Mogelijk zou het ontslag te maken hebben met corruptie
De Vietnamese president Vo Van Thuong heeft woensdag zijn ontslag ingediend. Dat meldt The Financial Times. Volgens de regering heeft Thuong ‘de partijregels overtreden’, verwijzend naar de statuten van de Communistische Partij. Thuong was slechts een jaar aan de macht in Vietnam.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De president heeft in Vietnam een grotendeels ceremoniële rol, maar desondanks is het een van de vier hoogste politieke functies in de Zuidoost-Aziatische natie. In de regeringsverklaring werd niet verder ingegaan op de acties van Thuong, al wordt in Vietnamese media gespeculeerd over mogelijke corruptie.
Het ontslag van Thuong volgt op de arrestatie van een voormalig hoofd van de provincie Quang Ngai in Vietnam, die tien jaar geleden werd gearresteerd wegens vermeende corruptie, terwijl Thuong daar partijleider was. Daarnaast werkte hij in het economische centrum van Ho Chi Minhstad, waar momenteel een groot corruptieproces tegen ondernemers loopt.
Gotabaya Rajapaksa, op de vlucht in Singapore, heeft donderdag zijn ontslagbrief naar het parlement gestuurd, ‘waarmee een einde komt aan bijna drie jaar van een driftig en chaotisch bewind’, aldus Daily Financial Times. De aankondiging zal morgenochtend officieel worden bekendgemaakt, nadat de echtheid van de brief is geverifieerd.
‘Het is een vernederend einde voor een man die in november 2019 met een overweldigende meerderheid werd verkozen op de belofte van een effectief en eerlijk bestuur’, voegt Daily Financial Times eraan toe. Daily News merkt op dat de rust in de straten van Colombo is teruggekeerd. ‘De demonstranten hebben op eigen houtje besloten regeringsgebouwen, waaronder de residentie van de president, te ontruimen om de rust in het land te herstellen’, aldus de krant.
Veertig leden van de regering hebben hun ontslag ingediend
Het Verenigd Koninkrijk beleefde gisteren een ‘krankzinnige’ dag, met premier Boris Johnson die weigert op te stappen, ook al dwingen zijn eigen ministers hem zijn post te verlaten, schrijft The Times. ‘De minister-president heeft het vertrouwen van zijn partij en het land verloren. Als de Conservatieven nog een kans willen om de verkiezingen te winnen, dan moet hij nu opstappen.’
Ook vele andere Britse media betreuren het ‘zielige’ en ‘smerige’ spektakel rond premier Johnson en de schandalen die één voor één aan het licht komen. Het laatste schandaal betreft parlementariër Chris Pincher, die vorige week aftrad vanwege beschuldigingen van seksueel misbruik. Dinsdag werd duidelijk dat de premier hier altijd van geweten had maar hem toch in februari aanstelde, zo meldt Sky News. De Johnson heeft dat feit bewust verdoezeld.
Eerst stapten de ministers van Volksgezondheid en Financiën op, waarna gisteren het ‘kaartenhuis’ begon in te storten en veertig leden van de regering hun ontslag hebben ingediend, een ‘ongekende impasse’, meent The Guardian.
Vooralsnog weigert de premier zijn aftreding te accepteren en is hij ‘vastbesloten op zijn post te blijven’
Een delegatie van toonaangevende ministers ging vervolgens naar Downing Street om ‘Boris Johnson aan te sporen te erkennen dat de koek op is en dat hij moet aftreden’, schrijft The Independent. Maar vooralsnog weigert de premier dat te accepteren en is hij ‘vastbesloten op zijn post te blijven’. Sterker nog, in plaats van af te treden, besloot hij minister Michael Gove, ‘een zwaargewicht in de regering en in de partij, te ontslaan’, meldt The Guardian. ‘Gove had de premier al eerder gesproken en gezegd dat de positie van de premier onhoudbaar was geworden.’
In een interview met BBC becommentarieerde het conservatieve parlementslid Andrew Mitchell de vastberadenheid van Johnson om aan de macht te blijven: ‘Het lijkt een beetje op het verhaal van Raspoetin. Die werd vergiftigd, neergestoken en neergeschoten; zijn lichaam werd in een ijskoude rivier gegooid, maar hij leefde nog.’
De Tunesische president Kais Saied beschuldigde tijdens een ministerraad op woensdag rechters van corruptie en het beschermen van terroristen, meldt Kapitalis. Kais Saied uitte zijn verontwaardiging over de situatie van de rechterlijke macht in Tunesië en kondigde aan dat er maatregelen worden genomen tegen corrupte rechters.
Kais Saied stelde in de ministerraad de laksheid en de dubbele maatstaven in de rechtspraak aan de kaak. ‘Het is onaanvaardbaar dat de gerechtsgebouwen plaatsen zijn geworden waar geen recht geschiedt,’ zei hij. Waarna hij zijn besluit bekendmaakte dat hij een deel van de rechters zou ontslaan.
De massale ontslagen van rechters vindt plaats op een moment dat de Tunesische president het politieke systeem opnieuw wil vormgeven, na bijna alle macht te hebben overgenomen. In een televisietoespraak zei het Tunesische staatshoofd dat hij ‘waarschuwing na waarschuwing’ had gegeven aan de rechterlijke macht om ‘zichzelf te zuiveren’.
Sinds alles weer open is, besluiten steeds meer mensen hun baan op te zeggen. Is er een revolutie gaande op de arbeidsmarkt, of is het gewoon een nawee van de lockdown?
Deze zomer was het helemaal hot om je baan op te zeggen. Meer Amerikanen hebben ontslag genomen dan in enige andere periode sinds begin deze eeuw, aldus het Amerikaanse ministerie van Werkgelegenheid. Van elke honderd werknemers in hotels, restaurants, cafés en de detailhandel namen er zo’n vijf ontslag.
Laagbetaalden zijn niet de enigen die het voor gezien houden. In april hebben meer dan zevenhonderdduizend mensen in de categorie ‘professionele en zakelijke dienstverlening’ hun baan opgezegd – nooit eerder waren dat er zo veel binnen een maand. In alle sectoren van de arbeidsmarkt zeggen vier op de tien werknemers met de gedachte te spelen hun huidige baan vaarwel te zeggen.
Binnen de arbeidseconomie staat stoppen voor een optimistische kijk op de toekomst
Vanwaar die plotselinge golf van vrijwillige ontslagen? Een vrij algemene theorie is dat er momenteel een fundamentele verandering plaatsvindt in de structurele verhouding tussen werknemers en werkgevers, die ingrijpende gevolgen heeft voor de toekomst van de arbeidsmarkt. Op alle sporten van de inkomensladder hebben werknemers nieuwe redenen om tegen hun baas te zeggen dat hij de pot op kan. Het is niet ondenkbaar dat laagbetaalden die hebben geprofiteerd van gunstige regelingen tijdens de pandemie tot de ontdekking zijn gekomen dat ze niet genoeg verdienen nu ze weer aan het werk zijn gegaan. Ze laten niet meer met zich sollen, en restaurants en kledingzaken zien zich gedwongen hogere salarissen te betalen om het personeel te behouden.
Yolo
Ondertussen zeggen kantoorpersoneel en ambtenaren dat ze overwerkt zijn, of opgebrand, na het slopende coronajaar en stappen ze met nieuwe eisen naar de baas. Uit een recent onderzoek van Bloomberg-Morning Consult blijkt dat de helft van de werknemers onder de veertig zegt te overwegen op te stappen als ze van hun baas niet een paar dagen thuis mogen werken. En de cijfers laten zien dat dit niet altijd bluf is.
De mensen met hogere inkomens – van wie het hoornvlies is uitgedroogd door de ontelbare onlinevergaderingen en de onderrug gesloopt na maandenlang de bank als bureaustoel te hebben gebruikt – baden in het spaargeld dat ze in dit jaar van existentiële crisis niet hebben kunnen uitgeven. Ontslag nemen is voor hen de manier om de kwetsbaarheid van het leven het hoofd te bieden in deze tijden van kosmische angst. Kort gezegd: yolo.
Wordt ergens mee stoppen vaak geassocieerd met pessimisme, luiheid en een gebrek aan zelfvertrouwen, binnen de arbeidseconomie staat stoppen juist voor het tegenovergestelde: een optimistische kijk op de toekomst, enthousiasme om aan iets nieuws te beginnen, het vertrouwen dat je niet te pletter zult slaan als je de sprong in het diepe waagt, maar dat je een zachte landing zult maken op een plek waar het beter toeven is.
Veel mensen zien robots en arbeiders als aartsvijanden
De zomer van het vrijwillige ontslag zou de voorbode kunnen zijn van iets groters: een nieuwe gouden eeuw, niet alleen van de macht van werknemers, maar ook van technologische aanpassingen en groei van productiviteit. Denk aan de laatste keer dat je een restaurant hebt bezocht (een bedrijfstak waar de lonen snel stijgen). Als je ervaring ongeveer gelijk is aan die van mij, had je geen gezellig gesprekje met een serveerster maar moest je een QR-code scannen. Het restaurant zette de gebruikelijke maaltijd op tafel, maar met minder personeel. Als je dat extrapoleert naar de hele economie, kun je met beter betaalde werknemers in combinatie met software de klant efficiënter bedienen. Dit optimistische verhaal zou heel goed bewaarheid kunnen worden: de arbeidsproductiviteit stijgt momenteel harder dan in de afgelopen twintig jaar, en het einde van die ontwikkeling is nog niet in zicht.
Zoals economieschrijver Noah Smith uitlegt, zien veel mensen robots en arbeiders als aartsvijanden. Maar arbeidskracht en door technologie aangedreven productiviteitsgroei zouden ook hand in hand kunnen gaan. In een productieve cyclus zouden hogere lonen werkgevers ertoe kunnen zetten de duurste taken te automatiseren. Arbeidskracht zorgt voor een groei van de productiviteit, die de economie in het algemeen stimuleert, waardoor mensen meer geld uitgeven, wat weer werkgelegenheid creëert, zodat er voldoende banen zijn. In dit rooskleurige scenario bevinden we ons momenteel in het beginstadium van iets moois: een tijdperk van hogere lonen, een stijgende productiviteit en een steeds hogere levensstandaard voor iedereen.
Het zou niet de eerste keer zijn dat een ramp uitmondt in vooruitgang
Als deze keten staat voor een eerlijke en blijvende revolutie op het gebied van de rechten van arbeiders, zou dat niet de eerste keer zijn dat een ramp uitmondt in vooruitgang. Zoals ik vorig jaar al schreef, ‘kan een ingrijpende crisis blootleggen wat er scheef is en zo een nieuwe generatie leiders de kans bieden iets beters te bouwen’ – vaak op onverwachte manieren. De grote brand in Chicago in 1871 was deels de aanzet tot de uitvinding van de moderne wolkenkrabber, de blizzard aan de oostkust in 1888 resulteerde in het eerste Amerikaanse metronetwerk. ‘De coronapandemie eiste zeshonderdduizend levens en leidde tot een ingrijpende verschuiving in de arbeidsverhoudingen’ klinkt misschien niet als een erg voor de hand liggend causaal verband. Maar de wijze waarop wij op een ramp reageren kan de wereld veranderen op manieren die moeilijk zijn te voorspellen op het moment dat we de crisis zelf recht in de bek kijken.
Aan de andere kant is dit misschien geen revolutie maar een illusie.
In 2020 daalde het jaarlijkse aantal vrijwillige ontslagen met zo’n half miljoen, wat erop lijkt te wijzen dat veel mensen die normaal gesproken hun baan zouden hebben opgezegd, door de pandemie zijn blijven zitten op een plek waar ze niet gelukkig waren. Dat het aantal mensen dat ontslag neemt alsnog de hoogte in schiet, hoeft niet per se te betekenen dat er een ingrijpende verschuiving plaatsvindt. Het is eerder het beeld van de dichtgeknepen tuinslang: door de pandemie konden allerlei normale activiteiten geen doorgang vinden – ergens wat gaan drinken, een auto huren, een vervelende baan opzeggen – en nu ineens kan dat allemaal weer wél.
Het Witte Huis lijkt zich bewust van deze dynamiek. In een blog van The Council of Economic Advisers werd onlangs gewaarschuwd dat de economische cijfers deze zomer op hol kunnen slaan. Een aantal commentatoren waarschuwt dat we geen al te stellige conclusies moeten trekken over de toekomst. ‘Het is voor een groot deel gebakken lucht,’ zegt Adam Ozimek, de hoofdeconoom van freelanceplatform Upwork. ‘Volgens mij is het Witte Huis op dit moment een stuk realistischer dan de gemiddelde liberale expert.’
Voorspellingen
Voorspellingen doen is lastig, niet alleen omdat het moeilijk is de toekomst te zien, maar ook omdat het lastig is het heden te bevatten. De cijfers over het aantal mensen dat ontslag neemt kunnen een voorteken zijn van een toenemende macht van de arbeider, na decennia waarin de lonen stagneerden en het arbeidsrecht is uitgehold. Maar ze zouden ook een kortstondig statistisch toeval kunnen zijn binnen de over het geheel genomen grillige economie van deze zomer. Hoe die twee dingen met elkaar te verenigen – het fantastische potentieel van dit moment en het feit dat de verwachtingen heel goed gestoeld kunnen zijn op gebakken lucht? Misschien is het antwoord: gewoon blijven doen wat je doet.Beleidsmakers moeten doen alsof de arbeidsmarkt ruimte biedt, omdat dat het geval is. En werkgevers moeten op zoek gaan naar complementaire technologie en ondertussen hun personeel beter betalen, omdat ze dat kunnen.
MEER DAN ALLEEN WERK
In aanloop naar zijn boek The End of Burnout: Why Work Drains Us and How to Build Better Lives, dat in
januari verschijnt, publiceerde Jonathan Malesic onlangs een opinieartikel in The New York Times.
Na bijna twee jaar massale werkloosheid en thuiswerken keren miljoenen mensen nu terug naar het ritme van de veertigurige werkweek en de droom van opwaartse mobiliteit, schrijft Malesic, ook al leidden die vóór de pandemie tot wijdverbreide ontevredenheid en burn-outs. Veel mensen zien werk niet alleen als een manier om de kost te verdienen, maar als cruciaal voor zelfontplooiing.
De algemene gedachte is dat werk betekenis, zingeving en waardigheid verschaft en recht geeft op deelname aan de samenleving. Maar, aldus Malesic, je baan, of het ontbreken ervan, is niet bepalend voor je menselijke waarde. ‘We zouden moeten beginnen met het idee dat ieder van ons waardigheid heeft, of we nu werken of niet.’ De pandemie bewees dat: miljoenen verloren plotseling hun baan, maar niet hun waardigheid. Volgens Malesic is dit hét moment om te bedenken hoe we werk kunnen inpassen in ons leven: ‘De pandemie heeft ons eraan herinnerd dat we bestaan om meer te doen dan alleen maar werken.’ Zijn advies: zoek naar zingeving in dingen buiten je baan en pas je werk daarop aan, in plaats van andersom.
Strijdend tegen onrealistische schoonheidsnormen heeft Noorwegen een nieuwe wet aangenomen die influencers en adverteerders verplicht om aan te geven of foto’s zijn geretoucheerd. Voortaan moeten advertenties waarbij de vorm, grootte of huid van een lichaam is geretoucheerd, of met filters is gefotografeerd, worden voorzien van een gestandaardiseerd label van het Noorse ministerie van Kinderen en Gezinszaken. Voorbeelden zijn vergrote lippen, aangepaste tailles en overdreven spierbundels, maar het is niet duidelijk of de wet ook geldt voor ingrepen in belichting of kleurverzadiging, schrijft Vice.
De wet is het gevolg van een aanhoudend publiek debat in Noorwegen rond ‘kroppspress’, letterlijk: ‘lichaamsdruk’
De wet geldt ook voor afbeeldingen van influencers en beroemdheden als ze ‘een betaling of ander voordeel ontvangen’ voor berichten op sociale media. Elke overtreding wordt bestraft met oplopende boetes en in extreme gevallen zelfs met gevangenisstraf.
De wet is het gevolg van een aanhoudend publiek debat in Noorwegen rond ‘kroppspress’, letterlijk: ‘lichaamsdruk’, oftewel een ‘opgelegde schoonheidsnorm’. Volgens het ministerie van Kinderen en Gezinszaken blijkt die een factor te zijn die bijdraagt aan een negatief zelfbeeld bij jonge mensen.
Toerismesector lijdt verlies van 4 biljoen dollar
De ineenstorting van het internationale toerisme door corona zal voor de jaren 2020 en 2021 mogelijk leiden tot een wereldwijd verlies van meer dan 4 biljoen dollar, volgens een rapport dat UNCTAD deze week presenteerde samen met de Wereldtoerismeorganisatie van de VN. Herstel van het toerisme zal grotendeels afhangen van de wereldwijde vaccinatiegraad, schrijft Journal de Montreal.
De Spaanse regering heeft een wetsvoorstel goedgekeurd dat burgers boven de 14 jaar het recht geeft om hun geslacht bij de burgerlijke stand te wijzigen zonder dat daarvoor bewijzen, getuigenissen of medische verklaringen nodig zijn.
‘We willen hiermee het gebrek aan erkenning voor de rechten van de LHBTI-gemeenschap rechtzetten’
Het wetsvoorstel is goedgekeurd na maandenlange onderhandelingen en zal nu een reeks toetsen ondergaan voordat het aan het parlement wordt voorgelegd om erover te stemmen. In het voorstel is een mechanisme opgenomen om misbruik van het systeem te voorkomen. Degenen die hun geslacht bij de burgerlijke stand wijzigen, kunnen dit slechts één keer doen. Voor een eventuele volgende wijziging is rechterlijke toestemming nodig.
‘We willen hiermee stigmatisering en het gebrek aan erkenning voor de rechten van de LHBTI-gemeenschap proberen recht te zetten’, aldus regeringswoordvoerder María Jesús Montero tegen Euractiv. De wet, die door de LHBTIQ+-gemeenschap overwegend positief is ontvangen, verbiedt ook conversietherapie of andere pogingen om seksuele geaardheid, expressie en identiteit te beïnvloeden of te wijzigen.
Canada wil af van benzineauto
Alle nieuwe lichte voertuigen die vanaf 2035 in Canada worden verkocht, zullen emissievrij moeten zijn, zo maakte de federale minister van Transport Omar Alghabra deze week bekend. Vanaf dat jaar mogen er geen nieuwe personenauto’s of lichte vrachtwagens met verbrandingsmotor meer worden verkocht. meldt La Presse. De regering sluit zich hiermee aan bij de staat Quebec, die afgelopen herfst al de verkoop van voertuigen op benzine of diesel na 2035 verbood. De landelijke doelstelling was aanvankelijk vastgesteld voor 2040 en wordt dus met vijf jaar verkort, concludeert de Canadese krant.
CO2-neutraal
Voor 2025 en 2030 zullen tussentijdse doelstellingen worden vastgesteld, zodat de verkoop van nieuwe voertuigen met verbrandingsmotor geleidelijk afneemt, voordat ze volledig verboden worden. Ottawa zegt zijn ‘partners’ te willen raadplegen, met name de Verenigde Staten, waarmee het zijn regelgeving wil ‘harmoniseren’.
Door de verkoop van nieuwe benzine- en dieselvoertuigen te verbieden, kan Canada in 2050 CO2-neutraal zijn, aldus Jonathan Wilkinson, minister van Milieu en Klimaatverandering.
Britten hebben veel spaargeld
Doordat lockdowns de mogelijkheden om geld uit te geven beperkten, bereikte het spaargeld dat Britse huishoudens begin dit jaar hadden opgebouwd het op één na hoogste niveau ooit, bericht The Guardian. Dit blijkt uit cijfers van het Office for National Statistics. Volgens het Britse statistiekbureau stegen de spaargelden in de eerste drie maanden van dit jaar sterk toen de derde nationale lockdown werd afgekondigd.
De spaarquote, het percentage van het totale beschikbare inkomen dat huishoudens gebruiken om te sparen, steeg sinds eind december van 16,1 procent naar 19,9 procent en bereikte daarmee het op één na hoogste niveau sinds 1963. Het vorige record van 25,9 procent werd gevestigd in het tweede kwartaal van 2020 tijdens de eerste lockdown, die de Britse economie in een recessie stortte. In het decennium vóór de pandemie lag de spaarquote op een gemiddelde van 8,5 procent.
Economen verwachten een hausse in de uitgaven als de beperkingen worden versoepeld.
Nieuwe ontslagregeling in Italië
Het kabinet van de Italiaanse premier Mario Draghi keurt een nieuw decreet goed dat het ontslag van werknemers regelt. De regering heeft overeenstemming bereikt met vakbonden en werkgeversorganisaties over een systeem dat in werking treedt wanneer het aan corona gekoppelde verbod op ontslagen afloopt. Aanvankelijk leek de regering van plan het ontslagverbod te willen verlengen voor kwetsbare sectoren, zoals de textiel. De vakbonden wilden juist verlenging van het algemene verbod tot aan oktober, uit angst voor massale ontslagen.
Volgens de overeenkomst zullen bedrijven pas werknemers mogen ontslaan als alle beschikbare CIG-gelden, de Italiaanse inkomenssteun tijdens corona, zijn opgebruikt.
Derde coronagolf in Zuid-Afrika
Zuid-Afrika is verantwoordelijk voor bijna 40 procent van alle sterfgevallen door corona op het continent en telt tot dusver 60.038 officieel geregistreerde dodelijke slachtoffers. Het land wordt geteisterd door een derde golf, die is ontstaan door de snelle verspreiding van de Deltavariant schrijft Al-Jazeera. De provincie Gauteng, met Johannesburg – het financiële centrum van het land – en de administratieve hoofdstad Pretoria, is met ruim 60 procent van de nieuwe gevallen het epicentrum.
In een televisietoespraak kondigde president Cyril Ramaphosa een reeks nieuwe beperkingen aan, waaronder een verbod op de verkoop van alcohol en bijeenkomsten, evenals uitbreiding van de avondklok van 21.00 uur tot 04.00 uur.
Duitse werkgevers huurden privédetectives in om compromitterende informatie over lastige werknemers te vinden, zodat ze konden worden ontslagen. In de Süddeutsche Zeitung klapt een infiltrant uit de school.
Op een avond voelt de detective dat hij het niet langer trekt. Hij zit achter het stuur, achtervolgt een andere auto met de bedoeling de bestuurder ervan te intimideren. De chauffeur raakt inderdaad in paniek, drukt het gaspedaal diep in, schiet een bocht om, de auto komt in overstuur. ‘Levensgevaarlijk,’ denkt de speurder. Hij heeft weinig scrupules, maar ombrengen wil hij niemand. Nu is het genoeg, zegt hij tegen zichzelf. Hij staakt de achtervolging. De zaak zet hem aan het denken en algauw breekt hij met zijn leven als snuffelaar, belager en vallenzetter. In al die jaren als privédetective heeft hij telkens weer andere rollen moeten spelen en daarbij heeft hij geleerd dat liegen complex is. Hij zit immers niet alleen in zijn auto om anderen te achtervolgen of te fotograferen, om informatie te verzamelen moet hij zich ook vaak uitgeven voor een ander. ‘Een valse identiteit vergt veel voorbereiding,’ zegt hij, ‘een leugen wordt pas geloofwaardig door de details.’
In januari 2012 moet hij inspringen bij een bejaardenhuis in Bad Nauheim (Hessen). Hij bereidt zich hierop voor door op YouTube filmpjes over bejaardenzorg te bekijken. Eind januari heeft hij samen met bejaardenverzorgster Ernestine Cornella en haar collega nachtdienst. Als ze ’s nachts om half twee even pauze hebben, zet hij sekt, tequila en wat glazen op tafel. Hij vertelt dat dit zijn laatste dienst is als uitzendkracht. Bovendien is hij jarig. Verzorgster Cornella vindt haar lange, innemende collega sympathiek, maar dit kan niet, vindt ze. ‘We zijn hier in een bejaardenhuis, niet in de kroeg,’ zegt ze. ‘Alcohol is hier verboden.’
Op dat moment verschijnt volkomen onverwachts de directrice van het huis met een aantal begeleiders. Controle, ver na middernacht. Wat de tequila daar moet, vraagt ze. Het heeft er alle schijn van dat ze haar werkneemster Cornella betrapt heeft op het gebruik van alcohol. Ze stuurt de verkeerde verzorger naar huis en roept haar de volgende dag op het matje. Daarmee begint voor Cornella, destijds midden veertig, een nachtmerrie. De energieke alleenstaande moeder werkt vanaf haar eenentwintigste in de zorg. Ze heeft zich sterk gemaakt voor de oprichting van een ondernemingsraad en werd daar ook direct in gekozen. Sinds die tijd heeft ze een moeizame verhouding met de leiding van het huis. Na de vermeende alcoholnacht wordt Cornella geschorst, haar salaris stopgezet. Op weg naar huis is er maar één vraag die haar bezighoudt: ‘Hoe vertel ik het mijn zoon? Moet ik zeggen dat zijn moeder eruit is gevlogen, omdat ze tijdens de dienst heeft zitten zuipen?’
Hij verzamelt materiaal, bij voorkeur zaken die met seks, drugs of geweld van doen hebben
Vijf jaar later vertelt de detective een heel ander verhaal: hij heeft haar met opzet in de val gelokt. Mogelijk in opdracht van haar werkgever. Hij speelde de aardige invalkracht en moest voorafgaand aan de controle de alcohol op tafel zetten om Cornella wangedrag te kunnen aansmeren. De truc met de tequila moest ervoor zorgen dat ze ontslagen kon worden of minimaal uit de ondernemingsraad kon worden gezet.
Voor de detective zijn dit soort opdrachten in die tijd routine. Hij is een rotzak, dat was hij al op school. Hij verdient zijn brood met het compromitteren van anderen: steeds weer laat hij zich zogenaamd als stagiair of uitzendkracht een bedrijf binnenloodsen en misbruikt hij het vertrouwen van het personeel om hen te bespioneren. Hij verzamelt materiaal, bij voorkeur zaken die met seks, drugs of geweld van doen hebben; hij volgt zijn doelwit met een peilzender op diens auto en fotografeert hem stiekem op het werk. Soms lokt hij zijn slachtoffer in de val of construeert aantijgingen, zodat leidinggevenden ongewenste medewerkers kunnen ontslaan.
Ook voor het bejaardenhuis is de zaak explosief. Na de in scène gezette alcoholuitspatting staakte het de salarisbetaling aan verzorgster Cornella. De zaak zorgde in Bad Nauheim voor veel onrust, al vroeg werd vermoed dat de directie van het huis een infiltrant had ingezet. ‘We koesterden van begin af aan de verdenking dat er provocateurs in het spel waren,’ vertelt Cornella’s advocaat Stefan Schneider. De directrice wees dit als ‘volstrekt absurd’ van de hand. Maar documenten lijken haar ontkenning te weerleggen. Op 16 januari 2012, de dag van de bespreking in het Frankfurter hotel, stuurt het ‘consulting’-bedrijf waarvoor de detective werkt, een e-mail aan het privéaccount van de directrice met als onderwerp ‘infiltratie’. Het betreft ‘ons gesprek van vandaag in het Hilton Hotel Frankfurt’. Het conceptcontract voorziet in de inzet van maximaal vier personen voor het ‘inhoudelijke werk’, voorschot 30.000 euro, basishonorarium 4000 euro, uurtarief per detective 100 euro. Desgevraagd wil ook het bejaardenhuis niets zeggen.
Amerikaanse methoden
Methoden als deze werden al in 1993 door de Amerikaanse antiondernemingsraadactivist Martin J. Levitt beschreven in zijn boek Confessions of a Union Buster. Het gaat om een mengsel van ongefundeerde laatste waarschuwingen, ontslagaanzeggingen en eisen tot schadevergoeding, gerichte psychische terreur, vernedering door leidinggevenden en ook toen al de inzet van privédetectives. Zo worden ontslagbrieven en aanklachten vaak op een zaterdag of aan het begin van de vakantie bij werknemers thuisbezorgd, om op die manier psychologische druk op het hele gezin op te bouwen.
Ook in Duitsland zijn deze methoden binnengeslopen. Het verhaal van de detective leidt naar de achterkamertjes van het Duitse wirtschaftswunder, naar bedrijven waar eigenaars of managers ervan overtuigd zijn dat ze hun bedrijf moeten beschermen tegen de eigen werknemers. In hun optiek gebruiken leden van de ondernemingsraad hun onaantastbare status om het voor het bedrijf schadelijke gedrag van collega’s te dekken en stemming te maken tegen leidinggevenden.
Om werknemersvertegenwoordigers te kunnen ontslaan, moeten bedrijfsleiders hun een delict of een dienstvergrijp kunnen aanwrijven. Daarvoor zetten bedrijven dan spionnen, vallenzetters of provocateurs in. Moraal speelt geen rol. ‘Je zit tussen wolven,’ zegt de detective. ‘Er was geen enkele aarzeling; recht of onrecht deed er niet toe. Er waren alleen het doel en de middelen waarmee dat bereikt kon worden.’
Nadat het bejaardenhuis zijn medewerkster Ernestine Cornella via de alcoholtruc uit de ondernemingsraad had gezet, ontstond er ruzie binnen de raad. De werknemervertegenwoordigers moesten opnieuw worden gekozen. Cornella’s lijst verloor; een door het bedrijf gesteunde groep kreeg een meerderheid. Het bejaardenhuis zette hierop de gerechtelijke ontslagprocedure van Cornella stop. ‘Het eigenlijke doel was immers bereikt,’ zegt Cornella’s advocaat, ‘het ongemakkelijke ondernemingsraadslid had geen werkelijke invloed meer.’
Cornella werkt nog altijd bij het bejaardenhuis. ‘Ik concentreer me op de bewoners, doe alleen mijn werk,’ zegt ze. ‘Ik trek aan het eind van mijn dienst de deur achter me dicht, verwijder de messen uit mijn rug en ga naar huis.’
De detective heeft zich uit de branche teruggetrokken. Zijn geweten plaagde hem, met Naujoks is hij gebrouilleerd geraakt. Het was een afmattend leven dat hij alleen met alcohol en drugs de baas kon. ‘Het constant doen of je een ander bent, vergt heel veel van je.’ Destijds in het bejaardenhuis ervoer hij het als een bewijs van ‘logistiek meesterschap’ dat hij de vermeend drinkende medewerkster en de controlerende directrice op het juiste moment met elkaar confronteerde. ‘Tegenwoordig,’ zegt hij, ‘schaam ik me ervoor’.
Auteurs: N. Richter, A. Kempmann, J. Klofta, R. Pinkert en U. Ritzer
Opgericht in 1945. De intellectuele, liberale krant van links Duitsland. Samen met de FAZ een van de belangrijkste dagbladen van het land. De SZ staat bekend om de drie-eenheid: tolerantie, onafhankelijkheid en waakzaamheid.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
