om ‘ervoor te zorgen dat alleen besnijdenissen, maar niet alle verwondingen aan de vrouwelijke geslachtsorganen, worden geregistreerd’. Onder ‘alle verwondingen’ vallen bijvoorbeeld ook intieme piercings of esthetische ingrepen. Daarbij vertrouwde de commissie van de Nationale Raad er eenvoudigweg op ‘dat de wetshandhavende autoriteiten en de rechtbanken hun gezond verstand zouden gebruiken en dat er nooit een procedure voor een cosmetische operatie zou komen’.

    Vanuit juridisch oogpunt is dus onduidelijk hoe vormen van genitale verminking zo gemakkelijk kunnen worden onderscheiden van cosmetische chirurgie – ervan uitgaande dat voor beide toestemming wordt gegeven.

    ‘De scheidslijn tussen genitale verminking en esthetische chirurgie is niet zo scherp’

    Genitale verminking van vrouwen omvat verschillende praktijken, die de WHO classificeert in verschillende typen: van het verwijderen van de clitoris met of zonder besnijdenis van de schaamlippen, tot het vernauwen van de vaginale opening, tot verschillende pijnlijke ingrepen als piercings of het wegbranden van genitaal weefsel. Type II, waarbij alleen de binnenste schaamlippen gedeeltelijk worden verwijderd, lijkt volgens Bader op cosmetische chirurgie voor de ‘Barbie-look’ die vooral populair is in de VS, waarbij de binnenste schaamlippen niet mogen uitsteken.

    Niet alle verboden praktijken van genitale verminking hebben invloed op de werking van de geslachtsorganen. Het piercen van de clitoris is bijvoorbeeld minder invasief dan cosmetische chirurgie aan de vulva die in veel Europese landen wordt uitgevoerd. Bader wijst er ook op dat besnijdenis niet uitsluitend bij minderjarige meisjes gebeurt en niet uitsluitend onder expliciete dwang. ‘Sommige vrouwen uit Afrika vinden een besneden vulva mooier.’

    De socioloog wil genitale verminking niet bagatelliseren, maar benadrukt eerder dat reclame voor cosmetische chirurgie contraproductief is voor het voorkomen van genitale verminking. ‘Hoe kun je verklaren waarom een ​​operatie wel mag worden uitgevoerd op basis van een westers schoonheidsideaal, maar niet op basis van een traditionele praktijk omdat die hier als barbaars wordt beschouwd?’ vraagt ​​ze zich af.

    Verschillende maten

    Marisa Birri van de organisatie Terre des Femmes, die campagne voert tegen mensenrechtenschendingen tegen vrouwen en meisjes, erkent dit probleem. ‘Iedereen die spreekt met gemeenschappen die met genitale verminking te maken hebben, krijgt regelmatig de vraag waarom genitale verminking verboden is en plastische chirurgie niet’, zegt Birri. Het antwoord is niet eenvoudig. Bij de zelfbeschikking van vrouwen wordt met verschillende maten gemeten en wordt de afkomst van de vrouw als criterium genomen om te bepalen of zij al dan niet vrijwillig met een interventie heeft ingestemd.

    Er bestaat geen duidelijke definitie van het verschil tussen cosmetische chirurgie en genitale verminking. Hierover zei de toenmalige Nationale Raadslid Luzi Stamm in 2018 dat men onmogelijk in de juridische tekst kon opnemen: ‘Het gaat om praktijken die worden uitgevoerd van Senegal tot Somalië.’

    De mogelijkheid van legalisering voor meerderjarigen werd bij het opstellen van de strafnorm afgewezen met het argument dat het erg moeilijk is om vrijwilligheid te bewijzen in het geval van lichte genitale verminking. Birri geeft toe dat de druk om een ​​operatie voor genitale verminking te ondergaan als sociale norm niet minder hoog is dan de druk voor ‘verminking’ in lokale culturen. ‘Het maakt niet uit onder welke omstandigheden het gebeurt, als vrouwen hun geslachtsdelen moeten veranderen om aan een norm te voldoen, is dat een teken van een gebrek aan gelijkheid.’