Onder de doden bevinden zich minstens twintig kinderen
In Gaza hebben hulpdiensten dinsdag bekendgemaakt dat een Israëlische aanval in het noorden aan 93 mensen het leven heeft gekost. De civiele defensie in de Palestijnse gebieden zei dinsdag dat het bombardement van de nacht van maandag op dinsdag gericht was op een gebouw in Beit Lahia. Volgens het Gazaanse ministerie van Volksgezondheid zijn er minstens twintig kinderen onder de slachtoffers van deze aanval.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het Israëlische leger heeft gezegd dat het deze berichten aan het onderzoeken is. De Verenigde Staten, de belangrijkste militaire supporter van Israël, zei dinsdag dat het ’contact had opgenomen‘ met zijn bondgenoot om een verklaring te eisen voor deze ’afschuwelijke aanval met een afschuwelijk resultaat‘.
Dinsdagochtend meldde het Israëlische leger dat het de dag ervoor verschillende grond- en luchtaanvallen had uitgevoerd in Jabalia, waarbij ongeveer veertig strijders van Hamas werden gedood. In Gaza ’konden veel Palestijnen niet evacueren uit angst onder Israëlisch vuur te komen als ze dat deden, of omdat ze werden bedreigd door schutters van Hamas die hen ervan weerhielden gehoor te geven aan de Israëlische oproep om te vluchten‘, aldus The Times of Israel.
Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar Israël, dat dit weekend werd getroffen door een aanval van ongekende schaal. Verantwoordelijk is terreurbeweging Hamas. Wat weten we over deze organisatie?
Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief Buiten de grenzen, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – al vanaf €5 per maand – op 360 Magazine en abonneer je op de nieuwsbrieven.
Wat is de achtergrond van Hamas?
Van het ‘9/11-moment’ voor Israël tot ‘een zwarte dag’: de aanval die Hamas in de vroege ochtend van 7 oktober uitvoerde op dorpen over de grens met Gaza was zowel van een ongekende schaal als van een ongekende wreedheid. Grensmuren werden opgeblazen, nederzettingen werden overvallen en burgers werden op straat afgemaakt of ontvoerd. Een van de grootste slachtpartijen vond plaats op een muziekfestival een uur rijden van de Gazastrook, waar jongeren tot in de vroege uren dansten. Jongeren die vervolgens moesten rennen voor de kogels van Hamas-strijders, die het festivalterrein omsingelden.
De naam Hamas is niet nieuw. De beweging is al decennialang verbonden aan het Midden-Oosten, en met name aan het Palestijnse verzet tegen de Israëlische bezetting. Maar waar komt deze beweging vandaan?
‘De Hamasbeweging werd in 1987 in Gaza opgericht door een imam, sjeik Ahmed Yasin, en zijn adjudant Abdul Aziz al-Rantissi’, schrijft Al Jazeera. Hamas ontstond vlak nadat Palestijnen in opstand kwamen tegen de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden – ook wel de eerste Intifada genoemd. Financieel werd de beweging gesteund door de Moslimbroederschap in Egypte. De groep richtte ook een militaire vleugel op: de Izz al-Din al-Qassam Brigades.
Hamas wil dat de Palestijnse gebieden in hun volledigheid worden hersteld, en dus terug naar de grenzen van 1967
Hamas wil dat de Palestijnse gebieden in hun volledigheid worden hersteld, en dus terug naar de grenzen van 1967. Daarmee gaat het in tegen de Oslo-akkoorden uit de jaren negentig tussen Israël en de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), waarmee Israël en Palestina elkaars bestaansrecht erkenden. Hamas blies het vredesakkoord de facto op, door aanslagen op Israël te blijven plegen. De Fatahbeweging, onderdeel van de PLO en tot dan toe bestuurder van de Palestijnse gebieden, werd in 2006 naar de achtergrond verdreven door Hamas, dat de parlementaire verkiezingen won.
In dat jaar is de kiem gelegd voor de aanval van dit weekend, schrijft journalist Ramzy Baroud in een opiniestuk in Arab News. ‘Zestien jaar geleden werd de Gazastrook hermetisch afgesloten door Israël’, schrijft Baroud. ‘In zestien jaar is een hele generatie opgegroeid onder de belegering, om zich vervolgens aan te sluiten bij het verzet en om te vechten voor haar vrijheid. Deze generatie uit Gaza, die is opgegroeid of geboren na het instellen van de belegering, heeft minstens vijf grote, verwoestende oorlogen meegemaakt, waarin kinderen zoals zij, samen met hun moeders, vaders en broers en zussen, het belangrijkste doelwit en slachtoffer waren.’
‘Nadat Hamas in 2007 troepen die loyaal waren aan Fatah uit Gaza verdreef, verscherpte Israël zijn blokkade van het gebied en gingen de Palestijnse raketbeschietingen en Israëlische luchtaanvallen door. Egypte sloot ook zijn grensovergang met Gaza en heeft die sindsdien slechts af en toe geopend’, schrijft de BBC. Het speelveld reikt verder dan Egypte, zo blijkt als we naar de sponsors en bondgenoten van Hamas kijken.
‘De grote mate van planning die nodig was voor zo’n aanval, roept de vraag op of Hamas alleen heeft gehandeld – en als het hulp heeft gekregen, of die kwam van zijn geldschieter in de regio, Iran’, schrijft CNN na de aanval. Iran is van oudsher een aartsrivaal van Israël. Het land heeft directe betrokkenheid ontkend, maar zegt de Palestijnse strijd wel te steunen.
De steun van Iran aan Hamas is omvangrijk, schrijft The Jerusalem Post. ‘Deze steun omvat de levering van wapens, training en financiering voor de activiteiten van Hamas in de Gazastrook’, aldus de krant. ‘Het bondgenootschap stelt Hamas in staat zijn doelen assertiever na te streven, vaak door middel van geweld tegen Israël. De steun van Iran versterkt de militaire capaciteiten van Hamas, waardoor de beweging raketten kan afvuren en aanvallen kan uitvoeren op Israëlisch grondgebied. Zodoende kan het conflict verder escaleren.’
Iran steunt eveneens Hezbollah in Libanon, evenals verschillende milities in Syrië en Irak. Daarnaast verleent het land steun aan de Houthi-rebellen in Jemen, die al jarenlang verwikkeld zijn in een burgeroorlog. Zowel vanuit Jemen als vanuit Syrië en Libanon komt steun voor de Palestijnse zaak, en vanuit de laatste twee landen zijn sinds zaterdag zelfs raketaanvallen op Israël uitgevoerd.
‘Hezbollah is veel geduchter dan Hamas, waarvan de huidige operaties al een nachtmerrie zijn voor Israël’
‘Als Hezbollah meer zou doen dan een paar raketten afvuren uit solidariteit, zou dat het huidige conflict – dat aan Israëlische zijde de meeste doden heeft gekost sinds de Tweede Intifada [2000-2005] – in een stroomversnelling brengen’, schrijft Foreign Policy. ‘Hezbollah is bekwamer dan andere militante groeperingen – misschien wel de bekwaamste ter wereld.’ Ze zijn ervaren, groot en goed gefinancierd en uitgerust. ‘Hezbollah is veel geduchter dan Hamas, waarvan de huidige operaties al een nachtmerrie zijn voor Israël’, aldus het tijdschrift.
Hamas is een afsplitsing van de Moslimbroederschap, een machtig, wereldwijd opererend orgaan dat op verschillende manieren moslimorganisaties ondersteunt. De Moslimbroederschap geeft nog steeds financiële steun aan Hamas, wat de reden is dat Egypte vandaag de dag een stuk vijandiger tegenover inwoners uit de Gazastrook staat. De Council on Foreign Affairslegt uit waarom: ‘Nadat de Egyptische president Abdel Fatah al-Sisi in 2013 aan de macht kwam, nam Caïro een vijandige houding aan ten opzichte vanHamas, dat in hun ogen een verlengstuk was van zijn belangrijkste binnenlandse rivaal, de Moslimbroederschap.’ Aanvoerroutes en tunnels van Hamas over Egyptisch grondgebied zijn dan ook gesloten.
‘Turkije is een andere trouwe geldschieter van Hamas – en een criticus van Israël sinds president Recep Tayyip Erdogan in 2002 aan de macht kwam’, schrijft de website. ‘Hoewel Ankara volhoudt dat het Hamas alleen politiek steunt, wordt het ervan beschuldigd ‘het terrorisme van Hamas’ te bekostigen.
‘Binnen de Gazastrook strijden Hamas en de Islamitische Jihad, de op een na grootste militante groep in de regio, vaak samen tegen Israël’, schrijft The New York Times in een analyse. ‘De Islamitische Jihad treedt regelmatig onafhankelijk van Hamas op en is vooral uit op militaire confrontaties.’ Bij de recente aanval van Hamas zouden ook strijders van deze groep betrokken zijn geweest.
De aanval van Hamas heeft de westerse bondgenoten van Israël verenigd, schrijft denktank Chatham House. ‘De VS en andere belangrijke bondgenoten van Israël, waaronder het Verenigd Koninkrijk, veroordeelden de actie van Hamas onmiddellijk. Andere landen sloten zich hierbij aan, waaronder India, dat Hamas voor het eerst een terroristische organisatie noemde’.
Niet alleen de bondgenoten van Israël hebben zich verenigd door de aanval van Hamas, ook in het land zelf wordt opgeroepen tot eenheid, na maandenlange protesten tegen de ultraconservatieve regering van premier Benjamin Netanyahu, die verregaande hervormingen van het rechtssysteem had voorgesteld. The Times of Israel noemt de grootste prestatie van Hamas ‘het verenigen van de staat Israël. Dat is iets wat wij Israëliërs niet voor elkaar kregen’, zo schrijft de Israëlische krant.
‘We kunnen alleen op onszelf terugvallen. Er is geen rechtssysteem als we niet als natiestaat blijven bestaan. Er zijn geen berichten dat een van de 360.000 opgeroepen reservisten dienst heeft geweigerd, terwijl dat voor zaterdag een reëel vooruitzicht was [voor de recente aanval hadden kritische reservisten aangegeven dat ze geen gehoor zouden geven aan een oproep zolang de juridische hervormingen in Israël niet van de baan waren]. El Al vliegt nog steeds. De inkomende vluchten zitten veelal vol met mannen die naar huis willen om te dienen. Gisteravond, toen een vlucht op het punt stond te landen, stond iedereen op en zong HaTikva, het volkslied. De uitgaande vluchten zijn leeg. Onze vijanden hebben zich deze keer echt misrekend.’
De Israëlische autoriteiten buitelen over elkaar in dezelfde bewoordingen. Netanyahu noemde de vergeldingsaanvallen op Gaza ‘slechts het begin’ en benadrukte dat ‘het Midden-Oosten zal veranderen’. De Israëlische minister van Defensie Yoav Gallant kondigde een staat van beleg in het gebied af en sloot Gaza af van water, elektriciteit en voedsel.
Critici van Israël, zoals Midden-Oostencorrespondent Jonathan Cook van Middle East Eye, wijzen er juist op dat de harde opstelling tegen de Palestijnen, die recent alleen maar is toegenomen, een van de aanleidingen is van de aanval van Hamas. ‘Een escalatie van de gebeurtenissen viel binnen de lijn der verwachtingen, gezien de verscherping van de Israëlische beperkingen en de toename van het aantal aanvallen in de bezette Palestijnse gebieden de afgelopen maanden’, schrijft Cook.
Hoe het conflict zich de komende dagen, weken en maanden zal ontwikkelen is onduidelijk. In de eerste dagen zijn aan beide zijden al ruim tweeduizend slachtoffers gevallen en ruim achtduizend gewonden. Zeker een kwart miljoen mensen in Gaza is ontheemd geraakt en de mensen die uit Israël zijn ontvoerd missen nog steeds. Israël lijkt te hinten op een grootschalig grondoffensief en een volledige verwoesting van Gaza.
De houding van Israël en het Westen ten opzichte van Hamas is door de aanval fundamenteel veranderd, schrijft The New York Times op basis van gesprekken met Israëliërs. ‘Westerse landen beschouwden Hamas als een terroristische organisatie, maar ze dachten ook dat Hamas zich bezighield met het besturen van de Palestijnen die in Gaza vastzaten. Hamas leverde sociale diensten. De organisatie werd zelfs gezien als een rem op nog radicalere groepen’, schrijft de Amerikaanse krant. ‘In Israël sloten opeenvolgende regeringen stille deals met Hamas in de hoop een vorm van stabiliteit te behouden in de Gazastrook.
(…) Hoge Israëlische functionarissen zeggen nu dat Hamas moet worden vernietigd, zowel om de stabiliteit in Gaza te herstellen als de geloofwaardigheid van Israël als een onuitroeibaar onderdeel van het Midden-Oosten.’
Natan Sachs, directeur van het Centrum voor Midden-Oostenbeleid van de Brookings Institution, zegt in het artikel dat met name jongeren wereldwijd Hamas vooral zagen als een nationalistische verzetsbeweging in Gaza. Dat beeld werd ‘voor sommigen, zo niet allen, afgelopen zaterdag aan diggelen geslagen’.
Vluchtelingenkampen en ziekenhuizen overvol in Gaza
Volgens de Verenigde Naties zijn er sinds het uitbreken van het conflict tussen Palestijnse strijders en Israël meer dan 123.000 mensen ontheemd geraakt in de Gazastrook. Dat meldt Al Jazeera. Veel inwoners van de Palestijnse enclave zijn gevlucht omdat hun huizen zijn gebombardeerd of dat ze vrezen dat nog zal gebeuren.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De VN-organisatie voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen in het Nabije Oosten (UNRWA) zegt dat het bijna 74.000 extra mensen heeft moeten opvangen en dat het aantal waarschijnlijk nog zal toenemen omdat de zware beschietingen en luchtaanvallen doorgaan, ook in burgergebieden. De ziekenhuizen in de Gazastrook worden overspoeld door het aantal gewonden en de omvang van de Israëlische luchtaanvallen.
Na een grootschalige verrassingsaanval van de Palestijnse groeperingen Hamas en Islamitische Jihad vanuit de Gazastrook heeft Israël zondag de oorlog uitgeroepen en ‘belangrijke militaire stappen’ goedgekeurd, schrijft Al Jazeera. Het aantal doden in de Gazastrook staat op 493, aldus Palestijnse gezondheidsautoriteiten. Onder de doden zijn 91 kinderen. In totaal zijn er aan beide zijden meer dan 11.000 doden gevallen, waaronder 73 Israëlische militairen.
Dinsdagochtend zijn er minstens zes Palestijnen gedood en eenentwintig gewonden gevallen bij botsingen met Israëlische troepen op de bezette Westelijke Jordaanoever, aldus Palestijnse functionarissen, meldt Al Jazeera. Volgens een woordvoerder van de Palestijnse Fatah-beweging brak het geweld dinsdagochtend vroeg uit nadat een groot aantal Israëlische soldaten de stad Nablus was binnengedrongen en werd opgemerkt door Palestijnse veiligheidstroepen en gewapende strijders.
De Palestijnse president Mahmoud Abbas probeert ‘zo snel hij kan in contact te komen [met de Israëlische autoriteiten] om deze agressie tegen ons volk te stoppen’, zei zijn woordvoerder Nabil Abu Rudeineh in een verklaring. De Palestijnse Rode Halve Maan meldde dat het Israëlische leger haar medische teams verhinderde de wijk al-Qaryoun binnen te gaan om de gewonden te evacueren.
De Israëlische troepen zijn Nablus binnengevallen omdat ze geïnteresseerd zijn in het opsporen van een groep die zich de Lions’ Den noemt, aldus Al Jazeera. Die gewapende groep eiste onlangs de verantwoordelijkheid op voor een schietpartij waarbij een Israëlische soldaat werd gedood. Israëlische troepen voeren sinds maart nachtelijke invallen uit op de bezette Westelijke Jordaanoever, naar eigen zeggen om gewapende netwerken te ontmantelen en aanslagen te verijdelen.
Het vluchtelingendebacle heeft z’n hoogtepunt nog niet bereikt. Eén nieuwe geweldsexplosie en het aantal migranten kan verdubbelen. Met meer dan vijf miljoen Palestijnen in vluchtelingenkampen is de noodzaak een politieke oplossing te vinden voor het Palestijnse conflict groter dan ooit.
Keuze uit het archief
Een van de hete hangijzers in de huidige politieke debatten is de vluchtelingenproblematiek, de kwestie waarover kabinet Rutte-IV in juli dit jaar viel. Iedere politieke partij die serieus een kans wil maken bij de verkiezingen in november zal zich over het onderwerp moeten uitspreken.
Met de uitbraak van de oorlog in Israël lijkt het probleem alleen maar groter te worden. Als Europa wil voorkomen dat er nog meer migranten naar het continent komen, moet het werken aan een vreedzame oplossing van het Palestijnse conflict, zo luidt de conclusie van dit artikel van El País van begin 2016.
‘Ik ben hier geboren. Hier heb ik mijn hele leven doorgebracht. Maar ik kom ergens anders vandaan.’ Hatim Mighiz is 49 jaar, nooit heeft hij een voet buiten de Gazastrook gezet. En toch, als je hem vraagt waar hij vandaan komt, zal hij altijd antwoorden: Al-Jiyya, een dorp in de buurt van Ashkelon.
Wie daar wel echt heeft gewoond is zijn vader Ibrahim, totdat in 1948 de Arabisch-Israëlische oorlog uitbrak, waarna Israël het gebied bezette en de Palestijnen verjoeg. Ibrahim werd naar het zuiden gestuurd, naar vluchtelingenkamp Beach aan de kust van Gaza. Daar sleet hij de rest van zijn dagen en daar wachten zijn nakomelingen het moment af om terug te keren.
Voor een groot deel van de publieke opinie in Europa zijn vluchtelingen een fenomeen dat dit jaar is ontstaan, toen het geweld Syriërs met honderdduizenden tegelijk naar de Middellandse Zeegebied dreef en de vluchtelingen wereldnieuws werden. Maar voor Hatim is ‘vluchteling’ zoiets als een nationaliteit. Zo werd hij geboren. En misschien gaat hij ook zo dood.
Toekomstdromen
Beach lijkt niet op de vluchtelingenkampen die je op tv ziet. In ruim zes decennia veranderde het van een kamp in een dorp van beton en asfalt. Als de muren niet vol stonden met Arabische leuzen zou het net zo goed een sloppenwijk in Lima of Bogota kunnen zijn. De vluchtelingen krijgen kinderen, die op hun beurt weer kinderen krijgen – het zijn er nu al meer dan 1.300.000, zo’n twee derde van de bevolking van de Gazastrook –, maar de ruimte neemt niet als bij toverslag toe. De bevolkingsdichtheid in Gaza is een van de hoogste ter wereld.
Toen Hatim trouwde metselde hij een scheidingsmuur in de flat van zijn ouders, en samen met zijn vrouw trok hij bij hen in. Hij werkte in een textielfabriek. Hij had toekomstdromen. Maar de loop van de geschiedenis scheurde die aan flarden. Toen zijn tweede dochter Ola werd geboren brak de tweede intifada uit. Waseem, zijn derde kind, kwam ter wereld toen Israël een muur om Gaza heen bouwde.
Niemand mocht Gaza meer zonder toestemming in of uit. Handeldrijven werd vrijwel onmogelijk en de fabriek moest haar deuren sluiten, waardoor Hatim zijn baan verloor. Bij de geboorte van Lama, zijn vijfde kind, nam de extremistische Palestijnse Hamasbeweging met geweld de macht over in de Gazastrook en raakte het gebied nog verder geïsoleerd.
Hatim, zijn vrouw en hun zeven kinderen wonen nu opgepropt in twee kamers. In de Gazastrook is de werkeloosheid opgelopen naar 42 procent, het hoogste percentage ter wereld. De VN voorspellen dat Gaza als gevolg van luchtvervuiling en overbevolking over vijf jaar onbewoonbaar is.
Er wonen meer dan vijf miljoen Palestijnse vluchtelingen in dezelfde omstandigheden als Hamit in kampen in Syrië, Libanon, Jordanië en in Palestina onder de vlag van de United Nations Relief and Works Agency (UNRWA). Noch Israël noch de Arabische Staten erkennen deze paria’s als burgers. Voor Palestijnse vluchtelingen komt de UNRWA nog het meest in de buurt van een staat. De organisatie voorziet in scholing, gezondheidszorg, eten, een beetje infrastructuur en doet aan sociale dienstverlening zoals het oprichten van vrouwencentra en het verstrekken van kredieten aan kleine bedrijfjes. Bovendien is het de grootste werkgever: 29.000 tot 30.000 duizend van de UNRWA-werknemers zijn zelf vluchteling.
Het probleem is dat na 65 jaar – waarvan 15 jaar volledig isolement – het geduld opraakt en de druk toeneemt. Dat geldt niet alleen voor Gaza, op de Westelijke Jordaanoever drijft de Joodse nederzettingenpolitiek de Palestijnse bedoeïenen in het nauw. Hun gezinnen hebben geen water. Hun huizen worden systematisch gesloopt. Zodra ze buiten de almaar krimpende dorpsgrenzen komen, wordt hun vee geconfisqueerd.
Dit moeras is een broeinest van geweld: regelmatig komen jongeren van de Westelijke Jordaanoever in opstand en gooien stenen of stokken naar de andere kant van de muur. Sommigen delen messteken uit. De Israëlische militairen antwoorden met kogelschoten. In twee jaar tijd is het aantal vluchtelingen dat door een kogel is geraakt met 139 procent gestegen. In 2014 stierven 53 Palestijnen aan schotwonden, 21 van hen waren vluchtelingen. En alleen al in oktober van dit jaar kwamen 71 Palestijnen en 8 Israëli’s om bij gewapende aanslagen.
De UNRWA heeft met haar aanwezigheid een gewelddadige opstand of een exodus van de Palestijnse bevolking weten te voorkomen. Met een jaarlijks budget van zo’n 2500 miljoen dollar – vergelijkbaar met dat van een arm land – slagen ze er telkens weer in kansen te creëren, een aantal burgergrondrechten te waarborgen en de rust te bewaren. Maar het geweld in Syrië laat de status quo stilletjes aan uit zijn voegen barsten. Het geweld ontwricht de Syrische vluchtelingenkampen, waardoor er minder overblijft voor andere kampen. Dit jaar moest er een noodfonds van nog eens 420 miljoen dollar in de UNRWA worden gepompt. Volgend jaar moet er 81 miljoen dollar bij.
Vluchteling worden is zoiets als springen uit een brandende wolkenkrabber: dat doe je alleen als achterblijven erger is
Afgelopen zomer stonden de vluchtelingen aan de rand van de afgrond: het scheelde maar weinig of de scholen in de vluchtelingenkampen konden vanwege een tekort van 101 miljoen hun deuren niet openen. Behalve dat de toekomst van miljoenen mensen in rook zou zijn opgegaan, zouden vanwege de gesloten scholen duizenden jongeren verveeld op straat zijn gaan rondhangen, met als enig tijdverdrijf het botvieren van hun frustratie op Israëlische militairen. Of de muur over klimmen.
Het tij werd ternauwernood gekeerd met een flinke financiële injectie van de Europese Unie, de Verenigde Staten, een aantal Europese landen die bijdroegen op persoonlijke titel en verschillende Arabische landen. Zij zorgden ervoor dat het financiële gat net op tijd werd gedicht. De scholen gingen open. Het lont werd net op tijd uit het kruitvat gehaald. Toch is een nieuwe crisis slechts een kwestie van tijd. De kosten en de druk blijven toenemen.
Is dit een kwestie die alleen Israëli’s en Palestijnen aangaat? Is dit een probleem dat het Midden-Oosten moet oplossen? Nee. Vanaf dit jaar is het ook, en vooral, een Europees probleem.
De grote stroom vluchtelingen die naar Europa trok bedroeg bijna een miljoen mensen. Maar in de vluchtelingenkampen van de UNRWA zitten er nog eens vijf miljoen. Als een geweldsexplosie hen dwingt te vluchten, en slechts 20 procent van hen probeert een toekomst te vinden binnen de Europese Unie, dan zal het aantal vluchtelingen in het Middellandse Zeegebied verdubbelen. De organisatie schat dat zo’n 52.000 bewoners van Syrische vluchtelingenkampen inmiddels naar het Westen geëmigreerd zijn. En daar moet je de volksverhuizingen bij op tellen die de tegen IS gerichte bombardementen veroorzaken.
Vredesakkoord
Vluchteling worden is zoiets als springen uit een brandende wolkenkrabber: dat doe je alleen als achterblijven erger is. In het Midden-Oosten is het onmogelijk om de vluchtelingenstroom uit de door geweld geteisterde gebieden een halt toe te roepen. Wat de internationale gemeenschap wel kan doen, is druk uitoefenen op de betrokken partijen om eindelijk een politieke oplossing te vinden voor het Palestijnse conflict. Alleen met een vredesakkoord voorkom je nieuwe geweldsescalaties en een regionale exodus. En daarmee zou je grote sommen geld een andere bestemming kunnen geven, en bijvoorbeeld in het nieuwe vluchtelingenprobleem kunnen steken.
De familie van Hatim wacht al 65 jaar op deze oplossing. Nu heeft Europa deze oplossing ook nodig.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
