Van 8 september t/m 23 oktober is Breda zeven weken lang de locatie voor nieuw werk van ruim zestig internationale fotografen uit 28 verschillende landen, zowel gevestigde namen als opkomende talenten.
Op de tiende, jubileumeditie van BredaPhoto, het tweejaarlijkse fotografiefestival, is opnieuw een veelzeggende selectie te zien van maatschappelijke kwesties of artistieke ontwikkelingen uit de hele wereld. De deelnemende fotografen werden uitgenodigd door een nieuw team van internationale curatoren.
Deze editie, met als thema verandering en hoop, heeft de titel Theatre of Dreams gekregen. Twee jaar geleden was dat nog The best of times, the worst of times – fotoseries die een wereld in verandering en verwarring toonden of van commentaar voorzagen. Welke titel het festival ook draagt, de meeste actuele kwesties komen vanzelf aan bod.
In de Bredase Grote Kerk maakt gastcurator en Magnum-fotograaf Newsha Tavakolian (1981, Iran) de persoonlijke tentoonstelling Space to Breathe waarin ze ‘de dialoog aangaat met zestien fotografen die haar hebben geïnspireerd of haar werk in een ander perspectief hebben geplaatst’.
In samenwerking met kunstacademies uit onder meer België, Duitsland, Hongarije en Finland heeft jong talent altijd de ruimte gekregen op het festival. Ook dit jaar worden speciale talentprogramma’s georganiseerd.
Moara Tupinambá – Mirasawá
Beeldend kunstenaar en activist Moara Tupinambá (1983, Brazilië) gebruikt voor haar collages meerdere technieken, zoals tekenen, schilderen, video en fotografie. De uiteindelijke beelden vormen ‘cartografieën van herinnering, identiteit, afkomst en inheems verzet, vanuit een antikoloniale visie’. Met Mirasawá, ‘mensen’ in het Nheengatu, een dialect dat is afgeleid van de Tupi-taal, wil zij een nieuwe manier aanreiken om naar haar gemeenschap te kijken. Zo combineert ze mystiek met aardse voorwerpen die de realiteit vertegenwoordigen van de dagelijkse strijd die inheemse volkeren voeren om hun cultuur en territorium te behouden en te beschermen tegen verwoestend economisch en sociaal beleid.
Irina Rozovsky – In Plain Air
Irina Rozovsky (1981, Rusland) koos Brooklyns Prospect Park, een van de eerste democratische openbare ruimtes in Amerika, als onderwerp voor haar fotoserie In Plain Air. Het is een eerbetoon aan het park waar New Yorkers uit alle lagen van de bevolking gebruik van maken. In Plain Air toont het contrast tussen het gehaaste stadsleven en de rust die in het park heerst. Rozovsky richtte haar camera op de mix van bezoekers die samenkomen in dezelfde openbare ruimte.
Martín Weber – Mapa de Sueños Latinoamericanos
Martín Weber (1968, Chili) vroeg tussen 1992 en 2008 aan verschillende mensen in Latijns-Amerika wat hun droom was. Dat resulteerde uiteindelijk in de documentaire en fotoserie Mapa de Sueños Latinoamericanos (kaart van Latijns-Amerikaanse dromen). Hierin portretteert Weber de mensen die hij tegenkomt naast een klein schoolbord, waarop ze het antwoord op zijn vraag schrijven. Meer dan een decennium later is hij teruggegaan en heeft dezelfde mensen gevraagd of hun dromen zijn uitgekomen. De een wil een dichter worden en de ander droomt van siliconenborsten.
Gabriella N. Báez – Ojalá nos encontremos en el mar
In Ojalá nos encontremos en el mar (Ik hoop dat we elkaar bij de zee ontmoeten) onderzoekt Gabriella N. Báez (1997, Puerto Rico) haar verdriet om de dood van haar vader aan de hand van familiefoto’s, archiefmateriaal en handgeschreven tekst. Ze fotografeerde zijn overgebleven bezittingen en zocht na de orkaan Maria in 2017 op het Caribische eiland naar herinneringen aan hem. De geborduurde draden die door de foto’s lopen, verwijzen naar een voortdurende dialoog tussen vader en kind.
Natacha de Mahieu – Theatre of Authenticity
Theatre of Authenticity stelt vragen bij de manier waar-op we reizen en de redenen die we hebben om naar bepaalde plaatsen te gaan. Natacha de Mahieu selecteerde op basis van het aantal geotags de populairste bestemmingen op social media. Daar maakte ze binnen een bepaald tijdsbestek tientallen of honderden foto’s van die ze vervolgens heeft samengevoegd tot één afbeelding. Met dezelfde tools als gebruikers van sociale media laat ze daarmee zien hoe fotografie haar objectiviteit kan verliezen.
