Qatar: ‘Internationaal onderzoek naar inval ziekenhuis nodig’
Na de inval van woensdag in het Al-Shifa-ziekenhuis in Gaza zei het Israëlische leger dat het bewijs had gevonden dat Hamas wapens en militaire uitrusting opsloeg in het medische complex, meldt NBC. ‘Israël beweert al langer dat Hamas ziekenhuizen, waaronder het Al-Shifa, in Gaza-Stad, en de tunnels eronder, gebruikt als operationele centra – iets wat Hamas en de artsen van het ziekenhuis ontkennen.’ De beelden die het Israëlische leger toonden van de gevonden wapens konden niet onafhankelijk worden geverifieerd.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Volgens de VN verblijven in het ziekenhuis ongeveer 2300 mensen. Volgens een van de chirurgen van het ziekenhuis waren medewerkers en patiënten ‘doodsbang’ door de Israëlische inval.
Qatar, dat betrokken is bij onderhandelingen over de vrijlating van gijzelaars van Hamas, heeft opgeroepen tot ‘een internationaal onderzoek’ naar de Israëlische invallen in ziekenhuizen in Gaza. Het aanvallen van ziekenhuizen is namelijk in strijd met het internationaal oorlogsrecht. De VN-Veiligheidsraad, die zich nog niet had uitgelaten over de oorlog tussen Israël en Hamas, riep woensdag op tot ‘humanitaire pauzes en corridors’ in de Gazastrook.
Het ziekenhuis is al dagen doelwit van Israëlische beschietingen
De VS hebben dinsdag gezegd dat het over informatie beschikt dat Hamas het grootste ziekenhuis in Gaza, Al-Shifa, gebruikt om militaire operaties uit te voeren en waarschijnlijk ook om wapens op te slaan. Dat meldt de BBC.Volgens een woordvoerder van het Witte Huis komt dat neer op een oorlogsmisdaad.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Hij zei dat Amerikaanse inlichtingendiensten informatie hadden dat Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad ziekenhuizen in de Gazastrook, waaronder Al-Shifa, gebruiken om militaire operaties aan te sturen en gijzelaars vast te houden. Het classificatieniveau van de inlichtingen zou zijn verlaagd om deze met verslaggevers te kunnen delen.
Volgens de VS betekenen de acties van Hamas in de ziekenhuizen niet dat Israël niet langer verantwoordelijkheid draagt om burgers te beschermen. ‘Voor alle duidelijkheid: we zijn er geen voorstander van een ziekenhuis vanuit de lucht aan te vallen. We willen geen vuurgevecht zien in een ziekenhuis, waar onschuldige mensen proberen de zorg te krijgen die ze verdienen,’ aldus de woordvoerder.
Het Westen zei dat dodentallen in Gaza werden overdreven
Het dodental in de Gazastrook is de achtduizend overschreden. Volgens het ministerie van Volksgezondheid in de Gazastrook zijn sinds 7 oktober ten minste 8.306 Palestijnen gedood, waarvan ongeveer de helft kinderen. Volgens Al Jazeerazijn op de Westelijke Jordaanoever inmiddels 122 Palestijnen gedood, onder meer door het toenemende geweld door Joodse kolonisten in het bezette gebied.
Hamas heeft gezegd Israëlische gijzelaars te zullen vrijlaten, als Israël stopt met de luchtaanvallen. Om hun eisen kracht bij te zetten hebben ze maandag een video van 76 seconden vrijgegeven, waarin drie vrouwen te zien zijn die gevangen worden gehouden. Een van de vrouwen roept de Israëlische regering op tot een gevangenenruil.
Israël zelf lijkt vooral bezig te zijn met een grondoffensief. Nadat dit weekend luchtaanvallen geïntensiveerd werden, zijn inmiddels tanks en grondtroepen bezig aan een opmars naar Gaza-Stad. Het leger zou deze stad willen omsingelen.
Het Westen zei dat dodentallen in Gaza werden overdreven
Het in Gaza gevestigde ministerie van Volksgezondheid, dat onder controle staat van Hamas, heeft donderdag voor het eerst een gedetailleerde lijst vrijgegeven over de slachtoffers van de Israëlische luchtaanvallen tot nu toe. Dat meldt Time. Op de lijst staan de namen, identificatienummers, leeftijden en het geslacht van de Palestijnen die volgens het ministerie zijn gedood.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het totale dodental bedraagt volgens het ministerie 7.028 Palestijnen, waaronder 2.913 minderjarigen. Omdat het ministerie de enige officiële bron voor slachtoffers in Gaza is, zijn er twijfels ontstaan over het dodental in het gebied. Twijfels die werden aangewakkerd door de Amerikaanse president Biden, die zei Palestijnse cijfers niet te vertrouwen.
De Verenigde Naties en andere internationale instellingen en experts, evenals de Palestijnse autoriteiten op de Westelijke Jordaanoever – rivalen van Hamas – zeggen dat het ministerie van Gaza betrouwbaar is als het gaat om het bijhouden van cijfers. De VS putten eerder ook uit deze cijfers. Ook grote nieuwsorganisaties, waaronder AP en de BBC, zeggen dat de cijfers te vertrouwen zijn.
Het zou gaan om ‘humanitaire redenen en slechte gezondheidsredenen’
Hamas heeft twee gegijzelde vrouwen vrijgelaten. Dat melden de groepering en het Internationale Comité van het Rode Kruis (ICRC). Een woordvoerder van Hamas laat weten dat de vrijlating werd bemiddeld door Qatar en Egypte en dat het zou gaan om ‘humanitaire en gezondheidsredenen’, zo schrijft Al Jazeera. Volgens Israël worden nog minstens 199 mensen vastgehouden door Hamas.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het gaat om de 85-jarige Yocheved Lifshitz en de 79-jarige Nurit Cooper. Afgelopen vrijdag werden er al twee vrouwen met Amerikaanse nationaliteit, Judith Raanan en haar dochter Nathalie Raanan, vrijgelaten na bemiddeling van Qatar.
Volgens een bericht in The New York Times dringen de VS er bij Israël op aan om een grondaanval uit te stellen zodat er meer tijd is om de overige gevangenen vrij te krijgen.
‘We moeten met Hamas praten. We kunnen niet altijd onze toevlucht nemen tot oorlog. We hebben zoveel Palestijnse gevangenen die we kunnen ruilen voor onze mensen,’ vertelde Carmel Gorni, een politiek activist wiens neef Yiftah Gorni werd gedood tijdens de aanval op 7 oktober, aan persbureau Reuters. ‘Als onze soldaten naar binnen gaan, zullen veel mensen sterven, inclusief de gijzelaars.’
De IDF zegt de risico’s van Hamas te hebben onderschat
Herzi Halevi, generaal in het Israëlisch leger (IDF), heeft gezegd dat de strijdkrachten fouten hebben gemaakt in aanloop naar de aanval van Hamas-strijders op zaterdag. ‘De IDF is verantwoordelijk voor de veiligheid van het land en zijn burgers, en zaterdagochtend in het gebied rond de Gazastrook hebben we dat niet goed aangepakt,’ zei de generaal volgens The Times of Israel.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Halevi zei dat het leger er alles aan doet om Hamas te vernietigen, en de cijfers tonen dat daar weinig aan gelogen is: Israël werpt gemiddeld duizend bommen per dag op Gaza, zo blijkt uit cijfers. Zeker 1400 mensen zijn daar al omgekomen door de luchtaanvallen. Omdat Israël geen voedsel, water, elektriciteit, brandstof of humanitaire hulp binnenlaat, is de kans groot dat dit dodental rap zal stijgen.
Intussen blijft de steun vanuit het Westen voor Israël onverminderd groot. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Antony Blinken is momenteel in het land om te spreken met regeringsleiders. Ook andere westerse landen hebben hun volledige steun aan Israël toegezegd.
Woensdag ging in Israël aan de grens bij Libanon op veel plaatsen het luchtalarm af en werden mensen geïnstrueerd tot nader order in schuilkelders te blijven. Het bleek in de loop van de avond te gaan om vals alarm, meldt Al-Jazeera. De legerleiding zegt dat er een ‘fout’ ten grondslag lag aan de berichten over een vermoedelijke luchtinfiltratie vanuit Libanon, dat ten noorden van Israël ligt. Een groot incident bij de grens wordt inmiddels uitgesloten.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De waarschuwing kwam te midden van hoge spanningen aan de grens tussen Israël en Libanon, nadat enkele gewapende groepen uit Libanon in vuurgevechten met Israëlische troepen verwikkeld raakten. Hierdoor nam de vrees voor een mogelijke escalatie tussen de twee landen toe.
Tot nu toe hebben Israël en Hezbollah, de meest geduchte van de verschillende groepen die actief zijn in het zuiden van Libanon, elke confrontatie vermeden die een tweede front zou kunnen openen in de huidige gevechten tussen Israël en Hamas in Gaza. Wel vonden in de dagen na de ongekende aanvallen van Hamas op zaterdag verschillende schermutselingen plaats tussen Hezbollah en het Israëlische leger.
De VS hebben munitie en een vliegdekschip naar Israël gestuurd
Het conflict tussen Israël en Hamas dreigt zich uit te breiden, nu meerdere landen in het Midden-Oosten zich hebben uitgesproken tegen de militaire steun van de Verenigde Staten aan Israël. Al Jazeeraschrijft dat onder meer Hezbollah in Libanon, de Houthi-rebellen in Jemen en Syrische milities zich roeren vanwege de groeiende bemoeienis vanuit de VS. De VS hebben munitie en een vliegdekschip naar Israël gestuurd.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Houthi-rebellen in Jemen hebben gedreigd met raketten en drones als de VS militair zullen interveniëren, iets wat de VS zelf uitsluiten. Een topman van de Hezbollah zei eerder op dinsdag dat Amerikaanse bases in het Midden-Oosten doelwit van raketten zullen worden als de VS zich mengen.
Ook Syrië lijkt zich te roeren: vanuit de Golan-vlakte, een door Israël bezet deel van Syrië, werden dinsdag raketten op Israël afgevuurd. Israëlische strijdkrachten beantwoordden de raketten met artillerievuur. Er zouden geen gewonden zijn gevallen.
Zaterdag begon Hamas een grootschalige verrassingsaanval vanuit de Gazastrook op Israël. Zoals gebruikelijk in het Palestijns-Israëlisch conflict zijn de meningen over de aanval verdeeld. Hamas heeft te lang zijn gang kunnen gaan, schrijft een politiek adviseur uit Israël. De aanval is een reactie op het jarenlange geweld van Israël, werpt een Britse correspondent tegen.
‘Israël was te verdeeld om de echte vijand te zien’
‘Zaterdag zal herinnerd worden als een van de schokkendste dagen in de geschiedenis van Israël’, schrijft Shimrit Meir in een opiniestuk in The New York Times. Meir was politiek adviseur van de rechtse politicus Naftali Bennett tijdens zijn premierschap (2021-2022). ‘De gebeurtenissen deden sterk denken aan de aanvallen van vorige week vijftig jaar geleden, op de ochtend van Jom Kippoer, de heiligste dag van het Joodse jaar. Die dag, in oktober 1973, werd Israël aangevallen door een gecoördineerde Arabische coalitie die een brutale, drie weken durende oorlog ontketende. Het land overleefde alleen dankzij de enorme opoffering van zijn jonge mannen en vrouwen. De gebeurtenis traumatiseerde een hele generatie Israëli’s en veranderde de natie grondig. Afgelopen zaterdag was ons 1973.’
Volgens Meir heeft Israël echter niet de luxe om dit trauma te verwerken. ‘De Israëlische defensiemacht moet de kracht vinden om zich onmiddellijk te hergroeperen en moet zich, zodra ze de situatie binnen de Israëlische grenzen onder controle heeft, herbezinnen en strategische vergeldingsmaatregelen nemen op zo Hamas en zijn bondgenoten ter verantwoording te roepen. Ook onze politiek leiders moeten het uitgestippelde pad herzien en een belangrijke koerswijziging doorvoeren.‘
Want volgens Meir is er maar één hoofdschuldige van de aanval van Hamas, waarbij minstens zevenhonderd Israëlisch zijn omgekomen, en dat is Hamas zelf. ‘Maar er zijn twee grote Israëlische blinde vlekken die ons verhinderden te herkennen wat we hadden moeten zien. De eerste is het beleid dat erop gericht is de vijand te sussen, in de hoop dat Hamas uiteindelijk zijn jihadistische oorsprong ontgroeit. In plaats daarvan was het de militaire vleugel van Hamas die groeide – van een kleine organisatie tot een machtig leger. Onze tweede blinde vlek is dat we ons blindstaren op onze interne politieke verschillen, waardoor we zijn afgeleid van bedreigingen van buitenaf. Ook ontstond hierdoor verdeeldheid binnen de samenleving en, nog crucialer, in het leger.‘
‘We lieten vijandigheid, demagogie en het giftige discours van de sociale media onze samenleving overnemen‘
Meir verwijst hier naar de grootschalige protesten van afgelopen maanden, voortkomend uit de omstreden wetsvoorstellen van de regering-Netanyahu om het Israëlische rechtssysteem zo te hervormen dat het Hooggerechtshof minder macht krijgt. Deze protesten werden ook gesteund door een groep van 10.000 reservisten van het Israëlische leger, die aankondigden zolang de wetten op tafel liggen niet inzetbaar te zijn, meldde The Times of Israelin juli. Na de aanval van Hamas lieten de dissidente reservisten weten dat ze zich, indien ze worden opgeroepen, toch zullen melden.
‘In de afgelopen vijf jaar, waarin Israël regering na regering ontbond en verdeelde verkiezingen na verdeelde verkiezingen hield, en sterker nog in het afgelopen jaar, sinds Benjamin Netanyahu werd herkozen als premier, is de natie bezig geweest zichzelf van binnenuit te verscheuren’, vervolgt Meir. ‘In de afgelopen bijna veertig weken, waarin de strijd over de herziening van de rechterlijke macht heftig oplaaide, schudden oude vragen over identiteit en religieuze verbondenheid maar ook over etniciteit, klasse en privileges de bevolking wakker. Wat is Israël meer: Joods of democratisch?‘
Tot slot schrijft hij: ‘Als natie handelden de Israëli’s alsof we ons de luxe van een wrede interne strijd konden veroorloven, het soort waarbij je politieke rivaal je vijand wordt. We lieten vijandigheid, demagogie en het giftige discours van de sociale media onze samenleving overnemen en het enige Joodse leger ter wereld verdelen. Dat is onze tragedie. Laat dit een les zijn voor andere gepolariseerde democratieën: mogelijk wacht iemand het moment af om te kunnen profiteren van jullie zelfgecreëerde zwakte. Deze iemand is jullie ware vijand.’
‘Het Westen kijkt weg voor de onderdrukking van de Palestijnen‘
‘De Israëlische premier Benjamin Netanyahu heeft Hamas, dat in naam de leiding heeft over de openluchtgevangenis van Gaza, ervan beschuldigd dat het “een wrede en kwaadaardige oorlog” is gestart. Maar de waarheid is dat de Palestijnen niets zijn “gestart”. Ze zijn er na zoveel jaren strijd in geslaagd om een manier te vinden om hun kwelgeest te raken’, schrijft Midden-Oosten-correspondent Jonathan Cook in een opiniebijdrage op Middle East Eye.
Volgens Cook, voormalig columnist voor The Guardian, hebben sinds de Palestijnse Nakba in 1948, die resulteerde in de gedwongen verplaatsing van 750.000 Palestijnen uit hun steden en dorpen, opeenvolgende Israëlische regeringen zich schuldig gemaakt aan honderden mensenrechtenschendingen, waaronder etnische zuivering, apartheid en massamoorden. Volgens het internationaal recht vallen deze allemaal onder oorlogsmisdaden. ‘Terwijl de Palestijnen al lange tijd aangeven dat de Israëlische praktijken niets minder zijn dan een oorlog tegen hen als volk, komt Israël al meer dan vijfenzeventig jaar lang ongestraft weg met zijn schendingen.’
Cook stelt dat het daarom niet zo verrassend was dat Hamas een grootschalige aanval organiseerde vanuit de Gazastrook: ‘een escalatie van de gebeurtenissen viel binnen de lijn der verwachtingen, gezien de verscherping van de Israëlische beperkingen en de toename van het aantal aanvallen in de bezette Palestijnse gebieden de afgelopen maanden’.
‘Het meest verantwoordelijk voor de wreedheden zijn Israël en het Westen’
Cook wijst daarom naar de onverschilligheid vanuit het Westen jegens het lijden van de Palestijnen in Gaza. ‘Niemand nam er al te veel aanstoot aan toen de Palestijnen van Gaza werden onderworpen aan een blokkade die door Israël werd opgelegd en die hun de eerste levensbehoeften ontnam. (…) Het interesseerde niemand echt toen bleek dat de Palestijnen van Gaza door Israël op een “hongerdieet” waren gezet – er werd slechts beperkt voedsel binnengelaten, waarmee de bevolking nauwelijks genoeg te eten zou hebben. Niemand nam er al te aanstoot aan toen Israël de kustenclave om de paar jaar bombardeerde, waarbij elke keer vele honderden Palestijnse burgers omkwamen. Israël noemde dat “het gras maaien”. De vernietiging van uitgestrekte gebieden van Gaza, die Israëlische generaals trots ‘het terugbrengen van de enclave naar het Stenen Tijdperk’ noemden, werd naar voren gebracht als een militaire strategie die bekendstaat als de “Dahiya-doctrine”.‘
Cook, die jarenlang in de Israëlische stad Nazareth heeft gewoond, is daarom verontwaardigd dat er wél zo veel internationale aandacht is nu Hamas terugslaat. ‘Na zulke lange onverschilligheid, is het moeilijk om de plotselinge afschuw van westerse regeringen en media te horen over de Palestijnen eindelijk een manier hebben gevonden – die het onmenselijke, decennialange beleid van Israël weerspiegelt – om effectief terug te vechten. Dit moment (…) legt het onverhulde racisme bloot dat zich in westerse hoofdsteden doet voorkomen als morele bezorgdheid. En de partijen die het meest verantwoordelijk zijn voor die wreedheid zijn Israël en het Westen, dat Israël zo slaafs steunt, terwijl Israël weigert te stoppen met het ontmenselijken de Palestijnen en hen in plaats daarvan blijft dwingen om onder zijn heerschappij te leven.’
Volgens hulporganisatie ZAKA zijn na de aanval van Hamas op een festival in Zuid-Israël afgelopen zaterdag zeker 260 lichamen geborgen, dat meldt The Times of Israel. Op het festival waren ongeveer 3000 voornamelijk jonge bezoekers aanwezig toen schutters het vuur opende op het publiek.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Veel familieleden van jongeren die het festival bij Kibboets Re’im bijwoonden, blijven achter met vragen. Een deel van de vermisten behoort tot de geborgen lichamen, waarvan de meeste nog niet geïdentificeerd zijn, van anderen wordt gedacht dat ze gegijzeld zijn en meegenomen naar de Gazastrook. Zaterdagavond stond er een lange rij bij het Centrum voor Vermiste Personen nabij luchthaven Ben-Gurion. Familieleden werden gevraagd spullen mee te nemen die DNA zouden kunnen bevatten, zoals tandenborstels.
Op sociale media gaan beelden rond van het bloedbad, waarop te zien is hoe doodsbange festivalgangers omsingeld worden en vluchten voor de plotselinge aanval. Het festival was een van de minstens 22 locaties waar de Hamas zaterdag aanviel. Er vielen minstens 700 doden aan Israëlische zijde en het zou gaan om de dodelijkste dag in de Israelische geschiedenis. Het is niet duidelijk of de 260 lichamen die zijn gevonden op het festival hier bijgerekend zijn.
Vluchtelingenkampen en ziekenhuizen overvol in Gaza
Volgens de Verenigde Naties zijn er sinds het uitbreken van het conflict tussen Palestijnse strijders en Israël meer dan 123.000 mensen ontheemd geraakt in de Gazastrook. Dat meldt Al Jazeera. Veel inwoners van de Palestijnse enclave zijn gevlucht omdat hun huizen zijn gebombardeerd of dat ze vrezen dat nog zal gebeuren.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De VN-organisatie voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen in het Nabije Oosten (UNRWA) zegt dat het bijna 74.000 extra mensen heeft moeten opvangen en dat het aantal waarschijnlijk nog zal toenemen omdat de zware beschietingen en luchtaanvallen doorgaan, ook in burgergebieden. De ziekenhuizen in de Gazastrook worden overspoeld door het aantal gewonden en de omvang van de Israëlische luchtaanvallen.
Na een grootschalige verrassingsaanval van de Palestijnse groeperingen Hamas en Islamitische Jihad vanuit de Gazastrook heeft Israël zondag de oorlog uitgeroepen en ‘belangrijke militaire stappen’ goedgekeurd, schrijft Al Jazeera. Het aantal doden in de Gazastrook staat op 493, aldus Palestijnse gezondheidsautoriteiten. Onder de doden zijn 91 kinderen. In totaal zijn er aan beide zijden meer dan 11.000 doden gevallen, waaronder 73 Israëlische militairen.
De Gazastrook wordt al langer aangevallen vanuit Israël
De Gazastrook heeft in de nacht van dinsdag op woensdag wederom onder vuur gelegen door raketaanvallen vanuit Israël. Al Jazeera schrijft dat er inmiddels eenentwintig mensen om het leven zijn gekomen en dat slechts vier van deze doden militante strijders zijn. De aanvallen zouden een reactie zijn op eerdere aanvallen door Palestijnse groeperingen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Volgens Al Jazeera gaat het om de zwaarste gevechten in maanden. Beide partijen zouden honderden raketten hebben afgevuurd. Internationaal is er kritiek op de aanvallen door Israël, die aan meerdere burgerslachtoffers, waaronder vrouwen en kinderen, het leven hebben gekost. Volgens Israël waren de aanvallen gericht op commandanten van de Islamitische Jihad, een Palestijnse strijdgroep.
Palestijnse groeperingen hebben gezegd dat zij zullen doorgaan met gewelddadigheden zolang Israël weigert te stoppen met raketaanvallen. Meerdere organisaties, waaronder Hamas en de Islamitische Jihad, voeren aanvallen uit op Israël, hoewel ze daar weinig tot geen slachtoffers bij maken.
Sinds het aantreden van de meest rechtse regering in de geschiedenis van Israël, is het geweld tussen Israëliërs en Palestijnen opgelaaid. Opmerkelijk gebruiken beide partijen hetzelfde argument om hun gewelddadigheden te rechtvaardigen: zelfverdediging.
Volgens Richard Silverstein, zelf joods maar zeer kritisch op het Israëlische beleid, moet het aanhoudende geweld door Israël als terreur worden gezien en moet het land dan ook de status ‘terroristisch’ krijgen. ‘Als terrorisme staat voor het gebruik van geweld bij het nastreven van politieke doelen, dan moet het beleid van Israël ook gezien worden als staatsterrorisme’, schrijft hij.
Volgens Orly Goldschmidt, woordvoerder van de Israëlische ambassade in het Verenigd Koninkrijk, moet Israël zich wel verdedigen tegen de Palestijnse terreur. Zonder het antiterrorisme-apparaat van Israël ‘zou het totaal van vijfduizend [terreurslachtoffers] naar ik vrees nog heel wat meer nullen bevatten’, schrijft hij.
Lees hieronder hun betogen:
Waarom Israël als terroristische staat aangemerkt moet worden
Sinds de Nakba [de gedwongen emigratie van Arabische Palestijnen uit het Israëlisch grondgebied in 1947-1949, de tijd waarin de staat Israël ontstond] heeft Israël de Palestijnen onderdrukt met staatsterreur die goedgepraat werd als ‘zelfverdediging’, terwijl Palestijnen die zich verzetten weggezet worden als terroristen. Het geweld dat Israël gepleegd heeft op de Al-Aqsamoskee laat echter de waarheid zien, schrijft Richard Silverstein.
In mei 2021 leidde de onderdrukking van de islamitische eredienst in de Al-Aqsamoskee door Israël tot woede en verzet bij de Palestijnen. Vorig jaar april lokte de Likoed-regering tijdens de ramadan rellen uit in Oost-Jeruzalem door gelovigen de toegang tot de Damascuspoort te weigeren, waar zij na het gebed altijd bijeenkwamen voor de sociale contacten. De Israëlische grenspolitie, berucht om haar wreedheid, reageerde met een uitbarsting van geweld.
De woede van de Palestijnen sloeg al snel over naar alle Palestijnse gemeenschappen in Israël. Zo’n nationaal verzet was nog niet eerder voorgekomen in de geschiedenis van dit conflict dat, op een paar zeldzame momenten na, beperkt is gebleven tot de bezette gebieden.
Ze vielen Palestijnse buurten binnen en terroriseerden en mishandelden de bevolking
De Israëlische joden werden gealarmeerd. De ultrarechtse bendes van de Kahanisten begonnen sociale media in te zetten om groeperingen te organiseren die voor eigen rechter speelden. Ze vielen Palestijnse buurten binnen en terroriseerden en mishandelden de bevolking.
Hamas reageerde, in zijn rol als beschermer van de heilige islamitische plaatsen in Jeruzalem, door raketten op Israël af te vuren. Daarop lanceerde Israël een grootscheepse luchtaanval die elf dagen duurde en 250 slachtoffers maakte, van wie de meesten vrouwen en kinderen waren.
Dit jaar is de ramadan hard op weg om op net zo’n vechtpartij uit te lopen. Na vier Palestijnse terreuraanslagen binnen twee weken, waarbij elf Israëliërs omkwamen, zijn duizenden Israëlische troepen de Palestijnse dorpen binnengedrongen. Daarbij werden honderden gearresteerd en zijn bijna twintig mensen om het leven gekomen.
Hoewel de Palestijnse vechtlust sterker is geworden doordat er een religieuze dimensie aan het politieke conflict is toegevoegd, is er ook een gevaar
De reactie van de Israëlische grenspolitie, die op een dag in april 2022 vroeg in de morgen vijfhonderd kolonisten overbracht naar de binnenplaats recht tegenover de Al-Aqsamoskee, was nog schadelijker voor de stabiliteit van het land. De kolonisten stonden onder leiding van Itamar Ben Gvir, de meest gehate extremist van de Knesset [het Israëlisch parlement]. De aanval stond gepland voor de vroege morgen, het moment waarop gelovigen samenkwamen voor het dagelijks gebed. De politie viel het heiligdom binnen en gebruikte flitsgranaten, traangas en knuppels om de moskee onder controle te krijgen en iedere vorm van verzet de kop in te drukken. Bijna vierhonderd mensen werden gearresteerd en honderdvijftig raakten gewond.
Hoewel de Palestijnse vechtlust sterker is geworden doordat er een religieuze dimensie aan het politieke conflict is toegevoegd, is er ook een gevaar. Uit de geschiedenis blijkt dat de ijver van twee groepen gelovigen die tegen elkaar strijden snel kan escaleren.
De traditionele internationale reactie op gewapend Palestijns verzet was onvoorwaardelijke veroordeling ervan, terwijl men sympathie had voor de daden van Israël, dat handelde uit ‘zelfverdediging’. Maar de wereld begint de opruiing door de Israëliërs steeds meer te zien als een primaire aanstichter van het geweld.
Nu de kritiek op de Israëlische agressie toeneemt, is het tijd voor herbezinning op het conventionele begrip en de definitie van terrorisme.
Als terrorisme staat voor het gebruik van geweld bij het nastreven van politieke doelen, dan moet het beleid van Israël ook gezien worden als staatsterrorisme. Het Palestijnse geweld is dus niet langer het werk van ‘terroristen’, zoals Israël hen heeft bestempeld, maar een legitieme politieke reactie op de Israëlische apartheid en het massale geweld, waaronder de moord op tienduizenden Palestijnen sinds de oprichting van de staat in 1948.
Het is tijd voor herbezinning op het conventionele begrip en de definitie van terrorisme
Ter ondersteuning van dit standpunt heeft Israël sinds zijn oprichting terreur gebruikt om de Palestijnen te controleren, te overheersen en te onderdrukken. Zelfs vóór de oprichting van de staat riep David Ben Goerion al vaak ertoe op de ‘Arabieren’ uit Palestina te verdrijven om te zorgen voor een natie waar een Joodse meerderheid het voor het zeggen zou hebben.
De Joodse terreurmilities waren rivalen van het zionistische Yishuv-bestuur. Zij toonden hun minachting door terreuraanslagen te plegen om zo duidelijk te maken dat de Joden de overmacht hadden. Bij een van hun gezamenlijke militie-operaties in april 1948, die geleid werd door de toekomstige premier Menahem Begin en Yitzhak Shamir, werd het dorp Deir Yassin verwoest, waarbij honderd doden vielen, waaronder vrouwen en kinderen.
Joodse schutters onder leiding van Shamir vermoordden graaf Folke von Bernadotte, een VN-vredesonderhandelaar, omdat hij een territoriaal compromis voorstelde dat nadelig was voor de Joodse belangen. Tenslotte bombardeerden de troepen van Begin, als de meest gruwelijke terreurdaad van allemaal, het King David Hotel, het hoofdkwartier van het Britse Mandaatbestuur, waarbij meer dan negentig slachtoffers vielen.
Hoewel de Joodse ondergrondse terroristische beweging het meeste geweld gebruikte, deed de Yishuv dat nog systematischer: Plan Dalet verdreef een miljoen Palestijnen uit hun huizen in Gaza en voerde ze weg naar Syrië in ballingschap door ze als vluchtelingen in kampen op te sluiten. De Nakba was misschien wel Israëls eerste systematische daad van staatsterreur.
De Nakba was misschien wel Israëls eerste systematische daad van staatsterreur
In het licht van deze geschiedenis moet het huidige Israëlische beleid opnieuw onder de loep worden genomen: de herhaalde aanvallen op Gaza (2009, 2014, 2021) die de dood van duizenden en de vernietiging van tienduizenden huizen tot gevolg hadden, moeten ook worden gezien als terreurdaden. In 2018 stonden Israëlische sluipschutters oog in oog met tienduizenden vreedzame demonstranten tijdens de Grote Mars van de Terugkeer. Ze maaiden hen zonder pardon neer, alsof het niets was. Honderden ongewapende demonstranten werden vermoord en duizenden werden voor het leven verminkt.
Het inpikken van Palestijns land, de ontworteling van hele gemeenschappen, de onderdrukking van religieuze erediensten, de eindeloze cycli van gewelddadige invallen in huizen in het holst van de nacht, de arrestatie van duizenden mensen, waaronder kinderen: al die gebeurtenissen moeten worden gezien als nog meer gewelddadigheden van de staat.
Het verschil tussen het Palestijnse verzet en de Israëlische staatsterreur is dat de Palestijnen individuele gewelddaden plegen. Hoe gruwelijk het aantal doden ook is, het gaat om eenmansaanvallen of gewelddaden met een beperkte impact.
Het terrorisme van Israël daarentegen is een alomvattend beleid waarbij alle macht van het veiligheidsapparaat wordt ingezet ten behoeve van het staatsbelang. Het houdt veel meer in dan een schutter die door een straat in Tel Aviv rent. Het omvat een complete nationale politiemacht die wordt ingezet tegen aanhangers van een enkele religie. Het omvat honderden grenspolitieagenten die een heilige plaats bezoedelen door er een slagveld van te maken; en dat alles ten behoeve van messiaanse joden die de heilige plaatsen van de moslims willen vernietigen om de joodse tempel te herbouwen.
Het verschil tussen het Palestijnse verzet en de Israëlische staatsterreur is dat de Palestijnen individuele gewelddaden plegen
Het Internationaal Strafhof deelt veel van deze zorgen en heeft een onderzoek ingesteld naar mogelijke Israëlische oorlogsmisdaden. Dit garandeert niet dat het Israël schuldig zal bevinden. Maar voor een juiste beoordeling is het van cruciaal belang dat ons begrip van het Israëlische beleid wordt veranderd. Dit beleid is niet alleen onrechtvaardig. Zelfs de term apartheid, hoe juist die definitie ook is, doet geen recht aan de zeventig jaar waarin Israël systematisch Palestijnse rechten onderdrukt. Het is eenvoudigweg een alomvattend beleid van staatsterreur.
Tegenwoordig ziet de wereld een verband tussen de Russische invasie in Oekraïne, de doelbewuste aanvallen op burgerdoelen, de uitroeiing van de hele stad Marioepol en de executie van vastgebonden burgers enerzijds en de wreedheden van de nazi-Wehrmacht en de SS tijdens de Tweede Wereldoorlog anderzijds. De wereld schreeuwt nu om verantwoording, eist dat Poetin en zijn generaals worden berecht voor oorlogsmisdaden.
Het terrorisme van Israël heeft veel langer geduurd en meer slachtoffers gemaakt dan dat van Rusland. Als we moreel consequent willen zijn, dan moeten de misdaden van de Israëlische staat hetzelfde worden behandeld als de misdaden van Rusland. De wereld kan niet langer aanvaarden dat Israël zich als slachtoffer of zelfverdediger beroept op zijn misdadig gedrag.
Terrorisme in de Israëlische context moet opnieuw worden gedefinieerd. De eeuwigdurende oorlogszuchtige verhouding van Israël tot zijn buren aan de frontlinie (Syrië, Libanon, Iran, enz.) en de Palestijnen destabiliseert de regio en schendt het internationaal recht. De wereld mag Israël niet langer het voordeel van de twijfel geven. Zij moet al die argumenten waarmee ze massaal geweld goedpraat verwerpen. We moeten Israël noemen zoals het is: een terreurstaat.
De staat Israël moet zichzelf verdedigen tegen Palestijnse terreur
Ik ben bang dat het totale dodental nog heel wat meer nullen zou tellen als Israël niet over een anti-terrorismeapparaat zou beschikken.
Het artikel van Jalal Abukhater van 7 februari, dat gepubliceerd werd enkele dagen nadat een Palestijnse terrorist op de herdenkingsdag van de Holocaust zeven onschuldige mensen vermoordde in een synagoge in Jeruzalem, onderwaardeert het leven van Israëliërs.
Zowel Palestijnen als Israëliërs lijden, en dat doet me pijn. Dat is precies de reden waarom dit artikel ingaat op een probleem dat in de bredere discussie over dit onderwerp speelt: de ontkenning en de weigering om te erkennen dat Israëliërs lijden.
Zowel Palestijnen als Israëliërs lijden, en dat doet me pijn
In 2022 werden Israëliërs getroffen door ruim vijfduizend Palestijnse terreuraanslagen; onschuldige mannen, vrouwen en kinderen werden op de straten van Israël doodgereden, doodgestoken of doodgeschoten, of ze kwamen door bombardementen om het leven. Zo is het leven op de grond.
Op 10 februari reed een Palestijn bijvoorbeeld met zijn auto in op een overvolle bushalte, met drie doden tot gevolg, waaronder twee broers van zes en acht jaar oud. Stel je eens voor dat jij of je dierbaren het slachtoffer worden van zo’n weerzinwekkende terreuraanslag terwijl je op weg bent naar je werk. Dit is precies de reden waarom Israël beschikt over een anti-terrorismeapparaat: als het land dat niet had, zou het totaal van vijfduizend naar ik vrees nog heel wat meer nullen bevatten.
Israël heeft door de jaren heen laten zien dat het vrede wil sluiten met de Palestijnen
Israël heeft door de jaren heen laten zien dat het vrede wil sluiten met de Palestijnen. Zo heeft het land in 1993, 2000, 2008 en 2014 geprobeerd om vredesakkoorden te sluiten en streven we nog altijd de vrede na. Geweld is echter aan de orde van de dag. Deze maand nog pleegden drie Palestijnse tieners drie terreuraanslagen op Israëlische burgers.
Deze aanslag staat niet op zichzelf. Helaas krijgen mensen in de Palestijnse samenleving de afkeer van Israël met de paplepel ingegoten. Schoolboeken, sociale media en het beleid van de Palestijnse Autoriteit zijn allemaal toegespitst op geweld tegen onschuldige Israëliërs. Ik hoop dat er vrede zal komen. Om dat te bereiken, zullen de Palestijnse leiders moeten erkennen dat er een eind moet komen aan het opruien van de bevolking en het geweld.
De Israëlische luchtmacht heeft maandag het zuiden van Gaza aangevallen als reactie op een raket die eerder op de dag vanuit de Palestijnse enclave was afgevuurd, meldde een legeraanvoerder aan de krant Haaretz. Het Israëlische leger verklaarde dat de straaljagers een wapenopslagplaats van Hamas hadden vernietigd. Hamas reageerde met luchtafweergeschut, maar is er niet in geslaagd de Israëlische straaljagers te raken. Er werden geen gewonden gemeld.
’Hamas, een militante groep die actief is in de Gazastrook, en de Islamitische Jihad [een andere groep] hebben onlangs gedreigd Israël aan te vallen na het opvoeren van de spanningen in Jeruzalem, met inbegrip van de inval van Israëlische politieagenten in de Al-Aqsamoskee’, schreef de Israëlische krant. Ook merkte de krant op dat ‘geen enkele groep de verantwoordelijkheid voor de raketbeschietingen heeft genomen’.
De machtsovername door de taliban in Afghanistan twee jaar geleden betekende niet de overwinning van de islam, maar de overwinning van de heroïne, aldus de Italiaanse journalist en auteur van Gomorra Roberto Saviano. ‘Het is verkeerd om de taliban “moslimmilitanten” te noemen: het zijn drugshandelaren.’
Keuze uit het archief
Afgelopen week, op 15 augustus, was het twee jaar geleden dat de Afghaanse hoofdstad Kaboel viel. Kort daarop namen de taliban de macht in Afghanistan over en nu, twee jaar later, zitten ze nog altijd stevig in het zadel. Deze religieuze beweging staat natuurlijk vooral bekend om haar islamitische en vrouwonvriendelijke opvattingen, maar dit artikel laat ze van een geheel andere kant zien. De letterlijke betekenis van het woord taliban mag dan ‘koranstudenten’ zijn, volgens de schrijver van dit artikel is het gepaster om ze voortaan aan te duiden als ‘drugshandelaars’. Ze hebben van Afghanistan een ‘narcostaat’ gemaakt, zo stelt hij.
Als je de rapporten leest van het UNODC, het Bureau voor Drugs en Criminaliteit van de Verenigde Naties, zie je steeds dezelfde data: meer dan 90 procent van alle heroïne wereldwijd wordt geproduceerd in Afghanistan. Dat betekent dat de taliban samen met de Zuid-Amerikaanse narco’s de machtigste drugshandelaren ter wereld zijn. In de afgelopen tien jaar zijn ze ook een belangrijke rol gaan spelen in de handel van hasj – ze produceren niet alleen Afghaanse hasj maar ook charas [een cannabisconcentraat] – en marihuana. Het lijkt misschien verwarrend, maar als het over Afghanistan gaat, wordt de voornaamste dynamiek van het conflict altijd vermeden, de primaire bron van inkomsten voor de financiering van de oorlog wordt genegeerd. Daardoor ontbreekt bij het beeld dat je hebt van het eeuwige conflict in dat verre land het centrale element, namelijk opium.
De oorlog in Afghanistan is een opiumoorlog. Vóór de koranscholen, de verplichte boerka, vóór de kindbruiden, vóór dat alles zijn de taliban drugshandelaren die een absoluut monopolie eisen op het gebied van drugsgebruik en -teelt, die in 2001 nog zogenaamd door hen werd verboden. Daarbij heeft de Amerikaanse regering een van haar grootste fouten gemaakt. In 2002 verklaarde generaal Franks, de eerste die de invasie in Afghanistan door Amerikaanse grondtroepen coördineerde: ‘Wij zijn geen antidrugstaskforce. Dat is niet onze missie.’ De boodschap was gericht aan de opiumbaronnen, om ze aan te sporen zich niet aan te sluiten bij de taliban, en betekende in feite dat de Verenigde Staten de teelt van opium zouden toestaan. James Risen onthulde in 2009 in een artikel in The New York Times waarin stond dat wie de kant van de Amerikaanse troepen had gekozen, niet langer op de zwarte lijst van het Pentagon stond van heroïnehandelaren die moesten worden gearresteerd.
Akhundzada is de belangrijkste leider van de taliban en een van de grootste drugshandelaren ter wereld
Maar het loopt hoe dan ook niet goed af, want met de Amerikaanse militaire aanwezigheid worden de zaken van de opiumsmokkelaars, die zich juist snel moesten kunnen bewegen, voortdurend tegengehouden, geïnspecteerd en geautoriseerd. De taliban kunnen zich daarentegen wel snel bevoorraden en bewegen, maar dat niet alleen: ze gaan ook dubbel belasting heffen bij producenten die niet voor hen werken en hun eigen papavervelden bebouwen. In plaats van af te persen gaan ze dus zelf de drugshandel managen.
De moedjahedien waren daar al eerder mee begonnen, in de oorlog tegen de Sovjets, met steun van het Westen. De boeren hadden toen geen keus: zodra de troepen van het Rode Leger zich in 1989 hadden teruggetrokken, begreep moellah Akhundzada dat het innen van de 10 procent protectiegeld van de heroïnehandelaren moest stoppen en dat zij, de guerrillastrijders van God, zelf de drugshandel moesten overnemen. Hij beval dat de hele Helmand-vallei in het zuiden van Afghanistan zou worden bebouwd met opium en dat wie zich verzette en toch met staatssteun granaatappelbomen bleef kweken of tarwe verbouwen, zou worden gecastreerd. Het resultaat was een productie van 250 ton heroïne.
Nu wordt Akhundzada de belangrijkste leider van de taliban genoemd en is hij een van de grootste drugshandelaren ter wereld. Vergeleken met vroeger klimmen steeds meer talibanleiders die actief zijn in de drugshandel op in de binnenlandse hiërarchie (ook de religieuze), zodat de capabelste militaire leiders en religieuze figuren toegang krijgen tot baantjes en infrastructuur.
Belangrijke as
De heroïne van de taliban gaat naar de camorra, de ‘ndrangheta en de cosa nostra, voorziet de Russische drugskartels en de Amerikaanse cosa nostra en alle distributieorganisaties in de Verenigde Staten, met uitzondering van de Mexicanen die onafhankelijk proberen te worden van de Afghaanse opium (wat moeilijk is, want Sinaloa-heroïne is duurder dan Afghaanse). Via de route Afghanistan-Pakistan-Mombassa (Kenia) leveren de taliban ook aan de gigantische markt van de kartels van Johannesburg in Zuid-Afrika.
Ze leveren heroïne aan Hamas, ook een organisatie die zichzelf financiert met hasj en heroïne, en die zelfs heeft verklaard: ‘Wij feliciteren het islamitische volk van Afghanistan met de nederlaag van de Amerikaanse bezetting op het gehele Afghaanse territorium, en de taliban en hun goede leiderschap met deze overwinning, die het hoogtepunt vormt van hun lange strijd van de afgelopen twintig jaar.’ Dit lijken politiek-ideologische bondgenootschappen, maar het zijn in feite criminele pacten.
De heroïne van de taliban heeft een belangrijke as gecreëerd met de maffia van Mumbai, de D-Company van Dawood Ibrahim, de koning van de Indiase drugshandel, die wordt beschermd door Dubai en Pakistan en de feitelijke distributeur is van het Afghaanse goud. De Chinese markt is nog niet veroverd, maar de ambities van de taliban zijn gericht op het Oosten; daar willen ze ook Japan overnemen (de Japanse criminele organisatie Yakuza krijgt de drugs aangeleverd uit Laos, Vietnam en Myanmar) en vooral de Filipijnen, een land met een bloeiende markt die altijd op gespannen voet staat met de Myanmarese heroïnemarkt. De Myanmarese heroïne is, net als de Chinese, rechtstreeks in handen van de militairen en kan daardoor rekenen op een snelle en efficiënte productie, die voor de kartels, gebonden als ze zijn aan smeergeld en provisies, vaak niet haalbaar is.
Het is belangrijk dat men inziet dat drugsoorlogen niet kunnen worden gewonnen met bezettingen
2017 was het jaar van de grootste opiumproductie in de geschiedenis: 9900 ton met een waarde van ongeveer 1,4 miljard dollar. Maar als je kijkt naar alle drugs samen – hasj, marihuana en heroïne – bedraagt de omvang van de totale illegale economie van Afghanistan in dat jaar 6,6 miljard dollar, aldus de UNODC. Gretchen Peters, de journalist die de band tussen heroïne en taliban van dichtbij heeft gevolgd, merkt in haar boek Seeds of Terror op: ‘De grootste mislukking in de strijd tegen terrorisme is niet dat Al-Qaida zich aan het reorganiseren is in tribale gebieden in Pakistan en waarschijnlijk nieuwe aanvallen tegen het Westen aan het beramen is. Nee, de grootste mislukking is het spectaculaire onvermogen van de westerse wetshandhavingsinstanties om de geldstroom die hun netwerken in stand houdt, te stoppen.’
De guerrillabeweging FARC kon het Colombiaanse leger het hoofd bieden door 26 procent van het land te bezetten, en hun economische kracht was gebaseerd op cocaïne. Ook al kun je deze twee guerrillabewegingen niet met elkaar vergelijken, toch is het belangrijk dat men inziet dat drugsoorlogen niet kunnen worden gewonnen met bezettingen en evenmin met de klassieke oorlog tegen drugs: plantages afbranden, telers straffen, handelaren arresteren.
Fatale fout
De taliban hebben het internationale strijdperk veranderd. Cosa nostra en de Marseillaanse maffia importeerden van de jaren zestig tot 2000 hun heroïne uit Zuidoost-Azië; het opiummonopolie bevond zich toen in de Gouden Driehoek, het grensgebied van Myanmar, Laos en Thailand. Nu is die plaats ingenomen door de taliban en is er in Zuidoost-Azië nog slechts een restmarkt met een marktaandeel van 1 tot 4 procent. Toen de Verenigde Staten beseften dat ze werden verraden door de opiumbaronnen en dat de taliban de nieuwe bazen in de drugshandel waren, gaven ze 8 miljard dollar uit om de papavervelden te vernietigen: een fatale fout, want de Afghaanse boeren konden niet anders dan de kant kiezen van de ‘koranstudenten’ – de betekenis van het woord ‘taliban’. Paradoxaal genoeg investeerden de Verenigde Staten dus miljarden dollars in de strijd tegen een guerrillabeweging die zichzelf financierde met de verkoop van heroïne aan haar eigen burgers. De eerste en tweede heroïnemarkt in Europa zijn het Verenigd Koninkrijk en Italië. De westerse regeringen negeren al jarenlang het debat over drugs.
Drugsgebruik is niet simpelweg een zonde of een immorele neiging: de kwaliteit van leven verslechtert, concurrentie maakt de gemoedsrust kapot. Zowel de geprivilegieerde westerling als de wanhopige boer in het Midden-Oosten heeft toegang tot drugs: zonder die drugs zouden ze worden verpletterd door de ondraaglijkheid van het leven. Terwijl vorig jaar de coronapandemie woedde, nam de papaverteelt toe met 37 procent. Hoe onmenselijker het leven in deze wereld wordt, des te groter de behoefte aan drugs zal worden en des te meer winst de handelaren zullen opstrijken.
Een feit waarover in geen enkel debat wordt gesproken. Maar de taliban verkopen niet alleen aan kartels: zonder opium kunnen er geen pijnstillers worden gemaakt. Zonder opium is er geen morfine, en geen codeïne. Farmaceutische bedrijven kopen opium van erkende producenten, maar die kopen op hun beurt steeds vaker van Indiase bedrijven die rechtstreeks afnemen van de Afghanen. De taliban beslissen dus ook over onze narcose en onze psychofarmaca. In 2005 zei de toenmalige Afghaanse president Karzai: ‘Óf Afghanistan vernietigt de opium, óf de opium zal Afghanistan vernietigen.’ Het is precies gegaan zoals zijn tweede hypothese voorspelde. Maar zijn uitspraken waren grotendeels een façade. Karzai was een van de belangrijkste eigenaren van Afghaanse opiumraffinaderijen. In feite zei hij: ‘We zullen de opium van de taliban vernietigen en de onze behouden.’ Kortom: het monopolie van deze drug is niet te vermijden, moge de beste handelaar winnen.
Afghanistan is veranderd in een narcostaat
De nieuwe generaties taliban zijn identiek aan de oude, met één wezenlijk verschil: de oude taliban zagen de anti-Sovjet-moedjahedien als helden, de nieuwe taliban hebben de grote drugshandelaren als voorbeeld, degenen die het verloop van de oorlog (en van hun eigen leven) hebben veranderd met opium. De taliban gebruiken de islamwet om een autoritair regime op te bouwen dat noodzakelijk is voor hun handel. Ze verbieden muziek en oogschaduw, terwijl ze de drugs tot twintig jaar geleden uitsluitend buiten de landsgrenzen verkochten. Er is een koersverandering opgetreden; nu verkopen ze ook in eigen land. Drugsverslaving is in Afghanistan een epidemie geworden die door niemand serieus wordt genomen maar die elk jaar toeneemt. Daar profiteren de taliban van: de jonge rekruten worden volgestopt met hasj. En dat is nog het minst erge, want ze krijgen ook toegang tot heroïne: sluit je aan bij onze groep en je kunt heroïne gebruiken, luidt de onuitgesproken (twintig jaar geleden nog ondenkbare) oproep van de talibanleiders. En wanneer die rekruten uiteindelijk tot wrakken zijn verworden, worden ze als uitgeteerde zombies afgedankt.
Afghanistan is veranderd in een narcostaat. Als je het Amerikaanse leger ziet, met zijn pantservoertuigen en zijn helikopters, lijkt het misschien een schatrijke legermacht, tegenover de herders met lange baarden en roestige messen. Maar de Verenigde Staten hebben in twintig jaar oorlog 80 miljard dollar uitgegeven om een Afghaans leger te trainen en officiers, troepen, politieagenten en lokale rechters aan te stellen, terwijl de taliban in twintig jaar tijd meer dan 120 miljard dollar hebben verdiend aan opium. Welk leger was het rijkst? Welke kant kon je het beste kiezen?
De overwinnende taliban zullen niet rusten. Hun volgende vijanden zijn de Iraniërs. Iran heeft net zo hard heroïne nodig als benzine, en alle heroïne die in Teheran wordt gebruikt komt uit Afghanistan. De Iraanse drugshandelaren willen de Afghaanse heroïne kunnen beheren, ze willen dat niet langer de Turken en de Libanezen (en de Koerden) de tussenhandelaren met Europa zijn, maar zijzelf. Ze willen niet alleen de controle over Hezbollah als instrument van de hasj- en heroïnehandel, ze willen ook de Afghaanse opium beheren, en de taliban zullen spoedig hun vijanden zijn die moeten worden overwonnen en vervangen door hun eigen mannen. Iran wordt verteerd door een heroïne-epidemie, maar dat is een ander verhaal. Nu gaat het om de afspraak om de taliban voortaan bij hun naam te noemen: drugshandelaren.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
