De een in sweatshirt, een ander met een baby op de arm, een derde met dreadlocks: de afgevaardigden van het links-radicale Podemos maakten medio januari op opvallende wijze hun entree in het Spaanse parlement. Moet dit allemaal zomaar kunnen?
JA
De deuren van het Lagerhuis gingen open en de barbaren dromden naar binnen. Mannen zonder das, met wilde bossen haar, vrouwen zonder mantelpakje, zonder parelketting, en zelfs iemand met een baby. ‘Wat krijgen we nou?’ dachten de conservatieven van de Partido Popular, aan hun stoelen genageld, ‘een volksvertegenwoordiger met dreadlocks?’ Inderdaad, die was er. Zelfs premier Mariano Rajoy trok een zuinig gezicht. De afgevaardigden van Podemos hingen hun jassen over de rugleuning van hun stoelen, waardoor de vergaderzaal meer de sfeer van een collegezaal kreeg.
Het is jammer dat de media deze opening van het parlementaire jaar een belediging van de goede democratische gewoonten vonden. De grote schare opiniemakers – voor informatie is in de kranten steeds minder plaats – gaf met geringschattende termen blijk van een flink superioriteitsgevoel en van angst voor de nabije toekomst. Lieve hemel, wat afschuwelijk, sommige afgevaardigden waren zelfs op de fiets naar het parlement gekomen.
Democratische instituties zouden ons niet aan een circus moeten doen denken, maar ze moeten evenmin associaties opwekken met een begraafplaats. Welnu, ons parlement is al lang een begraafplaats geworden. Van alle voorbeelden die er te geven zijn, is er één echt frappant: in 2013 oordeelde het Europese Hof voor de Rechten van de Mens dat onze hypotheekwet onrechtvaardig was en huizenkopers geen bescherming bood. Het schandaligst was nog wel dat Spanje een Europese richtlijn had genegeerd die al twintig jaar eerder was aangenomen. Al die jaren hebben de elkaar opvolgende parlementen niet de tijd gehad om de Spaanse wetten aan te passen aan de richtlijn, of zo’n aanpassing van de regering te eisen. Ze hadden het te druk met respectabel zijn in hun keurige pakken.
Democratische instituties zouden ons niet aan een circus moeten doen denken, maar ze moeten evenmin associaties opwekken met een begraafplaats
Omdat Spanje in de fout in bleef gaan met een wetswijziging die de banken nog steeds meer bescherming bood dan de huizenkopers, riep Straatsburg de staat opnieuw tot de orde. Al die tijd hebben de afgevaardigden elke verantwoordelijkheid afgewezen. Zoals op zoveel andere terreinen is de wetgever ook hier de handige loopjongen van de uitvoerende macht geworden. Regeringen zijn nooit bang geweest voor het Lagerhuis (om nog maar te zwijgen van de Senaat), dat in Spanje even passief heeft gefunctioneerd als in talloze presidentiële regimes.
Maar als we moeten kiezen is een circus eigenlijk toch beter dan een begraafplaats. Al die zombies, die afgevaardigden die er twintig jaar over doen om een onrechtvaardige wet te herzien – en dat dan uiteindelijk alleen nog maar doen omdat een Europese rechterlijke instantie hun dat opdraagt.
Auteur: Iñigo Sáenz de Ugarte
Vertaler:
El Diario
Spanje | eldiario.es
Digitaal dagblad met politiek en economisch nieuws, achtergronden en opinie. Oprichter is politiek commentator Ignacio Escolar, voorheen verbonden aan de eveneens Madrileense krant Publico, die zich specifiek op jongeren richt. Onafhankelijk en progressief.
NEE
Het parlement is aan zijn zittingstermijn begonnen met de verkiezing van de socialist Patxi López tot voorzitter. Het is voor het eerst dat de parlementsvoorzitter niet van dezelfde politieke kleur is als de meerderheid van de volksvertegenwoordiging, een gezonde zaak die de politieke pluraliteit ten goede komt. Maar dat unicum werd overschaduwd door de bijna belachelijk te noemen vertoning van Podemos bij zijn aantreden in het parlement.
Eerst richtte leider Pablo Iglesias zijn pijlen op ‘de drie van de bunker’ – een ongelukkig gekozen verwijzing naar het einde van de Francotijd – en daarna kwam hij op de radio met een ongekend harde aanval op Pedro Sánchez en Alberto Rivera [leiders van de socialisten resp. de eveneens nieuwe partij Ciudadanos]. Vervolgens beklaagde hij zich bitter over zijn mislukte poging om vier groepen parlementariërs te vormen om zo tegemoet te komen aan de eisen van zijn bondgenoten in Catalonië, Valencia en Galicië.
Podemos heeft die woede als alibi gebruikt om een zorgvuldig georkestreerde show op te voeren aan de Carrera de San Jerónimo. Een aantal parlementsleden arriveerde op de fiets en er kwam een fanfare spelen. En dan hebben we het nog niet over Pablo Iglesias zelf, die wild gebarend de eed aflegde, daarmee bewijzend dat hij het parlement verwart met een televisieshow en democratische vernieuwing met een tweederangs operette. Maar het hoogtepunt van de voorstelling was wel de afgevaardigde Carolina Bescansa, die met haar baby arriveerde. Volgens Podemos staat deze nooit eerder vertoonde situatie symbool voor het gebrek aan mogelijkheden voor vrouwen om werk en gezin te combineren.
Podemos moet de gewoonten van het parlementaire stelsel accepteren, en intussen zou de prioriteit voor alle partijen moeten liggen bij het hervormen van het parlement, uit naam van een gezonde democratie
In feite is deze manoeuvre om de politiek tot iets alledaags te maken pure demagogie. Niet alleen omdat het parlement een kinderopvang heeft, maar vooral omdat wanneer je mannen en vrouwen in staat wilt stellen om een werkzaam leven te combineren met een gezinsleven, je dat efficiënt moet aanpakken – en niet alleen met flauwekulacties moet komen om de voorpagina van de kranten te halen.
Podemos moet de gewoonten van het parlementaire stelsel accepteren, en intussen zou de prioriteit voor alle partijen moeten liggen bij het hervormen van het parlement, uit naam van een gezonde democratie. Zowel de rechtse als de linkse regeringen hebben de wetgevende macht omgevormd tot een simpel verlengstuk van de uitvoerende macht, waardoor het parlementaire werk volledig is uitgehold, met als dieptepunt het excessieve absolutisme van Mariano Rajoy.
In een land waarin de mensen geen of heel weinig vertrouwen meer in de politiek hebben, is het democratisch gezien dringend noodzakelijk om de autonomie van het parlement te herstellen. Het parlement moet wetten maken en zijn plaats heroveren in het centrum van het politieke debat. Maar daar schittert het nu door afwezigheid.
Vertaler: Tess Visser
El Mundo
Spanje, dagblad, oplage 266.290
Opgericht in 1989 met de missie serieuze onderzoeks- journalistiek te bedrijven, maar slaat soms door naar de sensationele kant. Kiest geen duidelijk standpunt in het
politieke spectrum, wat soms verrassende inzichten oplevert.