Hij opperde om Marco Rubio president van Cuba te maken
Dit is ‘een scherpe ommekeer ten opzichte van slechts enkele dagen geleden’, toen de Amerikaanse president ‘beweerde dat de Cubaanse regering na de arrestatie van Nicolás Maduro vanzelf zou kunnen vallen’, aldus The New York Times.
Zondag drong Donald Trump er bij het Caribische land op aan een akkoord te bereiken met de Verenigde Staten en waarschuwde hij de functionarissen in Havana dat ze geen geld of olie meer van Venezuela zouden ontvangen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘Ik raad ze ten zeerste aan een deal te sluiten voordat het te laat is’, dreigde hij op zijn sociale media. Hij deelde zondag ook een bericht waarin werd gesuggereerd dat zijn minister van Buitenlandse Zaken, Marco Rubio, wiens ouders Cubaanse zijn, president van het eiland zou kunnen worden.
Washington is echter ‘niet van plan een militaire operatie tegen Cuba uit te voeren die vergelijkbaar is met de inval in Caracas’, verzekerden Amerikaanse functionarissen The Atlantic. ‘Voorlopig hopen degenen die de Cubaanse regering ten val willen zien komen dat het vertrek van Maduro voldoende zal zijn om het regime dat Castro’s revolutie in 1959 installeerde, ten val te brengen’, aldus het tijdschrift.
De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio is van 2 tot 4 september in Mexico en Ecuador ‘om de prioriteiten van de regering-Trump te bespreken’, aldus The Washington Post. Rubio, die sinds zijn aantreden al ‘twee keer naar Latijns-Amerika en het Caribisch gebied’ is gereisd, keert terug naar de regio om de Mexicaanse president Claudia Sheinbaum en het Ecuadoraanse staatshoofd Daniel Noboa te ontmoeten.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Hij zal met hen praten over ‘illegale immigratie, de strijd tegen de georganiseerde misdaad en drugskartels, en de strijd tegen wat de Verenigde Staten beschouwen als kwaadwillig gedrag van China in hun achtertuin’, aldus de Amerikaanse krant. Rubio’s eerste internationale reis als minister van Buitenlandse Zaken bracht hem naar Panama, El Salvador, Guatemala en de Dominicaanse Republiek, merkt de krant op.
Buitenlandminister Marco Rubio neemt tijdelijk zijn taken over
Donald Trump heeft op donderdag 1 mei de eerste ‘grote’ wijziging in zijn Witte Huis-team doorgevoerd, meldt The Washington Post. Michael Waltz, zijn nationale veiligheidsadviseur, werd anderhalve maand na de Signalgate-affaire, door Fox News omschreven als ‘een debacle’ en door HuffPost als ‘een fiasco’, uit zijn functie ontheven.
Begin maart had Waltz per ongeluk een journalist van The Atlantic toegevoegd aan een chat tussen ambtenaren van de regering over een operatie in Jemen. ‘Een crisis die de krantenkoppen haalde en gêne veroorzaakte binnen de regering’, merkt The Wall Street Journal (WSJ) op.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘Trump lijkt een elegante manier te hebben gevonden om van Waltz af te komen’, aldus Axios. Hij benoemde hem tot Amerikaans ambassadeur bij de Verenigde Naties, een positie die nog vacant was. ‘Mike Waltz heeft hard gewerkt om de belangen van onze natie tot zijn prioriteit te maken. Ik weet dat hij hetzelfde zal doen in zijn nieuwe functie’, zei de Amerikaanse president op sociale media, zonder de affaire te noemen. De WSJ merkt op dat het staatshoofd weinig belangstelling heeft voor deze functie bij de VN ‘omdat het in New York is en hij zijn gezant niet regelmatig hoeft te zien en ook omdat hij een hekel heeft aan de organisatie’.
Marco Rubio, de huidige minister van Buitenlandse Zaken, wordt de interim-veiligheidsadviseur. Om een minister te vinden die deze dubbele rol vervult, moet je terug naar Henry Kissinger, in 1973, maar ‘het Kissinger-experiment wordt door de meeste historici niet als een succes beschouwd’, aldus The New York Times.
Volgens CNN kwam het nieuws als een verrassing voor leden van de regering. Een journalist van de zender informeerde de woordvoerder van Buitenlandse Zaken zelf tijdens een persbriefing. ‘De president heeft een goed idee wie zijn programma het beste kan uitvoeren,’ zei ze.
‘Dit brengt Washington dichter bij een constitutionele crisis’
De Amerikaanse president zei zaterdag dat hij de Alien Enemies Act wilde gebruiken om leden van de Venezolaanse bende Tren de Aragua die actief zijn op Amerikaans grondgebied het land uit te zetten. Deze wet uit 1798 werd voor het laatst gebruikt tijdens de Tweede Wereldoorlog om Japanners te interneren in kampen in de Verenigde Staten. De wet staat de president van de VS toe om burgers van een vijandige natie te arresteren of te deporteren zonder tussenkomst van een rechtbank.
Trump werd echter algauw teruggefloten door de rechterlijke macht. Volgens Politico beval een federale rechter zaterdag de onmiddellijke opschorting van de uitzettingsprocedure en eiste hij dat de vliegtuigen die al onderweg waren naar El Salvador rechtsomkeert zouden maken en terugkeren naar de VS. De rechter wilde ‘meer tijd om te bepalen of het gebruik van de Alien Enemies Act door Trump onwettig is’.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De rechter uit het District of Columbia was van mening dat de wet waarmee de Trump-regering deze snelle deportaties rechtvaardigde niet in vredestijd kon worden toegepast. Toch landden de vliegtuigen zondag in El Salvador. ‘Oeps… te laat,’ grapte Nayib Bukele, de president van El Salvador, op sociale netwerken. Hij werd publiekelijk bedankt voor zijn medewerking door Marco Rubio, de minister van Buitenlandse Zaken.
Het precieze moment waarop de vliegtuigen daadwerkelijk op de hoogte werden gebracht van de beslissing van de rechter is onduidelijk, maar ‘ongeacht de timing lijkt het bevel van de rechter te zijn genegeerd door de Trump-regering’, aldus The New York Times. De krant merkt op dat de weigering van het Witte Huis om de instructies van de rechterlijke macht op te volgen ‘Washington dichter bij een constitutionele crisis brengt’.
Volgens de VS zijn hun schepen tolvrij, Panama ontkent dat
Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft op zijn X-account bekendgemaakt dat de Amerikaanse overheid niet langer geld hoeft te betalen om Amerikaanse schepen door het Panamakanaal te laten varen. ‘De geruchten lijken waar te zijn,’ meldde het Panamese medium La Estrella de Panamá gisteravond. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Marco Rubio, was zondag voor een diplomatieke reis in Panama om de eisen van Donald Trump door te geven, die ontevreden is over het beheer van het kanaal, dat deels door de Verenigde Staten is aangelegd.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘Belastingvrije doorgang voor Amerikaanse schepen zou een nieuwe concessie zijn, bovenop de opzegging van de overeenkomst over de Nieuwe Zijderoute met de Chinese regering’ en de toestemming voor mensen die uit de VS worden gedeporteerd om op een lokale luchthaven in Panama te landen, merkt La Estrella op.
De autoriteit van het Panamakanaal, die zoals La Estrella opmerkt ‘de bevoegdheid heeft om tolgelden en andere kosten vast te stellen voor het oversteken van het kanaal’, weerlegde woensdag de verklaringen van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Het instituut verklaarde in een persbericht dat het geen wijzigingen had aangebracht in de tarieven of rechten voor doorvaart door het kanaal en voegde eraan toe dat zijn verklaring was afgegeven als directe reactie op de verklaringen van de Verenigde Staten.
Volgens George Packer is de campagne voor Iowa en New Hampshire de meeste inhoudelijke fase van de presidentiële verkiezingen geweest en kan nu de temperatuur van de Amerikaanse politiek worden gepeild. Het blijkt aan de basis erger te smeulen dan tot de top van beide partijen doordringt.
Nu komt het op ons, Amerikanen, aan. Ongeveer een half procent van alle geregistreerde kiezers in de Verenigde Staten – waarschijnlijk voor 96 procent blank en met honderd procent zekerheid woonachtig in Iowa en New Hampshire – oefent zijn onvervreemdbare, door God gegeven, wettelijke recht uit om de presidentskandidaten van beide partijen te kiezen. Sinds het ontstaan van de voorverkiezingen (de primary) van New Hampshire en de besloten verkiezingsbijeenkomst van partijleden (de caucus) van Iowa, in respectievelijk de jaren vijftig en zeventig, is maar één keer iemand president geworden die niet een van beide heeft gewonnen. Dat was Bill Clinton, wiens met schandalen omgeven tweede plaats in New Hampshire in 1992 elke verwachting overtrof, en die liet zien dat hij er niet onder te krijgen was.
Dat laatste geldt ook voor de politieke hegemonie van deze twee tamelijk kleine, niet-representatieve staten. Als het proces om presidentskandidaten te nomineren een internationale sportcompetitie zou zijn, dan kon je ervan op aan dat topfunctionarissen van beide partijen enveloppen-met-inhoud zouden aannemen van gemeenteraadsleden in Durham (New Hampshire) en de voorzitters van het kiesdistrict in Waterloo (Iowa). Maar gek genoeg kost deze overdreven aandacht de kandidaten geen cent.
Rechtstreekse voorverkiezingen, waarbij niet de partijleiders maar de kiezers de kandidaten selecteren, ontstonden ongeveer een eeuw geleden. Ze waren een idee van hervormers die de macht van de politiek en het bedrijfsleven wilden afpakken om die terug te geven aan het volk, waarvan ze dachten dat het verstandiger en capabeler zou zijn dan de gevestigde orde omdat het minder belangen zou hebben. Stemmen zou van gewone mensen goede burgers maken. ‘Door rechtstreekse voorverkiezingen neemt de verantwoordelijkheid van de partij af en die van het individu toe’, schreef George W. Norris, een progressieve senator uit Nebraska in 1923. ‘De partijgeest en de partijdigheid zullen minder worden.’
Strategische fase
Het progressieve tijdperk lijkt in allerlei opzichten op het onze. Er waren dezelfde zorgen over plutocratie, corruptie in de politiek, technologische veranderingen en massa-immigratie als nu. De hooggestemde idealen van de hervormers waren de voorlopers van de huidige ideeën over de beteugeling van campagnefinanciering en het vaststellen van kiesdistrictsgrenzen op grond van andere dan partijbelangen.
Aan de strijd tussen de gevestigde orde en de hervormers zal nooit een einde komen. Nog in 1968 werd vicepresident Hubert H. Humphrey presidentskandidaat namens de Democraten zonder aan ook maar één voorverkiezing te hebben deelgenomen. (De partij stelde vervolgens een door senator George McGovern geleide commissie in die het proces moest democratiseren. Dat leidde onder andere tot de caucus van Iowa.) Tot voor kort hadden de partijleiders van de Republikeinen het bij elke verkiezing voor het zeggen, zodat de nominatie voor het presidentschap steevast ging naar een gevestigde naam als Bush, Dole, McCain of Romney, ondanks de golf van populisme waar ieder van hen in zijn tijd mee te maken had. Misschien loopt het in 2016 anders.
Nu we in de spannende, keiharde strategische fase van de campagne zijn aanbeland, is het vreemd om te bedenken dat de lange maanden tot aan Iowa en New Hampshire in feite de fase van de inhoud zijn geweest. Kandidaten kwamen opdraven voor lange debatten (al waren hun antwoorden vaak voorgekookt of absurd). Soms hielden ze een toespraak of schreven ze een stuk over belastinghervorming dan wel de oorlog in het Midden-Oosten (al strookten hun ideeën met de feiten noch het gezond verstand). En omdat ze zo veel tijd in maar twee staten doorbrachten, moesten ze zich onderwerpen aan vragen van echte kiezers. Dankzij dat alles kunnen we nu de temperatuur van de Amerikaanse politiek peilen. Het blijkt aan de basis erger te smeulen dan tot de top van beide partijen doordringt.
Goedgevige miljardairs, het Republican National Committee en Fox News: allemaal hebben ze Donald Trump en zijn miljoenen aanhangers niet de mond kunnen snoeren. Volgens de Amerikaanse organisatie voor politiek nieuws Politico ‘geeft iedereen in de Republikeinse partijelite elkaar de schuld van de mislukte pogingen Donald Trump af te stoppen’. Zou Right to Rise, het superactiecomité van Bush, de 100 miljoen dollar die het in kas heeft tegen Trump of tegen Marco Rubio hebben ingezet? Zou Rubio vooral bereid zijn Trump te bekritiseren en Ted Cruz minder bereid hem te paaien? Wat is minder erg: angst (Trump) of walging (Cruz)? Het laatste, aldus een recente editie van het conservatieve tijdschrift National Review die helemaal – maar rijkelijk laat – gaat over mogelijkheden om Trump tegen te houden. Bob Dole vindt Cruz juist erger. De partijleiding dacht dat de voorverkiezingen een soort vertoon van democratie zouden worden waarvan de uitkomst al bij voorbaat vaststond. Geschoktheid maakt eindelijk plaats voor woede.
Buitenstaander
Democraten zijn er meer aan gewend een buitenstaander te kiezen, zoals Jimmy Carter en Barack Obama. Maar de niet erg kansrijke campagne van Bernie Sanders is het tegenovergestelde van hun revoltes: deze moet het niet hebben van karakter of afkomst, maar juist van politieke issues. Dat Sanders elke keer weer verrassend populair blijkt, toont aan dat de gevestigde orde binnen de Democraten de diepgewortelde vervreemding van de kiezers even slecht aanvoelt als zijn Republikeinse tegenhanger. De energie waarmee de presidentiële campagne tot nu toe is gevoerd komt van twee soorten Amerikanen: jong, hoogopgeleid en stedelijk aan Democratische zijde; ouder, blank werkvolk aan Republikeinse zijde. Net als de progressieven en de populisten van een eeuw geleden koesteren beide groepen het idee dat hun land van hen is afgepakt. Geen van beide is van oudsher de voet dwars gezet, waardoor hun gevoel dat ze buiten de politiek worden gehouden des te heviger is en hun opvattingen over de krachten die tegen hen samenspannen – het bedrijfsleven, de overheid, de media, de globalisering – des te extremer zijn.
Dat was het oorspronkelijke doel van de rechtstreekse voorverkiezingen: de partijen dwingen zich uit te spreken tegenover de kiezer. Maar senator Norris zat er in één opzicht naast: de kiezers bleken partijgezinder dan de gevestigde orde. Voorverkiezingen drijven politici tot het uiterste, en geen van beide kampen is bereid de legitimiteit of, in zekere zin, het bestaan van de ander te erkennen. Aanhangers van Sanders juichen zijn voorstellen voor hogere belastingen, staatsgezondheidszorg en gratis hoger onderwijs toe zonder te verlangen dat hij uitlegt hoe hij ze door het ideologisch gemotiveerde, grotendeels Republikeinse congres heen denkt te loodsen. Trump zegt gewoon tegen zijn volgelingen dat ze hem de macht moeten geven en dat hij er dan wel voor zorgt dat alles in orde komt, en ze geloven hem. Cruz sneert over ‘New Yorkse ideeën’, alsof een meerderheid van de Amerikanen niet allang voor beperking van wapenbezit en het recht op abortus is.
Deze verdeeldheid verontrust de voormalige New Yorkse burgemeester Michael Bloomberg zo dat hij overweegt zich als onafhankelijke kandidaat verkiesbaar te stellen. Hij is tegen voorverkiezingen. Een van zijn medewerkers liet The New York Times weten dat Bloomberg denkt dat Amerikanen ‘een niet-ideologische, partijoverstijgende, resultaatgerichte visie’ willen. Hij zou bereid zijn er minstens 1 miljard van zijn eigen dollars in te steken om die stelling te staven. Tot nu toe wijst niets in de aanloop naar de verkiezingen erop dat hij iets van zijn investering zal terugzien.
Auteur: George Packer
Vertaler: Nico Groen
George Packer is journalist en auteur. Hij schrijft voor The New Yorker over buitenlandpolitiek van de VS en schreef o.a. The Assassins’ Gate: America in Iraq en het bekroonde The Unwinding: An Inner History of the New America, over de Amerikaanse geschiedenis van 1978 tot 2012.
The New Yorker Verenigde Staten, weekblad, oplage 1.043.000
Gericht op New York zelf, maar ook daarbuiten gretig gelezen. Bekend om zijn karikaturen, commentaar op de popcultuur en vele korte verhalen.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
