Tag: kimaat

  • Rivier de Po staat historisch laag | Android deelt meer gegevens dan Apple

    Rivier de Po staat historisch laag | Android deelt meer gegevens dan Apple

    28 miljard euro tekort

    Tegen het einde van dit jaar zal de coronapandemie de Ierse staat in 2020 en 2021 naar schatting 28 miljard euro hebben gekost, meldt het Ierse RTE. Dit maakte Michael McGrath, de Ierse minister van Overheidsuitgaven en Hervorming, deze week bekend. Volgens McGrath zal het Ierse overheidstekort dit jaar naar verwachting vergelijkbaar zal zijn met vorig jaar, namelijk 19 miljard euro.


    Droogte in Italië

    Door karige regenval en ongebruikelijk vroege warmte in Italië staat de rivier de Po nu al net zo laag als afgelopen zomer. De situatie is dusdanig nijpend dat de landbouworganisatie Coldiretti alarm heeft geslagen bij de regering, schrijft Repubblica.

    In heel Noord-Italië, van Piemonte tot Emilia Romagna en van Veneto tot Lombardije zijn boeren, die afhankelijk zijn van de grootste rivier van Italië, al overgestapt op noodirrigatie. Ook het peil van kleinere rivieren in de provincie Emilia Romagna is zorgwekkend laag en het Comomeer heeft op 20 centimeter na een dieptepunt bereikt: het meer is voor 8,8 procent gevuld, in plaats van de gemiddelde 63,8 procent die normaal is voor deze tijd van het jaar. 

    Coldiretti wijt steeds vaker voorkomende extreme klimatologische gebeurtenissen, zoals korte en intense regenval en een snellere overgang van het natte naar het droge seizoen aan klimaatverandering en becijfert de schade ervan op zo’n 1 miljard euro per jaar. De organisatie verzoekt de Italiaanse regering dan ook om structurele maatregelen te nemen.


    Gesjoemel met emissiegegevens

    Onder Donald Trump heeft de Environmental Protection Agency (EPA), een regeringsorganisatie belast met bescherming van de volksgezondheid en het milieu, bedrijven aangemoedigd om met terugwerkende kracht de emissiegegevens van een dodelijke kankerverwekkende chemische stof aan te passen.

    Nadat de EPA had vastgesteld dat ethyleenoxide giftiger is dan eerder werd gedacht, verdween plotseling zo’n 122.000 kilo van het spul uit de openbare registers

    Nadat de EPA had vastgesteld dat ethyleenoxide giftiger is dan eerder werd gedacht, verdween plotseling zo’n 122.000 kilo van het spul uit de openbare registers, zo blijkt uit onderzoek van journaliste Sharon Lerner voor The Intercept. Ethyleenoxide is een kleurloos en geurloos gas dat wordt gebruikt bij de productie van veel consumptiegoederen en op grote schaal wordt toegepast bij de sterilisatie van medische apparatuur.

    Ook nu de EPA onder Joe Biden valt, zijn de registratie en de regelgeving van het instituut nog steeds belabberd volgens Lerner, vooral op een onevenredig groot aantal plekken waar arme mensen en mensen van kleur wonen. Volgens een groep vrouwen uit Texas houdt hun diagnose van borstkanker verband met blootstelling aan ethyleenoxide.


    Android verzendt meer gegevens

    iPhones en Android-telefoons sturen continu gegevens naar Apple of Google, zoals locatie, telefoonnummer en lokale netwerkgegevens, ook als gebruikers zich hebben afgemeld.

    Zelfs als de telefoon niet wordt gebruikt, wordt gemiddeld elke 4,5 minuten verbinding gemaakt met de servers. Privacy-instellingen geconfigureerd? Maakt niets uit, de telefoons blijven gegevens verzenden.

    Maar er is wel een verschil, aldus de New Yorkse technologiesite Ars Technica. Douglas Leith van Trinity College in Ierland vergeleek de twee systemen en Android, het besturingssysteem van Google, verstuurt ongeveer twintig keer zoveel data als Apple. 

    Bij het opstarten stuurt een Android-apparaat Google ongeveer 1 MB aan gegevens, iOS Apple ongeveer 42 KB. Als de telefoon niet actief is, stuurt Android elke twaalf uur ongeveer 1 MB aan gegevens naar Google, terwijl iOS Apple ongeveer 52 KB verzendt.

    Alleen al in de VS verzamelt Android in totaal elke twaalf uur ongeveer 1,3 TB aan gegevens. In dezelfde periode verzamelt iOS ongeveer 5,8 GB.


    China wil eigen halfgeleiders

    Als ’s werelds grootste verbruiker van halfgeleiders was China sterk afhankelijk van aanvoer uit het buitenland. Die afhankelijkheid werd pijnlijk duidelijk tijdens de handelsoorlog tussen China en de VS onder Donald Trump. Die verbood in 2019 de export van halfgeleiders waardoor de toevoer naar Huawei werd afgesneden, schrijft het Berlijnse Tageszeitung.

    Vorig jaar verbood hij het bedrijf zelfs zaken te doen met leveranciers uit andere landen die Amerikaanse componenten gebruiken. Binnen enkele maanden verdween Huawei uit de top 5 van ’s werelds meest succesvolle smartphonefabrikanten.

    Sindsdien heeft president Xi Jinping ‘technologische zelfvoorziening’ uitgeroepen tot een van de kerndoelen. Een van de belangrijkste doelen in het huidige vijfjarenplan is om in de toekomst belangrijke technologie zelf te produceren. In 2020 ondersteunde de Chinese staat producenten van halfgeleiders met minstens 35 miljard dollar, ruim 400 procent meer dan in 2019. Maar China is er nog lang niet: alleen al het Amerikaanse Intel investeert jaarlijks 13 miljard dollar in onderzoek.


    Spanje herziet mondkapjesplicht

    Afstand houden is niet langer een bepalende factor voor het wel of niet dragen van een mondkapje in Spanje, meldt El País. Deze week is een wet van kracht geworden die mondkapjes verplicht stelt in alle openbare ruimtes, ongeacht de afstand tussen mensen.

    De deelregering van de Balearen liet al weten dat de wet niet zal worden gehandhaafd op stranden en in zwembaden. Tot nu toe waren regionale regeringen vrij om regels naar eigen inzicht aan te passen, maar volgens de nieuwe wet mag dat niet meer. De zwaar getroffen toerismesector vreest dat de mondkapjesplicht verdere schade zal aanrichten.


    Saoedi-Arabië wil fors investeren

    Saoedi-Arabië spendeert de komende tien jaar meer dan in de driehonderd jaar sinds de oprichting van de staat in 1744, aldus kroonprins Mohammed Bin Salman in Middle East Eye. Hij sprak deze week over zijn ambitieuze Vision 2030, zijn plan om de economie te transformeren middels een partnerprogramma tussen private en publieke partijen.

    De particuliere sector wordt gemobiliseerd om de economie af te helpen van afhankelijkheid van olie

    Oliegigant Aramco en petrochemiebedrijf SABIC moeten het voortouw nemen voor investeringen van 5 biljoen riyals (1,1 biljoen euro) door de lokale particuliere sector tot 2030. De particuliere sector wordt gemobiliseerd om de economie af te helpen van afhankelijkheid van olie. Die zorgt vooralsnog voor ruim de helft van de inkomsten van het Koninkrijk.

  • Is Al Gores nieuwe film het bekijken waard?

    Is Al Gores nieuwe film het bekijken waard?

    Elf jaar na zijn Oscarwinnende klimaatfilm An Inconvenient Truth heeft Al Gore een opvolger uitgebracht. Moeten we die gaan zien?

    JA

    Afgelopen jaar was het grootste nieuws op klimaatgebied ongetwijfeld het besluit van de VS om uit het klimaatakkoord van Parijs te stappen. Daarmee lijkt de timing van An Inconvenient Sequel: Truth to Power misschien wat ongelukkig. Is de opvolger van het Oscarwinnende An Inconvenient Truth immers niet meteen alweer achterhaald? Maar de onverwacht bevlogen film overtuigt je juist van het tegendeel. In tegenstelling tot wat sommige leiders beweren is de urgentie om in actie te komen alleen maar gegroeid en zijn de mogelijkheden om een verschil te maken alleen maar toegenomen.

    Waar Gores eerste documentaire een verfilming was van zijn reizende wetenschappelijke diavoorstelling, is het vervolg een klassieke cinéma verité-film. De filmmakers hebben Gore maandenlang op de voet gevolgd. Hoewel zijn onvermoeibare strijd hem de 
Nobelprijs voor de Vrede heeft opgeleverd, kent Gore vele tegenstanders. Sequel begint met een aantal illustratieve geluidsfragmenten, waarin hij onder andere door commentator Glenn Beck wordt vergeleken met Joseph Goebbels, de naziminister van Propaganda, en we zien Gore in 2007 in de Senaat zijn uiterste best doen door te dringen tot klimaatontkenner Jim Inhofe.

    De film overstelpt je, net zoals zijn voorganger, met feiten, waarvan sommige hoopvol stemmen – de groeiende investeringen in zonne- en windenergie – en andere, zoals de stijging van de CO2-uitstoot, juist somber.

    In tegenstelling tot wat sommige leiders beweren is de urgentie om in actie te komen alleen maar gegroeid en zijn de mogelijkheden om een verschil te maken alleen maar toegenomen

    De documentaire is op zijn best wanneer de voormalige vicepresident wordt gefilmd terwijl hij de wereld afreist om bewijzen te verzamelen en zijn boodschap te verspreiden. We zien hem in Groenland, waar onthutste wetenschappers hem over smeltende gletsjers bijpraten, en in Miami Beach, waar hij bij een overstroming voor de camera zijn sokken staat uit te wringen. Veel tijd is ingeruimd voor de klimaattop in Parijs, die werd bijgewoond door zo’n honderdvijftig regeringsleiders en culmineerde in een historisch akkoord. Het grootste obstakel was de halsstarrige opstelling van de Indiase premier, die meende dat de Indiase op kolen draaiende industrie onmisbaar is voor de bestrijding van armoede. 
Een van de sterkste scènes is die waaruit blijkt dat Gore een centrale rol heeft gespeeld bij de totstandkoming van het akkoord.

    Hoewel we Donald Trump aan het begin van de film horen zeggen dat hij niet in de opwarming van de aarde gelooft, krijgen we pas bij de aftiteling te lezen dat Amerika uit het betreffende klimaatakkoord is gestapt. Gore reageert hier niet op voor de camera, maar het laat zich raden hoe hij hierover denkt.

    Per definitie wisselen hoop en wanhoop elkaar bij deze strijd af, geeft hij toe, maar dat neemt niet weg dat hij af en toe wordt overmand door woede. ‘Hoorden jullie de schreeuw van moeder natuur niet?’ stelt hij zich voor dat toekomstige generaties het huidige Amerika voor de voeten zullen werpen. ‘Wat dachten jullie nu eigenlijk?’ Een terechte vraag.

    Auteur: Kenneth Turan

    Kenneth Turan 
is sinds 1991 filmcriticus voor de_ LA Times._ Regisseur James Cameron vroeg om zijn ontslag nadat hij Titanic had afgekraakt. Turans recensies verschijnen ook in The Baltimore Sun.

    Los Angeles Times
    Verenigde Staten | dagblad | oplage 657.000

    Meest links georiënteerde van de grote Amerikaanse kranten. Belangrijke nieuwsbron voor de entertainmentindustrie en winnaar van vele Pulitzerprijzen. Eigendom van de Tribune Company in Chicago.

    screenshot 2017 10 05 09 46 04

    NEE

    Al Gore kent iedereen. Hij trekt zo zijn mobieltje tevoorschijn om de minister van Financiën of de topman van een zonnepaneelfabrikant te bellen. Maar wonderlijk genoeg staat er in zijn contactenlijst geen documentairemaker die weet hoe je je publiek wakker houdt. Best schokkend als je bedenkt hoeveel drama er in zijn laatste filmavontuur schuilt. De gletsjers smelten, de oceanen warmen op, de aarde verdroogt. De planeet staat op uitsterven en maar één man heeft de kennis en de contacten om er iets aan te doen. In Gaia’s naam: laat iemand Michael Bay bellen! [Actieregisseur van films als Armageddon en de Transformers-serie]

    Maar zo’n soort film is An Inconvenient Sequel niet. Hij is anders dan An Inconvenient Truth, de bejubelde documentaire uit 2006 die een Oscar won en het klimaatprobleem op de agenda zette. Die film, een veredelde diavoorstelling, was opvallend droog; hij bestond voornamelijk uit grafieken en pogingen van de voormalig vicepresident om lollig uit de hoek te komen. Maar het doortimmerde betoog ging tenminste wel ergens heen.

    De opvolger van elf jaar later hangt van los zand aan elkaar en heeft een hoog kijk-mij-eensgehalte. Het is moeilijk voor te stellen, maar je begint bijna terug te verlangen naar die saaie presentaties. De eerste helft is gewijd aan wat Al Gore sinds de laatste film zoal heeft beziggehouden. Terwijl George W. Bush is gaan schilderen, stortte Gore zich vol overgave op zijn kruistocht tegen de klimaatverandering. Er mag geen misverstand over bestaan: Al Gore is een rechtschapen mens.

    Het lijkt wel een campagne voor een niet-bestaande verkiezing. Ik bleef maar hopen dat Gore een klimaatscepticus voor eens en al de mond zou snoeren

    Ergens in de tweede helft van de documentaire verschijnt een schim van een verhaalboog, wanneer Gore zich voorbereidt op de klimaattop van 2015 in Parijs. Zonder dieper op het akkoord in te gaan, wordt de Indiase premier neergezet als boosdoener die alle vooruitgang blokkeert. (Deze film suggereert dat het klimaat, en wellicht de aardbol, zonder Gores gelobby reddeloos is verloren.)

    An Inconvenient Sequel wordt opgeleukt met een paar soundbites van Donald Trump – de film is grotendeels opgenomen tijdens de verkiezingscampagne, toen weldenkend Amerika het nog onmogelijk achtte dat hij president zou worden. Aan het eind is daarom een scène ingelast waarin Gore de verkiezingen ‘een klap in het gezicht’ noemt, en we zien hem als een Don Quichot de roltrap van de Trump Tower bestijgen, vastbesloten om voor een beleidswijziging te pleiten.

    De documentaire is eerder een portret van Gore dan een oproep om in actie te komen. Het lijkt wel een campagne voor een niet-bestaande verkiezing. Ik bleef maar hopen dat Gore een klimaatscepticus voor eens en al de mond zou snoeren. Aangezien we leven in een tijdperk van nepnieuws en een president die daarin grossiert, komt die agressievere kant van Gore er misschien in het laatste deel van de trilogie nog uit. Misschien niet zijn lievelingsstijl, maar wel broodnodig.

    Auteur: Jordan Hoffman

    Jordan Hoffman is een Amerikaanse freelancefilmcriticus. Hij schrijft voor de New York Daily News, The Guardian, Film.com, Vanity Fair, ScreenCrush en The Times of Israel.

    The Guardian
    Verenigd Koninkrijk | dagblad | oplage 332.000

    Onafhankelijke kwaliteitskrant van linkse signatuur. Sinds 1821 thuisbasis van de meest gerespecteerde columnisten en journalisten. Altijd zeer kritisch ten opzichte van de overheid en andere instituten.

    Openingsbeeld: Still uit de nieuwe film.