De strips zouden een karikatuur van een Afrikaan bevatten
Na de boeken van Roald Dahl en die over James Bond zijn nu stripboeken aan de beurt. Disney haalt de strips De rijkste eend ter wereld en De droom van zijn leven uit de verkoop omdat ze racistische sporen zouden bevatten, schrijft de Spaanse krant ABC. In de twee strips komt ene Bombie de Zombie voor, een zwart personage dat door voodoo betoverd is en Dagobert Duck probeert te dwarsbomen tijdens zijn zoektocht naar goud. De zombie zou een karikatuur zijn van een Afrikaan.
‘Als onderdeel van zijn voortdurende inzet voor diversiteit en inclusie is The Walt Disney Company bezig met een herziening van haar bibliotheek met verhalen. Als gevolg daarvan zullen sommige verhalen die niet in overeenstemming zijn met de waarden van het bedrijf niet langer gepubliceerd worden. Dit betreft twee van uw klassieke verhalen, De rijkste eend ter wereld en De droom van zijn leven. Deze verhalen zullen niet meer voorkomen in herdrukken of nieuwe verhalenbundels’, schreef Disney aan de illustrator Don Rosa.
Onder druk van massale kritiek deelde de uitgever aan Don Rosa mee dat hij het besluit zal heroverwegen
De tekenaar deed zijn beklag in een post op de Facebookpagina van zijn fanclub. Hij vraagt zich af of dit het begin is van een grote schoonmaak en hoeveel verhalen van Dagobert Duck er nog meer aan moeten geloven. Onder druk van massale kritiek van fans deelde de uitgever aan Don Rosa mee dat hij het besluit zal heroverwegen.
Uit de reactie van de tekenaar blijkt overigens dat hij de uitgever zelf niets kwalijk neemt. ‘De uitgevers ergeren zich waarschijnlijk net zo erg aan het gedrag van Disney als ieder ander, aangezien dit hen in een slecht daglicht stelt, ook al kunnen zij er niks aan doen’, schrijft hij op diezelfde Facebookpagina.
Marvel-baas Victoria Alonso houdt niet van politieke bemoeienis. Toch zijn haar films een stuk inclusiever dan die van Disney. ‘De “Lightyear”-kus staat voor een update van het gezin, en die zullen we blijven tonen.’
Er is geen machtiger vrouw in Hollywood, noch een invloedrijkere Latina. De Argentijnse Victoria Alonso (La Plata, 56) is hoofd productie, postproductie, digitale effecten en animatie bij Marvel Studios. Boven haar staan alleen de opperbazen Kevin Feige en Louis D’Esposito, maar Alonso heeft de leiding over de productie van Marvel. Een functie die zo veel mogelijk naar haar zin werd gemodelleerd, omdat ze aanvankelijk terughoudend was om een leidinggevende functie te aanvaarden. ‘Ik ben producer, de rest is bijzaak,’ zegt ze in haar hotelkamer in Madrid.
Ze praat omzichtig, geeft niet graag interviews en vermijdt politieke uitspraken, bijvoorbeeld over het feit dat Marvel dit jaar de tweede Doctor Strange uitbracht waarin superheldin America Chavez twee moeders heeft. ‘We tonen gewoon hoe de maatschappij er vandaag de dag uitziet.’ Ze wil zich niet voordoen als vaandeldrager, maar is duidelijk in haar boodschap: ‘Te lang was ik de enige vrouw, en ik heb er geen enkele behoefte aan dat dat zo blijft.’
Over hoe ze is gekomen waar ze is, wil ze niet praten. ‘Ik kijk nooit terug. Dat is in het verleden. Ik kijk altijd vooruit,’ zegt ze. Op haar negentiende verliet ze Argentinië om actrice te worden en ze was theaterstudent in Seattle. Ze ging naar de westkust, eerst naar San Francisco en uiteindelijk naar Los Angeles.
Van productieassistent tot producer
Omdat het acteren niet van de grond kwam, ging ze aan de slag als productieassistent en zo kwam ze terecht bij Digital Domain, de studio voor digitale effecten van James Cameron. In 2003 was ze producer van de visuele effecten in Tim Burtons Big Fish. Twee jaar later rekruteerde Kevin Fiege haar voor de nog jonge Marvel Studios, en Alonso, die zich niet ‘op haar gemak voelt binnen het keurslijf van een groot bedrijf’, sprong op die trein op voorwaarde dat zij mocht produceren en verantwoordelijk werd voor de complete postproductie. ‘Iedereen die er werkt draagt bij aan de film. Ik vind het van fundamenteel belang dat dit duidelijk is.’
Alonso benadrukt nog eens dat het verleden haar niet bezighoudt. ‘Mensen onthouden het verleden om niet naar andere dingen te hoeven kijken. Maar het leidt af van het heden.’ Toch werkt ze voor een productiemaatschappij waarvan de films en series worden verslonden door nostalgische fans die juist erg bezig zijn met dat verleden. ‘Ik ben me ervan bewust dat onze basis generatiegebonden is. Als je als kind Spiderman-strips las, werd er een zaadje van avontuur in je geplant. Wij hebben nu het voorrecht om dat avontuur met audiovisuele middelen uit te werken.’
Hoe letterlijk worden de strips dan naar het doek vertaald? ‘Ze vormen onze basis. Aan het begin van iedere productie bestuderen we de stripversie van het verhaal. Tot in details, zoals kleding. Ook als we dingen veranderen, zal de hamer van Thor altijd de hamer van Thor zijn. Aan sommige dingen zullen we ons heilig houden.’
Het productieschema van Marvel is ver vooruit gepland. Is er ruimte voor improvisatie, of ligt alles helemaal vast? ‘Ja en ja. Producties van deze omvang zijn niet makkelijk op korte termijn te plannen. Tegelijkertijd is er voldoende flexibiliteit om aanpassingen te maken voor een beter resultaat. Waar we geen rekening mee hadden gehouden was de pandemie, die was echt een klap in het gezicht.’
‘Stop met zeggen dat je ons tolereert. Niemand “tolereert” mij, laat dat duidelijk zijn’
De afgelopen maanden bracht Alonso twee keer de vooruitstrevendheid van Marvel onder de aandacht, een keer bewust en een keer als opwelling. De eerste keer was afgelopen april bij de uitreiking van de GLAAD-awards door de ngo Gay and Lesbian Alliance Against Defamation. Alonso nam de prijs voor beste film in ontvangst voor Eternals, en te midden van de socialemediastorm rond de anti-lhbti-wet van Florida, adresseerde ze in haar toespraak Bob Chapek, de CEO van Disney, en dus haar grote baas: ‘Stop met zeggen dat je ons tolereert. Niemand “tolereert” mij, laat dat duidelijk zijn. Je tolereert de hitte in Florida of de vochtigheid in Arizona of de driftbui van een kind. Ik wens niet “getolereerd” te worden, en ik wil ook niet “genormaliseerd” worden. Vecht tegen de antigaywetgeving, want zwijgen betekent de dood.’
Alonso is getrouwd met actrice Imelda Corcoran, en tijdens het interview, dat plaatsvindt na het nieuws dat Lightyear in vijftien landen verboden is vanwege een kus tussen twee vrouwen, wordt hun dochter herhaaldelijk genoemd. ‘Het is belangrijk om je eigen cultuur te kunnen handhaven. Iedereen mag leven zoals hij wil, en dat betekent ook dat ervoor mag worden gekozen deze film niet uit te zenden. In de VS staat die kus voor een “update van het gezin”, en die zullen we blijven tonen. Hopelijk zal de wereld dat accepteren.’
Marvel-comics waren altijd al inclusiever dan hun concurrenten. ‘Uiteraard moeten we aandacht hebben voor de context van de oorspronkelijke strip. Denk bijvoorbeeld aan Black Panther, die werd gemaakt in de jaren zestig, een tijd van sociale revolutie in de VS. Tegelijkertijd moeten we als filmmakers rekening houden met het publiek van vandaag.’
Diversiteit
Elke film is politiek en Marvel draagt een duidelijke boodschap uit van vrouwenemancipatie en diversiteit. ‘Een van de beste dingen die je een dertienjarige kan vertellen is dat het kan. Je kunt dromen, je kunt denken, je kunt jezelf uitdrukken, je kunt winnen, je kunt verliezen… Gedurende twee uur kijkt het publiek ongestoord naar onze films, en niet op hun mobieltjes. Daarom hou ik zo van theaters: alle sociale en culturele barrières die worden opgeworpen door klasse, godsdienst, familie en vrienden kunnen er worden vergeten… In die twee uur mogen ze vrijuit dromen. Als filmmaker is dat een voorrecht. Als van al onze kijkers de helft dat zo beleeft… dan voelt dat voor mij als triomf.’
Een tweede spraakmakende opmerking ontglipte Alonso bij de première van Eternals in oktober, toen ze op de rode loper voor de ogen van de wereldpers in het Spaans stond te praten met Salma Hayek. Toen de Mexicaans-Amerikaanse actrice opmerkte dat journalisten hen niet konden begrijpen, flapte Alonso eruit: ‘Kan me niet schelen. Laat ze allemaal maar Spaans leren.’ Ze moet lachen als ze eraan terugdenkt. ‘Als ik met Salma ben, vergeet ik de wereld soms en kletsen we als oude vrienden,’ zegt ze. ‘Maar ik sta ook achter de boodschap. Ik heb het niet gezegd met die intentie, maar het is mijn waarheid, en als die weerklank vindt dan is dat prima.’
‘Ik heb het ervoor over als meisjes daardoor iemand hebben om tegenop te kijken’
Aan het eind van het interview trekt Alonso zich terug. ‘Momenteel is er een probleem waarvoor ik 24 uur bewaakt wordt, dat is mijn realiteit. Maar ik heb het ervoor over als meisjes daardoor iemand hebben om tegenop te kijken, het gevoel hebben dat ze ook de baas van Marvel kunnen zijn. Ik had zelf nooit gedacht dat het zo zou lopen. Ik wilde alleen maar verhalen vertellen. Nu vertel ik verhalen, maar er komen veel andere dingen bij kijken.’
Onlangs nam Alonso de beslissing om tijdelijk terug te keren naar Argentinië, als producer van Argentina, 1985 van Santiago Mitre, naar een scenario van Mitre en Mariano Llinás, beiden zwaargewichten in de auteurscinema van het land. Ricardo Darín en Peter Lanzani spelen de hoofdrollen als de hoofdaanklagers Julio Strassera en Luis Moreno Ocampo in ‘het proces van de Juntas’; de vervolging van de belangrijkste verantwoordelijken voor de laatste militaire dictatuur in Argentinië. ‘Het is een belangrijk project voor mijn land, het gaat over misschien wel het belangrijkste moment in onze geschiedenis,’ zegt de Alonso. ‘Deze film is nodig, zodat wat er tijdens de militaire dictatuur is gebeurd, nooit meer zal gebeuren.’
360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.
MUZIEK | Opdat wij niet vergeten
Dik in de zestig maar niet minder enthousiast
Dik in de zestig zijn ze en hun grootste hits scoorden ze in de jaren tachtig. Maar dat weerhoudt The Simple Minds er niet van om de draad weer op te pakken. Kevin Cooper schrijft voor UK Music Reviews dat een onbekende Zwitser de bandleden in ruil ‘voor een hoop geld en twee Toblerone-repen’ wist over te halen om een akoestisch album op te nemen met hun bekendste liedjes.
Vorige zomer, veertig jaar na de oprichting, verscheen de plaat, gevolgd door een wereldtournee. Volgens Andrew Baillie in The West Australian heeft de stem van bandleider Jim Kerr niets aan kracht ingeboet en is zijn ‘maatje’ Charlie Burchill nog altijd een van de beste gitaristen van zijn generatie: ‘Decennia later is hun enthousiasme er niet minder op geworden. Kerr had zelfs iets ondeugends in zijn optreden. Met een gewaagd salsadansje zette hij iedereen op het verkeerde been. Net als de oudere oom op een bruiloftsfeest.’
Hannah Francis vond in The Sydney Herald dat The Simple Minds een ‘solide en energieke show’ gaven. Al kan de band in het vervolg de achtergrondzangeressen beter thuis laten: ‘Gehuld in korte jurkjes en visnetten versterkten ze de indruk dat ze niet vanwege hun zangkwaliteiten op het podium stonden.’
Fiona Shepherd was verrast door de akoestische nummers tijdens het concert in Glasgow, schrijft ze in The Scotsman: ‘Hoewel de epische kracht van hun muziek onvermijdelijk wordt ondermijnd, blijft de spirit van de band intact. Ontdaan van elektronische bombast klinken ze nu eens droefgeestig, dan weer met iets te veel galm.’
Maar bij ‘Don’t You (Forget About Me)’, een van de allergrootste hits, maakte dat volgens Shepherd niets uit omdat de zaal het refrein massaal meebrulde. Naar eigen zeggen kost het Kerr steeds meer moeite om het nummer aan te kondigen: ‘Op mijn leeftijd zijn die woorden toch een beetje tricky.’
DS
FILM | Zesjarige aan zelfkant van de samenleving
Intelligent, zonder pretenties en nergens neerbuigend
Hoewel de onderliggende thematiek niet vrolijk stemt, is The Florida Project lang geen deprimerende film. Daar zijn de beelden te kleurrijk en sprankelend voor. Bovendien kiest regisseur Sean Baker nadrukkelijk voor het onbevangen perspectief van een zesjarig meisje. Zo krijgt de kijker impliciet maar daardoor des te genadelozer het failliet van de sociale zekerheid in de VS voorgeschoteld. Waar haar omgeving dagelijks worstelt met geldproblemen, dakloosheid of verslaving, probeert de jonge hoofdpersoon Moonee aan de zonnige kant van het bestaan te blijven.
Plaats van handeling in The Florida Project is een shabby motel op steenworp afstand van Disney World, Orlando. Daar haalt Moonee met haar vriendinnetjes kattenkwaad uit terwijl haar veel te jonge moeder Halley, die ergens in haar puberteit is blijven steken en het liefst elke voorbijganger op haar middelvinger trakteert, zich minstens zo onverantwoord gedraagt. Alleen motelmanager Bobby (William Dafoe, alom getipt als Oscarwinnaar) kan hen nog enigszins in het gareel houden.
De film viel de afgelopen maanden een juichende ontvangst in de Engelstalige pers ten deel. Zo schaart Donald Clarke van The Irish Times de film onder de beste speelfilms die ooit over de kindertijd zijn gemaakt: ‘In de traditie van Ingmar Bergmans Fanny & Alexander en Richard Linklaters’ Boyhood.’
Leigh Paatsch schrijft in de Australische krant The Herald Sun over ‘een van de beste films uit 2017. Meesterlijk, prachtig en hartverscheurend. Juist omdat het zonder pretenties is gemaakt’.
Volgens filmcriticus David Sims van het Amerikaanse maandblad The Atlantic biedt de film een ‘intelligente, nergens neerbuigende kijk op het leven aan de absolute onderkant van de maatschappij’. Sims roemt de manier waarop Baker met een grotendeels onervaren cast te werk is gegaan. ‘Daar komt bij dat Dafoe de beste rol uit zijn loopbaan speelt. Hij geeft zijn personage een authentieke laag waardoor hij diep-empathisch overkomt.’
Ook Ann Hornaday is zeer te spreken over Dafoes rol, maar in The Washington Post plaatst ze ook kritische kanttekeningen. Ze vindt dat Baker zijn onervaren acteurs overmatig heeft geregisseerd en veel te vaak over de top laat spelen. ‘De film komt gevaarlijk dicht in de buurt van de “geësthetiseerde armoede-porno” waar eerder The Beasts of the Southern Wild en American Honey van waren doortrokken.’
*_The Florida Project,_ Ned. première IFFR, vanaf 8 febr. in de bioscoop *
Surreëel meesterwerk van de vader van de Iraanse literatuur
Ooit was Iran het land waar elke taxichauffeur een gedicht voor je kon declameren en waar frasen van grote Perzische schrijvers de taal van alledag doorvlochten. Maar sinds de in 2005 aangetreden regering-Ahmadinejad erop toeziet dat boeken niet in tegenspraak zijn met de islam, is van die voorliefde voor literatuur nog weinig over, schrijft Saeed Kamali Dehghan in The Guardian. Werken van grote schrijvers als Dostojevski, Faulkner en Woolf zijn moeilijk te verkrijgen en ook namen als Dan Brown en Woody Allen belandden op de zwarte lijst.
Hetzelfde lot onderging de Perzische klassieker Boof-e Koor (De blinde uil) van Sadegh Hedayat (1903-1951), volgens The Guardian ‘een van de meest fascinerende en meeslepende Iraanse romans die er zijn’. In het boek stelt Hedayat onder meer het gebrek aan meritocratie in zijn geboorteland aan de kaak: ‘Teneinde de mensen in het gareel te kunnen houden, moeten zij hongerig, behoeftig, ongeletterd en bijgelovig worden gehouden.’
Volgens Porochista Khakpour, de Iraans-Amerikaanse auteur die een introductie schreef bij de Engelse vertaling, werd het boek om andere redenen verboden. ‘Als je dit boek leest, pleeg je zelfmoord’, gaf haar bezorgde vader uiteindelijk als reden nadat hij lange tijd geheimzinnig over het boek had gezwegen – wat Khakpours nieuwsgierigheid uiteraard enkel prikkelde. Sinds ze het toch in handen kreeg, is ze niet meer gestopt met lezen, schrijft ze op boekensite The Rumpus: ‘Het vraagt om herlezing na herlezing (…) met zijn ondoorgrondelijke symbolisme, verwrongen psychologie en onwereldse thematiek.’ Ze ziet Hedayat als de vader van de Iraanse literatuur, die zijn tijd met onderwerpen als dierenleed en de status van de vrouw in een door mannen gedomineerde maatschappij ver vooruit was.
De roman biedt een inkijk in de psyche van een gestoorde man, een ‘gepijnigde, afgezonderde misantroop die aan hallucinaties leidt’, aldus Bloomsbury; ‘zijn onwerkelijke verhaal is gelaagd, vicieus, gedreven door zijn eigen krankzinnige logica en onderbroken door macabere, surrealistische episodes als de ontdekking van een verminkt lichaam’. Surrealist André Breton was dan ook groot bewonderaar van Hedayats werk; ‘Als er zoiets bestaat als een meesterwerk, dan is dit het’, verkondigt hij in Le Medium.
De angst van Khakpours vader kwam voort uit Hedayats grote belangstelling voor de dood, die terugkomt in zijn werk. De publicatie van Boof-e Koor in 1941 bracht een golf zelfmoorden op gang, en zelf maakte de auteur nadat hij van een langdurig verblijf in Parijs was teruggekeerd naar zijn eigen land tien jaar later een einde aan zijn leven.
(LW)
De blinde uil, vertaald door Gert J.J. de Vries, uitgeverij Jurgen Maas
Auteurs: Diederik Samwel en Laura Weeda
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
