Tag: Nexit

  • Geert Wilders is de ergste nachtmerrie van de EU

    Geert Wilders is de ergste nachtmerrie van de EU

    Een nexit is hoogstonwaarschijnlijk, maar alles wijst erop dat Geert Wilders het de EU niet bepaald makkelijk gaat maken. ‘Een zetel voor Wilders aan tafel bij een EU-top, naast andere extreemrechtse en nationalistische leiders die al in functie zijn, zal de dynamiek veranderen.’

    Eén zin in het opruiende verhaal dat Geert Wilders de Nederlandse kiezers vertelde, zal Brussel meer dan wat dan ook de stuipen op het lijf hebben gejaagd: een referendum over het verlaten van de EU. Zeven jaar nadat de Britten voor brexit stemden, is een stemming over een zogeheten nexit een kernpunt in het programma waarmee de extreemrechtse leider Nederland uiteindelijk aan zijn zijde kreeg. 

    En hoewel Wilders zijn anti-islamretoriek de afgelopen weken heeft afgezwakt, zijn er geen tekenen dat hij na zijn schokkende verkiezingsoverwinning van plan is zijn Euroscepsis af te zwakken. Ook al zouden de Nederlandse kiezers zich niet laten overhalen om de Britten te volgen en de EU te verlaten – hetgeen volgens de peilingen waarschijnlijk is –, dan nog wijst alles erop dat een regering onder leiding van Wilders in Den Haag een nachtmerrie zal zijn voor Brussel.

    Een zetel voor Wilders aan tafel bij een EU-top, naast andere extreemrechtse en nationalistische leiders die al in functie zijn, zal de dynamiek veranderen. Plotseling zal beleid op allerlei vlakken, van klimaatmaatregelen tot hervorming van de EU en wapens voor Oekraïne, ter discussie komen te staan en mogelijk zelfs worden teruggedraaid. 

    Sinds de bekendmaking van de exitpolls hebben andere centrumrechtse partijen niet uitgesloten een coalitie te vormen met Wilders, die als duidelijke winnaar uit de bus is gekomen. Dit ondanks het feit dat hij de afgelopen tien jaar door centrumpartijen buiten de deur is gehouden. Van zijn kant lijkt de zestigjarige oudgediende er alles aan gelegen om deze keer zelf aan de touwtjes te trekken. 

    Explicieter

    Sinds Dilan Yeşilgöz – de opvolger van Mark Rutte als VVD-leider – vroeg in de campagne aangaf dat ze mogelijk coalitiebesprekingen met Wilders zou willen aangaan, heeft de extreemrechtse leider er hard aan gewerkt om redelijker over te komen. Hij zwakte een aantal van zijn meest uitgesproken standpunten af – met name over de islam, zoals een verbod op moskeeën – vanuit de argumentatie dat er grotere prioriteiten zijn om op te lossen. 

    Op woensdagavond, toen de resultaten binnenkwamen, was Wilders explicieter: ‘Ik begrijp heel goed dat partijen niet in een regering willen zitten met een partij die ongrondwettelijke maatregelen wil,’ zei hij. ‘Dus we gaan het niet hebben over moskeeën, korans en islamitische scholen.’

    Zelfs als Wilders bereid is om zijn eis voor een EU-referendum te laten vallen in ruil voor macht, zal zijn overwinning nog een siddering door EU-instellingen teweegbrengen. En mochten centristische partijen zich verenigen om Wilders – opnieuw – buiten de deur te houden, dan zullen ze dat later wellicht moeten bekopen met boze Nederlandse kiezers. Brexitcheerleader Nigel Farage heeft in het Verenigd Koninkrijk laten zien dat je niet aan de macht hoeft te zijn om grote invloed uit te oefenen.

    In de overwinningstoespraak beloofde Wilders de – zoals hij het noemt – ‘asieltsunami’ in Nederland, aan te pakken

    Migratie was een dominant thema tijdens deze Nederlandse verkiezingen. Voor EU-politici blijft het een prangende kwestie. Naarmate het aantal migranten blijft stijgen, neemt ook de steun voor extreemrechtse partijen in veel Europese landen toe. In Italië verkreeg Giorgia Meloni vorig jaar de macht met haar Fratelli d’Italia. In Frankrijk blijft het Rassemblement National van Marine Le Pen een grote partij, die op de tweede plaats staat in de peilingen. In Duitsland is Alternative für Deutschland de afgelopen maanden eveneens naar de tweede plaats gestegen. 

    In zijn overwinningstoespraak beloofde Wilders de – zoals hij het noemt – ‘asieltsunami’ die Nederland treft, aan te pakken. 

    ‘De belangrijkste redenen waarom kiezers bij deze verkiezingen op Wilders stemden, zijn zijn anti-immigratieagenda, gevolgd door zijn standpunten over de crisis rond de kosten van het levensonderhoud en zijn standpunt over gezondheidszorg,’ zegt Sarah de Lange, hoogleraar Politiek aan de Universiteit van Amsterdam. Mainstreampartijen ‘legitimeerden Wilders’ door immigratie tot een belangrijk onderwerp te maken, aldus De Lange. ‘Kiezers dachten misschien: Als het daarom gaat, waarom dan niet op het origineel stemmen in plaats van op een kopie?’

    Voor links is het lichtpunt in Nederland de sterke opkomst van een goed georganiseerde alliantie tussen de PvdA en Groen Links. Frans Timmermans, voormalig vicevoorzitter van de Europese Commissie, kreeg veel steun. Maar zelfs met hun gezamenlijke verkiezingslijst was Wilders niet te verslaan. 

    Volgend jaar juni zijn er in de 27 EU-landen verkiezingen voor het Europees Parlement. Op dezelfde dag dat de Europarlementariërs worden gekozen, zijn er in België algemene verkiezingen. De extreemrechtse leider van Vlaams Belang, Tom Van Grieken, die eveneens een grote doorbraak verwacht, feliciteerde Wilders: ‘Partijen als de onze in heel Europa in opkomst,’ aldus zijn woorden.

    Ook de Hongaarse premier Viktor Orbán vierde feest: ‘Er waait een wind van verandering!’

  • Hoe Nederland de plaats van 
de Britten gaat overnemen

    Hoe Nederland de plaats van 
de Britten gaat overnemen

    Voor ons Nederlanders is de Brexit een uitgelezen kans, schrijft The Economist. 
Met de Britten verliezen we een machtige bondgenoot, maar we kunnen nu wel zelf het initiatief gaan pakken.

    ‘Alle volken rond de Noordzee zijn met elkaar verbonden,’ mijmert Hans de Boer, voorzitter van werkgeversvereniging VNONCW terwijl hij in Den Haag uit het raam van zijn kantoor op de twaalfde verdieping staart. Het is geen verkeerde plek voor een Nederlander om de gevolgen van de Brexit te overpeinzen. De Rotterdamse haven, de drukste van Europa, valt ternauwernood in de ochtendnevel te ontwaren. Tachtigduizend Nederlandse bedrijven doen zaken met Groot-Brittannië en elk jaar razen 162.000 vrachtwagens tussen beide landen heen en weer. De Rabobank heeft becijferd dat zelfs een zachte Brexit in 2030 tot een daling van het bbp met 3 procent zou kunnen leiden. Ierland uitgezonderd krijgt geen land het zwaarder voor de kiezen. ‘De Brexit had niet onze voorkeur,’ merkt De Boer droogjes op.

    Nederlandse regeringen uit de jaren vijftig en zestig deden hun best hun Britse vrienden over te halen om tot de Europese club toe te treden. Toen de Britten er in juni 2016 voor stemden om de Europese Unie te verlaten, vroegen sommigen zich af of Nederland in hun kielzog zou volgen. De Europese trauma’s op migratie- en economisch gebied stelden het geduld van de Nederlandse kiezer al jaren op de proef en premier Mark Rutte leek niet bereid het voor Europa op te nemen. Eurosceptische sentimenten waren koren op de molen voor Geert Wilders, die aandrong op een ‘Nexit’. Ruim een jaar geleden, met verkiezingen op komst, hielden Europeanen hun hart vast.

    Calvinistisch vingertje

    Wat er vervolgens gebeurde was interessant. De VVD won de verkiezingen, hoewel het succes van PVV-leider Geert Wilders Rutte dwong tot een vierpartijencoalitie met een minieme meerderheid. In plaats van het Europese feestje te verstoren, mengde Rutte zich, aangespoord door zijn adviseurs, in het debat over Europa met een enthousiasme dat weinigen van hem kenden. Begin maart bracht hij een bezoek aan Berlijn om een gedetailleerde speech over de EU te houden, zijn eerste grote bemoeienis met de Unie sinds hij in 2010 premier werd. Niet lang daarna kwamen Nederland en zeven andere kleine landen uit Noord- en Oost-Europa (een hoge EU-ambtenaar sprak van de ‘slechtweercoalitie’) met een gezamenlijke visie op de EU.

    Vooralsnog leidt het niet tot grote beleidswijzigingen inzake Europa. De Nederlanders willen nog steeds de risico’s en de gezamenlijke uitgaven beperken en de handel binnen de EU stimuleren. Met hun calvinistische zwaaiende vingertje dringen ze er bij andere landen op aan eerst in eigen huis orde op zaken te stellen alvorens aan te kloppen voor gezamenlijke oplossingen. Maar volgens Hans de Boer is dat om de Nederlandse kiezer gerust te stellen en niet om de EU dwars te zitten. Bovendien markeert de Berlijnse toespraak een verandering van stijl van een premier die zich lange tijd niet graag in de discussie over Europa mengde. Rutte klaagde na een Europese top meestal over gebakken lucht. Nu stort hij zich vol overgave op Europa. ‘Ik heb hem nog nooit zo pro-Europees gezien,’ zegt een collega.

    Ter rechtvaardiging merkt Rutte opgewekt op dat de Brexit Nederland ertoe dwingt zijn vier eeuwen oude diplomatieke balanceeract tussen Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië te herijken. Dat betekent twee dingen. Ten eerste een onverbloemd commitment aan Europa; Nederland wil dat de EU een sterke handelsrelatie met Groot-Brittannië smeedt, maar zonder de gelederen te verbreken. Ten tweede de bereidheid om ad-hoccoalities op bepaalde onderwerpen te vormen. Rutte noemt er een paar: een met Duitsland op het gebied van migratie, handel en de euro, een met bepaalde Midden-Europese landen over de interne Europese markt en een met de Fransen als het gaat om klimaatverandering. ‘De Brexit is een wake-upcall,’ zegt Ben Knapen, voormalig staatssecretaris van Europese Zaken en Ontwikkelingssamenwerking. Vond Nederland het vaak wel best dat Groot-Brittannië het voortouw nam, nu moet het zelf in het geweer komen.

    Dat is deels een strategie om zich tegen onderonsjes van de grootmachten in te dekken. De angst dat de Frans-Duitse machine over hen heen zal walsen zit diep bij Nederlandse diplomaten. Toch zijn ze voorzichtig optimistisch dat de Duitsers hen niet zullen afvallen als het gaat om kwesties als de EU-begroting of de hervorming van de eurozone. Sterker nog, de Duitsers zijn blij dat de ‘groep van acht’ de aanval kiest, want dat maakt Duitsland tot het middelpunt van de discussie. Peter Altmaier, de Duitse minister van Economische Zaken en een vertrouweling van Angela Merkel, verleent de slechtweercoalitie stilzwijgend zijn steun.

    Maar Rutte investeert ook in Emmanuel Macron. Nadat de Franse president de Nederlandse premier twee keer in Parijs had ontvangen, ging hij vorige week op bezoek in Den Haag. De onmin tussen Frankrijk en Nederland is groot, vooral als het gaat om de eurozone; Nederland wil grotere nationale buffers om crises op te vangen, terwijl Macron wars is van supranationale instituties en een forse gezamenlijke begroting. Rutte erkent de verschillen, maar doet alsof de rest van de EU vanzelf volgt als hij en Macron een deal sluiten. (Duitsland zou daar ook wel iets over te zeggen kunnen hebben.) Nederlandse diplomaten, verzot op handel, liepen de rillingen gewoonlijk over de rug bij een oproep als die van Macron tot een ‘Europa dat beschermt’. Maar nu, nerveus geworden door roofzuchtige Chinese investeringen, Russisch spierballenvertoon, terreurdreiging en de handelstarieven van Donald Trump, vragen ze zich af of hij een punt heeft.

    Eurosceptisch rechts heeft bovendien een nieuwe held in de gesoigneerde, pianospelende politieke avonturier Thierry Baudet. De gevestigde orde doet hem af als een verwaande kwast in een pak, maar zijn oproep aan de Nederlanders om uit de EU te stappen vindt gehoor

    Het is een uitgelezen moment voor de Nederlanders. De Brexit kost ze een bondgenoot, maar biedt ook een kans om het initiatief te nemen. De hernieuwing van de Frans-Duitse relatie levert een gevaar op, maar geeft Nederland ook een mogelijkheid om zijn zegje over Europa te doen. Van de overeenkomst van de EU met Turkije uit 2016, die een einde aan illegale immigratie moest maken en waar Nederland mede de hand in had, heeft Rutte geleerd dat Europees optreden nationale problemen kan helpen oplossen. Nederlandse politici erkennen dat ze nog aan die nieuwe wereld moeten wennen. Maar vooralsnog ontbreekt het hun in de Nederlandse diplomatie niet aan grootspraak. Ruttes nekharen gaan rechtovereind staan bij elke suggestie dat zijn land een ‘klein land’ is.

    Toch moet hij oppassen dat hij in eigen land geen verzet oproept, wat hem voorzichtig zal maken met wat hij zegt. Nederlandse parlementsleden – ook die van partijen die meeregeren – en de media zijn gespitst op de geringste aanwijzing dat hun land zal worden meegesleurd in een zogeheten transferunie met wel lasten maar geen lusten. Nederlanders worden moe van Oost-Europese landen die vluchtelingen weigeren maar wel Europese subsidies opslokken. Eurosceptisch rechts heeft bovendien een nieuwe held in de gesoigneerde, pianospelende politieke avonturier Thierry Baudet. De gevestigde orde doet hem af als een verwaande kwast in een pak, maar zijn oproep aan de Nederlanders om uit de EU te stappen vindt gehoor. In de peilingen schiet zijn Forum voor Democratie Wilders voorbij.

    Alleen dat dwingt Rutte er al toe om in de komende debatten over de begroting, de eurozone en de hervorming van het Europese asielbeleid een harde lijn te kiezen. Voor veel Europeanen zullen de Nederlanders de durfals onder de bangeriken blijven. Maar na zolang aan de zijlijn te hebben gestaan, doen ze nu tenminste mee.

    Vertaler: Nico Groen

    Openingsbeeld: © ANP

    The Economist
    Verenigd Koninkrijk | weekblad | oplage 1.114.549

    Sinds jaar en dag de bijbel voor iedereen die zich interesseert voor internationaal politiek en economisch nieuws. Liberaal, niet te verwarren met conservatief.