360 kiest een door de buitenlandse pers beschreven sportevent, van voetbal tot Grieks-Romeins worstelen. Deze keer het debuut van Jordanië en Oezbekistan op het WK voetbal 2026.
De gestage ontwikkeling van het Jordaanse voetbal
VOETBAL – Het debuut van Jordanië op het WK voetbal in Mexico, Canada en de VS komt niet onverwacht. In 2023 haalde het al de finale van de Azië-Cup waarin het na penalty’s verloor van Qatar. Eind vorig jaar was Marokko met 3-2 te sterk in de finale om de Arab Cup.
Het recente succes is volgens het Jordaanse Roya News het resultaat van wetenschappelijke methodologieën en groeiende aandacht uit het buitenland voor de Jordaanse voetbalmarkt. ‘De organisatie, planning en opbouw van het team vormen een model dat bestudeerd en gebruikt kan worden om andere teams te ontwikkelen. Het bevestigt de keuze om vroegtijdig te investeren in het trainen van spelers binnen een uitgebreide professionele omgeving, inclusief de tactische en psychologische aspecten.’
‘De huidige opmars is toe te schrijven aan grote verbeteringen in de voetbalinfrastructuur, waaronder uitgebreide ontwikkelingsprogramma’s, verbeterde faciliteiten en effectievere systemen voor spelerswerving en trainingsopzet,’ schrijft de internationale site Soccer Politics.
Ook sportjournalist Ammar Shoukairi wijst in The Jordan Times op de toegenomen professionalisering van het voetbal in de afgelopen jaren. ‘Tegenwoordig spelen zeventien internationals in Frankrijk, Zuid-Korea, Qatar of Saoedi-Arabië. Daardoor zijn hun discipline, tactisch inzicht, mentaliteit en het opvolgen van instructies sterk verbeterd. Tegelijkertijd zien spelers in de binnenlandse competitie de interlands als momenten om profcontracten in het buitenland in de wacht te slepen.’ Bovendien constateert hij dat Aziatische concurrenten als Zuid-Korea en China de laatste tijd juist minder presteerden.
Uit het rapport Jordan Football Market blijkt dat het voetbalsucces ook een kwestie van marketing is geweest. Zo werd de Jordan Football Association in het leven geroepen om jong voetbaltalent op te sporen en de sport tegelijkertijd via social media en digitale platforms steeds populairder te maken. ‘Ook zijn er beleidsmaatregelen ingevoerd om particuliere investeringen in de voetbalindustrie te stimuleren, zoals belastingvoordelen voor sponsors en clubs. De overheid richt zich daarnaast op het bevorderen van gendergelijkheid in het voetbal door initiatieven voor vrouwenvoetbal te ondersteunen.’
Buitenlands geld speelt ook een rol. In de relatief jonge en goedkope Jordaanse voetbalmarkt valt nog genoeg te investeren. Daardoor is Jordanië als voetballand een stuk aantrekkelijker voor buitenlandse bedrijven dan Saoedi-Arabië, Qatar of de Verenigde Arabische Emiraten. Daar is het al langere tijd gangbaar dat Europese topspelers tegen lucratieve contracten hun carrière afsluiten.
Oezbekistan: het eerste Centraal-Aziatische land op WK
VOETBAL – Sinds de val van de Sovjet-Unie probeerde Oezbekistan zich zeven keer tevergeefs te plaatsen voor het WK voetbal. Steeds opnieuw strandde het land in de slotfase van de Aziatische kwalificatie. Vooral de campagnes richting Duitsland 2006 en Brazilië 2014 gingen gepaard met veel ‘heartbreak’, zoals in veel internationale sportverslaggeving wordt beschreven.
Maar, zoals The Guardian kopt, ‘De “chokers” van Azië’ lachen eindelijk: het verdriet van Oezbekistan is voorbij vanwege hun eerste plaatsing’. Daarmee is Oezbekistan het eerste land uit Centraal-Azië dat ooit op een wereldkampioenschap voetbal verschijnt, schrijft de Kazachse nieuwssite Orda. De regio – ingeklemd tussen Rusland, China en landen in het zuiden – had tot nu toe nooit een vertegenwoordiger op het hoogste podium van het mondiale voetbal.
Terwijl steeds meer landen voetballers laten uitkomen onder een nieuwe nationaliteit in de jacht op een WK-ticket – het merendeel van het basiselftal van de Verenigde Arabische Emiraten is bijvoorbeeld niet in het land geboren – bewandelde Oezbekistan de omgekeerde weg. Het nationale team heeft volgens The Guardian meer weg van een clubelftal.
De recente successen op Aziatische jeugdtoernooien zijn volgens het Britse medium geen toeval: het land investeerde het afgelopen decennium veel tijd en geld in de ontwikkeling van het voetbal. Die steun kwam bovendien vanuit de hoogste politieke niveaus. Faciliteiten werden gebouwd of verbeterd, coaches opgeleid, talenten opgespoord en jonge spelers kregen kansen.
Al sinds 1991, het jaar waarin het land onafhankelijk werd na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, begon telkens opnieuw dezelfde cyclus: hoop, kwalificatiecampagnes en uiteindelijk net niet. Reuters beschrijft hoe Oezbekistan meerdere keren dichtbij was, maar telkens in de beslissende fase afviel.
En dat is niet de enige reden voor de heartbreak. ‘In een land waar de sport ruim een eeuw geleden voor het eerst werd gespeeld, is het voetbal niet alleen op het veld getroffen door tragedie, maar ook daarbuiten’, valt op de officiële FIFA-website te lezen. In 1979 kwam een groot deel van een veelbelovende generatie van Pakhtakor Tashkent om het leven bij een vliegtuigongeluk boven het huidige Oekraïne, na een botsing in de lucht met een ander toestel.
‘Vanaf dat moment zijn de club en de competitie opnieuw opgebouwd. Er is flink geld gestoken in de bouw van moderne jeugdopleidingen verspreid over Oezbekistan, en op jeugdniveau heeft het land zich sterk ontwikkeld.’ En dat werpt nu, met de kwalificatie voor het WK 2026, zijn vruchten af.
‘Plaatsing voor het WK is al 34 jaar een droom van 38 miljoen mensen’, zei Ravshan Irmatov, vicevoorzitter van de Oezbeekse voetbalbond, in gesprek met Reuters. ‘Je begrijpt hoe belangrijk dit is voor de Oezbeekse bevolking; we hebben zo lang gewacht.’
Hij vermeed directe kritiek op het Gazaplan van Trump
De Amerikaanse president ontving dinsdag koning Abdullah II van Jordanië in het Witte Huis. De monarch sloeg een diplomatieke toon aan tijdens de persconferentie in de Oval Office en ‘vermeed om Trump rechtstreeks tegen te spreken’ toen de Amerikaanse president opnieuw zijn veel bekritiseerde plan verdedigde om van de Gazastrook een vastgoedproject te maken, aldus Al-Jazeera.
De Jordaanse monarch, de eerste Arabische leider die Donald Trump ontmoet sinds de aankondiging van zijn plan om de controle over de Palestijnse enclave over te nemen, ‘stond voor een moeilijke taak’, legt het Qatarese medium uit. ‘Hoe zou hij opnieuw duidelijk maken dat zijn land zich tegen het plan verzet (…) zonder een president te beledigen die niet bekendstaat om zijn tolerantie voor afwijkende meningen?’
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De koning ‘koos er uiteindelijk voor om niet te veel met de media te spreken, en als hij dat wel deed, was zijn taalgebruik zorgvuldig, kies en afgewogen om geen aanstoot te geven’. Op de vraag of Jordanië de uit Gaza verdreven Palestijnen zou kunnen opnemen, zei de leider dat hij zou doen wat ‘het beste’ is voor zijn land. Ook zinspeelde hij op een toekomstig plan van Egypte.
Als reactie op de herhaalde belofte van Donald Trump op dinsdag om Gaza over te nemen, ‘kronkelde koning Abdullah II van Jordanië ongemakkelijk in zijn stoel en wees hij erop dat Arabische regeringen later deze maand zouden terugslaan met hun eigen naoorlogse plan voor Gaza’, meldt The Wall Street Journal. De monarch, analyseert het Amerikaanse dagblad, ‘vermeed een publieke confrontatie maar onthield zich van een goedkeuring van het onwaarschijnlijke plan van Trump’. In een poging om Trump te sussen, voegde Abdullah II eraan toe dat zijn land bereid zou zijn om indien nodig tweeduizend zieke Palestijnse kinderen op te nemen.
Zaterdag houdt het land een top over de toekomst van Syrië
Tijdens een bezoek aan Jordanië riep de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Antony Blinken op tot ‘een inclusieve overgang’ naar een ‘verantwoordelijke en representatieve’ regering. Verwijzend naar de Israëlische en Turkse militaire activiteiten in Syrië sinds de overwinning van de rebellen, zei hij dat het ‘echt belangrijk’ is voor iedereen om ‘ervoor te zorgen dat we geen nieuwe conflicten beginnen’. Daarna hield hij besprekingen in Ankara met president Recep Tayyip Erdogan, wiens land rebellen steunt die vechten tegen de Koerdische controle in het noordoosten van Syrië.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Zaterdag wordt in Jordanië een top georganiseerd waarop vergaderd zal worden over de situatie in Syrië. Aan de vergadering, die voor zaterdag gepland staat, zullen vertegenwoordigers van Jordanië, Saoedi-Arabië, Irak, Libanon, Egypte, de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein en Qatar deelnemen, evenals hun Turkse en Amerikaanse tegenhangers, het hoofd van de diplomatie van de Europese Unie en de speciale gezant van de VN voor Syrië. Dat maakte het Jordaanse ministerie van Buitenlandse Zaken donderdag bekend. ‘De wereldmachten zijn al begonnen met het sturen van afgezanten naar de regio om te proberen de toekomst van Syrië en hun relaties met de rebellen vorm te geven,’ aldus The New York Times.
In 1948 moesten de Palestijnse Abla Mohammad Taher Dajani Daoudi en haar familie hun huis in Jeruzalem ontvluchten, nadat Israël een groot deel van het Palestijnse grondgebied toegezegd kreeg. Ze keert nog steeds regelmatig terug ‘om de geest ervan te laten herleven, de herinnering levendig te houden’.
Vandaag heb ik ons gestolen huis bezocht in Baka, een wijk in het zuiden van Jeruzalem. Een leven vol mooie herinneringen trof me zo hard dat ik naar adem moest happen. Terwijl ik op de stoep stond van het huis dat getuige was van mijn geboorte in 1930 liet ik mijn vingers over het ijzeren hek gaan om het open te maken, totdat ik plotseling besefte dat ik niet naar binnen mocht. De mensen die de Palestijnse huizen hebben bezet kunnen de oorspronkelijke eigenaars niet luchten of zien. Toch riep dit moment van hartverwarmende nostalgie een gevoel van veiligheid, geborgenheid en sereniteit bij me op, ook al zuchtten we een groot deel van mijn kinder- en tienerjarenjaren onder het juk van het Brits Mandaat. Wat me het droevigst stemt is dat de naam van de weg die door deze mooie buurt loopt in Hespira Street is veranderd, zo leert een bordje op de voorkant van ons vroegere huis.
Hier sta ik, oud en broos, terwijl ik me nog levendig de dag herinner dat ik de fiets van Adel leende. Adel is toevallig mijn neef van zowel vaders- als moederskant. Hij was de zoon van mijn oom Ahmad Daoud Taher al-Dajani en mijn tante Balqis, de dochter van Abdullah Bek-al-Alami. Toen Adel op de terugweg was van school vroeg ik hem een foto van me te maken met de Kodak-camera die mijn oudste broer Sulaiman in diezelfde week in 1948 voor me had meegenomen van een bezoek aan Engeland.
We waren tevreden met wat aanvoelde als een vreedzame coëxistentie
De jaren veertig waren vol gevaar. Zionistische bendes waren in opkomst en pleegden gruwelijke terroristische aanslagen met volledige steun van het leger van het Brits Mandaat. Maar hoewel de toenemende stroom Joodse immigranten een enorme uitdaging betekende voor de Palestijnen, was de situatie in onze wijk in het westelijk deel van Jeruzalem nog draaglijk. In plaats van beducht te zijn voor het gevaar van Joodse immigranten vormden we vriendschappen en partnerschappen met hen, deelden we zakelijke belangen en wederzijdse relaties en waren we tevreden met wat aanvoelde als een vreedzame coëxistentie.
We deden boodschappen in Jaffa Street waar het grootste deel van de Joodse gemeenschap woonde, kochten mooie geïmporteerde kleding van officiële Joodse agenten, gingen naar Europese bakkerijen en bezochten gerenommeerde bioscopen, zoals de Rex en de Rivoli in West-Jeruzalem. O, wat genoten we van de concerten van Umm Kulthum, Farid al-Atrash en Asmahan die werden gegeven in Hotel King David.
Vooraanstaande koopman
Mijn vader had acht broers. Hij was een vooraanstaande en welgestelde koopman die de scherpzinnigheid, wijsheid, intelligentie en gewiekstheid had geërfd van zijn vader Taher Dawood al-Dajani (die destijds op goede voet stond met de Ottomaanse sultan). Hij blonk uit in vrijhandel en verwierf de alleenvertegenwoordiging van diverse handelsagenturen. Ook bouwde hij huizen om de familie Dajani en andere Jeruzalemse families uit Baka in onder te brengen, wat hem de bijnaam ‘de man met de vijftig sleutels’ bezorgde. Hij was een van de eersten die aan het begin van de twintigste eeuw de aanzet gaven tot de wederopbouw van de wijk Baka.
Na het overlijden van mijn grootvader in 1925 trad mijn vader in zijn voetsporen en groeide uit tot een bekende en invloedrijke figuur. De familiebezittingen en -belangen strekten zich in de tijd van mijn vader uit tot de Jaffapoort; hij richtte het handelshuis Daoudi Trade Agency op, dat zich van andere soortgelijke ondernemingen onderscheidde door zijn enorme omvang en de grote variëteit aan geïmporteerde en plaatselijke kwaliteitsproducten.
Tot 29 november 1947 was de situatie in Baka redelijk acceptabel. Op die dag kondigde de Algemene Vergadering van de VN een discriminerende resolutie aan die het land Palestina zou verdelen tussen Palestijnen en zionistische Joden. 1 augustus 1948 werd gekozen als de dag waarop het Brits Mandaat zou eindigen. Het gevolg was dat de staat Israël met Britse en internationale steun twee derde van het historisch grondgebied van Palestina bezette. Arabisch verzet was vrijwel afwezig. Jordanië, toen vertegenwoordigd door koning Abdallah al-Hoessein, sloot een tussentijdse wapenstilstand om de veiligheid van zowel Palestijnen als zionistische Joden tijdens deze overgangsperiode te waarborgen.
Op dat moment begon een gevoel van dreigend gevaar ons hart binnen te sluipen
Maar de spanningen waren op hun hoogtepunt: Palestijnen verwierpen de onrechtvaardige en partijdige resolutie die hun land verdeelde en voor een groot deel cadeau gaf. Bovendien groeide het Palestijnse verzet en kwamen de Arabieren en zionistische Joden regelmatig met elkaar in botsing. Fanatieke zionistische bendes begonnen hun agressie bot te vieren op de Palestijnen: ze pleegden allerlei misdrijven, zoals roofovervallen, moorden, het plaatsen van boobytraps en verjaging van Palestijnse families; ook richtten ze bloedbaden aan, zoals in Deir Yassin, waar Palestijnen in hun dorpen werden vermoord of opzettelijk lastiggevallen om hen te vernederen, te intimideren en te verjagen. Bovendien staken ze land in brand en bliezen hotels op, zoals het King David en Semiramis. Het was op dat moment dat een gevoel van dreigend gevaar ons hart begon binnen te sluipen, om niet te spreken van onze ziel.
De auteur bezoekt het huis in de wijk Baq’a met haar kleindochter.
Het aantal Britse militaire controleposten in heel Palestina verdubbelde, waardoor buurten van elkaar werden gescheiden en er hermetisch afgesloten militaire zones ontstonden; in diverse gebieden werd een avondklok ingesteld, zoals in West-Jeruzalem dat in vier zones was verdeeld. Het Mandaatbestuur verplichtte ons vergunningen aan te vragen om ons vrijelijk te kunnen bewegen. Die hadden verschillende kleuren, zodat de Britse soldaten gemakkelijk onderscheid konden maken tussen bewoners op hun respectievelijke locaties; zo was geel de kleur van de vergunningen voor het zuidelijke deel van Baka.
Deze situatie breidde zich snel uit. Joodse bendes die door de diverse gebieden zwierven werden begeleid door Britse soldaten om de boel in de hand te houden, confrontaties te verzachten, de Joodse machtsovername te vergemakkelijken, de revolutionairen en verzetsgroepen te bestrijden en de actieve rol van de Palestijnse jeugd een halt toe te roepen. Tegelijkertijd werden de bewegingsvrijheid en manieren om in het levensonderhoud te voorzien sterk ingeperkt. Er vonden gewapende confrontaties plaats in onze wijken, scholen werden gesloten en mensen leefden in voortdurende angst. Het Palestijnse verzet werd door de Mandaattroepen de kop ingedrukt door activisten gevangen te zetten en velen van hen te executeren in het Russische verhoor- en detentiecentrum al-Moscobiyeh in de buurt van de Jaffapoort.
Angst
Na de bittere ervaringen gedurende de Tweede Wereldoorlog waren de mensen doodsbang; ze begonnen verwoed te hamsteren uit vrees voor een derde wereldoorlog. Er heerste schaarste, mensen begonnen weer in hun basisbehoeften te voorzien met behulp van de traditionele voedselbonnen van het Britse regime, net als in de Eerste Wereldoorlog, toen er een puntensysteem was opgezet voor het verstrekken van levensmiddelen op basis van het aantal familieleden. Langdurige stroom- en waterstoringen waren aan de orde van de dag.
De mensen begonnen hun huizen te versterken en te omringen met prikkeldraad om zich te beschermen tegen terroristische aanslagen. In de wijken gingen stemmen op om zich te bewapenen tegen de zwaarbewapende Joodse en zionistische bendes die zich gesteund wisten door de geavanceerde wapens, ammunitie en pantervoertuigen van het Britse leger. Palestijnen probeerden geld in te zamelen om eenvoudige geweren te kopen, en ze voelden zich in de steek gelaten. Toen de oorlog uitbrak, slaagden de Arabische legers er niet in Jeruzalem te bereiken door gebrek aan uitrusting, training en bekendheid met de topografie van Palestina. Dit alles droeg niet bepaald bij tot het beschermen en redden van Jeruzalem.
Mijn vader was erg ongelukkig met de ontwikkelingen. Hij was altijd een fervent reiziger geweest en had zijn meeste tijd ver van de dagelijkse sleur in Baka doorgebracht. Hij en zijn broers besloten daarom dat de hele familie haar toevlucht tot Egypte moest nemen om de kinderen te beschermen en ook onze zieke moeder die speciale zorg nodig had. Mijn vader had in die tijd een contract voor het verzorgen van maaltijden voor de luchthaven, inclusief de maaltijden aan boord. Op een ochtend verlieten we in alle vroegte onze buurt in de hoop er enkele dagen later weer terug te keren, wanneer de situatie gekalmeerd en gestabiliseerd zou zijn. We hadden een vrijgeleide naar de luchthaven Lod en er waren stoelen in een vliegtuig geboekt. Britse soldaten en een Jordaanse tank vergezelden ons om te zorgen dat onze reis naar de luchthaven zonder ongeregeldheden verliep. We verlieten onze buurt in privéauto’s, passeerden de controlepost bij de Montefioremolen en voelden ons veilig in de aanwezigheid van de Jordaanse soldaten, van oorsprong Jordaanse bedoeïenen die deel uitmaakten van de koninklijke Jordaanse entourage en betrokken waren bij de handhaving van de wapenstilstand.
Alle meubels en andere bezittingen waren gestolen, inclusief de sieraden die mijn moeder had verstopt
Ons verblijf in Egypte duurde uiteindelijk veel langer dan voorzien. In Caïro woonden we drie lange jaren in Murad Street. Mijn vader voegde zich niet bij ons in Caïro. Hij besloot in Jeruzalem te blijven in zijn Imperial Hotel in Bab al-Khali om de buitenlandse delegaties die in het hotel verbleven bij te staan en ook om de familiebezittingen in de Oude Stad te beschermen. Via de Belgische ambassadeur wist mijn vader een vergunning te krijgen om na ons vertrek eenmaal per week Baka te bezoeken. Daar hoorde hij van de Iraakse familie die in ons huis was getrokken dat ze het huis open hadden aangetroffen. Alle meubels en andere bezittingen waren gestolen, inclusief de sieraden die mijn moeder in de vensterluiken had verstopt. Het enige wat de plundering had overleefd waren de familiealbums die ik tot op de dag van vandaag koester. Tot mijn vaders grote verdriet was ook zijn handelshuis Daoudi leeggeroofd, inclusief de kluis van Britse makelij waarin hij zijn meeste officiële papieren en familiedocumenten bewaarde. In de winter van 1951 keerden we allemaal terug en woonden in de familiehuizen die verspreid binnen de muren van het marktplein stonden in de wijk Aftimos in de Oude Stad.
De wonden die in ons hart zijn geslagen kunnen nooit meer helen
De dagen en jaren verstreken. Ook maakten we tijdens de Zesdaagse Oorlog van 1967 de Naksa-crisis mee, waarbij Israël de rest van historisch Palestina bezette, inclusief Oost-Jeruzalem. De verjaging ging door, maar onze eerste migratie had ons geleerd dat we onder geen beding ooit ons vaderland nog moesten verlaten. Zodra de gelegenheid zich voordeed bezocht ik ons gestolen huis in Baka. De bewegingsvrijheid was beperkt, maar twee weken na de oorlog lukte het me met mijn man en zijn broer naar Baka te gaan in een auto die nog besmeurd was met sporen van de oorlog. We bereikten Baka via Jaffa Street, waarmee de cirkel van het lijden van ons volk weer rond was, en zagen met eigen ogen ons huis, bewoond door de mensen die het hadden gestolen en hun vlag bij de ingang hadden gehesen. Wat ik gedurende die ogenblikken voelde laat zich niet beschrijven. De wonden die in ons hart zijn geslagen kunnen nooit meer helen.
Sinds die afschuwelijke reis 54 jaar geleden ben ik het huis en de buurt van onze dierbare kinderjaren altijd blijven bezoeken, alleen maar om de geest ervan te laten herleven, de herinneringen eraan levendig te houden en – het belangrijkste van alles – deze gekoesterde herinneringen door te geven aan mijn kinderen en kleinkinderen opdat zij nooit zullen vergeten of opgeven.
De VS en Europa zien twee afzonderlijke staten als de oplossing voor het Israëlisch-Palestijnse conflict. Maar volgens de conservatieve commentator Moshe Arens hebben de Palestijnen al een land: Jordanië.
Keuze uit het archief
Kort na het aantreden van de nieuwe regering-Netanyahu – een coalitie van extreemrechtse en ultra-orthodoxe partijen – laaiden de conflicten met de Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaanoever weer op. Dit jaar zijn er al 29 Palestijnen gedood door Israëlische militairen op de Westelijke Jordaanoever, waar vorig jaar met 172 dodelijke slachtoffers ook al een triest record werd gebroken. Ook al dringen Westerse landen, zoals de VS, aan op een tweestatenoplossing, zoals buitenlandminister Blinken onlangs nog bij een bezoek aan Israël benadrukte, een eigen Palestijnse staat lijkt verder uit het zicht dan ooit. Dit opinieartikel van een van de voormalige ministers van Netanyahu’s partij Likoed geeft perfect weer hoe uiterst rechts in Israël denkt over het Palestijnse streven naar een eigen staat.
Toen hij premier Benjamin Netanyahu op de trappen van het Witte Huis verwelkomde, wekte president Donald Trump wereldwijd verbazing door over het Israëlisch-Palestijnse conflict te verklaren dat hij kon leven met een twee- of een eenstatenoplossing. Aan dat lijstje had hij een ‘geenstatenoplossing’ kunnen toevoegen.Zijn opmerkingen ontlokten allerwegen een stortvloed aan commentaren en interpretaties. Betekent dit dat de Palestijnse staat een gepasseerd station is, of dat Israël op het punt staat een paar miljoen Palestijnen op te nemen, een demografische verschrikking die de zionistische droom waarschijnlijk om zeep zal helpen? Of moet Israël een ‘apartheidsstaat’ worden?
De Israëlische pleitbezorgers van de tweestatenoplossing willen niet meer Palestijnen binnen de grenzen van de staat Israël
Ik stel voor dat wij even wat afstand nemen, diep ademhalen en onze hersenen laten werken. Wat proberen we hier precies op te lossen? Feitelijk zijn er drie problemen: het probleem van de Palestijnen, het probleem van de Israëli’s en het probleem van het Israëlisch-Palestijnse conflict. Het is waar dat ze met elkaar verbonden zijn. En Trump wil een definitief akkoord dat ze alle drie in één keer oplost. Het is evenwel een verre van uitgemaakte zaak dat dit in de nabije toekomst tot het rijk der mogelijkheden behoort.
Wat is het Palestijnse probleem? Een streven naar zelfbeschikking, naar een eigen land? Wie kan hun dat recht ontzeggen? Iedereen die het Midden-Oosten kent, weet echter dat de Palestijnen al een eigen land hebben. Dat is Jordanië, waar de bevolking voor ruim 70 procent Palestijns is. Als dat geen Palestijnse staat is, wat is dan wel een Palestijnse staat?
Iedereen die het Midden-Oosten kent, weet ook dat Jordanië in 1948 Judea en Samaria (de Westelijke Jordaanoever) veroverde, om dit gebied vervolgens te annexeren, samen met de Palestijnse bevolking die er woonde. Waarop PLO-leider Yasser Arafat in september 1970 (Zwarte September) Jordanië probeerde over te nemen.
Sindsdien zijn de Jordaanse heersers op hun hoede voor de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever, die de Hasjemitische monarchie wel eens omver zouden kunnen werpen, om maar te zwijgen van de Palestijnen in Gaza of de Palestijnen die al zo lang wegkwijnen in de vluchtelingenkampen in Libanon. Zij beweren – maar menen misschien niet – dat ze de voorkeur geven aan een tweestatenoplossing: een oostelijke en een westelijke Palestijnse staat. Zoals Noord- en Zuid-Korea.
In de tussentijd moeten de Palestijnen het stellen met een ministaat in Gaza, en leven ze in Judea en Samaria onder Israëlisch militair bewind. Ongemakkelijk, en ondraaglijk voor sommige Israëli’s.
Dat is het Israëlische probleem. Hoe kan Israël zich van deze last verlossen zonder de levens van Israëlische burgers in gevaar te brengen? Kan het Judea en Samaria met zijn Palestijnse bevolking inlijven zonder het wezenlijke karakter van de staat Israël te veranderen?
De Israëlische pleitbezorgers van de tweestatenoplossing willen niet meer Palestijnen binnen de grenzen van de staat Israël. Zij menen dat er al te veel Palestijnen in Israël zijn. Aanvaard dus een tweede Palestijnse staat, is wat ze zeggen, met alle risico’s van dien. Dat is hun tweestatenoplossing voor het Israëlische probleem.
De Israëli’s die pleiten voor de integratie van Judea en Samaria, op hun beurt, nemen de demografische risico’s voor lief. Dat is hun eenstatenoplossing voor het Israëlische probleem.
Een heel andere zaak
En de Palestijnen? Wat zijn hun opties? Deel uitmaken van Jordanië, of van Israël, of van een Westelijke Palestijnse staat. Of de status-quo voortzetten in de hoop op betere tijden. Meer smaken zijn er niet.
De oplossing van het Israëlisch-Palestijnse probleem is een heel andere zaak. Wanneer we daarmee bedoelen: een regeling die alle Palestijnse claims tegen Israël tenietdoet en een einde maakt aan het Israëlisch-Palestijnse conflict, dan is die oplossing niet in zicht. Aangezien de Palestijnen, verdeeld als ze zijn tussen Hamas en Fatah, niet bereid zijn minimale concessies te doen aan Israël, en Hamas en de Islamitische Jihad uit zijn op de vernietiging van Israël, is geen Palestijnse leider in staat een vrede met Israël te bewerkstelligen die aan de minimumeisen van Israël voldoet.
En dan rest, vooralsnog, de geenstatenoplossing.
Moshe Arens was in het verleden onder meer minister van Defensie voor Likoed.
CONTEXT: Gedrocht
Laten we ons voorstellen dat van de mogelijkheden die Donald Trump oppert, de Israëlische regering die van de eenheidsstaat zou kiezen. Die oplossing komt overeen met wat de aanhangers van BDS [Boycott, Divestment, Sanctions, een beweging die oproept tot een boycot tegen Israël] voorstaan, evenals de antizionisten, joodse en niet-joodse. Ik ben rechts, maar ik deel de waanbeelden van Israëlisch-rechts niet. De eenheidsstaat is een gedrocht dat Israëlische joden het recht ontzegt op een eigen staat. Rechts heeft gelijk als het benadrukt dat de Palestijnen ervan dromen Israël tot een tweede Palestijnse staat te maken. Betekent dit dat er geen initiatieven moeten worden ontplooid? Neen. Israël moet de tweestatenoplossing aanvaarden, zich terugtrekken uit het merendeel van de (Palestijnse) gebieden op de Westelijke Jordaanoever en de veiligheidsmaatregelen treffen die daaruit voortvloeien, aldus Yediot Aharonot, de grootste krant van Israël.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
