Tag: mooi

  • TikTok: geen club voor ‘lelijke mensen’

    TikTok: geen club voor ‘lelijke mensen’

    TikTok instrueert moderatoren om berichten van ‘onaantrekkelijke en arme’ mensen te weren, blijkt uit onderzoek van The Intercept. Deze zijn niet bevorderlijk voor een groter publiek. Ook politieke uitingen worden verbannen van het Chinese sociale medium, dat banden heeft met de Communistische Partij.

    De makers van TikTok, de Chinese app voor het delen van video’s met honderden miljoenen gebruikers wereldwijd, lieten hun moderatoren berichten verwijderen van gebruikers die er te lelijk, te arm of te zichtbaar gehandicapt uitzagen, zo valt te lezen in interne documenten die The Intercept in handen heeft gekregen. Daaruit blijkt verder dat politieke uitspraken in livestreams gecensureerd moesten worden: gebruikers die de ‘nationale eer’ schonden of video’s streamden over ‘staatsorganen zoals de politie’ moesten van het platform worden verbannen. Uit deze Chinese richtlijnen en gesprekken over TikToks censuurbeleid met enkele ingewijden komen nieuwe feiten aan het licht over de strikte regels die achthonderd miljoen gebruikers krijgen opgelegd door dit bedrijf dat zich opwerpt als een boegbeeld van vrije expressie en creativiteit. Zo blijkt TikTok enerzijds de verspreiding van bepaalde content te stimuleren in het streven naar exponentiële groei à la Silicon Valley, en anderzijds kritische politieke geluiden te onderdrukken op de botte manier die in thuisland China gemeengoed is.

    Naast livestreams van militaire activiteiten en natuurrampen, filmpjes waarin ‘ambtenaren worden belasterd’ en ander materiaal dat beschouwd kan worden als een bedreiging voor de ‘nationale veiligheid’ zijn op TikTok ook filmpjes verwijderd met beelden van armoede op het platteland, sloppenwijken, bierbuiken en scheve gezichten. In één document worden moderatoren zelfs geïnstrueerd om goed te kijken of er in de interieurs geen barsten in muren en ‘afzichtelijke versieringen’ te zien zijn: zulke filmpjes worden bestraft doordat de algoritmes ze aan minder medegebruikers presenteren.

    The Intercept en The Intercept Brasil publiceerden twee interne TikTok-documenten met dit soort richtlijnen voor moderatoren. In het ene wordt uitgelegd welke ideologische inhoud ze uit livestreams moeten weren, het andere beschrijft de algoritmische straffen voor arme en onaantrekkelijke gebruikers. De teksten lijken oorspronkelijk in het Chinees te zijn geschreven en daarna – soms nogal krukkig – in het Engels vertaald voor gebruik in de diverse internationale vestigingen van het bedrijf. TikTok is eigendom van het in 2012 opgerichte ByteDance, het moederbedrijf in Beijing van een hele reeks populaire sites en sociale media – een soort Chinees Facebook. ByteDance ligt al onder een vergrootglas bij de Amerikaanse overheid vanwege zijn banden met China’s Communistische Partij en de talrijke berichten dat de censuur in de app naadloos samenvalt met die van de Chinese overheid. De Amerikaanse senatoren Chuck Schumer en Josh Hawley hebben ervoor geijverd om het gebruik van TikTok door Amerikaans overheidspersoneel aan banden te leggen, omdat de app een bedreiging zou vormen voor Amerika’s nationale veiligheid.

    ‘Te veel rimpels’

    TikToks woordvoerder Josh Gartner laat weten dat de richtlijnen voor livestreams die wij hebben ingezien ‘niet meer in gebruik zijn en in sommige gevallen zelfs nooit in gebruik zijn geweest’, maar wil daarover niet nader in detail treden. En wat betreft de voorschriften over het tegengaan van de verspreiding van filmpjes met gebruikers die er onaantrekkelijk, gehandicapt of armoedig uitzien, dat waren volgens hem ‘oude en grofmazige pogingen om iets tegen pesten te doen die inmiddels achterhaald zijn en dat al waren toen ze bij The Intercept belandden.’ Maar volgens onze bronnen waren beide documenten met richtlijnen in ieder geval eind 2019 in gebruik en is het document met het livestreambeleid zelfs pas in 2019 geschreven. Gartner leg niet uit waarom er in een document dat bedoeld zou zijn om ‘iets tegen pesten te doen’ nergens het woord pesten voorkomt, en waarom er wel een expliciete rechtvaardiging in staat van de noodzaak om meer gebruikers te trekken, niet om ze ergens tegen te beschermen.

    Eén document bevat een hele waslijst aan uiterlijke kenmerken van zowel gebruikers als hun omgeving die zo onappetijtelijk worden geacht dat deze video’s niet mogen belanden in het ‘Voor jou’-gedeelte van de app, waar TikTok-filmpjes op basis van geheime criteria aan een enorm publiek worden gepresenteerd. Wat ervoor nodig is om een plekje in die vitrine te bemachtigen blijft een mysterie, maar het document maakt wel duidelijk dat er weinig voor nodig is om eruit te worden verbannen. Allemaal met als argument dat uploads van onaantrekkelijke, arme of anderszins ongewenste gebruikers van negatieve invloed kunnen zijn op ‘het directe behoud van nieuwe gebruikers’. Dat geldt vooral, zo wordt benadrukt, bij filmpjes waarin de gebruiker ‘praktisch het enige onderwerp is. Als de persoon of de omgeving waar de beelden zijn gemaakt er niet mooi uitziet, is het veel minder aantrekkelijk, niet de moeite waard om te worden aanbevolen aan nieuwe gebruikers.’ Er wordt expliciet gezegd dat de moderatoren geen uploads moeten verspreiden die afkomstig zijn van gebruikers met aangeboren of anderszins onontkoombare gebreken. ‘Abnormale lichaamsvorm’, ‘lelijk gezicht’, dwerggroei, een ‘duidelijke bierbuik’, ‘te veel rimpels’, ‘oogaandoeningen’ en tal van andere eigenschappen van ‘lage kwaliteit’: het is allemaal genoeg om uit de algoritmische stroom te worden geknikkerd. Filmpjes die zijn gemaakt in ‘een sjofele en vervallen omgeving’, zoals ‘onder meer sloppenwijken, akkers op het platteland’ en ‘krotwoningen’ worden ook systematisch buiten beeld gehouden voor nieuwe gebruikers, al kan er volgens het document ’een uitzondering worden gemaakt voor mooie landschappen’.

    Mensen met overgewicht, gehandicapten en lhbt’ers zijn slecht vindbaar op TikTok

    Moderatoren worden ook geïnstrueerd om bij zelfgemaakte filmpjes van ‘niet nadrukkelijk armoedige personen’ extra goed te letten op de aanwezigheid van zichtbare tekenen van armoede zoals ‘een barst in de muur’ of ‘oude en afzichtelijke versieringen’. Het minste teken van verval in het interieur of een glimp van scheve tanden is genoeg om het verschil te maken tussen wereldwijde distributie en relatieve onzichtbaarheid. En net als bij ‘lelijke’ mensen wordt hier als reden aangevoerd dat TikTok een positieve uitstraling moet hebben om nieuwe gebruikers aan te trekken en vast te houden: ‘Een dergelijke omgeving is niet zo geschikt voor nieuwe gebruikers, want minder mooi en aantrekkelijk.’ Uit angst om voortijdig op de grote mestvaalt van afgedankte apps te belanden zijn nieuwe socialemediaplatforms gefixeerd op het vasthouden van hun stijgende lijn. Groei en behoud van nieuwe gebruikers heeft vaak de hoogste prioriteit, maar het publiek krijgt zelden inzicht in de agressieve manier waarop die groei wordt bevochten.

    Het is niet duidelijk hoe wijdverbreid deze censuur bij TikTok is. Gartner zegt dat ‘de genoemde voorschriften identiek zijn aan of sterk lijken op de voorschriften’ die in december op het Duitse blog Netzpolitik werden aangehaald in een verhaal over de manier waarop TikTok filmpjes van mensen met overgewicht, gehandicapten en lhbt’ers minder goed vindbaar maakt. Volgens hem betrof het oude pogingen ’om iets tegen pesten te doen.’ Maar de documenten die wij in handen kregen, bevatten nog veel meer voorschriften dan die waarover al op Netzpolitik is bericht, zoals voor het censureren van arme, oude en ‘lelijke’ gebruikers.

    Niet alleen houdt TikTok de content van onaantrekkelijke gebruikers strategisch buiten beeld, het oefent achter gesloten deuren ook invloed uit op populaire gebruikers, zo hoorden we van een ingewijde: ‘Medewerkers die direct contact hadden met influencers en officiële contentmakers beleggen videovergaderingen over de invoering van “veiligheidsregels”, om de kans te verkleinen dat er filmpjes worden gemaakt die ingaan tegen de ideeën van [ByteDance].’ Volgens deze persoon vonden op hun kantoor geregeld videovergaderingen plaats waarin deze medewerkers en iemand uit het ‘veiligheidsteam’ een selecte groep TikTok influencers vooraf waarschuwden over veranderingen in het contentbeleid van de app. Dit om te voorkomen dat deze prominente gebruikers in hun op twee miljard telefoons verspreide filmpjes de nieuwe regels zouden overtreden. Op vragen over dit overleg gaat Gartner niet in.

    Censuur

    In het ‘Voor jou’-gedeelte van de app probeert TikTok vooral te voorkomen dat sommige content te populair wordt. Een tweede document dat wij in handen kregen, betreft echte censuur: het bevat regels voor het regelrecht verwijderen van content uit livestreams. En die regels beperken zich niet tot het gebruikelijke Chinese verbod op verwijzingen naar bijvoorbeeld het Tiananmenplein [hier vond in 1989 een groot studentenprotest plaats dat met geweld werd neergeslagen] of de Falun Gong [een religieuze groepering die sinds 1999 is verboden]. Ze zijn ruim genoeg gesteld om er allerlei politieke uitspraken als lasterlijk of gevaarlijk mee te bestempelen. Zo zijn er regels op grond waarvan je uitlatingen kunt verwijderen over een hele keur aan thema’s die de autoriteiten niet bevallen: ‘belastering van ambtenaren en politieke of religieuze leiders’ en zelfs van ‘de familie van verwante leiders’ kan leiden tot onderbreking van een livestream en verbanning voor een dag. Streams die in de ogen van moderatoren een gevaar vormen voor ‘de nationale veiligheid’ of zelfs maar voor ‘de nationale eer en het landsbelang’ kunnen leiden tot permanente verbanning, evenals het ‘zwartmaken of verdraaien van de geschiedenis van ons eigen land of andere landen’, waarbij de ‘incidenten op het Tiananmenplein’ als een van slechts drie mogelijke voorbeelden wordt genoemd. Een ‘persoonlijke livestream over staatsorganen als de politie, het leger enzovoort’ kan drie dagen uit de lucht worden gehaald, en wie melding maakt van activiteiten van leger of politie, wordt voor die dag geschorst (wees gewaarschuwd, betogers in spe).

    Wie kritiek levert op TikTok, kan drie dagen verbannen worden

    Gartner gaat niet in op de vraag of de huidige reglementen nog steeds dezelfde geest ademen, zij het wellicht in andere bewoordingen. Of er bijvoorbeeld nog steeds een verbod geldt op het ‘schenden van de nationale eer’ of het melden van politieactiviteiten. ‘Zoals alle platforms hebben wij voorschriften ter bescherming van onze gebruikers en de nationale veiligheid, zoals een verbod op accounts die haat zaaien of terrorisme prediken, zoals vastgelegd in onze richtlijnen,’ mailt Gartner. Maar volgens het document staan er strenge straffen op sommige politieke uitlatingen, terwijl racistische livestreams op een mildere behandeling kunnen rekenen. Wie in een stream ‘individuen of groepen beschimpt of vernedert vanwege eigenschappen zoals invaliditeit, geslacht, huidskleur, seksuele geaardheid, nationaliteit, etnische afkomst of geloof’, kan een maand verbannen worden. Daarna mag die gebruiker weer verder streamen. Maar wie in een livestream kritiek levert op TikTok, kan drie dagen verbannen worden, en wie reclame maakt voor TikToks concurrenten kan op een permanente verbanning rekenen.

    ‘Praten over het thema voortplanting’ is volgens de richtlijnen verboden

    Uit andere documenten die wij in handen kregen, blijkt dat TikTok de content op het platform niet alleen beïnvloedt door filmpjes te censureren en gebruikers onzichtbaar te maken, maar ook door feeds te vullen met content van ‘schaduwaccounts’ van medewerkers die zich voordoen als gewone gebruikers. Interne richtlijnen wekken de indruk dat medewerkers van ByteDance Instagram afstruinen op zoek naar populaire onderwerpen, daarvan video’s downloaden en die vervolgens op TikTok delen, om zo voor een gestage stroom aantrekkelijke content te zorgen. Medewerkers die ‘leuk uitziende’ filmpjes op de app moeten zetten, krijgen in die documenten bijvoorbeeld het advies om te zoeken naar Instagram-berichten met de tag #BeachGirl. Gevraagd naar deze praktijken en de instructies daarvoor in de richtlijnen zegt Gartner alleen: ‘ook na grondig zoeken hebben we deze teksten nergens in de richtlijnen voor moderatoren of in het Trust and Safety-beleid teruggevonden’.

    ‘Vocale vulgariteit’

    Terwijl TikTok-medewerkers het internet afspeuren naar beelden van ‘beach girls’, kunnen de livestreams en video’s van vrouwen die zich niet aan TikToks geheime fatsoensregels houden ineens van het platform worden verwijderd, zo blijkt ook uit de documenten. Livestreams van gebruikers in bikini of badpak op andere locaties dan een ‘strand of zwemgelegenheid’ zijn goed voor een week verbanning en accounts die ‘de contouren van vrouwelijke tepels’ tonen, kunnen ‘voorgoed’ worden verwijderd. De zedelijkheidsnormen voor livestreams gelden zelfs voor artistieke uitingen: ‘Het zingen of spelen van muziek met pornografische strekking, seksuele toespelingen enzovoort’ is verboden, evenals ‘praten over het thema voortplanting’ – dat vindt TikTok allemaal ‘vocale vulgariteit’. ‘TikTok is bij livestreams inderdaad bijzonder alert op het weren van seksuele content,’ laat Gartner ons weten.

    De documenten bevatten aanwijzingen dat deze normen voor livestreams van het bedrijf afkomstig zijn uit China. Eén Engelstalig document bevat krukkige formuleringen die aan een machinevertaling doen denken en verwijzingen naar een in het bestand ingesloten Chinees lettertype; in een ander document staan tussen het Engels ook nog hele lappen Chinese tekst. De richtlijnen voor livestreams bevatten een opsomming van 64 mogelijke overtredingen verdeeld over 13 categorieën, met specifieke straffen voor elke overtreding. De categorieën variëren van duidelijk en begrijpelijk (‘ongepast puberaal gedrag’) tot preuts en curieus: wie ‘met opzet meer dan tweemaal een middelvinger opsteekt’ wordt meteen uit de lucht gehaald en een dag verbannen, en het niet nader gedefinieerde ‘verstoren van de nationale eenheid’ levert permanente verbanning op.

    Er is in het recente verleden al eerder ophef geweest over de politieke richtlijnen van TikTok. In september 2019 schreef The Guardian over vergelijkbare documenten waarin het bedrijf ‘zijn moderatoren opdraagt video’s te censureren waarin wordt verwezen naar het Tiananmenplein, een onafhankelijk Tibet of de verboden religieuze groepering Falun Gong’, naast andere dictatuurvriendelijke censuurmaatregelen. ByteDance wilde tegenover The Guardian niet bevestigen dat TikTok het buitenlandbeleid van de Chinese overheid uitvoert, maar ze erkenden wel dat ze ‘in de begindagen op botte wijze probeerden conflicten op het platform te voorkomen, en volgens onze richtlijnen voor contentbeheer konden er straffen worden uitgedeeld voor uitingen die conflicten kunnen opzwepen, bijvoorbeeld tussen religieuze of etnische groeperingen in tal van regio’s overal ter wereld. (…) De desbetreffende richtlijnen zijn inmiddels achterhaald en niet meer in gebruik.’

    Geheime voorschriften

    Veel gebruikers die verbannen worden, wordt het waarschijnlijk nooit duidelijk welke regel ze hebben overtreden, want het bestaan en de inhoud van deze fijnmazige voorschriften is altijd stilgehouden. TikTok rekent zijn gebruikers af op geheime voorschriften. Achter de openbare communityrichtlijnen, een verzameling generieke voorschriften zoals die van elk ander sociaal platform, schuilen uitgebreide documenten met de eigenlijke regels, waarin moderatoren heel precies wordt voorgeschreven wat ze wel en niet moeten verwijderen. De laagbetaalde medewerkers die dat werk doen hebben doorgaans net zo weinig inspraak in de totstandkoming van die regels als de gebruikers. Hun sisyfusarbeid bestaat simpelweg uit het uitvoeren van de voorschriften, waarvan ze geregeld zonder nadere tekst en uitleg onaangekondigde updates op hun bord krijgen. Gartner laat weten dat dit werk wordt uitgevoerd door ‘een mix’ van vaste medewerkers en freelancers: ‘Dit jaar hebben we in Californië, Dublin en Singapore Trust and Safety-hubs opgezet die toezien op de ontwikkeling en uitvoering van onze moderatievoorschriften, allemaal onder leiding van deskundige mensen met grote ervaring op dit gebied.’ Hij gaat niet in op de vraag waarom de door ons bemachtigde documenten oorspronkelijk in het Chinees waren geschreven.

    Een mix van Amerikaanse preutsheid en Chinees autoritarisme

    Van meerdere bronnen binnen TikTok, die alleen anoniem met ons willen praten uit angst voor professionele of juridische represailles, horen we dat het hoofdkantoor van ByteDance in Beijing het laatste woord heeft over alle activiteiten. De steeds wisselende voorschriften voor wat gecensureerd of gepromoot moet worden, komen volgens hen uit de koker van de Chinese directie en worden van daaruit over de twaalf internationale vestigingen verspreid en in onbeholpen Engels vertaald. Dat resulteert in richtlijnen die een mix zijn van de welbekende Amerikaanse preutsheid en Chinees autoritarisme.

    De livestreamfunctie wordt momenteel nog uitgerold onder de gebruikers, die alleen op de gepubliceerde communityrichtlijnen kunnen afgaan om een idee te krijgen van wat het bedrijf toestaat en wat niet. Die tekst is een mengeling van vaagheid en reclameclichés (‘De missie van TikTok is om creativiteit te stimuleren en plezier te brengen.’ ‘We verwijderen alle aanstootgevende uitingen.’ ‘Wij staan geen content toe die seksueel expliciet is of over seksuele bevrediging gaat.’) en is veel te summier voor enige nuance. In de communityrichtlijnen is ook geen spoor te vinden van de voorschriften die wij in handen kregen en die – achter de schermen uitgevoerd door onzichtbare moderatoren – een bedreiging vormen voor de vrijheid van meningsuiting. Grote delen van de wereldbevolking worden zo gecensureerd op grond van genetische, economische en arbitraire zedelijke normen. De vraag wie er voor honderden miljoenen mensen in allerlei culturen bepaalt wat ‘lelijk’ is, wat een ‘afzichtelijk’ interieur is en hoeveel rimpels ‘te veel rimpels’ zijn, wordt nergens beantwoord – ook niet in die interne documenten. De TikTok-fans hebben alleen de communityrichtlijnen om op af te gaan, terwijl de eigenlijke regels voortdurend worden bijgewerkt en herschreven – of glashard ontkend bij monde van de bedrijfswoordvoerder.

  • Ode aan de ‘imperfecte’ huid

    Ode aan de ‘imperfecte’ huid

    In de Aziatische gemeenschap in het Verenigd Koninkrijk is een huidaandoening vaak een bron van schaamte, maar een nieuwe generatie vecht tegen dit stigma. Drie jonge Aziatische Britten over de liefde voor hun ‘imperfecte’ huid. ‘Ik weet nog toen ik het net kreeg, dat de Aziatische gemeenschap dacht dat ik vervloekt was.’

    Op Wereld Vitiligo Dag [25 juni] vieren duizenden mensen op sociale media hun huid en hun unieke zelf. Vitiligo is een aandoening waarbij witte vlekken op de huid ontstaan doordat het immuunsysteem de melanocyten, de pigmentproducerende huidcellen, aanvalt. De oorzaken zijn nog onduidelijk en hoewel de aandoening al duizenden jaren voorkomt, rust er vaak een stigma op en vormt ze veelal een bron van schaamte.

    ‘Vitiligo komt bij ongeveer 1 procent van de algemene bevolking voor en volgens sommige studies ligt het percentage onder Aziaten op 1,5 à 2 procent,’ aldus dermatoloog dr. Adil Sheraz, woordvoerder van de British Skin Foundation. Hij vertelt dat er binnen Aziatische gemeenschappen vaak een stigma aan kleeft. Dikwijls wordt er gedacht dat de huidziekte besmettelijk is en veroorzaakt wordt door slechte eetgewoonten. Dit kan een enorme impact hebben op de geestelijke gezondheid van mensen die eraan lijden: het zorgt voor een hoop leed, depressies en – in zeldzame gevallen – suïcidale gedachten.

    ‘Het kan iemands culturele identiteit volledig omgooien, zowel wat zelfbeeld betreft als hoe er tegen hen wordt aangekeken,’ aldus Sheraz. Binnen deze context gebruikt een grote groep jonge Aziaten de kracht van sociale media om hun verhalen te delen, de schaamte rondom de aandoening te doorbreken en de schoonheid van hun huid te tonen.

    Drie mensen vertellen hier hun verhaal en steken lotgenoten een hart onder de riem.

    Schermafbeelding 2021 05 03 om 17.34.15

    @thevitiligoman

    Toen vitiligo zich bij Shankar Jalota op vijftienjarige leeftijd aankondigde, had hij geen idee dat het een huidziekte was. ‘Ik ontdekte een witte vlek op mijn borst en een piepklein wit plekje onder mijn linkeroog,’ herinnert hij zich. ‘Ik dacht serieus dat ik mezelf niet goed waste en probeerde het door hard schrobben weg te krijgen.’ Zelfs toen de vlekken niet verdwenen maar juist groter en opvallender werden, dacht hij ‘dat het door de puberteit kwam’. Het was zijn oma die hem aanspoorde om ernaar te laten kijken. ‘Ik liep een keer zonder shirt rond toen ze bij ons op bezoek was. Ze zag het meteen. Ik weet nog dat ze erg bezorgd keek. Ik wuifde het weg, maar mijn oma drukte me op het hart zo snel mogelijk naar de dokter te gaan, alsof ze zoiets vaker had gezien.’

    De Londenaar, inmiddels 26 jaar, is vooral bekend als @thevitiligoman op Instagram, waar hij foto’s en inspirerende quotes deelt en regelmatig filmpjes op IGTV plaatst. En waar hij in het verleden zijn stemming liet bepalen door wat anderen over hem dachten, is zijn mantra nu: Maak van ‘anders zijn’ je kracht. ‘Ik weet nog toen ik het net kreeg, dat de Aziatische gemeenschap dacht dat ik vervloekt was,’ vertelt Jalota. ‘Als puber is dat best een enge gedachte, waar ik zelf ook even in geloofde. Mensen waren heel vrijpostig en bestookten me continu met vragen. En ik moest water uit een koperen beker drinken, zo werd me verteld, dan zou het vanzelf weggaan,’ vervolgt hij. ‘Maar uiteindelijk blijkt de vloek een zegen die me in staat stelt anderen te helpen en iets te betekenen voor de gemeenschap.’ Zijn boodschap aan de wereld: ‘Laat vitiligo je niet onderuithalen maar juist sterker maken!’

    Ik moest water uit een koperen beker drinken, zo werd me verteld, dan zou het vanzelf weggaan

    Schermafbeelding 2021 05 03 om 17.32.42

    Angela Selvarajah

    Angela Selvarajah, 33, is zelfbenoemd ‘vitiligo-activist’ en model. Ze groeide op in een Sri Lankaans gezin en had al op jonge leeftijd last van eczeem en psoriasis, die regelmatig opvlamden, vooral in haar nek en op haar hoofd. Ze herinnert zich haar eerste kennismaking met vitiligo nog goed: ‘Ik had heel lang, dik haar dat mijn moeder vaak inwreef met olie. Toen ik veertien was, zag ze tijdens het vlechten een witte plek in mijn nek waar de psoriasis juist aan het verdwijnen was. We ontdekten dat er overal waar de eczeem en psoriasis genas, witte vlekken verschenen.’

    Door de vitiligo voelde Selvarajah zich erg geïsoleerd. Ze werd aangestaard en mensen bewaarden afstand, alsof ze besmettelijk was. ‘Ik had het gevoel dat als ik ook maar even vergat dat ik het had, er altijd wel iemand was die me eraan herinnerde,’ vertelt ze. ‘Mensen zeiden dingen als: “Zit je hele lichaam ermee onder?” “Doe je er wel iets aan?” “Straks word je helemaal wit!” En bijna iedereen zegt: “Heb je dit en dit al eens geprobeerd?” Om doodmoe van te worden,’ verzucht ze. ‘De allerergste opmerking was nog wel: “Och arm ding, wat ben je toch flink.” Ik vond het nogal neerbuigend. Het was niet alsof ik een keuze had.’ Haar advies aan lotgenoten is: ‘Voel je vrij en zelfverzekerd. Wees jezelf! We zijn uniek en je bent perfect zoals je bent!’

    Schermafbeelding 2021 05 03 om 17.30.02

    @a.patchy.indian

    Bij Kips Bhogal openbaarde de aandoening zich toen hij tien was. Bhogal, inmiddels 35 en parttime vitiligo-model, zet zich in voor meer bewustwording en zichtbaarheid van mensen met vitiligo. ‘Er rust een enorm stigma op, niet alleen binnen de Aziatische gemeenschap.’ Hij wijt het aan gebrekkige kennis en gebrekkig onderwijs over ‘er anders uitzien.’ ‘Als er meteen al op de lagere school aandacht aan wordt besteed, dan vermindert het stigma, niet alleen op vitiligo maar ook op andere aandoeningen en verschillen.’ Bhogal merkt dat mensen hem soms geen hand willen geven en hij voelt hun borende blik als ze zijn huid voor het eerst zien. ‘Kinderen zijn altijd nieuwsgierig of bang, en ze vragen: “Waarom heeft die man zo’n rare huid?” Terwijl volwassenen, als ze niet weten wat vitiligo is, vragen of het brandplekken zijn of dat ik huidkanker heb.’

    Bhogal, die op Instagram post onder de naam @a.patchy.indian, gelooft dat sociale media een krachtig platform kunnen zijn om stereotypen en stigma’s te doorbreken. ‘Ik geloof echt dat iedereen mooi is,’ zegt hij. ‘We worden iedere dag doodgegooid met beelden van halfnaakte modellen en celebs op covers, hun toch al mooie gezichten en ranke lichamen ge-airbrushed om elke “imperfectie” weg te werken. We kijken in de spiegel en gaan onszelf vergelijken en al snel slaat zelfliefde om in zelfhaat. Hoe kunnen we aan zulke onmogelijke normen voldoen?

    En toch blijven we ermee doorgaan. Want wie wil er niet knap zijn, toch? Eerst begin je kleine dingen te veranderen: je kapsel, de vorm van je neus of de sproeten op je wangen, maar alles bij elkaar opgeteld creëren al die kleine ingrepen (die soms overgaan in grote ingrepen) een heel nieuw personage. Na een tijdje herken je de persoon in de spiegel niet eens meer.’ Maar het gaat niet zozeer om je spiegelbeeld, benadrukt hij, het gaat om wat je uitstraalt. Je imperfecties maken je uniek. ‘Als je Aziatisch bent en vitiligo hebt, stop er dan mee je te verbergen en laat de wereld zien hoe mooi je imperfecties zijn,’ zegt hij. ‘Binnen de Aziatische gemeenschap moeten we meer naar buiten treden en ons positief uitspreken.’

  • Libanons laatste en enige bron van rijkdom

    Libanons laatste en enige bron van rijkdom

    Volgens deze journalist heeft Libanon niet veel meer te bieden dan de schoonheid van haar vrouwen. De missverkiezing is daarom een nationale gebeurtenis, die de mooie tijden uit de jaren zeventig laat herleven, terwijl het land lijdt aan ordeloze lelijkheid.

    Libanon en Irak lijken op elkaar wat hun confessionalisme betreft en hun politieke leven dat in duigen ligt. Maar ze verschillen op een wezenlijk punt. In Irak moeten vrouwen hun schoonheid verbergen 
en lopen degenen die dat weigeren het risico te worden vermoord, zoals de afgelopen maanden vier keer is gebeurd.

    In Libanon geldt het tegenovergestelde. Daar is het tonen van hun schoonheid zelfs een soort nationale sport voor vrouwen. Hoogtepunt daarvan was de verkiezing van de Libanese schoonheidskoningin op 30 september jongstleden. Zowel ministers en parlementariërs als vertegenwoordigers van de president van de republiek en de premier waren daarbij aanwezig.

    De nationale en internationale pers besteedden er volop aandacht aan. De Libanese televisiezender MTV spaarde kosten noch moeite om alles uitgebreid in beeld te brengen en het evenement een cachet van mondiale importantie te verlenen. Deze zelfde zender deed een beroep op de Amerikaanse universiteit in Beiroet om intensieve opleidingstrajecten te organiseren die het dertigtal kandidaten moesten voorbereiden op metingen van hun ‘intelligentie’. Voorkomen moest worden dat de kandidaten al 
te domme en onnozele antwoorden gaven, zoals in het verleden nogal eens was gebeurd.

    Heimwee

    Maya Reaidy kwam als winnares uit de bus. Zodra haar overwinning bekend werd, hebben de twee belangrijkste christelijke partijen in het land, de Libanese Krachten en de Vrije Patriottische Stroming – die de macht over 
de stad Batroun, waaruit de winnares afkomstig is, onder elkaar betwisten – haar voor zich opgeëist.

    Opvallend is de eensgezindheid die er rond haar persoon bestaat, zowel onder de juryleden als onder de duizenden genodigden en op de sociale media, een eensgezindheid die een breuk betekent 
met wat er tijdens eerdere verkiezingen gebeurde en die in strijd is met de mentaliteit van de Libanezen, die niets liever doen dan met elkaar van mening verschillen. Dit jaar had iedereen alleen maar oog voor Maya Reaidy. Iedereen bewonderde eendrachtig 
haar schoonheid.

    Dat komt misschien doordat ze niet alleen maar mooi is, maar ook nog 
op Georgina Rizk lijkt, de Libanese schoonheidskoningin van 1970, die het jaar daarop tot Miss World werd uitgeroepen. De huidige winnares steekt niet onder stoelen of banken dat ze ‘die eervolle titel opnieuw in de wacht wil slepen’, oftewel dat ze tot Miss World hoopt te worden gekroond, net als haar voorgangster 47 jaar geleden.

    Kortom, we zijn getuigen van een heftige heimwee naar de jaren zeventig. Het toenmalige Libanon was welvarend. Het was een toeristische trekpleister, het was vermaard om zijn ziekenhuizen, zijn universiteiten, zijn onderzoekscentra, zijn cafés en zijn theaters. Beiroet, met zijn kranten en zijn uitgeverijen, was de Arabische hoofdstad van de vrijheid van meningsuiting.

    De Miss Libanon-verkiezing van 2018 in Beiroet, 30 september 2018. – © HH
    De Miss Libanon-verkiezing van 2018 in Beiroet, 30 september 2018. – © HH

    Ook toen werd de schoonheid van de vrouwen al als een van de charmes van Beiroet beschouwd. Bovendien waren de missverkiezingen een symbool van onafhankelijkheid, omdat de eerste plaatsvond in 1943, het jaar dat de Libanezen zich aan het Franse mandaat ontworstelden.

    Maar in de jaren zeventig besteedde men er niet al te veel aandacht aan. De staat en de bevolking waren elders met hun gedachten. Georgina Rizk werd pas echt bekend toen ze tot Miss World werd verkozen. Maar over het algemeen werd een missverkiezing als een futiliteit beschouwd, omdat de Libanezen wel wat belangrijkers aan hun hoofd hadden. Ze wilden radicale veranderingen doorvoeren die de levensvreugde zouden bevorderen.

    Nu is de situatie anders. Libanon is al zijn rijkdom verloren. De bronnenf zijn opgedroogd, de rivieren zwaar vervuild, de elektriciteitsvoorziening is in handen van bendes, de wegen zijn onbegaanbaar en de straten hebben geen trottoirs. De lucht is vervuild door kachels op stookolie, door de stank van zich almaar ophopend vuilnis en door het oorverdovende lawaai van holle polemiek.

    De stranden zijn smerig en vergeven van de bacteriën, de boulevards zijn aan het oog onttrokken en ontoegankelijk geworden voor de gewone man, ten gerieve van enkele zakenmensen en andere machtige lieden, die allemaal bescherming genieten van de partijen die aan de macht zijn, terwijl de bergen worden aangevreten door andere, al even louche ondernemers.

    Libanon vandaag de dag is synoniem met leugenachtigheid, hypocrisie, vuilspuiterij en ingewortelde corruptie. Er wordt naar hartenlust geplunderd, er wordt een klimaat van argwaan gecultiveerd, er wordt ingespeeld op de ergste onderbuikgevoelens, men geeft zich over aan grove taal en verwerpelijk gedrag. Lelijkheid kan een nietsontziend vernietigingswapen zijn. In elk geval voor de Libanese ziel.

    Zonnestraal

    Te midden van al deze ordeloze lelijkheid, is de verkiezing van een schoonheidskoningin als een zonnestraal. De schoonheid van de Libanese vrouwen is de laatste en enige bron van rijkdom. De nieuwe Miss Libanon is de quasi-officiële vertegenwoordiger van het land. Deze verantwoordelijkheid tegenover het vaderland, die op de schouders van vrouwen drukt, manifesteert zich steeds krachtiger in hun gedrag en hun denken naarmate de levensomstandigheden verslechteren. Uit welke sociale klasse ze ook afkomstig is, een Libanese moet mooi zijn. Dat is verankerd in het collectief bewustzijn.

    Je ziet het aan de gezichtsuitdrukking van de vrouwen die je tegenkomt, waaruit maar één verlangen spreekt: dat je hun zegt hoe mooi ze zijn. Die kwelling gaat door tot op hoge leeftijd, met alle plastische chirurgie, drankjes en injecties van dien, die hier wat weghalen en daar wat toevoegen. Dat alles in de wetenschap dat hun ‘schoonheid’ zich volgens dezelfde criteria laat meten als die van de schoonheidskoningin: uiterlijk gaat boven intelligentie.

    Zo manifesteert de geschiedenis van het land zich eens te meer in het lichaam van vrouwen. Niet in de vorm van moord, verwonding, steniging, verminking, brandmerking of achterstelling. Al ontbreekt het daar niet aan. Maar vooral doordat vrouwen worden verplicht om mooi te zijn, nog altijd.

    Auteur: Dalal Al-Bizri

    Al-Araby Al-Jadid
    VK | dagblad | oplage onbekend

    Deze ‘Nieuwe Arabische’ uit 2014 wordt gefinancierd door Qatar en gerund door het voormalige Arabisch-Israëlische parlementslid Azmi Bishara, die de nieuwe adviseur van de emir werd. De verschillende allianties die Bishara aanging, leverden hem de bijnaam Raspoetin van Doha op.