Tag: longread

  • Gaan de VS het Hongarije van Orbán achterna?

    Gaan de VS het Hongarije van Orbán achterna?

    MAGA-conservatievelingen zijn dol op Viktor Orbán. Maar dankzij hem is Hongarije inmiddels corrupt en verarmd en is de economie gestagneerd. Als Orbáns autoritaire overname als voorbeeld wordt genomen, ziet Anne Applebaum de toekomst van Amerika somber in.

    Sjieke hotels en dure restaurants bepalen tegenwoordig het aanzien van het centrum van Boedapest, een stad die ooit bekendstond om haar vervallen gevels. In het centrum van de stad zijn ook nieuwe monumenten verrezen. Een daarvan, een imitatie van het Vietnammonument in Washington D.C., is een eerbetoon aan het verloren gegane, negentiende-eeuwse Hongaarse Rijk. In plaats van namen van oorlogsslachtoffers staan er namen op van voormalige ‘Hongaarse’ plaatsen – dorpen en steden die nu in Roemenië, Slowakije, Oekraïne of Polen liggen. De in lange granieten muren gegraveerde namen vormen een plechtig eerbetoon met een eeuwig brandende vlam.

    Maar achter de nationalistische kitsch en de toeristische attracties gaat een heel andere realiteit schuil. Hongarije, dat ooit werd gezien als het rijkste land van Centraal-Europa (‘de gelukkigste barak in het socialistische kamp’ zoals het land tijdens de Koude Oorlog werd genoemd), en dat later het Centraal-Europese land was waar investeerders het meeste heil in zagen, is tegenwoordig een van de armste landen, om niet te zeggen hét armste land, van de Europese Unie.

    Orbán in Amerika

    De industriële productie neemt jaar na jaar af. De productiviteit is de laagste in de wijde omtrek. De werkloosheid neemt steeds meer toe. Ondanks alle grote woorden van de regeringspartij over traditionele waarden, krimpt de bevolking. Misschien komt dat doordat jonge mensen geen kinderen willen krijgen in een land waar twee derde van de inwoners het landelijke onderwijssysteem als ‘slecht’ betitelt en waar afdelingen van ziekenhuizen sluiten omdat er zo veel artsen zijn uitgeweken naar het buitenland. Misschien dat getalenteerde mensen niet in een land willen blijven dat al drie jaar op rij als het meest corrupte land binnen de EU wordt gezien. Zelfs de Index van Economische Vrijheid – die wordt gepubliceerd door de Heritage Foundation, de aan MAGA-gelieerde denktank achter Project 2025 – plaatst Hongarije helemaal onderaan de EU-lijst waar het de integriteit van de overheid betreft.

    Toeristen in het centrum van Boedapest merken niets van deze neergang. Net zo min als rechts Amerika, kennelijk. Want hoewel de premier van Hongarije, Viktor Orbán, geen minerale rijkdommen heeft weg te geven en niet over een noemenswaardig leger beschikt, speelt hij een buitenproportionele rol in het politieke debat in Amerika. Tijdens de presidentiële campagne van 2024 had Orbán diverse ontmoetingen met Donald Trump.

    Een Republikeins Congreslid omschreef het land als ‘een van de succesvolste modellen van conservatief bestuur’

    In mei 2022 organiseerde een pro-Orbán-denktank de rechtse Conservative Political Action Conference (CPAC) in Boedapest, en drie maanden later ging Orbán naar Texas om te spreken op de CPAC-conferentie in Dallas. Tijdens de derde editie van CPAC-Hongarije, vorig jaar, omschreef een Republikeins Congreslid het land als ‘een van de succesvolste modellen van toonaangevende conservatieve opvattingen en bestuur’. In een videoboodschap noemde Steve Bannon Hongarije ‘een inspiratiebron voor de hele wereld’. Kevin Roberts van de Heritage Foundation heeft, in weerwil van de analyse die zijn eigen instituut heeft gemaakt van de manier waarop Hongarije wordt bestuurd, het moderne Hongarije geprezen als ‘niet zomaar een model voor moderne staatskunde, maar hét model’.

    Orbáns autocratische overname

    Wat is dit dan voor model, dat zo veel bewondering oogst? Op de eerste plaats heeft het niets van doen met moderne staatskunde. Het is een zeer oude, zeer bekende blauwdruk voor een autocratische machtsovername, die is gehanteerd door zowel rechtse als linkse leiders, van Recep Tayyip Erdoğan tot Hugo Chávez.

    Na Orbáns herverkiezing in 2010 heeft hij stelselmatig ambtenaren vervangen door loyalisten; economische drukmiddelen en regelgeving ingezet om de vrije pers de mond te snoeren; universiteiten hun onafhankelijkheid ontnomen en zelfs een universiteit gesloten; het rechtssysteem gepolitiseerd; en meer dan eens de grondwet aangepast voor zijn eigen electorale gewin. 

    Orbáns autocratische overname is precies waar ze in Amerika zo’n bewondering voor koesteren

    Tijdens de coronaepidemie verleende hij zichzelf noodbevoegdheden, die hij tot op de dag van vandaag heeft gehouden. Hij is openlijk banden aangegaan met Rusland en China, heeft zich op EU-vergaderingen doen gelden als spreekbuis van het Russische buitenlandsbeleid en heeft schimmige Chinese investeerders toegang geboden tot zijn land.

    Deze autocratische overname is precies waar onder meer Bannon en Roberts zo’n bewondering voor koesteren, en het is precies wat ze nu zelf proberen te bewerkstelligen in Amerika. De uitholling van het ambtenarenapparaat is al gaande, de druk op de pers en de universiteiten wordt opgevoerd en er wordt ook al gesproken over grondwetswijzigingen. Maar we horen de pleitbezorgers van deze ideeën zelden over hoe het de Hongaarse economie is vergaan, of de gewone Hongaar, toen die wijzigingen eenmaal waren doorgevoerd. Evenmin kijken ze naar de tegenstellingen tussen Orbáns retoriek en de realiteit van zijn beleid. Orbán heeft het bijvoorbeeld heel veel over het weren van emigranten, maar op zeker moment heeft zijn regering visa verstrekt aan willekeurig welke inwoner van een land buiten de EU, als diegene voor 300.000 euro aan staatsobligaties kocht van geheimzinnige offshorebedrijven.

    Orbán en de oligarchie

    Orbán heeft de mond vol van familiewaarden, al geeft zijn regering per hoofd van de bevolking minder uit aan gezondheidszorg dan welk ander EU-land ook. Hij heeft ook de toegang tot IVF aan banden gelegd. En dan is er nog het beruchte geval van een man die seksueel misbruik van kinderen in tehuizen bleek te hebben toegedekt, maar die Orbán evengoed gratie verleende. 

    Orbán praat ook graag over ‘het volk’, terwijl hij zijn vrijwel absolute macht niet gebruikt om de Hongaarse welvaart te bevorderen maar om nog meer geld toe te spelen aan een klein groepje rijke zakenlieden, van wie sommige familie van hem zijn. In Boedapest worden deze oligarchen soms NER genoemd, of NER-mensen, of NERistani – bijnamen die zijn afgeleid van Nemzeti Együttműködés Rendszere, ofwel het Systeem van landelijke samenwerking, de Orwelliaanse naam die Orbán zijn politieke systeem heeft gegeven – en deze NERistani profiteren direct van hun nauwe banden met de leider.

    Direkt36, een van de weinige overgebleven teams van onderzoeksjournalisten in Hongarije, heeft onlangs een documentaire gemaakt, The Dynasty, waarin onder meer is te zien hoe aanbestedingen voor staats- en EU-contracten vanaf ongeveer 2010 bewust zo zijn opgezet dat Elios Innovatív, een energiebedrijf dat deels in handen is van Orbáns schoonzoon István Tiborcz, de opdrachten in de wacht zou slepen. De EU heeft uiteindelijk 35 contracten onderzocht en in vele daarvan onrechtmatigheden aangetroffen, naast bewijzen van belangenverstrengeling. (In een verklaring uit 2018 zei Elios dat hij alle wet- en regelgeving had nageleefd, wat ongetwijfeld waar is; het punt van dit systeem is nu juist dat het allemaal legaal is gemaakt.)

    Lőrinc Mészáros, ooit de rijkste man van Hongarije, heeft zijn rijkdom toegeschreven aan ‘God, geluk en Viktor Orbán’

    Dit is slechts een van de vele verhalen die Hongaren elkaar vertellen, maar niet in het openbaar. The Dynasty gaat ook over het Kisfaludy Tourism Development Programme, dat het toerisme diende te bevorderen en daartoe 316 miljard Hongaarse forinten (860 miljoen dollar) aan subsidies mocht verdelen. Twee derde daarvan ging naar 0,5 procent van de aanvragers; bijna een vijfde ging naar projecten waar Tiborcz iets mee van doen had, of mee van doen zou krijgen.

    Niet dat Tiborcz de enige is die zich mag verheugen in de vrijgevigheid van de overheid. Lőrinc Mészáros, ooit de rijkste man van Hongarije, een gasinstallateur die later ondernemer is geworden, en tevens een oude vriend van de premier, heeft zijn rijkdom ooit toegeschreven aan ‘God, geluk en Viktor Orbán.’ Andere gunstelingen komen en gaan, al naar gelang Orbáns grillige voor- en afkeuren. Een Hongaarse zakenman zei ooit tegen me dat ‘je kunt merken wie in de gunst is en wie niet door te kijken welke ondernemingen floreren. Als je in de gunst bent, groeit je bedrijf. Als je eruit ligt, zal je bedrijf krimpen. Dat is binnen een jaar of twee merkbaar.’

    Orbán en de ‘onvoorstelbare successen’

    Dergelijke vormen van corruptie zijn, zoals gezegd, meestal legaal omdat de wetten, contracten en aanbestedingsregels zo zijn opgesteld dat die ruimte er is. En zelfs als bepaalde activiteiten illegaal zouden zijn, zouden door de overheid gecontroleerde aanklagers geen onderzoek instellen. De corruptie vindt plaats op een dermate grote schaal dat de rest van de economie erdoor wordt verstoord. De Hongaarse zakenman en een Hongaarse econoom met wie ik heb gesproken – en die beiden absoluut anoniem wilden blijven, uit angst voor represailles – hadden onafhankelijk van elkaar berekend dat NERistan zo’n twintig procent van de Hongaarse economie uitmaakt.

    Dat wil zeggen, zo legde de econoom me uit, dat twintig procent van de Hongaarse bedrijven niet draait ‘op basis van marktwerking, niet op basis van verdiensten, maar feitelijk op basis van loyaliteit.’ De bedrijven hebben geen normaal personeelsbeleid en ze gebruiken geen echte businessmodellen, omdat ze niet zijn opgezet om efficiënt te zijn en winst te maken, maar om de kleptocratie te faciliteren – het doorsluizen van overheidsgeld naar de eigenaars van de bedrijven.

    Het Sovereignty Protection Office is een sinister orgaan dat onafhankelijke Hongaarse organisaties intimideert en zwartmaakt

    Niet dat het regime ooit zal toegeven dat de oligarchie een rol speelt binnen het systeem, of zelfs maar zal onderkennen dat Hongarije mogelijk aan de vooravond staat van een structurele crisis. Een andere Hongaarse econoom vertelde me dat Orbán altijd ‘een stralende toekomst’ voorspelt, met ‘successen, onvoorstelbare successen.’

    ‘Schenk ons alstublieft uw vertrouwen,’ zei Orbán begin 2023 tijdens zijn jaarlijkse toespraak. ‘Gelooft u mij: Tegen het einde van dit jaar zal de inflatie niet langer dubbele cijfers bedragen.’ Maar in 2023 bedroeg de jaarlijkse inflatie maar liefst dik 17 procent. In 2024 voorspelde de regering een groei van 4 procent; de werkelijkheid was 0,6 procent. Wie met tegengeluiden komt, zal vermoedelijk nauwelijks gehoord worden. Onafhankelijke economen worden zelden gevraagd in televisieprogramma’s en ze komen ook nauwelijks aan bod in de verschillende door de regeringspartij gecontroleerde media.

    Orbáns onderdrukking

    In februari 2024 heeft het regime het Sovereignty Protection Office in het leven geroepen, een sinister orgaan dat onafhankelijke Hongaarse organisaties intimideert en zwartmaakt. Sinds de Amerikaanse verkiezingen en de aanval op USAID heeft deze dienst haar inspanningen verdubbeld. De dienst richt zijn pijlen onder meer op de Hongaarse tak van Transparency International, de anticorruptieonderzoeksgroep, en op het portal voor onderzoeksjournalistiek Atlatszo.hu – en op willekeurig welke instelling die de waarheid zou kunnen vertellen over hoe het land werkelijk functioneert.

    Maar voor wie bereid is te kijken is die waarheid overal zichtbaar, aangezien de gunstelingen van dit corrupte systeem er geen enkel probleem mee hebben om te pronken met hun rijkdom. Toen ik tegen een Hongaarse vriend begon over alle glimmende hotelgevels in de binnenstad van Boedapest, snoof hij: ‘Ja, wat wil je, daar wonen al die NER-lui. Die willen dat alles blinkt.’ Bovendien hebben ze zelf een groot deel van die hotels in bezit. In The Dynasty, de documentaire, zitten ook beelden van de Hongaarse elite die feest in clubs en paleizen. De film is binnen een maand meer dan 3 miljoen keer bekeken, wat veel is voor een land met 9,6 miljoen inwoners. In de duizenden reacties op YouTube worden de Direkt36-journalisten bedankt dat ze de ‘echte waarheid’ hebben getoond, die nergens anders te zien is.

    Hongarije is in veel opzichten haast het tegenovergestelde van Amerika: het land is klein, arm en homogeen. Maar de film riep bij mij een angstig voorgevoel op. Terwijl Elon Musk, die door de overheid is ingehuurd, ons ambtenarenapparaat ontmantelt en beslissingen neemt over de ministeries die hem reguleren; terwijl de FBI en het ministerie van Justitie worden overgenomen door partizanen die nooit hun collega’s zullen vervolgen voor corruptie; terwijl inspecteurs-generaal worden ontslagen en wetgeving over belangenverstrengeling aan de laars wordt gelapt, tolt Amerika in sneltreinvaart richting Hongaars populisme, Hongaarse politiek en een Hongaars rechtssysteem. Dat betekent ook dat ons Hongaarse stagnatie, Hongaarse corruptie en Hongaarse armoede staan te wachten.

  • Wat de nummers met een miljard streams ons vertellen over de muzieksmaak van nu

    Wat de nummers met een miljard streams ons vertellen over de muzieksmaak van nu

    Met meer dan 500 nummers toont Spotify’s Billions Club welke hits wereldwijd de meeste streams trekken. Toch ontbreken opvallend veel grote namen. The Guardian onderzoekt hoe moderne hits worden geboren – en waarom sommige supersterren het afleggen tegen virale TikTok-deuntjes.

    In 2011 woonden Jacob Rubeck en Nick Rattigan in een kelder in Reno, Nevada en wilden een band starten. Op een middag bedacht Rubeck een dartel Stonesachtig gitaarrifje waar Rattigan vervolgens een melodie en tekst op bedacht en Surf Curse’s ‘Freaks’ was geboren. ‘We hebben het in een half uur geschreven,’ zegt de zanger.

    Freaks, een pakkend nummer over vervreemding en verlangen, kwam uit in 2013 en werd een denderend hoogtepunt van hun liveoptredens maar de buitenwereld hield zich er niet mee bezig, tot het uit het niets werd ontdekt door vele TikTokgebruikers. De spotify-streams rezen de pan uit en uiteindelijk bereikte het nummer een indrukwekkende mijlpaal. In tegenstelling tot Bob Dylan, Bruce Springsteen, Pink Floyd en Prince heeft Surf Curse wel een plek weten te bemachtigen in Spotify’s Billions Club, de playlist waar alle nummers met meer dan een miljard streams in komen te staan. Ze weten niet zo goed wat ze ermee moeten.

    ‘Ik had een soort oplichterssyndroom,’ zegt Rattigan. ‘Het is onecht. Ik heb het voor zover mogelijk weten te negeren.’ Rubeck voegt toe: ‘Soms snap ik het en soms weer niet. Ik vind het fijn dat jonge muzikanten kunnen zien dat ook een indie-rockband uit Reno, Nevada dit kan bereiken – maar het is ook absurd dat het gebeurd is. Verdien je het nou echt om naast vijftig, zestig jaar oude klassiekers te staan?’

    Fascinatie

    Ik raakte laatst gefascineerd door de Billions Club-playlist en wat het ons leert over populariteit in het streamingtijdperk. One Dance van Drake werd in oktober 2016 het eerste nummer met een miljard streams op Spotify, maar de Billions Club werd in juni 2021 pas aangemaakt, met 150 nummers. Forbes noemde de lijst ‘het nieuwe klassensysteem’ van de muziek, hij is nog steeds vrij exclusief. Op 16 januari 2025 stonden er 857 nummers in de lijst, waarvan er 131 ook de Two Billions Club, en 17 de Three Billions Club hebben bereikt. De Four Billions Club is een intieme aangelegenheid, met enkel Blinding Lights van The Weeknd en Ed Sheeran’s Shape of You. Spotify zet de clubs ook in voor marketing: onlangs publiceerde Spotify een gefilmde versie van het eerste Billions Club Live-optreden met the Weeknd, om te vieren dat hij als eerste 25 nummers in de lijst heeft (inmiddels heeft hij er 26 [vert: inmiddels alweer 27]). 

    Voor een groot deel van de populaire muziekgeschiedenis was het onmogelijk om de populariteit van nummers goed in kaart te brengen. In de top 40 kon je per week zien welke singles het best verkochten, maar er was geen zicht op of ze het lang uithielden. Met albumverkoopcijfers had je enige kijk op levensduur, maar niet op welke nummers het meest werden gedraaid. Klassieke rock- en zogeheten ‘adult contemporary’-radiozenders hadden een canon opgebouwd, maar de enige directe aansturing door luisteraars was in verzoekprogramma’s. Pas in de jaren 2010 werd het door de doorbraak van transparante streamingdata mogelijk om direct te bekijken waar de wereld precies naar luistert. 

    Spotify is hierbij geen omstander, maar een facilitator. Door obscure suggestiealgoritmen, samengestelde playlists en functies waarmee artiesten tegen betaling worden gepromoot, speelt het platform geen neutrale rol in de moderne muzikale canon. Bij de openbare streamingcijfers komen ook problemen kijken – ze nodigen vaak uit tot conflict tussen superfans of ze worden gebruikt om sterren te vernederen als ze onderpresteren. Toch is Spotify de marktleider en zijn deze statistieken dus de beste benadering van de publiekssmaak in een versplinterd internettijdperk. 

    Als je enkel uitgaat van de Billions Club zou je een aardig vertekend beeld krijgen van de popgeschiedenis

    De Billions Club groeit steeds sneller, en hij is in de laatste anderhalf jaar zelfs in lengte verdubbeld. Naarmate er meer nummers bijkomen worden er steeds meer opvallende gaten opgevuld, maar het blijft een gekke lijst; veel van de bekendste popliederen – zoals Imagine, Jolene, Blue Monday en Get Ur Freak On – staan er nog niet in. De Beatles, Rolling Stones, Led Zeppelin, U2 en Abba zijn allemaal maar één keer vertegenwoordigd. Michael Jackson, wiens Thriller het meest verkochte album ooit is, heeft er maar twee, en er staan maar twee Motown-nummers in. Imagine Dragons heeft meer nummers dan al deze artiesten bij elkaar.

    Als je enkel uitgaat van de Billions Club zou je een aardig vertekend beeld krijgen van de popgeschiedenis. Madonna zou bijvoorbeeld alleen maar bekendstaan als gastartiest op Popular van The Weeknd; Stevie Wonder enkel als sample op een nummer van Coolio; en Bob Dylan is slechts degene die een Adèle-hit heeft geschreven. Beyoncé en Jackson zouden minder bekend zijn dan de Zweedse zangeres Zara Larsson; Radiohead en REM zouden minder invloed hebben gehad op de rockgeschiedenis dan Måneskin, de Italiaanse Eurovisiewinnaars uit 2021. 

    ‘Als ik zie dat een lied als Bridge Over Troubled Water de miljard niet heeft gehaald, voelt dat pijnlijk,’ zegt Patrick Watson, signer-songwriter uit Quebec, lachend. Zijn lied Je Te Laisserai des Mots heeft onlangs als eerste Franstalige nummer een miljard streams bereikt. Hij heeft het geschreven voor de film Mères et Filles uit 2009, en het is een tere samenstelling van piano, cello en Franse zwijmelzang. ‘Mijn bekendste nummers gaan me vaak het minst aan,’ zegt Watson. ‘Ik dacht: hier gaat niemand naar luisteren. En ik had jarenlang gelijk.’ Voordat het op TikTok razend populair werd, had het maar een miljoen streams. ‘Die getallen kan ik niet omvatten,’ vervolgt Watson. ‘Ik waardeer het, maar ik kan het moeilijk als een echte prestatie toe-eigenen.’ 

    Houdbaarheidsdatum

    De voornaamste reden dat de cijfers zo vreemd verdeeld zijn is dat Spotifygebruikers vooral een jonge smaak hebben; meer dan driekwart van de nummers uit de playlist zijn uitgekomen na 2011, het jaar dat Spotify in de VS uitkwam. Naast The Weeknd zijn de populairste artiesten Ariana Grande, Drake, Bad Bunny en Justin Bieber. Het album dat het meest op de playlist voorkomt is Sour van Olivia Rodrigo, met zeven nummers. De grootste veteranen zijn Coldplay en Eminem, die elk twaalf nummers hebben over een periode van twintig jaar. (Van alle nummers vóór 2011 is Yellow van Coldplay het meest beluisterd.) Daar tegenover staat XXXTentacion, de rapper uit Florida die in 2018 op twintigjarige leeftijd is vermoord, die in een periode van dertien maanden maar liefst tien miljardennummers wist uit te brengen. De aanwezigheid van Tones & I, Gotye en Lilly Wood and The Prick in de lijst laat zien dat de one hit wonders de wereld nog niet uit zijn. 

    Maar dit was allemaal te verwachten. Het wordt pas echt interessant als nummers die voor het streamingtijdperk uitkwamen toch een plek op de lijst weten te veroveren. De enige drie van voor 1961 zijn Kerstnummers, die geen houdbaarheidsdatum hebben. Maar wie had ooit gedacht dat volgens het Spotifypubliek de populairste band van de jaren zestig, met drie van de dertien nummers uit het decennium, Creedence Clearwater Revival is? Of de op drie na grootste hit uit de jaren negentig het nummer Iris, de gepijnigde powerballad van de Goo Goo Dolls?

    Soms komt de Billions Club overeen met traditionele populariteit. De grootste nummers uit de twintigste eeuw zijn Bohemian Rhapsody van Queen (de op twee na bestverkochte single in het Verenigd Koninkrijk) en Every Breath You Take van The Police (officieel het meest gespeelde radionummer ooit). Legendarische albums als Rumours van Fleetwood Mac (1977), Appetite for Destruction van Guns ’n Roses (1987) en Californication van de Red Hot Chili Peppers (1999) presteren nog steeds, met elk drie nummers op de lijst. Het is opvallend dat 481 nummers drie tot vier minuten duren, de welbekende ideale radiolengte.

    Jonge luisteraars verwerken het verleden chaotisch, en chronologie en context raken vaak verdraaid

    Maar jonge luisteraars verwerken het verleden chaotisch, en chronologie en context raken vaak verdraaid. Rock (en dan vooral Amerikaanse rock) leeft opvallend lang door, van AC/DC tot nu-metal; pop-rockhits van rond de millenniumwisseling zoals All-Star van Smash Mouth en The Middle van Jimmy Eat World staan naast atypische Amerikaanse doorbraken van Radiohead (Creep) en Blur (Song 2). 

    Toch komen veel giganten van de popmuziek tekort als ze buiten hun historische context worden geplaatst; Do They Know It’s Christmas?, Candle in the Wind ’97, (Everything I Do) I Do It For You en Blurred Lines, ze zijn allemaal minder populair dan All I Want door de Ierse Kodaline, die in 2013 op nummer 67 kwam. 

    Net als bij alle andere muziekplatforms – zoals de radio of MTV – kunnen artiesten gebruikmaken van de systematische voorkeuren van Spotify. Artiesten weten op twee contrasterende manieren – met pakkende rapnummers van twee minuten of juist met ‘gedempte, standaard-tempo, melancholische’ achtergrondgerichte nuttigheidsmuziek die Spotify-criticus Liz Pelly ‘Spotifycore’ noemt –de afgeleide online luisteraar te bereiken. Maar dit fenomeen wordt niet in de miljardenclub weerspiegeld: telkens als ik een naam tegenkwam waar ik nooit van had gehoord bleek die plek op de lijst een verklaring te hebben in de buitenwereld. 

    TikTok

    Ten eerste brengen de wereldwijde luistercijfers de grootste regionale hits in kaart, met name Spaanstalige liederen. Gata Only, een reggaeton-hit van de Chileense FloyyMenor en Cris MJ, domineerde deze zomer Latijns-Amerika en continentaal Europa, maar heeft de Top 40 in het Verenigd Koninkrijk volledig gepasseerd. Een andere factor komt ook snedig in het nummer voor: ‘het ritme van de TikTok.’

    Tijdens de lockdown in 2020-21 werd het videoplatform een brandhaard voor opvallende obsessies met oude en nieuwe nummers, die compleet losstond van de gebruikelijke promotie- en radiowereld. TikTokhits worden aan Spotify’s redactieplaylists toegevoegd en opgepikt door het algoritme, en er ontstaat een sneeuwbaleffect. Dit verklaart een aantal opmerkelijke leden van de Billions Club, zoals jonge artiesten met namen die klinken als stukjes van automatisch gegenereerde wachtwoorden (d4vd, JVKE) en indie-rockalbums die jaren na dato opeens van de grond komen, zoals Lovers Rock van TV Girl (2014), Space Song van Beach House (2015) en Apocalypse van Cigarettes After Sex (2017). Dit is soms wat desoriënterend. Tegen de tijd dat The Walters’ bittere, dromerige I Love You So (2014) zeven jaar later een hit werd, had de band uit Chicago er al een punt achter gezet en moesten ze de handen vlug weer ineenslaan. 

    De meeste artiesten kunnen met streaming geen brood verdienen en de openbare tellers

    die op Spotify laten zien hoe vaak een nummer beluisterd is zijn soms ontmoedigend. In de onderbetaalde middenklasse van de streameconomie is een miljardennummer dus een lot uit de loterij. Dankzij Freaks’ immense populariteit kreeg Surf Curse eindelijk een platencontract en ging het financieel voor de wind. 

    ‘Mensen willen graag verdrietig zijn. En als je verdrietig bent wil je je niet eenzaam voelen’ 

    ‘Het is toverij,’ zegt Rattigan. ‘Wij hebben nog geluk dat het hele lied bekend is geworden. Sommigen hebben maar vijftien seconden.’ Hij heeft een ouderwets indie-rockachtig vermoeden over hoe hij het klaar heeft weten te spelen. ‘Een van de redenen dat een tien jaar oud nummer het zo goed doet is dat het gemaakt is zonder enige verwachting dat het in die sferen zou belanden.’

    Liedjes barsten op TikTok uit hun voegen omdat ze goed van pas komen: structureel (op een dramatische beat-drop kan je goed monteren) maar ook emotioneel. Het is dan wel een nieuw platform, maar de aantrekking tot indienummers van bands zoals Cigarettes After Sex of Beach House is iets fundamenteels; in de jaren zestig zwijmelden ze ook al over doo-wop en meidengroepen. Nummers als Creep van Radiohead of het treurige Stick Season, Noah Kahan’s nummer 1-hit van het Verenigd Koninkrijk in 2024, vormen de achtergrondmuziek van puberliefde en gebroken harten, beladen met de wanhopige klanken van de onbeantwoorde liefde. Mijn dochter zegt dat ze om veel van die nummers heeft gehuild. ‘Ze zijn zo populair omdat je er iets bij voelt,’ zegt ze. ‘Mensen willen graag verdrietig zijn. En als je verdrietig bent wil je je niet eenzaam voelen.’ 

    Een van haar standaard-tranentrekkers is Watsons miljardenstreamer, die een soort emotioneel Esperanto is geworden omdat het op bijna alle narigheid toepasbaar is. ‘Tijdens Covid wilden mensen volgens mij iets simpels dat ze kon troosten,’ zegt Watson. ‘Er zitten geen toeters en bellen aan.’ Er is weinig context, en hoewel dit voor promotie weinig helpt ligt daar de kracht van het nummer. ‘Vaak gaat muziek gepaard met een gezicht op een aanplakbiljet. Misschien voelt dit meer alsof iemand voor je zingt die helemaal niet bestaat.’

    Ondoorgrondelijk

    Watsons op een na grootste nummer, To Build a Home (met het Cinematic Orchestra), was populair geworden omdat het op TV en in films voorkwam, en daarmee gaat een nummer snel viraal. Kate Bush en The Clash waren zonder Stranger Things nooit in de Billions Club gekomen. Florence + The Machine’s Dog Days Are Over heeft zijn plaats aan de Guardians of the Galaxy te danken, en dankzij herhalingen van Friends is With or Without You het enige U2-nummer in de lijst. 

    Nog even terug naar Iris van de Goo Goo Dolls. Het succes van dit nummer komt door meerdere factoren: dit melodramatische liefdesnummer is voor de film City of Angels geschreven, vervolgens in 1998 op de radio afgefakkeld, in 2011 opnieuw leven ingeblazen door The X Factor, in 2021 door TikTok herontdekt, en vervolgens kwam het vorig jaar prominent in de film Deadpool & Wolverine voor. Mysterie opgelost. 

    Toch is het bevredigend hoe ondoorgrondelijk megapopulariteit nog steeds is. Een nummer kan wel vaart krijgen door een TikTokrage of als het op TV komt en vervolgens kan het in Spotify’s algoritmecyclus terecht komen, maar het zal de miljarden niet halen zonder enorm veel mensen die het oprecht keer op keer willen luisteren. 

    ‘Ik besef nu: een goed nummer is gewoon een goed nummer,’ zegt Rubeck. ‘De oorwurm bestaat nog.’ Ondertussen hoort Watson vaak van fans dat Je Te Laisserai des Mots ze door moeilijke tijden heeft geholpen. ‘Het is ongelooflijk om op zo’n grote schaal een bijdrage te kunnen leveren,’ zegt hij. ‘Dat hou ik vast. De rest maakt mij niets uit.’

  • Hoe onderzoek je de zeestroming bij Antarctica als het ijs meters dik is? Met een zeehond

    Hoe onderzoek je de zeestroming bij Antarctica als het ijs meters dik is? Met een zeehond

    In de Antarctische Weddellzee verhindert een ijsbarrière dat gletsjers terugstromen in de oceaan. Maar hoelang houdt die het nog uit? Een team van wetenschappers onderzocht het met medewerking van de bewoners van Antarctica.

    Hoe onderzoek je zeestromingen op plekken waar de oceaan meestal bedekt is met zulke dikke ijsschotsen dat het zelfs voor ijsbrekers moeilijk wordt? Horst Bornemann, een dierenarts aan het Alfred Wegener Instituut voor polair en zeeonderzoek (AWI) in Bremerhaven, heeft daarvoor een blaaspijp nodig met een verdovingspijl, een minisensor van slechts 600 gram met een satellietzender en een beetje tweecomponentenlijm. Én een geschikte zeehond. 

    In de ochtend hebben hij en zijn collega Mia Wege van de Universiteit van Pretoria aan de hand van satellietbeelden een gebied met ijsschotsen uitgekozen dat ze nu vanuit de lucht verkennen. ‘Robben op drie uur!’ zegt Bornemann, die vooraan naast de piloot het beste uitzicht heeft op de Weddellzee. De helikopter vliegt een flauwe bocht naar rechts en kantelt licht. Op de achterbank kijkt Wege door een verrekijker om de dieren die op het ijs dutten te determineren. ‘Twee krabbeneters,’ zegt ze met een wegwerpgebaar. De meest voorkomende robbensoort van Antarctica is te klein voor de zender en blijft meestal dicht bij het wateroppervlak. De piloot draait weg en vliegt naar de volgende ijsschol.

    Ze moeten een weddellrob zien te vinden – die soort is groter en jaagt tot op vele honderden meters diepte op vissen

    Ze moeten een weddellrob zien te vinden – die soort is groter en jaagt tot op vele honderden meters diepte op vissen. Met hulp van dat dier willen de onderzoekers belangrijke oceanografische data verzamelen in een onderzeese kloof die het continentaal plat in de Weddellzee doorsnijdt. Achter op de kop van het dier moet een sensor geplaatst worden die tijdens de duik het zoutgehalte en de temperatuur meet en de waarden via een satelliet doorgeeft wanneer het dier bovenkomt om adem te halen. Maar vandaag is hun zoektocht niet succesvol. Na drie dozijn krabbeneters maar geen weddellrob moet de helikopter terugkeren naar het schip omdat de brandstof begint op te raken.

    Kwetsbaar

    Beide robbenexperts maken deel uit van een expeditie van het AWI, die in de late Antarctische zomer van 2021 met de ijsbreker Polarstern tot in de Weddellzee is doorgedrongen, de grootste zee aan de rand van de zuidelijke oceaan die Antarctica omgeeft. De centrale vraag bij deze expeditie is: hoe kwetsbaar is het zogeheten Filchner-Ronne-ijsplateau, een enorme drijvende ijsplaat in het zuiden van de Weddellzee, als gevolg van de klimaatverandering? De honderden meters dikke ijsplaat bedekt bijna 450.000 vierkante kilometer, ongeveer de oppervlakte van Zweden, en wordt gevoed door gletsjers uit Oost- en West-Antarctica.

    Polarstern Expedition Weddell Sea TimK 008
    © Tim Kalvelage

    Tot op heden leek deze bevroren vesting onaantastbaar, dankzij zware koude watermassa’s die op het vlakke continentale plat in de Weddellzee circuleren. Die plaat is de onderzeese verlenging van de Antarctische landmassa. ‘De koude watermassa’s verhinderen dat warmer water uit de diepte van de open oceaan onder het Filchner-Ronne-ijsplateau stroomt,’ legt Hartmut Hellmer uit tijdens de vaart naar het onderzoeksgebied. Hij is fysisch oceanograaf bij het AWI en expeditieleider.

    De koudwaterbarrière beschermt het ijs van de plaat voor wegsmelten en verhindert tegelijkertijd het afglijden van de aangrenzende gletsjers in de oceaan. Metingen in de regio laten echter zien dat warmer water uit de diepzee af en toe door een scheur in de diepzeebodem, de Filchner-sleuf, op het continentale plat plenst. Het warme water heeft een hoger zoutgehalte dan het oppervlaktewater en is daardoor compacter. Via die sleuf vloeit het vlak bij de bodem naar de rand van de ijsplaat toe.

    Tijdelijk fenomeen

    ‘Wij willen uitzoeken of het een tijdelijk fenomeen is of dat er zich een trend aftekent,’ zegt Hellmer. Computersimulaties wijzen erop dat de koudwaterbarrière als gevolg van klimaatverandering op de lange termijn wel eens zou kunnen instorten en een smeltproces onder het ijs op gang zou kunnen brengen dat niet meer te stoppen zou zijn. Daardoor zou het continentale ijs van de gletsjers sneller wegvloeien en de zeespiegel verder stijgen. Bovendien zouden hierdoor een van de motoren van de mondiale circulatie in de oceanen en de opname van koolstof in de diepzee – belangrijk voor de daling van CO2 in de atmosfeer – worden afgeremd.

    IJsplaten steken als platte uitlopers van de Antarctische ijsmassa, die van het binnenland naar de kust schuift, op sommige plekken honderden kilometers de zee in. Steeds weer breken daar reusachtige platte ijsbergen van af. Driekwart van het continent van Antarctica is omgeven door ijsplaten; ze maken 12 procent uit van de door gletsjers bedekte vlakte van Antarctica. Hun massa bevindt zich grotendeels onder water. Contact met de zeebodem hebben ze alleen op plekken waar de bodem zich verheft.

    In de afgelopen dertig jaar heeft Antarctica ongeveer 3 biljoen ton ijs verloren

    IJsplaten remmen de gletsjers af en daarmee het ijsverlies van de Antarctische ijskap. Tegelijkertijd zijn ze de achilleshiel ervan: als ze smelten of breken, komt er meer continentaal ijs in de oceaan. In de afgelopen dertig jaar heeft Antarctica ongeveer 3 biljoen ton ijs verloren, vooral aan de westelijke kant. De jaarlijkse verliescijfers zijn in dezelfde periode verdrievoudigd.

    Polarstern Expedition Weddell Sea TimK 002
    © Tim Kalvelage

    Door het verdwijnen van de ijsplaten verliest Antarctica steeds meer massa en draagt op die manier meer bij aan de stijging van de zeespiegel. Prominente voorbeelden zijn het verval van de naast elkaar gelegen Larsen-ijsplaten A (1995) en B (2002) in het oosten van het Antarctische schiereiland, evenals de aanhoudende terugtrekking van twee gletsjers die in het Amundsenmeer in West-Antarctica uitmonden: Pine Island en Thwaites. Deze zijn verantwoordelijk voor 8 procent van de zeespiegelstijging. De gletsjers worden teruggedrongen door relatief warm diepzeewater uit de Antarctische circumpolaire stroom, dat steeds vaker op het continentale plat komt. Bovendien stroomt er ook steeds warmer water onder de ijsplaten, omdat de temperaturen in de circumpolaire stroom toenemen, zoals bijna overal in de oceaan.

    Kantelpunt

    Wetenschappers vrezen dat delen van de ijskap van West-Antarctica in de nabije toekomst een kantelpunt kunnen bereiken en op den duur volledig wegsmelten. Een actueel onderzoek naar de stabiliteit van de ijsplaten in het vakblad The Cryosphere ziet weliswaar nog geen tekenen dat het al zover is. Maar een onomkeerbare terugtrekking van de ijskap zou al bij actuele klimaatcondities mogelijk zijn, schrijven de onderzoekers. Want het ijs ligt in West-Antarctica grotendeels onder de zeespiegel.

    Bovendien loopt de ondergrond van de kust waarop veel gletsjers rusten landinwaarts af. Dat maakt ze bijzonder kwetsbaar voor warmere watermassa’s. Als die onder de ijsplaten doordringen tot waar ze contact maken met de zeebodem, dan vreten ze zich geleidelijk steeds dieper onder de gletsjers, zodat steeds meer ijs blootgesteld wordt aan warmte.

    IJsplateau

    Het Filchner-Ronne-ijsplateau bedekt 449.000 vierkante kilometer in de zuidelijke Weddellzee, net niet helemaal de oppervlakte van Zweden. De drijvende ijsplaat heeft na de Ross-ijsplaat de grootste oppervlakte van alle ijsplaten van Antarctica en het grootste volume. Hij is gemiddeld 700 meter dik; waar hij grenst aan het vasteland zelfs meer dan 1500 meter.

    Verdeeld over Duitsland zou het ijs optorenen tot 1 kilometer hoogte. In het noorden worden het oostelijke Filchner-deel en het westelijke Ronne-deel van elkaar gescheiden door het in het ijs ingesloten Berkner-eiland. De rand van de ijsplaat, die als een steile witte wand uit de zee oprijst, strekt zich uit over ongeveer 800 kilometer: van Oost-Antarctica tot het Antarctische schiereiland.

    Vervolgens trekken de gletsjers zich terug van de kust en glijden tegelijk sneller naar de oceaan.  Zoals de Pine Island- en de Thwaites-gletsjer. Alleen al deze twee gletsjers zouden de wereldzeeën in de komende eeuwen meer dan een meter kunnen laten stijgen. Een soortgelijk lot zou de gletsjers achter het Filchner-Ronne-ijsplateau kunnen bedreigen, ook daar loopt de ondergrond op veel plekken landinwaarts af. Tot nu toe behoedt de koudwaterbarrière op de Weddellzeeplaat het ijs voor smelten. Maar zal deze het in de toekomst houden? Meetinstrumenten die poolonderzoekers uit Duitsland, Frankrijk en Noorwegen op de zeebodem verankerd hebben, moeten deze vragen beantwoorden. 

    De watertemperatuur bedraagt -1,8 graden Celsius, het punt waarop zeewater bevriest

    Tijdens de expeditie met de Polarstern willen ze de instrumenten bergen om de batterijen te verwisselen en de data veilig te stellen. Maar ze moeten zich haasten: in de zuidoostelijke Weddellzee wordt tegen het einde van de zomer al nieuw zee-ijs gevormd. Binnenkort zullen de instrumenten en de schat aan gegevens door het ijs ingesloten worden. 

    ‘De schotsen zijn hier dik, die moeten we eerst verpulveren zodat de drijflichamen aan de oppervlakte komen,’ zegt kapitein Stefan Schwarz op de brug. Waar de verankering drie jaar geleden werd aangebracht, drijft dicht pannenkoekenijs – zo noemen ze pas gevormd zee-ijs dat uit min of meer ronde schotsen bestaat. De watertemperatuur bedraagt -1,8 graden Celsius, het punt waarop zeewater bevriest.

    Polarstern Expedition Weddell Sea TimK 006
    © Tim Kalvelage

    Nadat de Polarstern meerdere rondjes heeft gevaren, stuurt een hydrofoon een akoestisch signaal naar de verankering en maakt de kabel met de instrumenten en de drijflichamen los van het ankergewicht. De onderzoekers wachten in spanning af. Maar aan de oppervlakte is niets te zien, de verankering lijkt vast te blijven zitten onder het ijs. Schwarz neemt het roer over en schuift met het schip de brokstukken opzij. De manoeuvre slaagt, even later duiken vier rode ballen van kunststof naast het schip op.

    Meer dan een dozijn verankeringen staan er intussen op de zeebodem van de Weddellzeeplaat en op de helling van het continent. Op verschillende dieptes registreren ze het hele jaar door het zoutgehalte en de temperatuur, en ook stroomsnelheid en stroomrichting. De eerste werden door het AWI in 2013 geïnstalleerd in de Filchner-sleuf. De onderzoekers waren opgeschrikt door een studie die expeditieleider Hartmut Hellmer in 2012 met collega’s in het vakblad Nature had gepubliceerd: ‘We hebben toen het eerste computermodel voor heel Antarctica ontwikkeld waarin ook ijsplaten waren meegenomen,’ zegt hij. ‘In onze modelstudie schoot in een pessimistisch klimaatscenario in het jaar 2070 de smeltsnelheid onder het Filchner-Ronne-ijsplateau plotseling omhoog.’

    De resultaten van die studie waren een wake-upcall, zegt Hellmer. In de computersimulaties stroomde in de tweede helft van de 21e eeuw warmer water uit de diepte door de Filchner-sleuf onder de ijsplaat. Toen in 2016 de eerste data van de verankerde instrumenten werden uitgelezen, pasten de meetwaarden bij de voorspellingen van het model: in de zomer en herfst stroomde er soms warmer water op de Weddellzeeplaat. Maar het drong slechts door op het noordelijk deel van het continentale plat, dat vrij is van plaatijs. In 2017 stroomde het warme water zelfs het hele jaar door daarheen, zoals de volgende registraties van de verankeringen lieten zien.

    Weddellgyre

    Het warmere water uit de diepte van de Weddellzee komt uit de Antarctische circumpolaire stroom, die Antarctica omgeeft. Die voedt de Weddellgyre, en de zuidelijke arm daarvan vormt een kuststroming langs de continentale helling. Boven de warmwaterlaag in het diepe Weddellbekken bevindt zich een dikke laag van honderden meters koud, zoutarm water die ook het continentale plat bedekt. Daarom komt het zwaardere water uit de diepte maar moeilijk over de vlakke rand van de plaat heen. Maar de Filchner-sleuf, die tot ver onder de ijsplaat loopt, biedt het water uit de diepte een toegang. De stroming vergemakkelijkt bovendien de opwarming van de oceaan, ze verschuift de grens tussen het warme en het koude water naar boven.

    Dat de warmte tot op heden het Filchner-Ronne-ijsplateau in het zuiden nog niet bereikt heeft, heeft te maken met de vorming van het zee-ijs en de circulatie op het continentale plat. Samen scheppen ze een tot nu toe ondoordringbare barrière van zeer koude, zoutrijke en daardoor bijzonder zware watermassa’s vlak bij de bodem. Daar zoekt de expeditie naar. Regelmatig laten de onderzoekers op de Polarstern een meetsonde zakken in de diepte van de plaat. Op het beeldscherm kunnen ze volgen hoe de temperatuur in de onderste waterlagen afneemt en het zoutgehalte naar de bodem toe toeneemt. Soms worden ze bij hun werk vergezeld door keizerpinguins, die rond het schip jagen en uit de zee opschieten om op hun buik te landen op de ijsschotsen.

    Robben 

    Horst Bornemann en Mia Wege rekenen bij hun onderzoek op de medewerking van de bewoners van Antarctica. Terwijl vanaf het schip instrumenten in het water zakken, vliegen zij met de helikopter naar het zee-ijs om Weddellrobben uit te rusten met zendertjes. Die moeten veranderingen van de watermassa’s helpen begrijpen. Zojuist zijn de onderzoekers na een excursie op het ijs uitgeput weer geland op de Polarstern.

    ‘Vandaag hebben we twee Weddellrobben van zenders voorzien, een wijfje van meer dan 400 kilo en 3 meter lang en een kleiner mannetje,’ zegt Bornemann. De dieren lagen op een grote zee-ijsvlakte bij een ijsplaat in het oosten. Het was daar nogal onplezierig geweest, zegt hij, omdat er ijzige valwinden vanaf de randen van de ijsplaat over het ijs veegden.

    Zeespiegelstijging

    58 meter zou de zeespiegel stijgen als al het ijs op het continent Antarctica smelt. De gemiddeld 2,1 kilometer dikke ijskap van Antarctica bevat 90 procent van al het gletsjerijs op aarde. Omstreeks 14 procent daarvan in West-Antarctica, de rest in Oost-Antarctica.

    Sinds het begin van de jaren negentig heeft Antarctica ongeveer 3 biljoen ton gletsjerijs verloren – een ijsklomp van ruim 14 kilometer lengte – en de zeespiegel ongeveer een centimeter verhoogd. Prognoses voor de bijdrage van Antarctica aan de zeespiegelstijging tot het einde van de 21e eeuw variëren, afhankelijk van het scenario, van een paar centimeter tot bijna een halve meter.

    Hij schiet de robben op het ijs van korte afstand een pijltje door het spek, om ze te verdoven. Zodra de verdoving werkt, ontvetten de onderzoekers de haren achter op de kop van de rob en plakken de sensor vast; bij de volgende verharing zal die eraf vallen. Tijdens de procedure houden ze de ademhaling en de lichaamstemperatuur van het dier in de gaten. Als het bijkomt is het nog een poosje suf, maar algauw waagt het zich in zee. Vandaag heeft de wijfjesrob al kort na terugkeer van de wetenschappers de eerste data over zoutgehalte en temperatuur geleverd.

    Af en toe mochten we niet aan dek komen, om geen bevriezingen op te lopen

    Data uit de met ijs bedekte gebieden van Antarctica zijn schaars. Maar in de laatste jaren is een steeds gedetailleerder beeld ontstaan van de processen op de Weddellzeeplaat. Zo hebben wetenschappers bijvoorbeeld met heet water door honderden meters dik ijs geboord en sensoren geïnstalleerd onder het Filchner-Ronne-ijsplateau. Bovendien hebben expedities met de Polarstern de regio verkend, voor het laatst in 2018.

    Polarstern Expedition Weddell Sea TimK 004
    © Tim Kalvelage

    Daar was ook Markus Janout bij, fysisch oceanograaf van het AWI, die ook nu aan boord is. ‘In 2018 hadden we enorm veel geluk en konden we langs de hele ijsplaat varen,’ zegt hij. Gewoonlijk belemmert dik pakijs de toegang, maar een sterke zuidenwind had de schotsen weggeschoven. ‘We hadden een koude wind tot wel 50 graden onder nul. Af en toe mochten we niet aan dek komen, om geen bevriezingen op te lopen.’

    Metingen

    Metingen tonen aan dat er tegenwoordig een stabiele circulatie van zeer koude watermassa’s bestaat op de Weddellzeeplaat – in tegenstelling tot de situatie op andere ijsplaatgebieden van Antarctica, die al van een koude naar een warme toestand gekanteld zijn. De circulatie begint met de vorming van zee-ijs. Daarbij ontstaat heel zout water, omdat het zout niet meebevriest maar als pekel door minieme kanaaltjes in het ijs de zee in sijpelt. Door een hoger soortelijk gewicht zinkt dat extra zoute water dan naar de zeebodem. 

    ‘Dit koude, zware water stroomt op het zuidwestelijke continentale plat onder het Filchner-Ronne-ijsplateau, koelt daar verder af en wordt dan plaatijswater,’ legt Janout uit. Het plaatijswater is met minus 2,5 graden het koudste water in de oceaan. Een paar jaar later vloeit het via de Filchner-sleuf naar de rand van het plateau, waar het in de diepzee stroomt.

    Maar de jongste metingen uit Antarctica zijn toch zorgelijk: in 2023 bereikte de zee-ijsbedekking een nieuw dieptepunt

    Maar de jongste metingen uit Antarctica zijn toch zorgelijk: in 2023 bereikte de zee-ijsbedekking een nieuw dieptepunt. Eind februari, in de Antarctische zomer, bedroeg die nog maar net 1,8 miljoen vierkante kilometer, ruim een miljoen minder dan het langjarig gemiddelde.

    Dat komt neer op een verlies van bijna drie keer de oppervlakte van Duitsland. Vooral aan de kust van West-Antarctica was de teruggang van het ijs dramatisch. Maar anders dan op de Noordpool, waar het zee-ijs in de zomer al tientallen jaren afneemt, bestaat er in Antarctica nog geen duidelijke trend. En de ijsbedekking in de winter is vooralsnog even groot, ook al heeft die zich dit jaar minder goed hersteld dan anders. Volgens actuele studies zou op de lange termijn ook het Antarctische zee-ijs kunnen verdwijnen, ook in de Weddellzee.

    Warmer water

    Een vermindering van het zee-ijs in de Weddellzee zou ernstige gevolgen kunnen hebben. Enerzijds zou er minder zwaar water ontstaan, water dat de koudwaterbarrière voor het Filchner-Ronneijsplateau in stand houdt. Warmer water uit de diepte zou dan makkelijker op het continentale plat kunnen komen en een zichzelf versterkend proces op gang brengen, waarbij steeds meer water uit de diepzee onder het plaatijs stroomt en het doet smelten.

    Anderzijds zou de circulatie in de diepzee vertraagd kunnen worden. Want de zware, koude watermassa’s op de Weddellzeeplaat zijn een belangrijke bron voor het water van de Antarctische bodem, dat zich in alle grote oceanen verbreidt. Minder zee-ijs en tegelijk meer zoet smeltwater zouden tot gevolg hebben dat het soortelijk gewicht van het plaatwater afneemt. De aanvoer van bodemwater zou stilvallen – en daarmee een belangrijke aandrijver van de mondiale circulatie in de oceanen.

    Polarstern Expedition Weddell Sea TimK 011
    © Tim Kalvelage

    De vorming van Antarctisch bodemwater speelt nog een andere rol: voor het klimaat. Rondom Antarctica lost vanwege de kou bijzonder veel CO2 uit de atmosfeer op in het oppervlaktewater, waarin het ten slotte naar de bodem zinkt. Bovendien komt koolstof in vruchtbare plaatgebieden met neerdwarrelende planktonresten in diepere waterlagen terecht. Op lange termijn zou de koolstofopname in de Weddellzee sterk afnemen, omdat er minder zwaar plaatwater in de diepzee stroomt.

    Eentje heeft al 1700 kilometer afgelegd, met als diepste duik van 775 meter

    Na zes weken op zee nadert de expeditie haar einde. De onderzoekers hebben alle verankeringen geborgen en de instrumenten, na deze te hebben nagekeken, weer uitgezet. Ook de van zenders voorziene robben verzamelen vlijtig gegevens; eentje heeft al 1700 kilometer afgelegd, met als diepste duik van 775 meter. Een eerste verwerking van de data uit de verankerde instrumenten laat geen buitengewone toestroom van warmer diepzeewater op het continentale plat zien. Begin 2025 zullen de onderzoekers terugkeren om te zien of de koudwaterbarrière voor het Filchner-Ronne-ijsplateau standhoudt.

    Voor de thuisreis aanvangt, is de expeditie nog getuige van een natuurspektakel: van de naburige Brunt-ijsplaat in het noordoosten van de Weddellzeeplaat is een tafelijsberg van 56 bij 33 kilometer afgebroken, die langzaam wegdrijft van de rand van de ijsplaat. De onderzoekers varen met de Polarstern de ontstane opening in. Ze willen de eenmalige gelegenheid benutten om dit eerder ontoegankelijke deel van de oceaan te verkennen.