Tag: lichaamsfuncties

  • Hoe ‘looksmaxxing’ het gezicht van jonge mannen verandert

    Hoe ‘looksmaxxing’ het gezicht van jonge mannen verandert

    Van botvergroting tot kinverlenging: sommige jonge mannen gaan wel erg ver om hun ‘seksuele marktwaarde’ te verhogen. Hoe is deze extreme cosmetische rage, die bekendstaat als ‘looksmaxxing’, mainstream geworden?

    Voor James begon het met spieren. Hij was ongeveer zestien en zich bewust geworden van zijn lichaamsbouw, wat zich vooral uitte in de angst dat hij niet gespierd genoeg was om meisjes aan te trekken. Hij ontdekte een forum voor bodybuilding en begon te trainen. Hij kan zich niet herinneren wanneer het gebeurde, maar op een gegeven moment begonnen trollen het forum te infiltreren. Het waren bezoekers van een andere online community met een andere insteek.

    ‘De algemene indruk die ik van hen kreeg was dat ze vrij gemeen waren,’ zegt James, die liever niet zijn echte naam gebruikt. ‘Ze namen foto’s die mensen hadden geplaatst van hun indrukwekkende lichaamsbouw en zeiden dan: “Jullie zijn vergeten jullie gezicht te trainen!”’

    Ondanks dat ze zo gemeen waren, werd James nieuwsgierig naar de fora, die grotendeels gericht waren op gezichtsesthetiek. Hij ontdekte een nieuwe wereld waarin vooral jonge mannen en tienerjongens foto’s van elkaar afstruinden op vermeende gebreken en vermeende oplossingen.

    Het wemelde op de fora van keiharde oordelen en zo ontdekte James allerlei nieuwe grote onzekerheden. ‘Ik kwam achter problemen die ik niet eens had opgemerkt,’ zegt hij. ‘Ik had een kort gezicht en een korte kin, mijn neus was te breed, mijn ogen stonden te ver uit elkaar, mijn haarlijn was te hoog… Je ziet veel van deze dingen niet totdat iemand anders je erop wijst, en dan kun je ze niet meer over het hoofd zien.’

    James raakte verslaafd aan looksmaxxing, een online gemeenschap van mensen die hun gezicht willen verbeteren. Hij begon een vreemde code te leren die leden gebruikten om hun kenmerken te vergelijken: IPD’s (interpupillaire afstand, de afstand tussen de ogen); canthal tilt (de hoeken van de ogen); mewing (een tongoefening die de vorm van de kaak zou verbeteren). ‘Het uiteindelijke doel is om je SMV te verbeteren,’ zegt James. Oftewel: je seksuele marktwaarde.

    Pin-ups

    Looksmaxxing bestaat al minstens tien jaar, maar is de afgelopen maanden geëxplodeerd en via obscure fora en Reddit-pagina’s tot de mainstream sociale media doorgedrongen – tot TikTok in het bijzonder. Onmogelijk gebeitelde kaken, pruilende lippen en jukbeenderen zo hoog als de Egyptische piramides scoren hoog, evenals ‘jager’-ogen (ogen die lichtjes naar beneden zijn gericht in de richting van de neus – een positieve canthal tilt).

    Looksmaxxing-influencers hebben enorm veel volgers gekregen, terwijl algoritmes video’s promoten die door miljoenen worden bekeken. Modellen als Jordan Barrett en Francisco Lachowski veranderden in pin-ups. De trend leidde tot verbijstering bij ouders en leraren en bezorgdheid dat jongeren nog meer redenen vinden om zich slecht te voelen over zichzelf.

    Het is niet duidelijk hoe ver mainstream looksmaxxing is verwijderd van online ‘incel’ (onvrijwillig celibataire) gemeenschappen, waar het zijn wortels in heeft. In deze gemeenschappen geven mannen vrouwen en het feminisme de schuld van hun romantische tekortkomingen; ze trekken zich terug in een wereld waarin ze hun eigen mannelijke idealen nastreven, idealiter met een getraind lichaam en – in het geval van de looksmaxxers – scherpe kaaklijn en ogen van een jager.

    ‘De overgrote meerderheid van de groepen waarmee we werken is zich nu bewust van looksmaxxing,’ zegt Mike Nicholson, een voormalig leraar die een workshopprogramma op scholen leidt dat Progressieve Masculiniteit heet. Hij praat met me een dag nadat een rapport van onderzoekers van het University College in Londen en de Universiteit van Kent aan het licht bracht dat algoritmen van TikTok vrouwonvriendelijke inhoud versterken waardoor deze wordt genormaliseerd. (In een reactie liet TikTok weten vrouwonvriendelijke inhoud te verbieden en verwijderen, en trok het platform de onderzoekswijze van het rapport in twijfel).

    ‘We benaderen het probleem met open blik,’ voegt Nicholson eraan toe. ‘Maar de wereld waarin deze jonge mannen en jongens leven is er een die hun angsten probeert te vergroten en hen mogelijk het pad op leidt dat, als je niet oppast, kan leiden tot “incel”-ideologieën.’

    ‘De grootte van de kin is een dimorf trekje, een soort signaal van mannelijkheid. Ik wil de mijne verticaal een paar millimeter verlengen’

    James, een twintiger die in het Verenigd Koninkrijk in de financiële wereld werkt, werd rond 2015 actief op de fora, toen ze nog niche waren. Hij begon met ‘softmaxxing’ – aanpassingen zoals haarstyling, huidverzorgingsremedies, diëten en trainingsschema’s. Maar toen de sites hem een steeds hardere spiegel voorhielden, ging hij op zoek naar extremere oplossingen, bekend als ‘hardmaxxing’.

    In 2022 ging hij onder het mes om zijn neus glad te strijken. Vorig jaar heeft hij botox in zijn voorhoofd laten zetten, zijn wenkbrauwen laten bijwerken en zijn tanden laten bleken en rechtzetten. Hij overweegt een kinoperatie, die volgens hem duizenden ponden zou toevoegen aan de circa tienduizend die hij tot nu toe aan zijn gezicht besteedde. ‘De grootte van de kin is een dimorf trekje, een soort signaal van mannelijkheid,’ zegt hij. ‘Ik wil de mijne verticaal een paar millimeter verlengen.’

    James zegt dat hij wegblijft uit de meer giftige hoeken van de fora voor looksmaxxing. Hij denkt dat de nieuwe golf op TikTok veel vrouwenhaat heeft uitgebannen, maar erkent de mogelijkheid dat dergelijke inhoud onzekerheid aanwakkert: ‘Sommige van deze gebreken zijn helemaal niet te verhelpen… voor veel tieners kan het zeker slecht zijn voor hun geestelijke gezondheid.’

    Bateman

    Een van de grootste namen in looksmaxxing op TikTok is Kareem Shami, een tweeëntwintigjarige student in San Diego, Californië. Hij gebruikt de gebruikersnaam syrianpsycho en heeft meer dan 1,5 miljoen volgers. Zijn profielfoto is Patrick Bateman, de fictieve seriemoordenaar gespeeld door Christian Bale in de verfilming van American Psycho.

    Shami groeide op in Syrië tot zijn familie in 2012 werd ontheemd door de oorlog en zich opnieuw vestigde in Beiroet. Hij vertelt dat hij op school slecht behandeld werd. ‘Ik was de enige Syriër en zag er nogal wit uit, ondanks dat ik Arabisch ben,’ zegt hij. ‘Ik werd beschouwd als een buitenbeentje en dat heeft iets in me losgemaakt.’ Acne gaf ook een deuk in zijn zelfvertrouwen. Shami, die naar de VS verhuisde om te gaan studeren, begon met pogingen om zijn uiterlijk te verbeteren. Hij ging naar de sportschool, behandelde zijn puistjes en restylede zijn haar en kleding. Hij documenteerde een deel van wat hij deed op TikTok, waar hij tevens advies gaf.

    Shami zegt dat hij niet eens op de hoogte was van looksmaxxing tot 2022, toen hij een snelle voortgangsvideo postte die liet zien hoe zijn uiterlijk was veranderd tussen zijn zeventiende en twintigste. Hij is opvallend symmetrisch en gepolijst geworden, al geeft hij ook toe dat de gezichten van jongens in die jaren sowieso radicaal kunnen veranderen. Hoe dan ook, de video werd razend populair; hij is 15 miljoen keer bekeken.

    De video ging ook viraal op de looksmaxxing-fora en voedde de scepsis die grenst aan minachting onder de oorspronkelijke leden van de community voor onbezonnen TikTok-nieuwkomers. ‘Ik krijg dagelijks een portie haat,’ vertelt Shami, die zegt dat hij de ‘incel’-traditie van looksmaxxing verwerpt en dat Bateman, een ‘incel’-pin-up, hem alleen inspireerde om zijn uiterlijk te verbeteren. ‘Natuurlijk wil niemand op dat personage lijken.’ Wel zegt hij dat hij zich iets kan voorstellen bij de eenzaamheid van Bateman.

    Shami vertelt dat oudere volwassenen geen looksmaxxing krijgen. Er is in de media veel te doen geweest over bijvoorbeeld ‘bone smashing’, een extreme techniek waarbij je met een hamer op je gezicht slaat om meer ‘mannelijke’ hergroei te bevorderen wanneer de botten herstellen, maar er is weinig bewijs dat iemand het ook echt doet. ‘De meerderheid van de berichten die je ziet over looksmaxxing zijn niet serieus,’ zegt hij, eraan toevoegend dat hij alleen softmaxxing promoot.

    Maar James’ ervaringen laten zien dat kwetsbare kinderen dit serieus kunnen nemen. Het grootste modewoord is mewing, waar Shami voorstander van is. Een tiener bij wie de kaakstreek er een beetje gespannen uitziet, houdt zijn tong misschien wel stevig tegen zijn gehemelte in een poging zijn kaakspieren te versterken.

    De Mews zien hun werk als een kruistocht om vooral onze kaken te herstellen, die volgens hen zijn verzwakt en achteruitgegaan in het industriële tijdperk

    In een bizarre botsing van culturen is mewing vernoemd naar een orthodontist uit Kent die al ver in de negentig is. Sinds het einde van de jaren 1970 promoot John Mew (en later zijn zoon Mike Mew) orthotropie, zijn controversiële alternatief voor beugels en tandextracties. De Mews zeggen dat hun tongoefeningen, gehemeltevergrotende apparaten voor kinderen en dieetveranderingen de esthetiek van het gezicht en de algehele gezondheid kunnen verbeteren.


    Uitgekotst door de orthodontische beroepsgroep begonnen de Mews hun technieken op YouTube te promoten, waardoor ze de aandacht trokken van de ontluikende looksmaxxing-gemeenschap en veranderden in onwaarschijnlijke rebelse helden. Ze zijn het onderwerp van Open Wide, een Netflix-documentaire die vorige maand in de VS is uitgebracht. 

    Mewing, door looksmaxxers gepromoot als face hack, is mainstream geworden, met meer dan 1 miljard vermeldingen op TikTok. ‘Soms houd ik jonge mensen aan en vraag hen of ze van mewing afweten. Inmiddels weet 100 procent van hen wat het is,’ zegt Mike Mew vanuit zijn kliniek in Croydon. Nu looksmaxxing mainstream is geworden, probeert hij de controle over zijn naam terug te krijgen en een deel van een potentieel lucratieve taart mee te pakken. In november lanceerde hij een trainingsapp voor zijn ‘gezichtsontwikkelingstechnieken’.

    Maar andere orthodontisten maken zich zorgen over de rage. ‘We zijn bang dat mensen een techniek gebruiken die onbewezen is, onbewaakt, zonder toezicht en gebaseerd op misleidende claims,’ zegt Matthew Clover, directeur klinische praktijk bij de Britse Orthodontic Society. In januari zei de American Association of Orthodontists dat ‘wetenschappelijk bewijs ter ondersteuning van de beweringen van Mew over het modelleren van de kaaklijn zo dun is als flosdraad’.

    Mike Mew beweert dat hij het slachtoffer is van een bredere vendetta: ‘Ik word beschouwd als de antichrist in de orthodontie.’ Hij zit midden in een hoorzitting over wangedrag bij de General Dental Council over zijn behandeling van een niet nader genoemd kind. De raad beweert dat er ‘geen adequaat objectief bewijs’ was voor zijn behandeling, die onder andere bestond uit het gebruik van een gehemeltespreider en hoofd- en nekbeugels.

    Mew zegt dat hij patiënten niet heeft misleid. ‘Je moet in staat zijn om ideeën naar buiten te brengen en te zeggen: “Dit is wat ik geloof en dit is de voorwaarde waarop ik je behandel,”’ zegt hij.

    De Mews zien hun werk als een kruistocht om vooral onze kaken te herstellen, die volgens hen zijn verzwakt en achteruitgegaan in het industriële tijdperk, wat een scala aan problemen met zich meebrengt, van scheve tanden tot ademhalingsproblemen. Maar maakt Mike Mew zich geen zorgen dat hij, door mee te doen aan een trend die meer geobsedeerd is door uiterlijk dan door gezondheid, het risico loopt om onzekerheid te verspreiden? Op deze vraag die ik hem mailde heb ik nog geen antwoord gekregen. 

    Hardere remedies

    James zegt dat hij nooit veel met mewing heeft gehad. Hij is niet de enige die op zoek is naar hardere remedies. Cosmetische gezichtschirurgen melden dat ze steeds meer vragen krijgen van jonge mannen. ‘We merken dit zeker,’ zegt Mehmet Manisali, een maxillofaciale chirurg in Harley Street, centraal Londen, wiens naam ik tegenkom in een post over lookmaxxing op Reddit.

    Manisali voert minstens een keer per twee weken een kinoperatie uit van het soort dat James overweegt. Hij laat me gruwelijke foto’s zien van de ingreep, waarbij het kinbot in de mond wordt blootgelegd, onder de onderste voortanden, het uiteinde wordt afgezaagd en teruggeplaatst met een titaniumplaat. Er groeit bot terug om het gat op te vullen, waardoor de kin enkele millimeters naar beneden of naar voren kan worden geduwd.

    Manisali rekent ongeveer 10.000 pond voor de ingreep en vertelt dat hij patiënten gedurende meerdere gesprekken doorlicht en vaak voorzichtig afwijst. ‘Ik moet beslissen of het iemand is voor wie een kleine verandering een grote oppepper voor het zelfvertrouwen kan zijn, of iemand die onrealistische verwachtingen heeft en voor wie het de eerste stap naar een ramp is,’ licht hij toe.

    James zegt dat hij er geen spijt van heeft dat hij zich heeft laten verleiden tot looksmaxxing. Hij denkt dat zijn zelfvertrouwen door de nieuwe kennis en zijn enthousiasme over het verbeteren van zijn uiterlijk is verbeterd. ‘Maar ik ben ook niet misleid,’ zegt hij. ‘De andere kant van de site richt zich op vrouwen en relaties en is over het algemeen pessimistisch. En ik denk dat die mentaliteit me misschien heeft belemmerd, want het is makkelijk om te denken dat vrouwen altijd achter beter en rijker willen… en misschien zullen ze nooit 100 procent tevreden met me zijn.’

    Hij brengt tegenwoordig minder tijd door op de fora of TikTok, maar hij vindt het nog steeds moeilijk om niet geobsedeerd te zijn door zijn uiterlijk. Hij denkt erover om een kinoperatie te ondergaan, misschien later dit jaar. ‘Ik denk er al zo lang over dat ik het nu wil gaan doen,’ vertelt hij. ‘En dan zal dat de laatste grote ingreep zijn. Dan kan ik dit allemaal achter me laten. Dat hoop ik tenminste.’ 

  • Leve de lever

    Leve de lever

    De wat onappetijtelijk ogende lever is een zwaar onderschat orgaan, dat maar liefst driehonderd essentiële lichaamsfuncties vervult. Niet zo vreemd dus dat men het in de oudheid beschouwde als zetel van de ziel.

    De Mesopotamiërs beschouwden de lever als het belangrijkste orgaan van het lichaam, de zetel van de menselijke ziel en emoties. De oude Grieken verbonden de lever met plezier: de woorden hepatisch en hedonistisch stammen naar men denkt af van hetzelfde woord.

    In het elizabethaanse Engeland werd de monarch niet het staatshoofd genoemd maar de staatslever. Een leliekleurige lever was een teken van grenzeloze lafheid, dus had het orgaan bij hem of haar die kleur dan zou het volk snel ten onder gaan.

    Toch onderschat waarschijnlijk zelfs de meest accurate over-lever-ing de complexiteit en de veelzijdigheid van het orgaan. Langzaam wordt duidelijk wat we allemaal op – en in – onze lever hebben.

    Kunststukje

    Snij je stukken van de lever weg totdat er bijna niets meer van over is, dan groeit hij even snel weer aan waarna hij weer als nieuw is: een kunststukje waar geen enkel ander orgaan toe in staat is. Dat is maar goed ook, want na de hersenen knapt de lever, van alle organen in het lichaam, het grootste repertoire aan klusjes op. Er zijn in totaal wel driehonderd functies bekend, zoals het ombouwen van voedingsstoffen die we binnenkrijgen tot nuttige bouwstenen voor cellen, het neutraliseren van allerlei schadelijke substanties, het aanmaken van een medicijnkast aan hormonen, enzymen, stollingsfactoren en immuunstoffen, het op peil houden van de bloedchemie, en dan zijn we nog maar net begonnen.

    ‘Als je longen niet meer werken kun je kunstmatige ademhaling krijgen; begeven je nieren het, dan is er altijd nog de dialysemachine en het hart, niet meer dan een pomp, valt eventueel te vervangen door een kunsthart,’ vertelt dr. Anna Lok, voorzitter van de American Association for the Study of Liver Diseases en hoofd van de afdeling klinische hepatologie van de Universiteit van Michigan.

    ‘Maar houdt je lever ermee op, dan is er geen machine die al zijn functies kan overnemen. De enige hoop die je dan nog hebt is een levertransplantatie.’

    Tot hun eigen verbazing ontdekken wetenschappers steeds weer nieuwe talenten en taken van het veelzijdige orgaan.

    Uit recent onderzoek bleek dat de lever elke 24 uur wel veertig procent uitzet en inkrimpt, terwijl de organen eromheen nauwelijks van grootte veranderen. Andere onderzoekers ontdekten dat onze voedselkeuzen mogelijk gestuurd worden door signalen uit de lever, vooral onze trek in zoetigheid. Trek in een rijpe perzik bijvoorbeeld, of een groot glas van die heerlijke limonade die helaas opeens niet meer in de schappen ligt. Toe, lever, hou je rustig.

    © Getty Images / DeAgostini
    © Getty Images / DeAgostini

    Ook hebben wetenschappers ontdekt dat hepatocyten, de metabolische actieve cellen die tachtig procent van de lever uitmaken, eigenschappen hebben die niet in andere, normale lichaamscellen voorkomen. De meeste lichaamscellen hebben bijvoorbeeld twee stel chromosomen in de celkern – twee setjes genetische instructies voor hoe een cel zich moet gedragen. Hepatocyten herbergen en manipuleren moeiteloos tot wel acht van zulke setjes chromosomen, zonder dat ze uit elkaar vallen of tumoren vormen. Deze chromosomale uitbundigheid is volgens dr. Marcus Grompe, die aan de Oregon Health and Science University het fenomeen bestudeert, ‘volstrekt uniek’. Waarschijnlijk is het een van de verklaringen voor het ongeëvenaarde zelfherstellend vermogen van de lever.

    Wetenschappers hopen dat de laatste inzichten in de ontwikkeling en de prestaties van de lever nieuwe therapieën zullen opleveren voor de ruim honderd aandoeningen die je aan het orgaan kunt krijgen. Sommige daarvan komen wereldwijd steeds vaker voor, mogelijk samenhangend met de alarmerende stijging van obesitas en diabetes.

    ‘Eigenlijk is het vreemd,’ vindt leverspecialiste Valerie Gouon-Evans van de Icahn School of Medicine at Mount Sinai: ‘De lever lijkt geen erg sexy orgaan. Zo belangrijk ziet die grote bobbel er niet uit. (…) Toch is het een essentieel ding, de verkeerstoren van het lichaam.’ Ze noemt de cellen van de lever ‘verbazingwekkend’.

    Het bloed uit de poortader brengt halfverteerd voedsel binnen, dat vervolgens door de lever gemasseerd, omgezet, ontgift, opgeslagen, weer uitgescheiden of vernietigd wordt

    De lever is ons grootste interne orgaan, weegt drieënhalve pond en is ruim 15 centimeter lang. De roodbruine massa van vier kwabben van ongelijke grootte ligt als een gestrande zeeleeuw rechts boven in de buikholte, onder het middenrif en boven op de maag.

    Het orgaan bevat veel bloed, zo’n 13 procent van al het bloed in het lichaam. De veelzijdigheid van het repertoire van de lever hangt samen met deze intieme relatie met bloed.

    Tijdens de ontwikkeling van de foetus worden bloedcellen in de lever aangemaakt. Weliswaar neemt het beenmerg die taak later over, maar de lever blijft een goed oor houden voor het biochemische geklets tussen alle uithoeken van het lichaam, zoals dat in de bloedstroom weerklinkt.

    De meeste organen krijgen bloed binnen langs één enkele ader. Alleen bij de lever zijn het er twee: de leverslagader, waar zuurstofrijk bloed uit het hart binnenkomt, en de poortader, waar het bloed vanuit de darmen en de milt binnenstroomt. Dit bloed uit de poortader brengt halfverteerd voedsel binnen, dat vervolgens door de lever gemasseerd, omgezet, ontgift, opgeslagen, weer uitgescheiden of vernietigd wordt.

    ‘Alles wat je in je mond stopt, gaat eerst door de lever vóór het ergens anders in je lichaam van nut kan zijn,’ aldus Lok.

    De meeste bloedvaten in het lichaam zijn hermetisch afgesloten, zodat direct contact tussen bloed en weefsels niet mogelijk is, maar de door de lever kronkelende aders en slagaders zijn bespikkeld met gaatjes zodat er bloed uit kan lekken, recht de hepatocyten in.

    Zoetigheid

    Deze hepatocyten zijn op hun beurt weer bedekt met microvilli – vingervormige uitstulpingen die het celoppervlak dat bloed kan opnemen ‘enorm vergroten’, vertelt leveronderzoeker Marcus Heim van de Universiteit van Bazel.

    ‘Hepatocyten zwemmen in het bloed,’ zegt hij. ‘Daardoor kunnen ze zo goed stoffen uit het bloed opnemen.’

    Omdat de lever voortdurend proeft van het circulerende bloed, kan het van alle organen het beste het energieniveau van het lichaam in de gaten houden. Indien nodig kan het dan uit het voorraadje in de lever opgeslagen glycogeen een dosis glucose afgeven. Verder geeft het orgaan vitaminen af, mineralen, lipiden, aminozuren en andere micronutriënten wanneer daar behoefte aan is.

    Uit nieuw onderzoek blijkt dat de lever zowel een proactieve als een reactieve rol speelt bij het op de situatie afstemmen van onze trek en onze voedselkeuzes.

    Mensen zijn, zoals we allemaal weten, gek op zoetigheid. Waarschijnlijk is dit een erfenis van onze aapachtige voorouders. Maar ga je je te buiten aan zoetigheid, zelfs als dat aan zoiets gezond is als een schaal kersen, dan gaat dat vaak ten koste van ander eten.

    In het tijdschrift Cell Metabolism beschreef Matthew Gillum van de universiteit van Kopenhagen samen met zijn collega’s hoe de lever na inname van een zoet drankje verdere zoete trek afremt door een signaalhormoon af te geven, FGF-21.

    Dat heeft echter niet altijd het gewenste effect. Om onduidelijke redenen bestaan er meer en minder actieve varianten van dit hormoon; de onderzoekers ontdekten dat mensen met een gemuteerde versie van FGF-21 hun leven lang zoetekauwen waren.

    De onderzoekers zoeken nu naar andere leverhormonen, die onze trek in eiwitten of vetten reguleren.


    ‘Het is op zich logisch dat de lever een centrale rol speelt in metabolische processen,’ vertelt dr. Gillum. ‘Tenslotte kan de lever beter dan de hersenen nagaan hoeveel energie er beschikbaar is en of je beter niet nog een peer kunt nemen.’

    De lever houdt ook de tijd bij. Onlangs beschreven Ulrich Schibler en zijn collega’s van de Universiteit van Genève in het tijdschrift Cell hun onderzoek naar de oscillerende lever. Elke dag zet het orgaan uit en krimpt het weer: daarbij volgt het bij dieren de normale circadiaanse ritmes en het patroon van voedselinname.

    De onderzoekers zagen dat de lever van muizen in het donker bijna anderhalf keer zo groot was als bij daglicht, wat deze nachtdieren ongetwijfeld goed van pas komt.

    Ook kwamen de onderzoekers achter de oorzaak van deze grootteverandering.

    ‘Wij wilden weten of het alleen maar door extra water of extra glycogeen kwam,’ vertelt Schibler. ‘Dat zou nogal saai zijn.’ Maar saai bleek het niet. ‘De samenstelling van de soep waaruit de lever bestaat, blijkt overdag en ’s nachts te verschillen,’ vertelt hij. ’s Nachts produceren muizenhepatocyten veel meer eiwitten, maar overdag wordt er weer evenveel eiwit afgebroken.

    Er zijn aanwijzingen dat eenzelfde extravagante afwisseling van aanmaak en vernietiging van eiwit ook in de menselijke lever plaatsvindt, al is de timing andersom omdat wij nu eenmaal overdag actief zijn.

    De onderzoekers begrijpen nog niet goed waarom de lever uitzet en krimpt, maar Schibler vermoedt dat het te maken heeft met de zware onderhoudstaken van het orgaan.

    Strak reparatieregime

    ‘De lever krijgt allerlei rotzooi binnen,’ vertelt hij. ‘Als sommige componenten daarbij beschadigen, dan moet je die vervangen. Als je alles wat stuk is dagelijks vervangt, blijft je lever gezond.’

    Volgens dr. Grompe dragen hepatocyten door hun extreme plasticiteit bij aan het strakke reparatieregime in de lever.

    Samen met anderen toonde hij aan dat hepatocyten, door hun uitzonderlijke vermogen om meerdere setjes chromosomen te gebruiken terwijl ze normaal werken en zich delen, bijna als immuuncellen functioneren. Ze zijn genetisch zo divers dat ze met bijna elk type vergif dat ze tegenkomen om kunnen gaan. ‘Onze voorouders aten geen gezond gekookt voedsel,’ vertelt Grompe. ‘Ze aten allerlei rotzooi, vaak zelfs bedorven dingen, en in de prehistorie kreeg de lever voortdurend allerlei giffen te verwerken. Dan heb je alle mechanismen die je maar kunt verzinnen nodig om je daaraan aan te passen.’

    Gelukkig wist de lever met die evolutionaire uitdaging om te gaan. Ja, ik heb van alles op mijn lever en ben er trots op ook.

    Auteur: Natalie Angier
    Vertaler: Valentijn van Dijck

    The New York Times
    Verenigde Staten | dagblad | oplage 1.120.402

    De krant der kranten, met als motto ‘All the news that’s fit to print’. Won meer journalistieke prijzen dan enig ander medium.