Met het gratis programma Free Basics wilde Facebook arme bewoners van India toegang geven tot een deel van het internet. Maar volgens activisten is het initiatief in strijd met de netneutraliteit, en daarom heeft de Indiase toezichthouder het voorlopig verboden. Hebben de critici gelijk?
NEE
Het is Mark Zuckerberg bijna gelukt om een miljard arme Indiërs gratis toegang te geven tot een deel van internet. Maar een actiegroep uit een welvarende minderheid, die het grootste deel van de Indiase bandbreedte verbruikt, heeft een campagne op touw gezet om te voorkomen dat hij zijn doel bereikt. En vooralsnog hebben de activisten gewonnen.
De activisten zijn fervente aanhangers van het ware geloof, beter bekend als netneutraliteit: een internetprovider mag niemand bevoordelen door sneller of goedkoper toegang tot het net te geven of bepaalde diensten te leveren.
Ongetwijfeld zijn er loffelijke argumenten voor netneutraliteit. Maar sommige activisten investeren zelf of zijn beïnvloed door investeerders in start-ups; ze hebben een groot commercieel belang bij het voorkomen dat providers te veel macht krijgen. Er staat zo veel voor ze op het spel dat ze overtrokken reageren op het plan van Zuckerberg.
‘iedereen’ heeft er baat bij, niet alleen Facebook
Zoals dat gaat met activisten heb je de goeden, de schijnheiligen en degenen die handelen uit eigenbelang, en allemaal proberen ze het grote publiek voor zich te winnen. Facebook rekent niets voor Free Basics en betaalt de provider ook niets voor het verlenen van de gratis dienst. Het heeft ook geen exclusieve overeenkomst met provider Reliance. Tenzij je een uitermate strenge definitie hanteert, is Free Basics niet strijdig met netneutraliteit. Dat de activisten toch rabiaat tegen het plan zijn, is omdat ze hun ideologie of hun eigen materiële belang boven de ontwikkeling van de armen stellen.
Als de armen in India verstoken zouden raken van hun petroleum, voedselsubsidies, goedkope treintickets en elektriciteit, zouden ze de straat op gaan en het land lamleggen. En dat zouden ze ook doen als ze echt door zouden hebben wat hen door internetactivisten in India ontzegd wordt.
Zuckerberg ontkent niet dat hij een commercieel belang heeft bij de wereldwijde verspreiding van internet. ‘Op lange termijn nemen onze zakelijke kansen ongetwijfeld toe naarmate er meer mensen online zijn.’ Maar, zegt hij, ‘iedereen’ heeft daar baat bij, niet alleen Facebook.
Toen Facebook begon met het ontwikkelen van internet voor arme mensen, heette het nog internet.org, een systeem waarin Facebook een handjevol websites koos die gratis toegankelijk waren. De activisten vonden dat deze opzet Facebook te veel macht gaf en Zuckerberg kon zich daarin vinden. In de volgende versie zorgde hij ervoor dat de regels voor toegang zo duidelijk waren dat alle ontwikkelaars deel konden nemen aan het systeem.
Hiermee behaalden de activisten een belangrijke overwinning. Maar wat Zuckerberg zich niet realiseerde, was dat hun activisme nooit stopt.
Hindustan Times
India | oplage 1.032.000
Veruit de populairste krant in New Delhi, naast grote rivaal Times of India. Nuchtere toon. Redactioneel schurkt de krant tegen de macht aan.
JA
Waarom heeft Facebook eigenlijk gekozen voor Free Basics, dat gebruikers keus biedt uit zo’n honderd websites, en niet voor de optie om arme mensen gratis toegang te geven tot een open, pluriform en divers internet?
Onderzoek door Amba Kak van het Oxford Internet Institute heeft uitgewezen dat mensen die relatief onervaren zijn en een laag inkomen hebben, de voorkeur geven aan een open en ongelimiteerd internet. Ze willen liever tijdelijk toegang tot miljoenen websites en apps, dan te allen tijde slechts een deel van het internet gebruiken.
Waarom heeft Facebook niet gekozen voor opties die niet strijdig zijn met netneutraliteit? In India bijvoorbeeld, biedt Aircel [een van de grootste providers] drie maanden gratis onbeperkt toegang tot internet met 64 kbit/s. De Mozilla Foundation [een ngo die tot doel heeft de toegankelijkheid van internet te vergroten] heeft twee programma’s die gratis en onpartijdige internettoegang biedt; in Bangladesh krijgen de gebruikers van Grameenphone gratis data, maar wel met advertenties.
Instandhouding van Free Basics zou erop uitdraaien dat elk telecombedrijf zijn eigen internetzeepbel blaast
Wellicht negeert Zuckerberg deze opties om de netneutraliteit, zoals Vishal Misra van Columbia University die definieert: netneutraliteit heeft tot doel geen enkele internetprovider (of telecombedrijf) concurrentievoordeel te geven voor een bepaalde website of applicatie. Op dit moment behoudt Facebook zich het recht voor, in samenwerking met Reliance Communications, om applicaties van websites en apps voor Free Basics af te wijzen en ontwikkelaars te dwingen zich te conformeren aan hun technische richtlijnen. Toestemming (en daarmee tijd) van Facebook zou nodig zijn om bijvoorbeeld een door burgers opgezet project voor crisisbestrijding, zoals chennairains.org, op Free Basics te krijgen. Facebook is onoprecht als het zegt dat Free Basics in lijn is met netneutraliteit.
Terwijl Facebook zich in de VS hard maakt voor een wet op de netneutraliteit en voor vergunningsvrije innovatie, pleiten ze in India met hun Free Basics juist voor een internet dat is gebaseerd op een vergunningenstelsel.
Instandhouding van Free Basics zou erop uitdraaien dat elk telecombedrijf zijn eigen internetzeepbel blaast. Verschillende bevolkingsgroepen in India zouden toegang krijgen tot verschillende informatie en kennis, afhankelijk van de afspraken van hun telecombedrijf met onlineproviders.
Free Basics en zijn collega-telecombedrijven zijn niet open, pluriform of divers, ze kunnen schadelijk zijn voor de Indiase democratie.
Naar verwachting telt India tegen het einde van 2017 500 miljoen internetgebruikers, en het soort internet waar ze toegang tot hebben is van belang voor ons land. Daarom is de strijd voor netneutraliteit een strijd voor onze vrijheid op internet.
Times of India
India | oplage 2.200.000
In handen van de gebroeders Samir en Vineet Jain. Beroemdheden kunnen er betalen voor publicaties. De krant uit 1838 heeft de grootste oplage ter wereld.
Vertaler: Monique ter BergBeeld bovenaan: © Hemant Mishra / Mint