Zijn ambtstermijn wordt verlengd van vijf naar zes jaar
De Nicaraguaanse president heeft ongeveer honderd grondwetsartikelen hervormd, waardoor zijn vrouw, Rosario Murillo, de rang van ‘co-president’ krijgt en de presidentiële termijn wordt verlengd van vijf naar zes jaar. Het ontwerp is voorgelegd aan de Nationale Vergadering, waar het naar verwachting zonder problemen zal worden aangenomen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Dit zal de twaalfde keer zijn dat de dictator de politieke grondwet van het land hervormt sinds hij in 2007 aan de macht kwam, schrijft het weekblad Confidencial. ’Bovendien zullen Ortega en Murillo elkaar de volledige controle geven over de andere staatsmachten.’
De wet maakt de weg vrij voor grote economische en sociale veranderingen
‘Na een dag van extreme spanning heeft de Argentijnse Senaat woensdag “met belangrijke wijzigingen op het laatste moment” de door de ultraliberale president Javier Milei geïntroduceerde staatshervormingswet aangenomen, die bekend staat als de “omnibuswet”,’ meldt Clarín. De wet maakt de weg vrij voor Milei om ingrijpende veranderingen door te voeren op economisch en maatschappelijk niveau.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘Na zes maanden sinds het begin van zijn ambtstermijn staat Javier Milei op het punt om zijn eerste wet aan te nemen, ondanks de grote minderheid van zijn partij in de Kamer van Afgevaardigden en de Senaat,’ aldus het Argentijnse dagblad. Maar terwijl de Senaat de tekst in grote lijnen heeft aangenomen, moet er nu over elk van de artikelen afzonderlijk gestemd worden – wat verdere verhitte debatten zal opleveren.
Tijdens de behandeling van de tekst kwam het tot heftige aanvaringen tussen de politie en anti-regeringsdemonstranten die zich buiten voor het Congres hadden verzameld om tegen de wet te protesteren. De politie verrichtte ongeveer dertig arrestaties.
Met name in Buenos Aires werden protesten gehouden
Duizenden Argentijnen zijn donderdag de straat op gegaan in onder meer Buenos Aires om te protesteren tegen ingrijpende economische hervormingen van de recent aangetreden president Javier Milei. Dat meldt El País. De demonstranten, die waren opgetrommeld door de machtige vakbonden in het land, eisten dat Milei zijn plannen in zou trekken.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het Congres houdt deze week een buitengewone zitting op verzoek van de Milei om zijn plannen te bespreken. Met zijn decreet zouden meer dan 350 economische wetten worden aangepast, met name op het gebied van overheidsingrijpen op de vrije markt. Daarnaast wordt een prijsplafond voor huur afgeschaft, worden een aantal werknemersbeschermingen geschrapt, net als reguleringen die consumenten beschermen tegen te grote prijsstijgingen.
Volgens de vakbonden zijn de plannen ongrondwettelijk. ‘We trekken de legitimiteit van president Milei niet in twijfel, maar we willen wel dat hij de verdeling van de bevoegdheden respecteert. Werknemers moeten hun rechten verdedigen als er sprake is van ongrondwettelijkheid,’ zei een vakbondsleider tijdens de mars.
De minister sprak zich uit tegen de justitiële hervormingen
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu, die in politieke problemen verkeert, heeft maandag zijn besluit om defensieminister Yoav Gallant te ontslaan teruggedraaid. Netanyahu verwijst daarbij naar de escalerende veiligheidscrisis in het land. De premier had in maart aangekondigd dat hij de minister zou ontslaan, maar dit besluit is nooit in werking getreden, schrijft Haaretz.
Twee weken geleden drong de minister van Defensie er bij de regering op aan haar controversiële justitiële hervormingsproject op te schorten, wat voor Netanyahu de aanleiding was om zijn ontslag aan te kondigen. Maandagavond beschuldigde de premier tegenstanders van de hervorming ervan verantwoordelijk te zijn voor de verslechtering van de veiligheidssituatie en de golf van terreur die Israël op dit moment overspoelt.
Reservisten hadden gedreigd niet in het leger te zullen dienen indien de hervormingen worden aangenomen
De premier richtte zich in het bijzonder tot de reservisten die hadden gedreigd niet in het leger te zullen dienen indien de justitiële hervorming wordt aangenomen. Hij zei dat hun besluit de vijanden van Israël ‘een kans bood’ om het land aan te vallen. Netanyahu hield zijn toespraak nadat peilingen hadden uitgewezen dat de conservatieve regeringscoalitie niet aan de macht zou kunnen blijven als er vandaag verkiezingen zouden worden gehouden, merkt Haaretz op.
Na de toespraak van gisteravond braken opnieuw protesten uit. Honderden mensen gingen de straat op om hun ongenoegen over Netanyahu’s verwijten te laten merken. Acht mensen werden gearresteerd nadat demonstranten een centraal gelegen knooppunt en een snelweg geblokkeerd hadden.
Nadat de Israëlische premier Benjamin Netanyahu zondag minister van Defensie Yoav Gallant ontsloeg, zijn in Tel Aviv en Jeruzalem grote protesten losgebarsten. The Jerusalem Post schrijft dat betogers probeerden de ambtswoning van Netanyahu te bereiken. Oproerpolitie kwam in actie met waterkanonnen om te voorkomen dat de woning bestormd zou worden.
Enkele eenheden van het Israëlische leger staken ook uit onvrede over de plannen
De Israëlische regering wil enkele juridische hervormingen doorvoeren, waarmee de macht van het Hooggerechtshof afneemt en het parlement meer zeggenschap krijgt. Gallant kondigde zaterdag aan de hervormingsplannen van Netanyahu niet te steunen, mede omdat er binnen de veiligheidsdiensten en het leger van Israël angst bestaat dat deze de democratie in Israël zullen aantasten. Daarop besloot de Israëlische premier Gallant de laan uit te sturen.
De plannen van de regering worden sterk bekritiseerd: al maandenlang demonstreren Israëliërs tegen de hervormingen. Voor de komende dagen is aangekondigd dat protesten en stakingen verhevigd zullen worden. Zo hebben vakbonden en artsen gezegd dat ze gaan staken en houden universiteiten de deuren gesloten. Enkele eenheden van het Israëlische leger staken ook uit onvrede over de plannen.
Biden spreekt zijn zorgen uit in telefoongesprek met Netanyahu
‘Democratische waarden moeten een pijler blijven van de relatie tussen de VS en Israël,’ aldus president Biden zondag tijdens een telefoongesprek met de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. Er klinkt een verhulde waarschuwing aan Netanyahu in door vanwege zijn controversiële plan om het rechtssysteem van Israël te herzien, schrijft The Washington Post.
Tijdens het telefoongesprek uitte Biden ‘zijn bezorgdheid’ over Netanyahu’s plan. De Amerikaanse president ‘onderstreepte zijn overtuiging dat democratische waarden altijd een kenmerk van de Amerikaans-Israëlische relatie zijn geweest en moeten blijven, dat democratische samenlevingen worden versterkt door de scheiding der machten en dat fundamentele veranderingen alleen moeten worden nagestreefd wanneer een zo breed mogelijk deel van de bevolking erachter staat’, aldus het Witte Huis in een persbericht.
Tegenstanders waarschuwen dat de wetswijzigingen het democratische systeem van Israël zullen ondermijnen
Met de voorgestelde wijzigingen wil Netanyahu de Knesset, het Israëlische parlement, controle geven over de benoeming van rechters. Ook wil hij de rechterlijke toetsing van wetgeving afschaffen en het parlement in staat stellen beslissingen van het Hooggerechtshof weg te stemmen.
De voorstellen hebben geleid tot massale demonstraties. Tegenstanders waarschuwen dat de wetswijzigingen het democratische systeem van Israël zullen ondermijnen, omdat de rechterlijke macht dan niet langer beschermd zal zijn tegen de grillen van het politieke systeem.
Biden, die gedurende zijn ruim vijftig jaar lange politieke carrière een trouwe supporter van Israël is geweest en een langdurige relatie met Netanyahu heeft, heeft de Israëlische premier opgeroepen tot een ‘compromis over de voorgestelde justitiële hervormingen dat in overeenstemming is met de genoemde democratische beginselen’, meldt het Witte Huis.
In West-Afrika nemen ze in rap tempo afscheid van dictators en andere langzittende machthebbers. Alleen de Togolese president Faure Gnassingbé houdt hardnekkig vast aan het pluche.
Twee jaar geleden kwamen de leiders van vijftien West-Afrikaanse landen in de Ghanese hoofdstad Accra samen om de politieke toekomst van de regio te bespreken. Het was een bijeenkomst van de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten (Ecowas), maar het was bepaald geen gewone top. Op de agenda stond een voorstel dat, indien geaccepteerd, de politiek in de regio – en uiteindelijk het hele continent – radicaal zou veranderen.
Dat voorstel was simpel: alle Ecowas-leiders zouden onder alle omstandigheden niet meer dan twee ambtstermijnen aan de macht blijven. Geen dictators meer. Geen presidenten voor het leven meer. Gewoon regelmatige machtswisselingen, regelmatige verversing van het bewind, regelmatige cycli van politieke vernieuwing.
Op een continent dat berucht is om machthebbers die hardnekkig aan het pluche kleven, was dit een revolutionair voorstel.
En bijna werd het aangenomen.
In het debat stemden dertien landen voor de motie: Benin, Burkina Faso, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkust, Kaapverdië, Liberia, Mali, Niger, Nigeria, Senegal en Sierra Leone – vrijwel allemaal landen waar in de afgelopen tien jaar een vredige machtsoverdracht is geweest, na geloofwaardige verkiezingen. Van de staatshoofden van deze landen was Ernest Bai Koroma, de president van Sierra Leone, het langst aan de macht. Hij regeerde destijds pas acht jaar, en in maart 2018 treedt hij af. Geleidelijk aan, zonder veel ophef, is West-Afrika een democratisch bastion op het continent geworden. Maar er resten nog een paar politieke fossielen.
Dwarsliggers Togo en Gambia
Twee landen waren tegen het plan van maximaal twee ambtstermijnen: Gambia en Togo. Dat mag nauwelijks een verrassing heten. Yahya Jammeh, de toenmalige president van Gambia, kwam in 1994 door een militaire coup aan de macht en weigerde categorisch de scepter uit handen te geven. Faure Gnassingbé ‘erfde’ het presidentschap van Togo in 2005 na de dood van zijn vader – die al sinds de onafhankelijkheid in 1967 in het zadel zat.
Evenals de Afrikaanse Unie werkt Ecowas op basis van consensus. Door de tegenstemmen van Gambia en Togo vond de motie geen doorgang. Hoewel ze een kleine minderheid vormden, hadden de fossiele regimes deze ronde gewonnen. Maar de rest van Ecowas zou zich wreken.
In december 2016 leed Jammeh een verrassende verkiezingsnederlaag, maar hij weigerde zijn functie neer te leggen. Zonder de massale opstand van de bevolking en het kordate optreden van Ecowas was hij er misschien zelfs mee weggekomen. Verscheidene Afrikaanse staatshoofden vlogen naar Banjul om Jammeh over te halen het veld te ruimen. Senegal, het land dat Gambia aan drie kanten omsluit, sloot zijn grenzen. In alle haast werd een regionale interventiemacht opgetrommeld – een paar duizend militairen uit Senegal, Nigeria en Ghana, om hem tot aftreden te dwingen. Op 21 januari vertrok Jammeh in het holst van de nacht met een privévliegtuig, verslagen en weggebonjourd. Niet langer president voor het leven. Weer een fossiel geruimd.
Wat ons bij Togo brengt, de laatste dwarsligger. Togolezen zijn niet doof voor de roep om meer democratie die in de regio weerklinkt. Ze hebben gezien hoe Gambia zich van Jammeh heeft ontdaan. Ze hebben ook gezien hoe hun noordelijke buur, Burkina Faso, in opstand kwam tegen de dictator Blaise Compaore, die na een golf van protesten in 2014 uit het land werd verdreven, waarna een nieuw democratisch bestel werd ingeluid. Kan Togo hetzelfde doen?
In september organiseerde de snel groeiende protestbeweging betogingen in een aantal steden. Niet afgeschrikt door de oproeppolitie, gingen tienduizenden Togolezen de straat op, gehuld in de oppositiekleuren rood, oranje en roze. ‘Vijftig jaar is te lang,’ scandeerden ze, doelend op de Gnassingbé-dynastie.
‘We zullen weer de straat op gaan,’ zegt de onvermoeibare oppositieleider Jean-Pierre Fabre. ‘Faure moet met ons in gesprek gaan over de voorwaarden van zijn vertrek.’ Bij zijn inspanningen om Gnassingbé uit het zadel te lichten wordt Fabre inmiddels bijgestaan door Tikpi Atchadan, leider van de Pan-Afrikaanse Nationale Partij (PNP), die zich aan de zijde van de oppositie heeft geschaard. In tegenstelling tot Fabre is Atchadan afkomstig uit het noorden van het land, van oudsher een stevig bolwerk van aanhangers van de president. Door deze aanwinst krijgt het protest in één klap meer gewicht.
‘Wij hielden een demonstratie. Enorme opkomst! Jullie hielden een tegendemonstratie. Niemand. Wij hielden een tegendemonstratie. Massa’s mensen! Jullie werden boos, haalden internet uit de lucht en sloegen ons neer’
In een poging de demonstraties, die grotendeels via de sociale media worden georganiseerd, de kop in te drukken, legde de regering het internet plat, zodat het merendeel van de Togolezen geen toegang had tot Facebook of WhatsApp en het bijna onmogelijk werd om betogingen op poten te zetten. ‘Wij hielden een demonstratie. Enorme opkomst! Jullie hielden een tegendemonstratie. Niemand. Wij hielden een tegendemonstratie. Massa’s mensen! Jullie werden boos, haalden internet uit de lucht en sloegen ons neer,’ twitterde mensenrechtenactiviste Farida Nabourema.
Een aantal voormalige leiders van buurlanden heeft er bij de Togolese president op aangedrongen de boodschap van de demonstranten ter harte te nemen. De Nigeriaanse oud-president Olusun Obasanjo zei dat Togo zijn grondwet moet herschrijven en opperde dat het misschien tijd werd voor een nieuw gezicht in het presidentiële paleis. ‘Gnassingbé heeft alle mogelijkheden om zijn land vooruit te helpen inmiddels uitgeput – of hij moet buiten ons medeweten iets nieuws achter de hand hebben.’
Maar de West-Afrikaanse leiders hielden zich opvallend stil. Wellicht omdat Gnassingbé, ondanks al zijn tekortkomingen, eerder dit jaar tot voorzitter van Ecowas is verkozen, een ceremoniële positie. Maar dit zal hem niet beschermen als de protesten verder aanzwellen.
‘De positie van de president is erg wankel, en als het uit de hand loopt, zal geen van de bevriende regeringsleiders uit Ecowas of Europa hem te hulp schieten,’ zegt Francois Conradie, politiek analist in een interview met Al Jazeera.
Kortom, Gnassingbé staat alleen. Dit in sterk contrast met andere regio’s in Afrika, waar langzittende machthebbers kunnen rekenen op de onbetwiste steun van collega-staatshoofden. Denk alleen al aan het stilzwijgen van het regionale samenwerkingsverband SADC over de talloze misstappen van Robert Mugabe, president van Zimbabwe, of de oogluikende instemming van de Oost-Afrikaanse Gemeenschap met de derde ambtstermijn van zowel Burundi’s president Pierre Nkurunziza als Rwanda’s president Paul Kagama.
Nee, dan West-Afrika, dat er ondanks alle gebreken in slaagt vreedzame machtswisselingen af te dwingen. Gnassingbé is de laatste antidemocratische fossiel die nog over is. De vraag is voor hoe lang.
Al sinds het koloniale tijdperk geven dichters in Myanmar de stemming van het volk weer. Terwijl het land de ene na de andere beproeving doorstond, beschreven zij de zorgen en problemen van de mensen in gedichten. Maar nu worden er wetsteksten van hen verwacht.
Van Thakhin Ko Daw Hmaing, wiens werk een inspiratiebron was voor leiders die onder het Britse bewind naar onafhankelijkheid streefden, tot Min Ko Naing, een bekende activist die voortkwam uit het studentenprotest in 1988, hebben dichters altijd centraal gestaan in de strijd tegen koloniale heersers of militaire dictators. Maar nu moeten ze overstappen van het schrijven van poëzie naar het opstellen van wetten. De oppositiepartij National League for Democracy (NLD) behaalde een monsterzege bij de historische verkiezingen van 8 november 2015, en elf van de ongeveer achthonderd leden van de nieuwe nationale, regionale en staatsparlementen zijn bekende dichters.
Dichters hebben lang geschreven over de armen en vertrapten, en hebben een goed inzicht in de behoeften van het volk
In plaats van te werken met woorden en gevoelens om hartverscheurende poëzie te schrijven, moeten zij nu wereldser taken op zich nemen en zich vertrouwd maken met belastingwetgeving en regionale en staatsbegrotingen. Het staat nog te bezien of die dichters, die een levendige beschrijving gaven van de beproevingen van gewone mensen in de tijd van de militaire junta, zich kunnen aanpassen aan hun nieuwe rol als politici, nu ze eind januari hun zetel in het parlement hebben ingenomen.
Than Aung veroverde een zetel in het Huis van Afgevaardigden, waar hij Ngaputaw Township in de regio Ayeyarwaddy vertegenwoordigt, maar zegt dat hij houdt van zijn werk als dorpsonderwijzer en schrijver. De toestand in het land en de nood van het volk hebben hem echter de politiek in gedreven.
Politieke analisten en kandidaten van de Union Solidarity and Development Party (USDP), die de verkiezingen verloren, hebben hun twijfels over de vraag of dichters goede parlementariërs kunnen worden. USDP-politicus Hla Swe, die zijn zetel in het Huis van de Naties verloor aan een NLD-kandidaat uit de regio Sagaing, meent dat het dichters, met hun artistieke temperament, tijd zal kosten om te wennen aan parlementaire processen, zoals de beperkte termijn om moties in te dienen. ‘Ze zullen erg hun best moeten doen. Hun moeder heeft gedreigd ze anders te straffen,’ zegt hij, doelend op partijleider Aung San Suu Kyi, die door partijleden vaak Amay [Moeder] Suu wordt genoemd.
Vaclav Havel
Het beroemdste voorbeeld van een dissidente schrijver en dichter die politicus werd, is Vaclav Havel, die tien jaar lang president van Tsjechië was nadat het communistische bewind in 1989 in de Fluwelen Revolutie ten onder was gegaan.
Ani Htet – die schrijft onder het pseudoniem Ani Htet, zegt dat hij zich al aan het voorbereiden was op zijn leven in het parlement. Hij bestudeerde wetten en maakte plannen voor moties om sommige daarvan te amenderen en nieuwe in te dienen. Allereerst wil hij wetten aanpakken op het gebied van onderwijs en media. De 33-jarige dichter Kyaw Zin Lin, die ook arts is, zou eigenlijk liever een politieke activist blijven dan parlementslid worden, ‘omdat je dan de vrijheid hebt om te zeggen wat je wilt. Nu moet ik de politieke lijn van de partij volgen,’ zegt hij. Hoewel die gedachte hem een tikje bezwaart, is hij bereid zijn nieuwe rol op zich te nemen.
Hij heeft al plannen om de complexe bureaucratische procedures in het regionale parlement te hervormen om het democratischer te maken. Het is een van zijn politieke dromen om de ambtenaren van het machtige Algemene Administratie Departement democratisch te laten verkiezen, omdat zij een sleutelrol spelen in het bredere administratieve systeem tot op het laagste niveau van de townships. Nu valt het Departement onder het ministerie van Binnenlandse Zaken, dat volgens de grondwet uit 2008 geleid wordt door een generaal en gecontroleerd wordt door de opperbevelhebber van het leger. ‘Alleen lokale en dorpsambtenaren worden direct door het volk gekozen, maar op regionaal niveau en het niveau van de townships worden ze benoemd door het ministerie van Binnenlandse Zaken. Voor een beter bestuur moeten we dat dus veranderen.’
Dichters hebben lang geschreven over de armen en vertrapten, en hebben een goed inzicht in de behoeften van het volk, zegt de schrijfster Thwe Sagaing als steunbetuiging. ‘Onze dichters hebben altijd aan de kant van de onderdrukten gestaan. Dus we hebben er vertrouwen in dat ze goed werk kunnen doen voor de mensen.’ Een andere schrijver, Mi Chan Wai, zegt dat dichters die parlementslid worden creatieve denkers zijn die de saaie, parlementaire procedures kunnen verlevendigen met nieuwe ideeën en concepten.
‘Ik geloof dat we die verwachtingen kunnen inlossen omdat wij dichters altijd hebben gestreden voor de waarheid,’ zegt Tint Lwin, die voor de NLD is gekozen in het parlement van de regio Yangon. De schrijver, die het pseudoniem Maung Lwin Mon gebruikt, verdiende zijn brood bij een staatsbank, maar verloor zijn baan toen hij meedeed aan een demonstratie tijdens de revolte in 1988 tegen het militaire regime. Hij bleef zich bezighouden met politiek en werd later gevangengezet vanwege zijn dissidente activiteiten. In een gedicht ter ere van de zesenzestigste verjaardag van Aung San Suu Kyi, een paar maanden na de verkiezingen van november 2010 en de opheffing van haar huisarrest, noemde hij haar ‘moeder’ en vergeleek hij haar met een roos. ‘Door jouw voorbeeld zijn wij, je zonen en dochters die snel bang zijn en wie het ontbreekt aan verstand, nu vervuld van moed en kracht’, schreef hij.
‘Wij hebben ervoor gekozen om tegelijkertijd dichter en parlementslid te zijn. We hopen dat we het juiste evenwicht kunnen vinden tussen die twee levenswijzen,’ zegt Tint Lwin tegen Myanmar Now.
Auteur: Phyo Thiha Cho
Vertaler: Nicolette Hoekmeijer
Myanmar Now Birma | www.myanmar-now.org
In 2015 opgericht met de steun van de Thomson Reuters Foundation, de organisatie die zich o.a. hard maakt voor mensenrechten en het vrije woord. Publiceert in het Engels en het Birmaans vanuit Rangoon, de voormalige hoofdstad, zeer openlijk over de ontwikkelingen en hervormingen in het land. De meeste journalisten die eraan verbonden zijn werkten voorheen in het buitenland.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
