Tag: Republikeinen

  • Waarom rechts Amerika het steeds vaker heeft over een ‘burgeroorlog’

    Waarom rechts Amerika het steeds vaker heeft over een ‘burgeroorlog’

    In de Verenigde Staten is ‘burgeroorlog’ de laatste tijd trending topic op rechtse sociale media. De oorlogszuchtige taal lijkt in toenemende mate te leiden tot gewelddadige acties in de echte wereld.

    Het aantal tweets waarin het woord ‘burgeroorlog’ voorkomt, stijgt binnen een paar uur tijd met bijna 3000 procent: veel aanhangers van Trump noemen de actie een provocatie. Vergelijkbare stijgingen zijn ook op Facebook, Reddit, Telegram, Parler en Gab te zien. En uiteraard op Truth Social, Trumps eigen sociale netwerk. Volgens metingen van Critical Mention, een bedrijf dat media in kaart brengt, is het gebruik van de term in radioprogramma’s en podcasts verdubbeld.

    Het aantal berichten over een burgeroorlog neemt een paar weken later opnieuw toe, nadat Joe Biden Trump en de ‘MAGA-Republikeinen’ een bedreiging voor ‘de fundamenten van de Amerikaanse republiek’ heeft genoemd tijdens een toespraak over de democratie in Philadelphia.

    Nu de tussentijdse verkiezingen van 8 november in zicht zijn en politieke discussies dringender en feller worden, bereiden deskundigen zich alweer voor op een toename in discussies over een burgeroorlog.

    Meer dan een metafoor

    Meer dan anderhalve eeuw na de daadwerkelijke Amerikaanse Burgeroorlog, de dodelijkste oorlog in de geschiedenis van het land, worden verwijzingen naar een nieuwe burgeroorlog binnen rechtse kringen steeds normaler. In veel gevallen wordt de term niet al te serieus gebruikt, eerder als een soort figuurlijke aanduiding van de toenemende verdeeldheid in het land. Toch merken onderzoekers dat de uitdrukking voor sommigen veel meer is dan alleen een metafoor.

    Onderzoekers die extremisme bestuderen, trekken op basis van opiniepeilingen, analyses van socialemediagedrag en een toename van bedreigingen de conclusie dat een groeiend aantal Amerikanen aanhoudend politiek geweld mogelijk acht en in sommige gevallen zelfs verwelkomt. Wat ooit slechts in de politieke periferie een onderwerp van discussie was, wordt steeds meer mainstream.

    Maar, hoewel er over het bestaan van de trend geen twijfel bestaat, bestaat onder deskundigen nog veel onenigheid over de implicaties ervan.

    ‘Ik heb niet kunnen voorzien hoe snel het geweld zou escaleren’

    Sommige aanhangers van extreemrechts gebruiken de term letterlijk, als een oproep tot een georganiseerde strijd waarin controle over de regering het einddoel is. Anderen hebben een langdurige opstand voor ogen met periodieke uitbarstingen van politiek geweld, zoals de aanval in augustus op het FBI-kantoor in Cincinnati. Een derde groep verwacht dat het land een ‘koude’ burgeroorlog tegemoet gaat: in plaats van de conflicten die een zogenaamde ‘hete’ oorlog kenmerken, zouden hardnekkige polarisatie en wantrouwen hiervan de belangrijkste symptomen zijn.

    ‘De vraag is hoe een “burgeroorlog” eruitziet en wat het woord betekent,’ zo stelt Elizabeth Neumann, assistent-secretaris terrorismebestrijding bij het ministerie van Binnenlandse Veiligheid onder Trump. ‘Ik heb niet kunnen voorzien hoe snel het geweld zou escaleren. Ik ken ook niemand die dat wel kon.’

    Neumann werkt inmiddels bij Moonshot, een particulier beveiligingsbedrijf dat online extremisme opspoort. In de week na Bidens toespraak van 1 september zag Moonshot het gebruik van het woord ‘burgeroorlog’ met 51 procent toenemen op de meest actieve pagina’s van 4Chan.

    Maar gesprekken over politiek geweld vinden niet alleen plaats op anonieme online fora.

    Staatsvijand

    Op 1 oktober, bij een rally van Trump in Michigan, beweerde Marjorie Taylor Greene, een Republikein uit Georgia, dat ‘Democraten Republikeinen dood willen hebben’. Daar voegde ze nog aan toe dat ‘Joe Biden elke vrijheidslievende Amerikaan tot staatsvijand heeft verklaard’. Michael T. Flynn, die korte tijd Trumps Nationale Veiligheidsadviseur was, zei onlangs bij een benefietevenement dat Amerikaanse gouverneurs de macht hebben om de oorlog te verklaren en dat ‘we dat waarschijnlijk gaan zien gebeuren’.

    Openbare aanklagers lieten maandag aan een jury in Washington een gecodeerd bericht zien dat Stewart Rhodes twee dagen na de presidentsverkiezingen van 2020 aan zijn kompanen stuurde. Rhodes, die de gewapende extremistische groep Oath Keepers heeft opgericht, schrijft: ‘We gaan dit niet redden zonder een burgeroorlog.’

    Volgens deskundigen zorgt het aanhoudende oorlogszuchtige taalgebruik ervoor dat de verwachting van politiek geweld wordt genormaliseerd.

    54 procent van de ondervraagden die zichzelf als ‘overtuigd Republikein’ beschreven, achtte een burgeroorlog in de komende tien jaar op zijn minst aannemelijk

    Eind augustus namen YouGov en The Economist onder vijftienhonderd volwassenen een enquête af. Maar liefst 54 procent van de ondervraagden die zichzelf als ‘overtuigd Republikein’ beschreven, achtte een burgeroorlog in de komende tien jaar op zijn minst aannemelijk. Slechts ongeveer een derde van alle ondervraagden achtte een dergelijke ontwikkeling onwaarschijnlijk. Uit een soortgelijke enquête die dezelfde organisaties twee jaar geleden afnamen, bleek dat bijna drie op de vijf mensen een ‘burgeroorlogachtige breuk in de VS’ enigszins of zeer onwaarschijnlijk achtten.

    ‘Wat je nu ziet, is dat een marginaal discours mainstream wordt,’ aldus Robert Pape, professor politicologie aan de Universiteit van Chicago en oprichter van het Chicago Project on Security and Threats.

    Onderzoekers van zijn instituut hielden bij in hoeveel tweets het woord ‘burgeroorlog’ voorkwam vóór- en nadat Trump over de huiszoeking in Mar-a-Lago berichtte. In de vijf voorafgaande dagen registreerden ze gemiddeld zo’n vijfhonderd tweets per uur. Op 8 augustus, in het eerste uur nadat Trump op Truth Social had geschreven dat ‘dit donkere tijden zijn voor onze natie’, liep dat op tot zesduizend. Later die avond bereikte het aantal tweets een maximum van vijftienduizend per uur. Een week later was het aantal nog steeds zes keer zo hoog als normaal en aan het eind van de maand was ‘burgeroorlog’ op Twitter opnieuw een trending topic.

    Fora

    Extremistische groepen dringen al jarenlang aan op een omverwerping van de regering. De meest radicale opvattingen – die vaak gepaard gaan met witte suprematie of religieus fundamentalisme – blijven volgens Pape uitzonderingen en worden in het hele land door minder dan vijftigduizend mensen aangehangen.

    Maar, zegt hij, degenen die worden beïnvloed door Trumps uitlatingen over de krachten die hem en zijn bondgenoten vanuit het ‘moeras van Washington’ en de ‘deep state’ zouden tegenwerken, vormen een veel grotere groep.

    Trumps beweringen hebben samen met de complottheorieën van QAnon en de opvattingen van antivaxers en verkiezingsontkenners bijgedragen aan een groeiende aversie tegen de overheid. Bovendien is de roep om meer rechten voor individuele staten aangewakkerd. ‘Wist u dat een gouverneur de oorlog kan verklaren?’ vroeg Flynn op 18 september tijdens een benefiet voor Mark Finchem, een Republikein die zich kandidaat heeft gesteld als minister voor Arizona. ‘En waarschijnlijk, waarschijnlijk gaan we dat zien gebeuren.’

    Nog geen twee weken na Trumps tweet ‘Bevrijd Michigan!’ bezette een menigte van zwaarbewapende demonstranten het Capitool van Michigan

    Noch Flynn noch Finchem reageerden op een verzoek om commentaar over de ronduit onjuiste uitspraken. In de Amerikaanse grondwet staat dat alleen het Congres de bevoegdheid heeft om oorlog te verklaren. Er wordt staten specifiek verboden om oorlog te voeren ‘tenzij ze daadwerkelijk worden aangevallen’.

    Hoe vergezocht ook, dergelijke ideeën worden vaak aangewakkerd door een groeiende groep socialemediakanalen als het rechtse platform Gab en Truth Social, dat door Trump is opgericht. Socialemediaplatforms staan vol met groepen en fora die gewijd zijn aan discussies over een burgeroorlog. Een van die fora op Gab wordt beschreven als een plek voor ‘oorlogsreportages’, ‘gevechtsvideo’s’ en verslagen van mensen die zijn omgekomen ten gevolge van ‘de burgeroorlog die tevens een tweede Amerikaanse Revolutie lijkt te worden’.

    Volgens Cybara, een Israëlisch bedrijf dat desinformatie bijhoudt, bereikte een tweet met de tekst ‘Ik denk dat de burgeroorlog zojuist is uitgeroepen’ meer dan zeventien miljoen Twittergebruikers, hoewel hij geplaatst was door een account met minder dan veertienduizend volgers.

    ‘Ideeën worden verspreid in zogenaamde fabeltjesfuiken. Daar worden nooit tegenargumenten gegeven, maar alleen maar steeds opnieuw dezelfde standpunten verkondigd,’ aldus Kurt Braddock, professor aan de Amerikaanse Universiteit, waar hij radicalisering en rekrutering binnen terroristische groepen bestudeert.

    Braddock gelooft niet dat deze berichten duiden op oorlogsplannen. Maar hij maakt zich zorgen over wat academici ‘stochastisch terrorisme’ noemen, waarbij schijnbaar willekeurige gewelddaden worden gepleegd die in werkelijkheid zijn aangewakkerd door ‘versleutelde boodschappendog whistles en andere vormen van subtekst’ in de uitspraken van publieke figuren.

    Rick Scott, senator van Florida, vergeleek de FBI met de Gestapo en stelde dat ‘dit niet ons land kan zijn’

    Trump is volgens Braddock een expert wat dergelijke uitspraken betreft. Hij geeft als voorbeeld een tweet van Trump uit april 2020 met de tekst ‘Bevrijd Michigan!’ Nog geen twee weken daarna bezette een menigte van zwaarbewapende demonstranten in Lansing het Capitool van Michigan. Ook haalt hij de toespraak aan die Trump op 6 januari vóór de bestorming van het nationale Capitool gaf. Daarin moedigde hij duizenden supporters aan om naar het Amerikaanse Capitool te marcheren en stelde hij: ‘Als jullie niet vechten als de hel, hebben jullie straks geen land meer.’

    ‘Trumps uitspraken zijn geen expliciete oproepen tot actie, maar doordat hij een enorme, toegewijde aanhang heeft, is de kans groot dat een of meer mensen erdoor geactiveerd worden,’ zegt Braddock.

    Een woordvoerder van Trump reageerde niet op verzoeken om commentaar.

    Retoriek

    Trump gebruikte het woord ‘burgeroorlog’ in 2019, toen hij in een tweet verklaarde dat ‘het tot een Burgeroorlogachtige breuk in de natie zou leiden waarvan ons land nooit zou genezen’ als hij uit zijn functie zou worden ontheven. Vorige maand zei Trump dat er ‘in dit land problemen zouden ontstaan zoals we die misschien nog nooit hebben gezien’ als hij zou worden aangeklaagd voor de manier waarop hij is omgegaan met de vertrouwelijke documenten waarnaar de FBI bij de recente huiszoeking zocht.

    Andere Republikeinen wekken met hun manier van spreken de indruk dat het land aan de rand van de afgrond staat. Greene schreef in augustus aan haar bijna 900.000 volgers op Facebook en Telegram dat de huiszoeking in Mar-a-Lago een goede illustratie is van het ‘soort dingen dat gebeurt in landen ten tijde van een burgeroorlog’. Rick Scott, senator van Florida, vergeleek de FBI met de Gestapo en stelde dat ‘dit niet ons land kan zijn’.

    Eind vorige maand noemde Republikeins senator Ted Cruz in een interview met The Texas Tribune immigratiewetgeving deels onwaarschijnlijk, onder andere vanwege een ‘politieke burgeroorlog’. Hij maakte eerder vergelijkbare opmerkingen, waaronder een oproep aan Texanen in november 2021 om zich van de rest van het land af te splitsen in het geval de Democraten ‘het land vernietigen’.

    ‘Ik heb nog nooit een toespraak van een Amerikaanse president gezien die meer tweedracht zaaide en meer haatdragend was’

    Nick Dyer, woordvoerder van Greene, stelt dat zij ‘fel tegen politiek geweld is’ en dat haar opmerkingen over een burgeroorlog betrekking hadden op de Democraten, die ‘zich gedragen als een regime dat een oorlog tegen de oppositie begint’. McKinley Lewis, hoofd communicatie van Scott, zegt dat die ‘NUL tolerantie heeft voor iedere vorm van geweld’, maar voegt daaraan toe dat hij ‘antwoorden zal blijven eisen’ over het onderzoek van de FBI in Mar-a-Lago.

    Republikeinen hebben vaak betoogd dat hun taalgebruik slechts een vorm van politieke retoriek is en dat de Democraten dat verdraaien om verdeeldheid te zaaien. Volgens hen zijn het juist de Democraten en aanhangers van links die geweld uitlokken, door volgers van Trump te bestempelen als aanhangers van wat Biden ‘semifascisme’ heeft genoemd.

    ‘Trek je plan, hamster spullen, wees veilig, verlaat de stad als je kunt’

    Naar aanleiding van navraag naar de uitspraken van Cruz zegt zijn woordvoerder Maria Jeffrey dat hij de schuld geeft aan president Biden. Hij zou ‘een wig in ons land hebben gedreven’.

    Na Bidens toespraak over de democratie schreef Brian Gibby, een freelance dataspecialist uit Charlotte in North Carolina, in een Substack-post dat de opmerkingen van de president ‘het begin van de Tweede Burgeroorlog’ markeerden. ‘Ik heb nog nooit een toespraak van een Amerikaanse president gezien die meer tweedracht zaaide en meer haatdragend was,’ schreef Gibby.

    The New York Times heeft Gibby gevraagd zijn mening toe te lichten. Hij stelt dat hij gelooft dat Biden ‘een verhit conflict in Amerika laat escaleren’. Hij vreest dat er rond de verkiezingen van november iets zal gebeuren dat ‘vergelijkbaar zal zijn met 6 januari, maar dan veel gewelddadiger’. Gewapende protestgroepen van beide kanten van het politieke spectrum zullen elkaar volgens hem te lijf gaan.

    ‘Trek je plan, hamster spullen, wees veilig, verlaat de stad als je kunt’, aldus Gibby.

    Lees ook:

  • Hoe Republikeinen campagne voeren over de rug  trans sporters

    Hoe Republikeinen campagne voeren over de rug trans sporters

    Toen in 2016 de eerste golf van antistranswetgeving werd doorgevoerd in de Verenigde Staten, volgden er al snel verschillende sportverboden voor trans atleten. ‘Dit is niet het gevolg van trans atleten die plotseling domineren op de velden. Het komt door de politiek.’

    In het voorjaar van 2020 verbood Idaho als eerste staat in de VS transseksuele meisjes en vrouwen om deel te nemen aan vrouwensporten. Inmiddels hebben zeventien staten soortgelijke wetten aangenomen. Trans atleten, en in het bijzonder trans meisjes, staan centraal in de ‘cultuuroorlogen’ die door Amerika razen, nu wetsvoorstellen tegen trans  en queer jongeren overal in het land om zich heen grijpen.

    Sportverboden hebben al vaker als springplank gediend voor grotere aanvallen op transrechten. In 2021 vaardigden Texas, Florida en Alabama elk een sportverbod uit. Dit jaar heeft Texas stappen ondernomen om trans jongeren de toegang tot genderbevestigende zorg te ontzeggen. Florida heeft discussies op scholen over genderidentiteit en seksuele geaardheid in de lagere klassen verboden. In Alabama werden beide stappen gezet.

    ‘Trans mensen zijn óf volwaardige leden van de samenleving of we zijn het niet’

    ‘Trans mensen zijn óf volwaardige leden van de samenleving of we zijn het niet,’ zegt Gillian Branstetter, communicatiestrateeg bij de American Civil Liberties Union (ACLU). ‘Op het moment dat burgerrechten worden voorzien van asterisken, vrijstellingen en uitzonderingen, wordt de deur opengezet voor veel van de zeer vijandige en wrede wetgeving die we inmiddels al ingevoerd hebben gezien.’

    De explosie van sportverboden komt niet door een golf van trans student-atleten die plotseling domineren op de velden, zeggen politieke strategen en lhbtq-voorvechters. Het komt door de politiek. Conservatieve groepen en politici realiseren zich dat deze kwestie Republikeinen en potentiële zwevende kiezers in beweging kan brengen, waardoor ze betrokken raken bij bredere culturele debatten over transrechten in de VS. Het zijn gevechten die Republikeinen electoraal gezien meestal goed uitkomen.

    Emotionele reacties

    Het idee van trans meisjes en vrouwen die het opnemen tegen cisgender vrouwelijke atleten, waarbij wordt ingespeeld op stereotypen over gender en biologie, wekt vaak emotionele reacties op bij mensen die geen trans mensen kennen. De kwestie is ‘een soort opstapje voor mensen om het grotere debat aan te gaan over gender en over wie zichzelf wel of niet vrouw mag noemen’, aldus een conservatief die anoniem wil blijven en die werkt aan Titel IX-kwesties. Titel IX verwijst naar de Amerikaanse federale wet op burgerrechten die discriminatie verbiedt op grond van geslacht in scholen of andere onderwijsprogramma’s die financiering ontvangen van de federale overheid.

    De verboden ‘winnen aan kracht om dezelfde reden dat toezicht op verkiezingsuitslagen en verboden op critical race theory het afgelopen jaar aan populariteit winnen,’ zegt Republikeins strateeg Sarah Longwell, criticus van de Republikeinse partij onder Donald Trump. ‘Het zijn pr-campagnes vermomd als wetgeving, en ze zijn ontworpen om de cultuuroorlogen in het middelpunt van aandacht te houden.’

    77 procent van de Republikeinen is ertegen dat trans studenten mogen meedoen in teams die corresponderen met hun genderidentiteit

    Uit een YouGov-peiling in 2022 blijkt dat 77 procent van de Republikeinen ertegen is dat trans studenten mogen meedoen in teams die corresponderen met hun genderidentiteit, tegenover 24 procent van de Democraten. Net zoals het homohuwelijk aan het begin van deze eeuw als wig werd gebruikt om Republikeinse kiezers aan te spreken, zijn dit de ‘nieuwe wig-kwesties in de cultuuroorlog die het Republikeinse enthousiasme aanwakkeren en, belangrijker nog, Democraten vervreemden van zwevende kiezers zolang ze er niet in slagen met coherente tegenargumenten te komen,’ zegt Longwell. ‘De Republikeinen gaan in de aanval met deze onderwerpen, en het werkt. De Democraten hebben nog steeds geen effectieve verdediging bedacht, laat staan een eigen aanvalsstrategie.’

    Terwijl Republikeinse politici beweren dat de verboden zijn ontworpen om ‘vrouwen te beschermen’, in plaats van een kwetsbare groep te discrimineren, beweren lhbtq-voorstanders dat het gaat om oplossingen voor een probleem dat niet bestaat. Landelijk zijn er maar heel weinig voorbeelden van trans atleten die überhaupt proberen mee te doen aan wedstrijden, en degenen die dat wel doen zijn gebonden aan lokaal beleid. 

    Geen betrouwbare nationale gegevens

    Er zijn geen betrouwbare nationale gegevens over deze kwestie, maar bijvoorbeeld in Michigan kijkt de Michigan High School Athletic Association (MHSAA) van geval tot geval of trans atleten mee mogen doen. De MHSAA vertelde de Detroit Free Press dat er gemiddeld twee verzoeken per jaar worden ingediend op een totaal van 180.000 atleten in de staat. Binnen deze context zijn uitgebreide verboden op staatsniveau zowel onnodig als wreed, betoogt Cathryn Oakley. Zij is directeur wetgevende zaken en senior counsel bij de lhbtq-belangengroep Human Rights Campaign, en vocht sportverboden op staatsniveau in de rechtbank aan.

    Het kleine aantal trans atleten maakt verboden voor de hele staat niet alleen irrationeel, maar maakt ze misschien ook juist mogelijk. Het gebrek aan zichtbaarheid van transseksuelen in de VS is voor een deel de reden waarom deze wetten worden aangenomen, zegt Sarah Mcbride uit Delaware, de eerste openlijk transseksuele senator in het land. ‘Mensen menen daardoor dat de schade die ze aanrichten bij trans jongeren klein is,’ zegt ze.

    85 procent van de trans jongeren zegt dat de debatten over antitranswetten een negatieve invloed hebben op hun geestelijke gezondheid

    Maar in werkelijkheid zou het effect van deze wetten op trans jongeren wel eens verwoestend kunnen zijn. In een enquête van 10 januari van het Trevor Project, een lhbtq-organisatie voor zelfmoordpreventie, zegt 85 procent van de trans en non-binaire jongeren dat de recente debatten over antitranswetten een negatieve invloed hebben op hun geestelijke gezondheid.

    De opkomst van antitranswetgeving begon in juni 2015, toen het Hooggerechtshof oordeelde dat de Grondwet het recht beschermt van paren van hetzelfde geslacht om te trouwen. Daarmee was die huwelijkskwestie schijnbaar opgelost, en werd genderidentiteit het volgende onderwerp in de strijd om lhbtq-rechten.

    Het jaar daarop werd de eerste golf van antitranswetgeving in het land doorgevoerd met besluiten over wc’s. Het beroemdste voorbeeld is de wet HB2 uit 2016 in North Carolina, die het trans personen verbood om gebruik te maken van openbare toiletten die overeenkwamen met het geslacht waarmee ze zich identificeren. Het onmiddellijke verzet was hevig. Bedrijven boycotten de staat massaal en volgens een analyse dreigde 3,76 miljard dollar aan gederfde inkomsten. (De wet werd daarna gedeeltelijk ingetrokken en is nu verlopen.) Gouverneur Pat McCrory, een Republikein, verloor daarna bij de verkiezingen in november zijn zetel. ‘Het werd gezien als een verloren zaak… En dus wilde niemand zijn vingers eraan branden,’ aldus Terry Schilling, voorzitter van de conservatieve belangengroep American Principles Project (APP), die antitransretoriek stimuleert.

    Terugschroeven van bescherming

    In datzelfde jaar werd Trump gekozen als president met de belofte dat hij een vriend zou zijn voor de ‘lhbt-gemeenschap’. Maar zodra hij aan de macht kwam, begon zijn regering met het terugschroeven van de bescherming voor trans personen, waaronder het beleid van de regering-Obama dat op grond van Titel IX trans studenten beschermde wat betreft toegang tot toiletten, kleedkamers of sportteams in overeenstemming met hun genderidentiteit.

    In 2018 wonnen twee trans meisjes high school atletiekwedstrijden in Connecticut. Nieuwszenders in het hele land publiceerden verhalen waarin de lichamen van de twee zwarte trans atleten onder de loep werden genomen en waarin naar hen werd verwezen als voorbeelden van bedreiging voor vrouwensporten. De Connecticut-loopsters werden later genoemd in een rechtszaak die door de conservatieve juridische groep Alliance Defending Freedom werd aangespannen namens vier vrouwelijke cis-loopsters. Ze betogen dat het beleid van Connecticut inzake trans-inclusieve schoolsport oneerlijk is. (De zaak is in behandeling bij het U.S. Second Circuit Court of Appeals.)

    In 2019 was de zaak politiek dynamiet geworden. Schilling had gezien hoe conservatieven, waaronder Donald Trump Jr., zich uitlieten over trans atleten op Twitter, en hij begon Republikeinen aan te sporen om zich over de kwestie uit te spreken. APP zegt dat de aan haar gelieerde Super PAC – die financiële lobbymogelijkheden biedt aan een politieke partij – dat jaar in de gouverneursrace van Kentucky ongeveer 600.000 dollar uitgaf aan advertenties. Daarin werd beweerd dat de Democratische kandidaat Andy Beshear een bedreiging was voor de vrouwensport. APP sloot een contract met het databedrijf Evolving Strategies om de impact te meten en schat dat 25.000 kiezers door deze advertenties naar de Republikeinen zijn overgestapt. (Beshear won de verkiezingsrace.)

    Ze betoogden allemaal dat de Democraten een bedreiging vormden voor vrouwensport

    De zomer daarop meldde Politico dat mensen rond Trump verdeeld waren over de kwestie. Sommigen in het kamp van de toenmalige president waren naar verluidt van mening dat campagne voeren tegen lhbtq-rechten de Republikeinen zou schaden, terwijl anderen Schillings perspectief deelden dat de kwestie de partij juist kon verenigen. ‘Het was een voorgevoel,’ zegt Schilling hierover. ‘We wisten dat het onderwerp populair was, en we dachten dat dit iets was waar politici zich echt over zouden uitspreken.’

    APP zegt dat het meer geld begon uit te geven aan het onderwerp, oplopend tot meer dan 5 miljoen dollar. Dit is opgeteld bij wat zijn Super PAC in Pennsylvania, Wisconsin, Michigan en Georgia uitgaf aan advertenties, die allemaal onder meer betoogden dat de Democraten een bedreiging vormden voor vrouwensport.

    Twintig wetsvoorstellen

    Eind 2020 waren er twintig wetsvoorstellen tegen trans sporters ingediend. In vergelijking met de toilettenwet van North Carolina vier jaar eerder, liepen links en het bedrijfsleven een stuk minder warm om op deze wetten te reageren. Geen enkel groot bedrijf heeft een staat vanwege zo’n wet geboycot en dat heeft Republikeinse politici aangemoedigd om verder te gaan.

    Sindsdien zijn verboden voor trans atleten geëxplodeerd in wetgevingen op statelijk niveau en ze beginnen nu het nationale politieke debat te domineren. In de eerste vijf maanden van 2021 had Fox News al meer items over trans atleten uitgezonden dan in de voorgaande twee jaar tezamen, aldus non-profitorganisatie Media Matters. Schillings APP zegt dat het al meer dan 6 miljoen dollar heeft opgehaald voor de komende midterm-campagne die zich zal richten op de sportkwestie.

    ‘De tijd van politieke effectiviteit en de mogelijkheid voor dit soort wetgeving begint op te raken’

    Maar Mcbride, de senator van de staat Delaware, denkt dat de Republikeinen uiteindelijk zullen verliezen in deze kwestie, net als in debatten over lhbtq-rechten in het verleden. ‘Hoe meer het land begrijpt wat de invloed van dit beleid is op trans mensen, hoe meer begrip en kennis er komt over wie en wat trans mensen zijn,’ zegt Mcbride. ‘De tijd van politieke effectiviteit en de mogelijkheid voor dit soort wetgeving begint op te raken.’

  • Joe Biden uit machteloosheid in ‘vurige’ toespraak over stemrecht

    Joe Biden uit machteloosheid in ‘vurige’ toespraak over stemrecht

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Minister roept Spanjaarden op om minder vlees te eten en ontketent verhit debat

    » Zestig jaar oud stripboek verkocht voor bijna vijf ton

    Stemrecht onder druk in Republikeinse staten

    Een ‘grootse toespraak’, volgens CNN, ‘flamboyant’, volgens Los Angeles Times en met ‘vurige retoriek’, beschrijft The Washington Post. Joe Biden ‘nam geen blad voor de mond’, vat Politico samen. Dinsdag in Atlanta, minder dan een week na een reeds opmerkelijke toespraak over de aanslag op het Capitool, verdedigde de Amerikaanse president met verve twee wetten inzake stemrecht die binnenkort in de Senaat worden behandeld.

    Hij ging zelfs zo ver dat hij ‘senatoren die tegen de wetgeving waren, vergeleek met de segregationisten [die rassenscheiding bepleitten] van de jaren zestig’, aldus The Huffington Post. ‘Hoe wilt u herinnerd worden? Wilt u aan de kant van Dr. [Martin Luther] King of George Wallace staan? Wilt u aan de kant van Abraham Lincoln of Jefferson Davis staan?’ vroeg het staatshoofd.

    De John Lewis Voting Rights Advancement Act, genoemd naar de voormalige senator en burgerrechtenactivist, zou de federale regering meer controle geven over de verkiezingsprocedures in de deelstaten, aldus The Wall Street Journal. De ‘Freedom to Vote Act’ zou van de verkiezingen een feestdag maken (een dinsdag) en het mogelijk maken in het hele land bij verstek te stemmen.

    ‘De Republikeinen beschuldigen de Democraten ervan dat zij de wetten willen veranderen om aan de macht te blijven’

    Zoals The Atlanta Journal-Constitution opmerkt, zijn de Republikeinen tegen deze voorstellen en ‘beschuldigen zij de Democraten ervan dat zij de wetten willen veranderen om aan de macht te blijven’. De krant wijst er echter op dat het initiatief van de Democraten pas is ontstaan nadat Republikeinse staten, waaronder Georgia, restrictieve kieswetten hadden ingevoerd.

    In totaal hebben sinds de presidentsverkiezingen van 2020 al negentien staten dergelijke wetgeving aangenomen, aldus ABC News. Het televisienetwerk merkt op dat ‘veel van deze wetten waren ingegeven door de beschuldigingen van de voormalige president van wijdverspreide fraude’.

    De wetgeving zal worden behandeld op 17 januari, Martin Luther King Day in de VS. In de huidige senaatsconfiguratie van vijftig Democratische en vijftig Republikeinse leden heeft zij echter zeer weinig kans om een meerderheid te halen.

    Lees ook:

  • VS: Republikeins Congreslid berispt om gewelddadige video

    VS: Republikeins Congreslid berispt om gewelddadige video

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Belarus biedt opvang voor migranten en presenteert zich als ‘weldoener’

    » Australië verliest buitenlandse studenten door lockdowns

    Paul Gosar publiceerde een filmpje waarin hij een collega vermoordt

    Op dezelfde dag dat FvD-Tweede Kamerlid Pepijn Houwelingen zijn D66-collega Sjoerd Sjoerdsma bedreigde werd in de Verenigde staten de Republikeinse afgevaardigde uit Arizona, Paul Gosar, op de vingers getikt voor het publiceren van een gewelddadige video.

    Na het posten van een animatiefilmpje op Twitter waarin te zien is hoe hij de Democratische afgevaardigde Alexandria Ocasio-Cortez vermoordt en president Joe Biden aanvalt met twee zwaarden, werd Paul Gosar ‘de eerste volksvertegenwoordiger in meer dan een decennium die een motie van afkeuring tegen zich krijgt’.

    ‘Het debat legde opnieuw een politieke cultuur bloot die in een neerwaartse spiraal zit’

    De Democraten ‘probeerden een rode lijn te trekken tegen opruiende politieke retoriek’, maar ‘slaagden daar maar half in’, schrijft The Hill. De stemming over de motie, aangenomen met 223 tegen 207, verliep ‘bijna geheel langs partijgrenzen’.

    ‘De motie tegen Gosar toonde dat een meerderheid van het Huis van Afgevaardigden bereid is om op te treden tegen bedreigingen. Maar het debat legde ook opnieuw een politieke cultuur bloot die in een neerwaartse spiraal zit‘, concludeert de politieke nieuwssite.

    Lees ook:

  • Grote overwinning voor Biden in Senaat | Duitsland stopt met gratis testen voor toegang

    Grote overwinning voor Biden in Senaat | Duitsland stopt met gratis testen voor toegang

    Biden krijgt steun van beide partijen voor infrastructuurwet

    De Amerikaanse Senaat heeft dinsdag een infrastructuurwet ter waarde van 1 biljoen dollar goedgekeurd met de steun van 19 Republikeinen en de gehele Democratische fractie, meldde The Hill. President Joe Biden behaalde hiermee ‘een langverwachte overwinning gesteund door beide partijen’.

    Het plan, dat met 69 stemmen voor en 30 tegen werd aangenomen, ‘bekroonde maanden van onderhandelingen’ tussen het Witte Huis en een groep senatoren onder leiding van Democraat Kyrsten Sinema (Arizona) en Republikein Rob Portman (Ohio). Biden laat hiermee eindelijk zien dat hij beide partijen bij elkaar kan brengen, zoals hij in zijn campagne had benadrukt, schrijft The Hill. De wet zal nu worden voorgelegd aan het Huis van Afgevaardigden, waar de Democraten een meerderheid hebben.


    Duitsland stopt met gratis testen voor toegang

    Duitsland stopt vanaf 11 oktober met gratis coronatests voor toegang om meer mensen aan te moedigen zich te laten vaccineren, zo hebben de regering en de deelstaten dinsdag besloten. ‘Na deze datum’, zo legt Deutsche Welle uit, ‘zullen de mensen zonodig voor hun tests moeten betalen, behalve kinderen en adolescenten en mensen die om medische redenen niet kunnen worden gevaccineerd’; zij kunnen nog steeds een gratis test krijgen.

    ‘Omdat we nu alle Duitse burgers een vaccin kunnen aanbieden, stoppen we met gratis coronatests’

    ‘Omdat we nu alle Duitse burgers een vaccin kunnen aanbieden, stoppen we vanaf 11 oktober met gratis coronatests voor iedereen’, verklaarde de Duitse bondskanselier Angela Merkel.

    Niet-gevaccineerden moeten in Duitsland een negatieve testuitslag laten zien om toegang te krijgen tot onder andere hotels, restaurants en bioscopen. Vanaf 23 augustus wordt dat uitgebreid naar andere binnenfaciliteiten zoals ziekenhuizen en verzorgingstehuizen, maar ook sport- en culturele evenementen in gebieden waar de besmettingsgraad boven de 35 gevallen per 100.000 inwoners ligt, aldus DW.


    Vaccinontwikkelaar wordt Barbie

    Sarah Gilbert, de Britse ontwikkelaar van een vaccin tegen corona, had al veel wetenschappelijke onderscheidingen op haar naam, maar deelt nu ook een eer met Beyonce, Marilyn Monroe en Eleanor Roosevelt: er komt een Barbiepop van haar, schrijft Al-Jazeera.

    ’Ik hoop dat het helpt om het voor meisjes normaler te maken een loopbaan in de wetenschap te overwegen’

    Gilbert, een 59-jarige professor aan de Universiteit van Oxford en medeontwikkelaar van het Oxford/AstraZeneca-vaccin, is een van de zes vrouwen in de strijd tegen covid-19 waarvan gelijkende Barbies worden gemaakt. ’Ik hoop dat het helpt om het voor meisjes normaler te maken een loopbaan in de wetenschap te overwegen’, aldus Gilbert in een interview met Barbie-producent Mattel.

  • Ananasrecepten als protest | Rusland straft Twitter door het te vertragen

    Ananasrecepten als protest | Rusland straft Twitter door het te vertragen

    Rusland ‘straft’ Twitter door het platform te vertragen

    Op woensdag 10 maart kondigde Moskou aan de uploadsnelheid van Twitter in het land te zullen verstoren. Deze maatregel heeft tot doel het sociale netwerk te straffen, omdat het verboden inhoud niet heeft verwijderd.

    Vorige week, zo meldt de Moscow Times, dreigde de Russische mediawaakhond het sociale netwerk met ‘zware boetes voor het niet verwijderen van drieduizend publicaties met informatie over zelfmoord, kinderpornografie en drugs sinds 2017’.  De mediawaakhond zet de dreigementen nu kracht bij door deze nogal bijzondere stap te zetten, volgens experts ‘een nieuwe methode om buitenlandse sociale media te onderdrukken’.

    Het artikel citeert Mikhail Klimarev, directeur van de Internet Protection Society, een organisatie die de vrijheid op internet verdedigt: ‘Vanuit overheidsperspectief is het logisch om druk uit te oefenen op Twitter. Er zijn relatief weinig gebruikers in Rusland, maar ze zijn hyperpolitiek.’ Desalniettemin voorspelt Klimarev dat het Kremlin daar niet zal stoppen en dat ‘Facebook en Google zullen volgen’.

    Lees ook:

    Ook The Guardian plaatst het initiatief in de huidige politieke context. ‘Vladimir Poetin was woedend over de rol die sociale netwerken speelden bij het verkrijgen van steun voor de tegenstander Aleksej Navalny’, aldus de Britse krant. ‘De Russische president heeft bij verschillende gelegenheden geklaagd over de Amerikaanse technologieplatforms.’

    ‘Het is moeilijk om deze verklaring serieus te nemen’

    Maar volgens Leonid Kovachich, lid van een Russische denktank, geïnterviewd door de Moscow Times, zou het Kremlin niet over de nodige middelen beschikken om deze strijd aan te gaan.

    ‘Rusland heeft niet de technologische middelen om sociale mediaplatforms effectief te blokkeren. Zelfs in China, waar de hele internetinfrastructuur is ontworpen om informatie buiten te houden, zijn ze er nog niet zo goed in. Daarom is het moeilijk om deze verklaring serieus te nemen.’


    Joe Biden behaalt zijn eerste grote wetgevende overwinning

    Het stimuleringspakket van 1,9 biljoen dollar, dat woensdag (10 maart) eindelijk door het Amerikaanse Congres is aangenomen, is ‘de meest vooruitstrevende wetgeving in de Amerikaanse geschiedenis’, aldus het Witte Huis. De meerderheid van de pers juicht een ‘historische’ overwinning voor Joe Biden toe, ondanks de unanieme oppositie van de Republikeinen. 

    ‘Deze wet zal de grootste impact hebben op de sociale en economische rechtvaardigheid sinds decennia, en werd aangenomen aan het begin van het presidentschap’ van Joe Biden, aldus politiek strateeg Bob Shrum in de Los Angeles Times. Hij noemt Biden een fundamenteel ‘transformatieve’ president.

    De Corriere della Sera trekt een parallel tussen Biden en een andere Amerikaanse president, die niet erg charismatisch was maar wel een indrukwekkend staat van dienst heeft op het gebied van sociaal beleid: Lyndon B. Johnson. De architect van de Great Society, merkt het Milanese dagblad op, ‘heeft in vijf jaar tijd meer hervormingen doorgevoerd dan al zijn opvolgers in de halve eeuw die volgde’.

    Voor The Guardian heeft Joe Biden ‘het tot zijn missie gemaakt om het vertrouwen in de staat te herstellen’ – dat werd sinds de jaren zestig, met name door Ronald Reagan, ernstig ondermijnd – met een stimuleringsplan voor ‘de grootste uitbreiding van de welvaartsstaat in decennia’.

    ‘Progressieve stoomwals’

    De belangrijkste maatregelen van het plan – een nieuwe cheque van $1400 voor de meeste Amerikanen, de uitbreiding van werkloosheidsuitkeringen van de tientallen miljarden dollars die zijn toegewezen aan de covid-19-vaccinatie en scholen – zijn bekend. Maar het Britse dagblad wijst erop dat de wet ook voorziet in ‘de grootste investering in de geschiedenis voor indianen’ (31 miljard dollar) en ‘de grootste voorziening voor zwarte boeren sinds een halve eeuw’ (5 miljard dollar). De krant noemt het plan de ‘erfenis van Roosevelt’ waardig.

    Zorgen

    Maar het conservatieve Wall Street Journal maakt zich zorgen. ‘Dit is slechts het begin van de progressieve stoomwals’, aldus de krant, die de wet ‘zelfs tijdens de Obama-jaren ondenkbaar’ noemt. Het zakenblad maakt zich zorgen omdat de Democratische Partij ‘verenigd is rond het meest linkse programma sinds decennia’, terwijl de Republikeinen ‘verdeeld zijn en intellectueel overhoop liggen’.

    Misschien willen Republikeinen ‘de economie doen instorten, denkend dat het hen zou kunnen helpen om de tussentijdse verkiezingen in 2022 te winnen’, zegt commentator Dean Obeidallah op de MSNBC-site. Of misschien willen ze ‘alleen beleid ondersteunen dat gunstig is voor hun rijkste donateurs?’

    ‘Eén ding is zeker: toen miljoenen Amerikanen hun hulp nodig hadden, zeiden ze “nee”. Ik hoop dat de kiezers in 2022 op dezelfde manier op hen zullen reageren.’


    Verbod op de import van ananas

    Taiwanese internetgebruikers delen massaal ananasgerechten en -recepten sinds China op 26 februari een verbod aankondigde op de import van ananas vanaf het zelfregerende eiland. Als reden werd opgegeven dat ze ongedierte bevatten.

    De Taiwanese regering bekritiseerde dit plotselinge besluit van Beijing als een ‘economische intimidatie’, vergelijkbaar met het verbod op Australische wijn vorig jaar.

    De Taiwanese Landbouwraad beweert dat vanaf oktober 2020 tot nu alle ananas die vanuit Taiwan naar China wordt geëxporteerd, de veiligheidscontroles heeft doorstaan.

    Taiwan exporteert ongeveer 10 procent (45.621 ton) van zijn productie van verse ananas, waarvan 95 procent naar China. Het verbod zou de ananasboeren ernstig schaden, vooral degenen die de hoogwaardige gouden diamantvariant plantten om te voorzien in de Chinese vastelandmarkt.

    #FreedomPineapple-campagne

    Als reactie op het verbod heeft de Taiwanese regering toegezegd 1 miljard Taiwanese dollar (ongeveer 30 miljoen euro) te investeren in subsidies.

    President Tsai Ing-wen drong er bij het publiek op aan lokale ananas te consumeren om boeren te ondersteunen, en het ministerie van Buitenlandse Zaken riep op tot een #FreedomPineapple-campagne op sociale media om Taiwanese ananas te promoten.

    Ananasrecepten

    Velen steunen de oproep door foto’s van ananasgerechten en de bijbehorende recepten te plaatsen. Een selectie:

    Barbecue-ananas met varkensvlees. Marineer buikspek in sojasaus, rijstwijn, suiker, gembersap. Rooster het op de barbecue met ananas, prei en rode paprika. Kook de saus die is gebruikt om het varkensvlees te marineren tot het dikker wordt.

    Meng de ingekookte saus met Griekse yoghurt, honing en een beetje mosterd. Varkensvlees geserveerd met ananas is fantastisch, helemaal met Taiwanees bier erbij!

    Ananastaart met gebrande suiker en rum. 1. Meng rum met suiker en boter en kook tot de suiker gesmolten is. 2. Leg de ananas en granaatappelpitjes in de taartvorm en giet de rum met suiker erop. Meng dan bloem, melk, ei, suiker, plantaardige olie en bakpoeder tot een crème. Smeer het mengsel in de vorm en bak 40 minuten onder de 170 graden Celsius. 3. Haal de taart eruit en giet nog wat rum met suiker eroverheen. Zoals mijn leraar zegt: ‘Een werkelijk heerlijk dessert veroorzaakt revolutie.’

    Gebakken rijst met ananas en garnalen. Snijd de garnalen horizontaal (dit maakt het gemakkelijker om de darmen eruit te halen en de garnalen krullen op natuurlijke wijze als ze gaar zijn) en bak de garnalen, kip, asperges en in blokjes gesneden rode paprika in de pan. Roerbak de rijst met eieren, doe dan alle andere gebakken ingrediënten en in blokjes gesneden verse ananas in de pan en roer alles door elkaar. Doe de gebakken rijst in een ananaskom en voeg wat cashewnoten toe. Het beste ananasgerecht wat er is.

  • Uitbarsting vulkaan Etna | Noord-Korea hackt Pfizer

    Uitbarsting vulkaan Etna | Noord-Korea hackt Pfizer

    Uitbarstingen vulkaan Etna, Catania sluit zijn vliegveld

    De vulkaan Etna op Sicilië kende op dinsdag 16 februari zijn spectaculairste uitbarsting in maanden, schrijft La Repubblica. Een regen van as, lava en puin daalde neer op de omgeving van Catania, een stad aan de voet van de vulkaan.

    Een ‘lavafontein, een reusachtige aswolk en rondvliegende lapilli’ (lavafragmenten) – tot in Catania: zo beschrijft het dagblad La Sicilia het ‘ongelooflijke gebrul’ van de Etna op dinsdag 16 februari, rond 16.10 uur.

    De uitbarsting werd live uitgezonden op YouTube door het Italiaanse kanaal Local Team.

    Volgens het Italiaanse Instituut voor Geofysica en Vulkanologie is de activiteit van de Etna geconcentreerd in de zuidoostelijke krater en langs de westelijke wand van de Valle del Bove, waar de lava een hoogte van ongeveer 2000 meter boven de zeespiegel heeft bereikt.

    Technici en onderzoekers van het Etna-observatorium hadden op maandag 15 februari vastgesteld dat explosieve activiteit van de vulkaan gestegen was, aldus de site tgcom24.

    Volgens La Sicilia zijn er grote lapilli gevallen op de gemeenten Nicolosi, Pedara, Mascalucia en Trecastagni, allemaal ten noorden van Catania. De ‘regen’ van as en lapilli werd ook waargenomen in Catania zelf – een stad met meer dan 300.000 inwoners – van waaruit op 16 februari ‘een kolom van rook en as van bijna 6000 meter hoog’ werd gezien.

    Deze imposante aswolk dwong de autoriteiten de luchthaven van Catania te sluiten. Volgens La Repubblica vertrouwen vulkanologen erop dat de uitbarsting ‘geen gevaar oplevert voor mensen, huizen of dorpen’ in de regio.


    Trump versus McConnell: oorlog binnen de Republikeinse partij

    De voormalige Amerikaanse president Donald Trump gaf dinsdag (16 februari) partijgenoot en senator Mitch McConnell een veeg uit de pan door zijn partij te vragen zich af te keren van de Republikeinse leider in de Senaat. McConnell stelde Trump verantwoordelijk voor het gewelddadige bestormen van het Capitool op 6 januari.

    ‘Mitch is een norse en nukkige politieke nietsnut die nooit lacht, en als Republikeinse senatoren achter hem blijven staan, zullen ze nooit meer verkiezingen winnen’, zei Trump in een verklaring geciteerd door Politico.

    De verklaring bevat ‘geen teken van berouw voor Trumps opmerkingen aan het adres van een menigte aanhangers, die vervolgens op 6 januari het Capitool aanvielen’, schrijft The New York Times.

    De senator is van mening dat het voormalige staatshoofd strafrechtelijk kan worden vervolgd, ook al is hij door het Congres vrijgesproken

    Volgens een bron uit de omgeving van Trump, schrijft Politico, heeft een opiniestuk dat McConnell zondag publiceerde in The Wall Street Journal, de woede van de voormalige president uitgelokt. De senator stelt daarin dat hij van mening is dat het voormalige staatshoofd strafrechtelijk kan worden vervolgd, ook al is hij door het Congres vrijgesproken. Trumps vernietigende uitspraken over McConnell ‘zullen de strijd tussen Republikeinen over de toekomst van de partij na het presidentschap van Trump vrijwel zeker doen oplaaien’, concludeert Politico.

    De voormalige president, die nog steeds door een groot deel van het Republikeinse electoraat wordt gesteund, pleit voor een populistische aanpak, terwijl de senaatsleider wil terugkeren naar een koers gericht op het bevorderen van het bedrijfsleven, met een kleine rol voor de overheid. 

    Volgens The New York Times overwegen de adviseurs van Trump om actief campagne te gaan voeren voor bijna een dozijn kandidaten die het in de voorverkiezingen gaan opnemen tegen de Republikeinen die voor impeachment hebben gestemd. Deze stap zal de wrijving tussen het kamp-Trump en het kamp-McConnell alleen maar vergroten.


    Noord-Koreaanse hackers vallen Pfizer aan

    Pyongyang heeft geprobeerd de technologie achter het coronavaccin van Pfizer te stelen uit een laboratorium in de VS. Daar is de Nationale Inlichtingendienst van Zuid-Korea (NIS) achter gekomen, meldt het nieuwsagentschap Yonhap op dinsdag. Het is niet bekend wanneer de vermeende hack plaatsvond en of deze succesvol was. 

    ‘Noord-Korea is een gesloten samenleving, maar wel een met geavanceerde cybereenheden, die bereid zijn andere landen als doelwit te nemen, niet alleen voor geheime informatie maar gewoon voor geld’, stelt Gordon Corera van de BBC

    Pyongyang heeft de afgelopen maanden ook meer dan 255 miljoen euro aan cryptovaluta gestolen via computeraanvallen om verboden kernwapens en raketten te kunnen financieren, volgens een vertrouwelijk VN-rapport dat een paar dagen geleden is gepubliceerd, schrijft Euronews.


    Dinosaurus uitgestorven door komeet in plaats van planetoïde

    Het uitsterven van de dinosaurussen werd veroorzaakt door een komeet, niet door een planetoïde, zoals lange tijd algemeen werd aangenomen. Volgens een onderzoek dat maandag (15 februari) in het wetenschappelijk tijdschrift Scientific Reports is gepubliceerd, was het enorme object dat 66 miljoen jaar geleden de aarde trof, een overblijfsel van een komeet afkomstig uit de verre uithoeken van het zonnestelsel.

    Tot dan toe was de meest populaire theorie dat het object dat verantwoordelijk was voor de massale uitsterving afkomstig was uit de hoofdgordel, gelegen tussen Mars en Jupiter, waar zich de grootste concentratie planetoïden bevindt. Maar de frequentie waarmee deze planetoïden de aarde kunnen raken is ‘minstens tien keer te laag’ om de inslag te verklaren, zegt Avi Loeb, medeauteur van de studie en professor aan Harvard.

    Volgens Loeb en co zou het zwaartekrachtveld van Jupiter de komeet vanuit een uithoek van het zonnestel richting de zon hebben geslingerd. In de buurt van de zon zou een deel van de komeet zijn afgebroken, dat vervolgens koers zette naar de planeet Aarde, om aldaar in te slaan.

    Al in 1980 opperde de natuurkundige Luis Alvarez, gelijktijdig met de Nederlandse Geofysicus Jan Smit, dat het uitsterven van de dinosauriërs veroorzaakt was door een grote planetoïde- of komeetinslag, voegt Ars Technica eraan toe. Maar tot nu toe werd altijd een planetoïde aangewezen als de meest plausibele dader.

    Ook was de waarschijnlijke inslagplaats al lange tijd vastgesteld: een grote krater in Chicxulub, op het Mexicaanse schiereiland Yucatán. Geschat wordt dat bij de inslag meer dan een miljard keer zoveel energie is vrijgekomen als bij de atoombommen die in 1945 op Hiroshima en Nagasaki tot ontploffing zijn gebracht, schrijft Ars Technica. Daardoor ontstonden megatsunami’s, massale branden en een grote stofwolk die de lucht verduisterde en een radicaal effect had op het klimaat van de aarde. 

    De bevindingen van Loeb en zijn coauteurs tonen aan dat de ongewone samenstelling van de resten aangetroffen in de Chicxulub-krater – koolstofhoudend chondriet – erop wijst dat die afkomstig zijn uit de Oortwolk en niet uit de hoofdgordel van planetoïden, zoals eerder gedacht werd. 

  • Heeft impeachment zin? | Hondurezen op weg naar VS | 2020 heetste jaar ooit

    Heeft impeachment zin? | Hondurezen op weg naar VS | 2020 heetste jaar ooit

    Komt de impeachment van Trump niet te laat?

    De Amerikaanse pers zit vol vragen over het impeachmentproces tegen president Donald Trump. Op 20 januari neemt zijn opvolger Joe Biden het al over. Kan Trump dan nog wel terechtstaan voor het Senaat? En als hij afgezet wordt, kan hij dan nog meedoen aan de verkiezingen in 2024?

    Op woensdag 13 januari hebben leden van het Huis van Afgevaardigden Donald Trump voor de tweede keer geïmpeacht, ditmaal voor zijn rol in het opruien van de menigte die het Capitool op 6 januari bestormde. Een meerderheid van de leden van het Huis, waaronder tien Republikeinen, hebben hem beschuldigd van ‘het aanwakkeren van een opstand’. De impeachmentprocedure is uitgevoerd met ‘buitengewone snelheid en ‘roept nooit eerder gestelde vragen op’, schrijft The New York Times.

    Een opvatting die wordt gedeeld door Fox News, dat opmerkt dat een mogelijk proces tegen Donald Trump in de Senaat, terwijl hij al het Witte Huis zou hebben verlaten, een sprong in het onbekende betekent.

    Mitch McConnell, de Republikeinse meerderheidsleider in het Senaat, verklaart dat de Senaat pas op 19 januari de aangenomen impeachmentverklaring zal ontvangen van het Huis, een dag voor de inauguratie van Joe Biden. ‘Een rechtszaak zou weken kunnen duren, als die al plaatsvindt’, aldus het conservatieve tv-station.

    GettyImages 1230572209
    Voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Nancy Pelosi toont op 13 januari de met een meerderheid aangenomen impeachmentverklaring aan de pers. – © Stefani Reynolds / Getty

    Trumps proces in de Senaat ‘zou ongrondwettelijk zijn’, aldus voormalig federale rechter J. Michael Luttig, die dicht bij de Republikeinen staat, in een opinieartikel in The Washington Post. Volgens hem zal het Amerikaanse Congres na afloop van Trumps termijn op 20 januari niet langer de macht hebben om in overeenstemming met de grondwet ‘het impeachmentproces voort te zetten’.

    Maar volgens Fox News geloven andere deskundigen dat een dergelijk proces wel kan worden gehouden, en ‘lijken de leiders van beide partijen in de Senaat klaar om het door te zetten’.

    Memo

    McConnell heeft een memo naar zijn Republikeinse collega’s gestuurd om uit te leggen hoe de Senaat te werk zou kunnen gaan na het ontvangen de impeachmentverklaring van het Huis, en zijn Democratische tegenhanger senator Chuck Schumer heeft gezworen dat er een proces wordt gehouden.

    Als Trump daadwerkelijk wordt afgezet – waarvoor de stem van twee derde van de senatoren nodig is – ‘zou dat hem niet automatisch uitsluiten van een toekomstige positie als volksvertegenwoordiger’, aldus The New York Times. Maar de Grondwet staat wel toe dat er later wordt gestemd over het uitsluiten van de president voor een openbare functie, waarvoor dan slechts een meerderheid van de senatoren nodig is.

    ‘Vergis je niet, er komt een proces in de Amerikaanse Senaat. Er zal gestemd worden over het al dan niet veroordelen van de president’, verklaarde Schumer op woensdag, bericht Fox. ‘En als de president veroordeeld wordt, zal er gestemd worden om hem uit te sluiten van herverkiezing.’

    ‘Donald Trump is afgeschreven als een serieuze presidentiële kandidaat – tenzij de Democraten hem proberen te rehabiliteren met een wraakzuchtig proces’

    Volgens The New York Times zou een dergelijke maatregel een aantrekkelijk vooruitzicht zijn, ‘niet alleen voor de Democraten, maar ook voor veel Republikeinen, die (…) ervan overtuigd zijn dat dit de enige manier is om hun partij uit de greep van Trump te bevrijden’.

    Kortom, er is zoveel onzekerheid dat The Wall Street Journal van mening is dat het beter is om het hierbij te laten en de aanklacht ‘te laten sterven in het Huis’. Voor het conservatieve dagblad is ‘Donald Trump afgeschreven als een serieuze presidentiële kandidaat – tenzij de Democraten hem proberen te rehabiliteren met een wraakzuchtig proces’.

    De krant voegt daar waarschuwend aan toe: ‘Wees niet verrast als Trump een rechtszaak gebruikt om weer uit de dood te herrijzen.’


    Hondurese migrantenkaravaan wil naar VS

    De Guatemalteekse regering heeft verklaard in zeven grensdepartementen de noodtoestand af te kondigen in afwachting van de komst van een ‘migrantenkaravaan’, meldt het Guatemalteekse dagblad La Hora. Deze migranten hebben weinig kans om hun bestemming te bereiken, volgens de regionale pers.

    Het is de eerste karavaan van 2021. Naar schatting 300 migranten verlieten Honduras op de avond van woensdag 13 januari in de hoop maar liefst drie grenzen over te steken: via Guatemala en Mexico met als einddoel de Verenigde Staten. Vergelijkbare marsen die de afgelopen tijd hebben plaatsgevonden van Hondurezen die de VS willen bereiken zijn allemaal gestrand in Guatemala.

    Het Spaanstalige Amerikaanse tv-station Noticias Telemundo maakte een item over de Hondurese ‘migrantenkaravaan’ aan de Guatemalteekse grens.

    Vanuit San Pedro Sula, een grote stad in het noorden van Honduras, ‘gingen ze gisteravond te voet op weg naar [de grensstad] Corinto en Guatemalteeks grondgebied, het eerste doel van deze grote overtocht naar de Verenigde Staten en de zogenaamde “Amerikaanse droom” achterna’, schrijft het populaire Mexicaanse dagblad Milenio.

    Ook het Hondurese dagblad La Prensa schrijft over het vertrek van deze nieuwe ‘karavaan’: ‘Sommige van deze migranten, vooral jongeren, zeggen dat ze het land verlaten omdat ze na de tropische stormen Eta en Iota alles zijn kwijtgeraakt en geen werk kunnen vinden.’ Volgens La Prensa hopen de migranten dat ze na de inauguratie van Joe Biden makkelijker asiel in de VS kunnen krijgen.


    2020 (bijna) heetste jaar ooit gemeten

    Het jaar 2020, waarin van Californië tot Siberië een angstaanjagende hoeveelheid bosbranden hebben plaatsgevonden en een recordaantal tropische cyclonen op de Atlantische Oceaan is geteld, komt dicht in de buurt en staat mogelijk zelfs op gelijke voet met het heetste jaar ooit gemeten, volgens meerdere wetenschappelijke onderzoeken die donderdag naar buiten kwamen, bericht The Washington Post.

    Alleen het jaar 2016, waarin een ‘super’-El Niño de zeewatertemperatuur erg deed stijgen, lijkt nog iets warmer te zijn volgens onderzoeksresultaten van NASA, het Amerikaanse en het Britse meteorologisch instituut, en klimaatwetenschappelijk onderzoeksinstituut Berkeley Earth.

    Maar de directeur van NASA, Gavin Schmidt, noemt het verschil in een interview met The New York Times ‘onbeduidend’. ‘In feite is het een statistisch gelijkspel’, aldus Schmidt. De NYT meldt verder dat de afgelopen zeven jaar de warmste jaren waren sinds klimaatgegevens worden bijgehouden.


    Hondenzegen

    In India gaat een video rond op de sociale media waarin een hond bij de ingang van een tempel in de Indiase plaats Maharashtra gelovigen de hand schudt en ‘zegent’, schrijft het dagblad The Indian Express. Volgens een Instagramgebruiker zit het dier elke dag op dezelfde plek om bezoekers van de tempel te groeten.

    Screen Shot 2021 01 15 at 11.42.56 AM 1 1
    Bekijk het filmpje hier.

    Inmiddels gaat het filmpje viral. Veel Indiase socialemediagebruikers posten de video van de zegenende hond met de begeleidende boodschap dat we dieren beter moeten behandelen.  

  • Machtige senator laat Trump vallen

    Machtige senator laat Trump vallen

    De Republikeinse Senaatsleider Mitch McConnell erkent eindelijk de overwinning van Joe Biden, nadat de uitslag dinsdag is bevestigd door het kiescollege. McConnell haalt hiermee de woede van Trump en zijn aanhangers op z’n hals. Wat zit er achter deze opmerkelijke koerswijziging?

    ‘Het kiescollege heeft gesproken, dus vandaag wil ik president-elect Joe Biden feliciteren.’ Mitch McConnell heeft 42 dagen nodig gehad om deze woorden uit te kunnen spreken, schrijft Slate. De invloedrijke Republikein uit Kentucky erkende dinsdag eindelijk dat zijn voormalige collega in de Senaat de verkiezingen had gewonnen. Ook al strijkt hij hiermee in tegen de haren van president Donald Trump, die blijft volhouden dat er is sprake is van fraude.

    Na zijn statement riep de man die The New York Times ‘de machtigste Republikein in het Congres’ noemt, zijn medesenatoren op de uitslag van de presidentsverkiezingen volgende maand te ratificeren. ‘Een duidelijke poging,’ aldus het dagblad, om ‘een einde te maken aan de inspanningen van zijn partij om de verkiezingen in twijfel te trekken’.

    Sluiproute naar het presidentschap

    Zoals de Amerikaanse grondwet voorschrijft, moeten het Huis van Afgevaardigden en de Senaat de stemmen van het kiescollege op 6 januari goedkeuren. Dit is ‘een routinematige traditie die normaal gesproken geen controverse veroorzaakt’, schrijft The Huffington Post. Maar als ten minste één lid van zowel het Huis als de Senaat de uitslag betwist, volgt er in beide kamers een debat en een stemming. De enige sluiproute naar het presidentschap voor Donald Trump is als beide kamers de uitslag verwerpen.

    gayatri malhotra CF1 xAnDWXc unsplash 1 1
    Een Biden-aanhanger viert de verkiezingsoverwinning. – © Unsplash Gayatri Malhotra

    ‘Waarom wil McConnell dit scenario vermijden?’ vraagt The Washington Post-columnist Greg Sargent zich af. Omdat het duidelijk is – na de vele rechtszaken van Trumps entourage de afgelopen zes weken – dat de meerderheid van McConnells collega’s het resultaat zal ratificeren, met het risico de woede van de president op hun hals te halen, legt Sargent uit. ‘Het scenario dat McConnell verkiest, waarin geen enkele Republikeinse senator bezwaar maakt tegen de kiesmannen van Biden, is niet ideaal, zoveel is zeker, aangezien Trump en zijn loyale aanhangers ongetwijfeld woedend zullen zijn omdat ze zich niet aan hun list hebben gehouden. Maar het is beter dan actief tegen [de president] te moeten stemmen’, schrijft de WP-columnist

    ‘McConnell smeekt zijn mede-Republikeinen om het monster dat hij zelf heeft gecreëerd niet te voeden’

    Sargent verwijt McConnell te hebben meegespeeld met Trumps verhaal van verkiezingsfraude om Republikeinse kiezers aan het lijntje te houden. Die kiezers heeft hij nog nodig om de verkiezingen voor twee Senaatszetels in Georgia te winnen, die bepalen namelijk of een Republikeinse meerderheid behouden blijft. ‘En nu de overwinning van Biden zo officieel is dat zij niet langer kan worden ontkend, is hier McConnell die zijn mede-Republikeinen smeekt om het monster dat hij zelf heeft gecreëerd niet te voeden’, aldus Sargent.

    Newsmax, een mediakanaal dat overwegend pro-Trump is, schrijft dat de senator op Twitter wordt aangevallen door fanatieke Trump-aanhangers die overtuigd zijn van massale stembusfraude. Eén tweet riep hem zelfs uit tot ‘vijand’ van MAGA (‘Make America Great Again’, de slogan van de president).

    ‘Mitch McConnell heeft het leven van zijn Republikeinse collega’s veel ingewikkelder gemaakt’, aldus CNN. Volgens CNN kon iedereen zich achter McConnell verschuilen zolang hij de president steunde in zijn pogingen om de verkiezingsuitslag aan te vechten. Zijn statement dwingt hen om zich uit te spreken. ‘Of je maakt deel uit van de Mitch McConnell-kant van de Republikeinse Partij, of je maakt deel uit van Donald Trumps kant van de Republikeinse Partij. (…) Er moet nu worden gekozen.’

    Vox wijst erop dat de hoogstgeplaatste Republikein in de Senaat ‘erin geslaagd is Biden te feliciteren na de autoritaire president van Rusland’, Vladimir Poetin. Jair Bolsonaro, de rechtse president van Brazilië, die ook wel Trump van de Tropen wordt genoemd, heeft de president-elect gisteren (15 december) zijn gelukwensen gegeven.

    McConnell heeft op meer vlakken een koersverandering ingezet. Ook lijkt hij eindelijk bereid te onderhandelen met de Democraten over een nieuw economisch hulpplan dat moet voorkomen dat 12 miljoen Amerikanen hun werkloosheidsuitkering na Kerst kunnen verliezen, meldt CNBC.

  • 1. Triomferen over Trump

    1. Triomferen over Trump

    In de Verenigde Staten hebben vrouwelijke kandidaten de midterms gewonnen. Maar nu? Nu moeten ze zich staande zien te houden op een glazen klif in een mannenarena.

    Een recordaantal vrouwen heeft zich kandidaat gesteld – en een recordaantal heeft gewonnen. Sommigen zijn erin geslaagd zittende politici uit het zadel te wippen en voorheen Republikeinse staten binnen te halen. Mikie Sherrill, een moeder van vier kinderen die tijdens de campagne sprak over haar tijd als gevechtspiloot, heeft gewonnen in New Jersey. Elaine Luria en Abigail Spanberger hebben allebei gewonnen in Virginia.

    Lauren Underwood heeft gewonnen in Illinois. In de strijd om het gouverneurschap van Kansas heeft Laura Kelly het gewonnen van Kris Kobach – een van de belangrijkste mensen achter de plannen om het bepaalde groepen lastiger te maken hun stem uit te brengen. Dit jaar heeft ook een significant aantal gekleurde vrouwen zich verkiesbaar gesteld, en al heeft Stacey Abrams niet gewonnen in Georgia, vele anderen hebben wel gewonnen.

    Allemaal hebben ze gewonnen dankzij de energie van vrouwelijke kiezers, die veelal hun afschuw uitten over president Trump en het chauvinistische gekonkel van het door mannen gedomineerde Witte Huis en Congres. Deze vrouwen zien de winst als een pleister op de nu al twee jaar etterende wond van een president die zich heeft opgewerkt via vrouwenhaat en racisme, en die nu zijn presidentschap gebruikt om die onverdraagzaamheid aan te scherpen.

    Het ging er grof aan toe tijdens deze tussentijdse verkiezingen. De Democraten zijn er niet in geslaagd de Senaat over te nemen en vele veelbelovende kandidaten hebben het onderspit gedolven, maar de vrouwen hebben het er opmerkelijk goed van afgebracht. Begin dit jaar zullen er meer dan honderd vrouwen in het Huis van Afgevaardigden zitten; dat is nog nooit eerder voorgekomen. Hun opmars, tegen de stroom in, is opwindend en opmerkelijk, en het is zeer bemoedigend om te zien dat zovelen ‘als eersten’ een zetel in de Senaat hebben bemachtigd binnen onze democratie, die nooit echt een representatieve afspiegeling is geweest van alle groepen in onze samenleving.

    Rotzooi opruimen

    Tegelijkertijd maak ik me zorgen. De vrouwen zijn er nu, maar zij dragen een taak op hun schouders die ze maar al te vaak dragen: ze moeten de rotzooi van anderen opruimen.

    De verkiezingsuitslag was niet één grote feministische roze wolk. Claire McCaskill en Heidi Heitkamp hebben hun zetel in de Senaat verloren.

    Enkele vooraanstaande mannelijke kandidaten die grote steun genoten onder vrouwen hebben ook verloren, zoals Andrew Gillum en Beto O’Rourke. En er zijn natuurlijk ook Republikeinse vrouwen als overwinnaar uit de strijd gekomen. Marsha Blackburn, die zich verzette tegen abortusrechten en uiteindelijk verviel in zorgwekkend racisme, wist Tennessee binnen te halen. Kristi Noem ging aan kop in de race in South Dakota.

    Tegenover alle kiezers die naar de stembus zijn gegaan om de boodschap af te geven dat president Trump bepaald niet het beste van Amerika vertegenwoordigt, staan vele Trump-aanhangers die de boodschap wilden afgeven dat de president wél staat voor hun Amerika. Deze kiezers zijn boos dat hun land meer mensen van buitenaf toelaat en verlangen terug naar een verleden waarin witte mannen het monopolie op de macht hadden en alle anderen hun plaats kenden.

    De progressieve vrouwen die zich nu in de strijd hebben geworpen, hebben hun recht opgeëist om ook het land te vertegenwoordigen. Velen deden dat vanuit een nieuw soort vertrouwen, waarin ze gek genoeg worden gesterkt door Trump. Het feit dat hij de presidentsverkiezingen heeft gewonnen, laat zien dat iedereen het kan. De vrouwen lapten campagneconventies aan hun laars.

    Ze praatten over hun gezin. Ze gaven borstvoeding in politieke reclame-uitingen. Ze waren openlijk competitief. Maar wanneer ze straks hun zetel innemen, zullen ze worden geconfronteerd met nieuwe verwachtingen, zowel van onze president, die lak heeft aan bestaande regels, als van hun mannelijke collega’s.

    De verwachting is dat de Democratische vrouwen die nu zijn gekozen een werkelijke verandering teweeg zullen brengen en dat ze zullen doen wat ze hebben beloofd

    In het zakenleven wordt door onderzoekers wel gesproken van de ‘glazen klif’: het verschijnsel dat vrouwen in tijden van crisis op hoge posities belanden, wat het lastig maakt successen te boeken. Als die vrouwen er vervolgens niet in slagen een schip vlot te trekken dat iemand anders aan de grond heeft laten lopen, worden zij verantwoordelijk gehouden voor de mislukking.

    Het is zonder meer een positieve ontwikkeling dat er dit jaar zo veel vrouwen aan de verkiezingsstrijd hebben deelgenomen, dat zo veel vrouwen hebben meegewerkt aan de campagnes en dat zo veel vrouwen zich als vrijwilliger hebben ingezet. De verhalen over wie er hebben verloren, en waarom, zullen vrijwel zeker raken aan het thema identiteit. Men zal zich afvragen of de kandidaten zich niet te veel hebben ‘blindgestaard’ op identiteit, door zo te benadrukken dat ze geen witte mannen zijn en daardoor andere levens, ervaringen en prioriteiten hebben.

    Een dergelijke simplistische visie lijkt gedoemd alle andere, genuanceerdere analyses naar de achtergrond te dringen, die gaan over de vraag hoe seksisme en racisme onze waarneming, onze voorkeuren en ons gedrag beïnvloeden. En daarmee gaat ze voorbij aan een verbluffende realiteit: de ‘Democratische golf’ in Amerika is te danken aan vrouwen.

    Deze verkiezingen zijn misschien niet gunstig geweest voor de vrouwen die hebben verloren, maar de komende jaren zullen ook niet makkelijk worden voor de vrouwen die hebben gewonnen. De gedachte is dat we meer vrouwelijke leiders nodig hebben, niet alleen omdat een democratie eerlijker is als ze daadwerkelijk een afspiegeling is van de samenleving, maar ook omdat vrouwen misschien gewoon beter zijn in de dingen waarin onze huidige leiders tekortschieten – communicatie, samenwerking, het vermogen je Twittervingers in bedwang te houden en de politiek weer enige integriteit te verlenen.

    De verwachting is dat de Democratische vrouwen die nu zijn gekozen een werkelijke verandering teweeg zullen brengen en dat ze zullen doen wat ze hebben beloofd: de strijd aanbinden met president Trump, zich sterk maken voor hun achterban, zorgen dat ons landelijke beleid een afspiegeling wordt van de samenleving. Het probleem is dat ze niet echt de middelen in handen hebben gekregen om dat te doen. De Republikeinen houden de meerderheid in de Senaat. Ze hebben een leider in het Witte Huis die heeft gezegd gewoon zijn eigen zin te zullen doordrijven.

    Alexandria Ocasio-Cortez staat verslaggevers te woord op het Capitool in Washington, waar de nieuwe congresleden op 14 november jl. werden gefotografeerd. – © HH
    Alexandria Ocasio-Cortez staat verslaggevers te woord op het Capitool in Washington, waar de nieuwe congresleden op 14 november jl. werden gefotografeerd. – © HH

    Uit onderzoek is gebleken dat zowel in de politiek als in de zakenwereld vrouwen worden gestraft zodra de indruk ontstaat dat ze de publiciteit zoeken of zichzelf op de kaart willen zetten. Daarmee wordt vrouwelijke politici een cruciale manier ontnomen om te onderhandelen en zich sterk te maken voor bepaalde kwesties.

    Ook zullen er meer ogen zijn gericht op vrouwelijke bestuurders, nu de minderheden aan de vergadertafel duidelijker zichtbaarder zijn. De vrouwen die nu zijn gekozen wacht dan ook de monumentale taak de huidige rotzooi op te ruimen die voor het grootste deel is veroorzaakt door mannen, zonder dat hun werk beloond zal worden.

    Fragiele vooruitgang

    Maar het echte verhaal bij deze verkiezingen draait niet om de vraag wat vrouwen al dan niet hebben gedaan, of wat wij al dan niet zullen gaan doen; dit is gewoon een volgende fase in het langdurige proces van vooruitgang en achteruitgang dat de strijd om burgerrechten en vrouwenrechten kenmerkt sinds het stichten van de Verenigde Staten.

    Het rampzalige, autoritaire presidentschap van Donald Trump is mogelijk geworden doordat vóór hem een zwarte man het ambt bekleedde en Trump vervolgens ook nog eens werd uitgedaagd door een vrouw. Zijn presidentschap heeft op zijn beurt vele vrouwen ertoe aangezet zich verkiesbaar te stellen. En Trumps presidentschap is zo’n drama dat veel van die vrouwen ook daadwerkelijk zijn gekozen. Dergelijke overwinningen staan niet op zichzelf en zijn zelden absoluut.

    Wanneer onze vrouwelijke bestuurders eenmaal zijn ingezworen, zullen ze ons soms teleurstellen, net zoals mannen dat doen. En ze zullen soms verbazingwekkend moedig zijn, net als mannen. Velen zullen harder werken dan hun collega’s zonder daarvoor erkenning te verwachten – iets wat je niet vaak ziet bij mannen. De realiteit is dat vrouwen, zelfs na al deze overwinningen, nog altijd minder dan een kwart van het Huis van Afgevaardigden uitmaken.

    In het nieuwe Congres zullen we meer vrouwen en meer gekleurde mensen zien tussen de witte mannen, en dan zullen we constateren dat er vooruitgang is, zij het fragiel. Maar als we goed naar die gezichten kijken, zullen we zien dat onze afgevaardigden nog altijd geen afspiegeling zijn van alles waar Amerika voor staat.

    Auteur: Jill Filipovic

    The New York Times

    Verenigde Staten | dagblad | oplage 1.120.402
    De krant der kranten, met als motto ‘All the news that’s fit to print’. Won meer journalistieke prijzen dan enig ander medium.

  • Niet te veel praatjes krijgen, Democraten

    Niet te veel praatjes krijgen, Democraten

    Bij recente tussentijdse verkiezingen in diverse Amerikaanse staten, waaronder Virginia, herstelden de Democraten zich van de pijnlijke nederlaag tegen Trump. Toch is er geen reden tot juichen, waarschuwt The Baltimore Sun. Het ontbreekt de versplinterde partij nog steeds aan een gezamenlijk programma.

    Maandenlang werd de race om het gouverneurschap in Virginia gezien als een graadmeter van het Democratische vermogen om zich te herstellen, nadat de partij in de strijd om het presidentschap in 2016 zo verbijsterend verloren had van Donald Trump. De verkiezingsresultaten op dinsdag 7 november waren zo goed als de Democraten maar hadden kunnen hopen. De polls hadden een nek-aan-nekrace voorspeld, maar de Democratische kandidaat, Ralph Northam, versloeg de Republikein Ed Gillespie ruim, met negen punten, en de Democraten haalden veertien zetels binnen in het Huis van Afgevaardigden van de staat. De Democraten domineerden niet alleen in Virginia. Ze wonnen het gouverneurschap van New Jersey, zetels in de wetgevende macht in Georgia en een Senaatszetel in de staat Washington die hun de totale controle geeft over de gouverneursposten en de wetgevende instellingen langs de westkust. Kiezers in Maine besloten in grote meerderheid Medicaid uit te breiden in het kader van de Affordable Care Act, en een vooraanstaande sociaal-conservatief in het Huis van Afgevaardigden in Virginia verloor van een politieke nieuwkomer die toevallig een transgendervrouw is. Exitpolls en opkomstcijfers wezen op een anti-Trump-golf, waardoor de traditionele zwakte van de Democraten tijdens verkiezingen die niet om het presidentschap gaan, meer dan teniet werd gedaan. Analisten suggereren nu dat de partij, na de tussentijdse verkiezingen die volgend jaar plaatsvinden, een meerderheid in het Huis van Afgevaardigden zou kunnen hebben.

    De Democraat Ralph Northam versloeg zijn Republikeinse tegenstander Ed Gillespie met negen punten. – © Win McNamee / Getty
    De Democraat Ralph Northam versloeg zijn Republikeinse tegenstander Ed Gillespie met negen punten. – © Win McNamee / Getty

    We kunnen alleen maar zeggen: niet 
te veel praatjes krijgen, Democraten. De vele overwinningen van de partij kunnen de scheuren die ze in 2016 heeft opgelopen niet dichten. Democraten konden eigenlijk nergens eensgezind achter staan; het enige wat hen bond, was antipathie jegens president Trump. Vóór de verkiezingen was de publicatie van de openhartige memoires van de gewezen interim-partijvoorzitter Donna Brazile voor de Democraten hét politieke verhaal van de week. Daarin wordt gedetailleerd verteld over de combinatie van mismanagement, gemiste kansen en overmoed, waardoor de kandidatuur van Clinton vorig jaar tot mislukken gedoemd was. Brazile beschuldigt de Clinton-campagne ervan het nominatieproces te hebben gekaapt en de partijleiding te hebben gedwongen tot een fondsenwervingsstrategie die het mogelijk maakte te sjoemelen met de voorverkiezingen, ten koste van de linkse senator Bernie Sanders van Vermont. Brazile zei erbij dat de Clinton-campagne niets illegaals heeft gedaan. Maar er werd wel een wig gedreven tussen de coalitie van hervormers uit de middenklasse, arbeidsactivisten, minderheden en door de Obama-campagnes verenigde jonge mensen, die groot genoeg was om Trump een beslissende overwinning in het kiescollege te bezorgen, ondanks het feit dat hij op de verkiezingsdag minder stemmen kreeg dan Clinton.

    Op 7 november boekten de Democraten veel overwinningen, omdat de kiezers zo graag een anti-Trump-boodschap wilden afgeven. Maar bij de tussentijdse verkiezingen van volgend jaar zal dat veel moeilijker worden

    Op 7 november boekten de Democraten veel overwinningen, omdat de kiezers zo graag een anti-Trump-boodschap wilden afgeven. Maar bij de tussentijdse verkiezingen van volgend jaar zal dat veel moeilijker worden. De Democraten moeten drie zetels veroveren om een meerderheid in de Senaat te verkrijgen, maar ze verdedigen 25 van de 33 zetels die volgend jaar opnieuw gekozen moeten worden, en ze moeten die allemaal winnen in staten waar het naar verwachting een nek-aan-nekrace gaat worden. De Democraten dienen 24 zetels te veroveren om het Huis van Afgevaardigden te domineren, en ondanks polls die een Democratische voorsprong van dubbele cijfers aantonen zal dat nog een zware taak worden, gezien alle gekonkel over de verdeling van de kiesdistricten.

    Opvallende verschuivingen in tussentijdse verkiezingen doen zich met enige regelmaat voor, maar het is veel moeilijker om zonder een duidelijke agenda te winnen. De Democraten, die nog steeds ruziën over de Hillary vs. Bernie-strijd in de voorverkiezingen, hebben geen andere agenda dan oppositie voeren tegen alles wat Trump doet of zegt.

    Toegegeven, de Republikeinen zijn net zo verdeeld als de Democraten, zo niet erger, en de uitdagingen waarvoor zij zich gesteld zien waren op de dinsdag van de verkiezingen duidelijk zichtbaar. In Virginia begon Gillespie, gewezen voorzitter van het Republikeins Nationaal Comité en adviseur van president George W. Bush, aan de race om het gouverneurschap met een onberispelijke staat van dienst en nauwe banden met belangrijke partijdonoren. Maar omdat er tijdens de voorverkiezingen ter rechterzijde aan hem werd getwijfeld en polls aantoonden dat hij achterlag op Northam, begon Gillespie de oorlogszuchtige en tweedracht zaaiende campagneretoriek over misdaad, immigratie en andere controversiële kwesties van Trump over te nemen, al hield hij enigszins afstand van de president zelf. Dat deed hem de das om.

    Nu we 2018 naderen, wordt het duidelijk dat noch het etnische nationalisme van de Republikeinen noch de identiteitspolitiek van de Democraten de verdeeldheid in de Amerikaanse maatschappij kan overbruggen, of antwoord kan geven op de problemen die ons in de eenentwintigste eeuw te wachten staan. Die kwestie werd die dinsdag voor de Democraten verdoezeld door een anti-Trump-spirit, maar dat gaat moeilijker worden in 2018, en in 2020 is het misschien zelfs onmogelijk. We hebben gezien wat er de vorige keer gebeurde toen Trump het opnam tegen een versplinterde Democratische Partij. Ondanks de kritiek van machtige figuren zoals ex-president George W. Bush en de senatoren Bob Corker, Jeff Flake en John McCain, blijft Trumps basis hem onverminderd steunen. De Democraten hebben een programma nodig en kandidaten die eenzelfde doel nastreven. De verkiezingen van dinsdag hebben aangetoond dat de Democraten na de verkiezing van Trump terug kúnnen komen, maar niet dat het onvermijdelijk is.

    The Baltimore Sun
    VS | dagblad | oplage 270.000

    Aan de misdaadverhalen van David Simon voor deze krant uit 1938 hebben wij The Wire 
te danken.

  • We kunnen Trump er best onder krijgen

    We kunnen Trump er best onder krijgen

    Het presidentschap van Donald Trump is niet onoverkomelijk, schrijft journalist Gary Younge. Trumps overwinning illustreert de zwakte van de Republikeinse leiders, niet hun kracht. En ondanks zijn opschepperij blijft de nieuwe president kwetsbaar.

    Kort voor het eind van het jaar werd de komende president gevraagd te reageren op een Republikeinse partijgenoot die aandrong op sancties tegen Rusland, vanwege de vermeende deelname van dat land aan het hacken tijdens de verkiezingen. Hij zei: ‘Ik denk dat computers het leven erg ingewikkeld hebben gemaakt. Het hele, hoe heet het, computertijdperk is op een punt gekomen dat niemand meer weet wat er gebeurt. We hebben snelheid en we hebben een heleboel andere dingen, maar ik ben er niet zeker van of we het soort veiligheid hebben dat je nodig hebt. Maar ik heb niet met de senatoren gesproken en dat zal ik over een tijdje zeker doen.’

    Het wordt een lange paar jaar, dus laten we ons maar schrap zetten. Donald Trump is een hansworst. Hij is een racist. Hij is een vrouwenhater. Hij is een schurk met lange tenen en een charlatan. Hij is een ordinair burgermannetje en een xenofoob. Hij is een leugenaar en een plutocraat. Dat is allemaal waar; maar daar gaat het niet om. Wie zich daarop concentreert, bouwt een gloeiend hete oven van zelfingenomen woede waar je hoogstwaarschijnlijk aan onderdoor gaat. Het kan een inspiratiebron zijn voor geweldige sketches en memes, en een gevoel van wanhoop en wrok voeden dat je in een badje van zelfgenoegzaamheid kunt marineren. Linkse lieden die boos willen zijn, zullen hun lol op kunnen. Maar wie die woede in effectief verzet wil omzetten, wordt met een zwaardere uitdaging geconfronteerd.

    Niet de eerste

    Het wemelt op de wereld van pathologische types als Donald Trump die zichzelf en hun omgeving het leven zuur maken. Trump is niet de uitvinder van racisme, stompzinnigheid, islamofobie of nationalisme. Hij is niet de eerste die het Witte Huis met discriminerende bedoelingen betrekt. Het presidentschap is geen meritocratie – er hebben al veel te veel domme blanke mannen in dat kantoor gezeten om serieus te kunnen geloven dat het alleen wordt bezet door degenen die het meest geschikt zijn om een land te leiden.

    Evenmin zal Trump een autoritair regime hoeven op te bouwen dat de mensenrechten met voeten treedt; hij treft een bouwwerk aan dat volledig intact is, opgetrokken door voorgangers van beide partijen. De werkelijkheid is al erg genoeg; we hoeven de gruwelen ervan niet met mythes te versterken. Zo iemand als hij hebben we nog nooit gezien, maar hij komt niet vanuit het niets.

    Trump is gevaarlijk. Zijn campagne heeft allerlei bekrompen soortgenoten aangemoedigd; ze vond niet alleen weerklank in de VS, maar ook in de rest van de wereld, waar uiterst rechts, van Frankrijk tot Finland, het grootste electorale profijt heeft getrokken uit de financiële crisis. Trumps campagne lapte electorale normen aan haar laars ten gunste van gewelddadigheid en racistische ophitsing. Als zodanig was zijn kandidatuur niet alleen een bedreiging voor de democratie, maar ook, op veel langere termijn, het product van een democratie die al in een crisis verkeerde. De reden dat Trump van belang is, is niet omdat hij een afschuwelijke figuur is. Het probleem met Trump is niet dat hij stompzinnig is. Het probleem is dat hij heeft gewonnen, dat hij deze eigenschappen aan het land heeft getoond en er zelfs openlijk en schaamteloos mee heeft gepronkt, en als overwinnaar uit de bus is gekomen.

    Dit laatste punt wordt gemakkelijk overschat. Hij heeft niet de meeste stemmen gekregen. Dankzij een van de laagste opkomsten in twintig jaar heeft Trump een kleiner percentage van de stemmen binnengehaald dan John Kerry, John McCain, Mitt Romney en Gerald Ford toen zij naar het presidentschap dongen – en zij hebben allemaal verloren. Hij heeft hetzelfde deel van de blanke stemmen gekregen als Romney in 2012 en Bush in 2004, en maar net iets meer dan McCain in 2008. Dit was geen stormloop van leden van uiterst rechts; ze liepen gewoon door een open deur die op een kier werd gehouden door de ambivalentie van velen en de arrogantie van een enkeling.

    Maar het valt niet te ontkennen. ‘Verkiezingen hebben gevolgen,’ waarschuwde Barack Obama de Republikeinen, kort nadat hij in 2008 aan de macht was gekomen. En omdat Trump heeft gewonnen, heeft hij nu de macht – het soort macht dat levens kan beëindigen en de planeet kan vernietigen. De ooit naar pussy grijpende handen hebben nu toegang tot de codes. Zijn persoonlijkheid stuit tegen de borst; maar zijn macht is pas echt eng.

    Een vergelijking van het aantal bezoekers van de inauguraties van Trump (rechts) en Obama. Still uit een filmpje van CNN.
    Een vergelijking van het aantal bezoekers van de inauguraties van Trump (rechts) en Obama. Still uit een filmpje van CNN.

    Hoewel rechts in de kaart is gespeeld, is het niet in opkomst. Trumps overwinning illustreert de zwakte van de Republikeinse leiders, niet hun kracht. Ze wilden iemand anders en nu kunnen ze hem niet meer in toom houden. Hij bespot en treitert hen openlijk. Ondanks zijn opschepperij blijft hij kwetsbaar. Zijn agenda is niet onaantastbaarder dan zijn overwinning onbegrijpelijk was.

    Maar Trumps presidentschap is niet onoverkomelijk. Als links hem de komende jaren effectief wil uitdagen, zal men lessen moeten trekken uit de nederlaag. De Democratische machine moet niet worden bijgesteld, maar compleet worden gereviseerd. Veel te lang is ze te arrogant, zelfgenoegzaam of minachtend geweest (en soms alle drie tegelijk) om met een beter argument te komen dan ‘wij zijn tenminste niet zoals zij’.

    De reden dat Trump aan de macht heeft kunnen komen is niet omdat hij betere ideeën had, of betere argumenten, of een grotere organisatie, of omdat hij meer geld heeft uitgegeven. De reden dat hij kon winnen was dat degenen die oppositie tegen hem moesten voeren geen hoop boden maar vasthielden aan de status quo, in een land waar het verschil tussen arm en rijk en zwart en blank toeneemt. Hij won omdat zijn opponenten in hun eigen pr geloofden. Overmoed deed hen naar Arizona gaan, terwijl nederigheid hen in Pennsylvania had moeten laten blijven. Hij won omdat, na een periode van economische crisis, de multimiljonair en zakenman die het ‘Je bent ontslagen’ in de mond bestorven ligt minder op een vertegenwoordiger van de gevestigde orde leek dan zijn liberale tegenstander, die beweerde dat ze voor de belangen van de armen opkwam. Als hij stompzinnig is, wat zijn wij dan?

    Donald Trumps onsamenhangende en krankzinnige persconferentie op 11 januari versterkt het idee dat de nieuwe president de grootste bedreiging voor de democratie is die we ooit hebben gekend. Hij heeft weinig op met de grondwet, de rechtstaat of de belangrijkste democratische instituties.

    Trumps persconferentie was het beste bewijs dat we een krachtige en onafhankelijke minister van Justitie nodig hebben die de president weerwoord kan bieden. Maar terwijl Trump op het podium raaskalde, betoogden burgerrechtenactivisten in de Senaat dat zijn beoogde minister van Justitie, Jeff Sessions, een van de belangrijkste rechten in een democratie zou ondermijnen: het kiesrecht. ‘Er zal van hem worden verwacht dat hij het kiesrecht toegankelijker maakt, maar zijn staat van dienst doet het tegendeel vermoeden,’ zei senator Cory Brooker van New Jersey, die als eerste in de geschiedenis tegen een collega-senator getuigde.

    Burgerrechtenicoon John Lewis getuigde als een van de laatsten tijdens de twee dagen durende hoorzitting, maar weinigen spraken zich duidelijker uit. ‘Mensen die op de bres staan voor gelijke rechten in onze samenleving vragen zich af of de roep van senator Sessions om orde en gezag vandaag de dag hetzelfde betekent als destijds in Alabama, toen ik politiek actief werd,’ zei hij. ‘Toen werd de wet gebruikt om de mensen- en burgerrechten te schenden van de armen en mensen met een kleur.’ Lewis zei dat hij was komen getuigen namens ‘miljoenen Amerikanen die vrezen dat sommige leiders decennia van vooruitgang ongedaan zullen maken en terug willen naar het duistere verleden, toen de wet werd gebruikt om de door de grondwet beschermde vrijheden te verloochenen’.

    In 1965 kwam Lewis bijna om het leven tijdens een mars voor de wet op het algemeen kiesrecht, een wet die door Sessions ‘een inbreuk’ werd genoemd. Een van de mensen die vlak achter Lewis liepen tijdens die ‘Bloody Sunday’, was Albert Turner Jr., die twintig jaar later door Sessions werd vervolgd wegens stemfraude. Terwijl Lewis genadeloos in elkaar werd geslagen door de politie van Alabama, rende Turner voor zijn leven.

    ‘Hoe aardig senator Sessions ook glimlacht, hoe vriendelijk hij ook is, wat hij ook tegen u zegt, we hebben iemand nodig die opstaat en zich uitspreekt voor mensen die hulp nodig hebben, voor mensen die zijn gediscrimineerd’

    Sessions verdedigde zijn behandeling van de stemfraudezaak uit 1985 in Perry County, Alabama om zijn reputatie op het gebied van de burgerrechten op te poetsen. ‘Ik werd ervan beschuldigd dat ik als aanklager in de stemfraudezaak in Perry County het kiesrecht van Afro-Amerikanen schaadde,’ verklaarde hij op 11 januari. ‘De stemfraudezaak was een reactie op Afro-Amerikaanse kandidaten die beweerden dat per brief op hen uitgebrachte stemmen waren gestolen of veranderd ten gunste van hun opponenten. Als aanklager wilde ik de integriteit van de stemprocedure beschermen, niet mensen hun stem ontnemen. Het was een stemrechtzaak.’ Dat was een opmerkelijke uitspraak van Sessions. Het vervolgen van stemrechtactivisten een ‘stemrechtzaak’ noemen is hetzelfde als zeggen dat de rassenscheiding over ‘de hygiëne van drinkfonteintjes’ ging.

    Dit zijn de feiten:

    Een blanke officier van justitie drong er bij Sessions op aan om de burgerrechtenactivisten te vervolgen – dezelfde officier die in Selma alle zwarte juryleden wegstuurde, onder wie zes vanwege ‘geringe intelligentie’, en vervolgens een geheel blanke jury vroeg een zwarte man ter dood te veroordelen. (Sessions verdedigde de aanklacht in hoger beroep.)

    De zwarte kandidaten in Perry County die de achter de aanklacht stonden, werden gesteund door de White Citizens Council, een groepering die segregatie bepleit, en door het plaatselijke blanke establishment, zo meldde Emily Bazelon van The New York Times Magazine.

    De burgerrechtenactivisten die door Sessions werden vervolgd, hadden zich eerder tot het ministerie van Justitie gewend met de klacht dat blanke stemmers schriftelijk hun stem uitbrachten. Ze kregen te horen dat zwarte kandidaten dan zelf ook maar per brief moesten stemmen. Toen ze dat deden, stelden het ministerie van Justitie en de FBI een onderzoek tegen hen in. ‘Sessions stelde geen onderzoek in tegen degenen die blanke stemmers hielpen, maar wel tegen degenen die zwarte stemmers hielpen,’ getuigde David Cole, juridisch directeur van de American Civil Liberties Union.

    Van de zevenhonderd per brief uitgebrachte stemmen die tijdens de verkiezingen van 1984 werden onderzocht, kon slechts in 27 gevallen worden aangetoond dat ze veranderd waren; getuigen namens de regering, onder wie oudere en vaak ongeletterde zwarte stemmers, verklaarden dat ze Albert Turner om hulp hadden gevraagd bij het invullen van hun stembiljet.


    Dit was geen doorsneezaak, maar een uitzonderlijke en historische vorm van machtsmisbruik. Zoals The Washington Post opmerkte, was Sessions de eerste Amerikaanse procureur-generaal die burgerrechtenactivisten vervolgde wegens stemfraude sinds de wet op het algemeen kiesrecht in 1965 was aangenomen. De mensen die hij vervolgde hadden hun strijd voor stemrecht bijna met de dood moeten bekopen. Het proces vond plaats in Selma, op de twintigste verjaardag van de mars van Selma naar Montgomery. De jury sprak de activisten binnen drie uur vrij van alle aanklachten. De zaak in Perry County was een van de belangrijkste redenen waarom Sessions in 1986 niet als federale rechter werd benoemd.

    Sessions deed zich voor als Martin Luther King, maar hij had meer weg van een fanatieke voorstander van segregatie. ‘Als hij een voorvechter van de burgerrechten was geweest, zou de hele burgerrechtenbeweging hem dan niet hebben gesteund, in plaats van zich bijna unaniem tegen hem te keren?’ vroeg afgevaardigde Cedric Richmond, voorzitter van de kring van zwarte Congresleden.

    Dit alles is van belang omdat er geen bewijs is dat Sessions sindsdien is veranderd. ‘Senator Sessions’ verleden als aanklager van stemfraude is rechtstreeks van invloed op de huidige wetgeving die het sommige mensen moeilijk maakt om te stemmen,’ getuigde Cornell Brooks.

    Sessions pleitte ervoor dat ‘onze wetten met harde hand moeten worden uitgevoerd, zodat elke Amerikaan zijn stem kan uitbrengen’, maar hij hield vast aan zijn karakterisering van de wet op het algemeen kiesrecht als een ‘inbreuk’ en zei dat het ‘een goed gevoel gaf’ dat het hooggerechtshof de wet had uitgekleed. Hij zei dat wetten die eisen dat stemmers zich identificeren ‘mij niet discriminatoir lijken’, ook al hebben rechtbanken in North Carolina en Texas dergelijke wetten veroordeeld als een doelbewuste poging om zwarte en Latijns-Amerikaanse stemmers te discrimineren. Toen Sessions werd doorgezaagd over de uitspraken in North Carolina en Texas, zei hij daarmee ‘niet bekend’ te zijn, ook al behoorden ze tot de meest spraakmakende zaken die door Obama’s ministerie van Justitie waren aangespannen.

    Nagel aan Lincolns doodskist

    Tijdens een van de meest onthullende vraaggesprekken in de twee dagen vroeg senator Al Franken Sessions te reageren op Trumps tweet dat in 2016 ‘miljoenen mensen illegaal hebben gestemd’. ‘Gelooft u dat er tijdens de presidentsverkiezing miljoenen frauduleuze stemmen zijn uitgebracht?’ vroeg Franken.

    ‘Ik geloof dat er tijdens verkiezingen regelmatig frauduleuze activiteiten plaatsvinden,’ antwoordde Sessions. Dat was een opmerkelijke uitspraak, gezien het feit dat er in 2016 maar vier gevallen van stemfraude zijn geconstateerd op een totaal van 135 miljoen uitgebrachte stemmen. Maar Sessions hanteerde een beproefde Republikeinse strategie, namelijk om een mythe over stemfraude te verspreiden, zodat de stemwetten worden aangescherpt ten nadele van Democratische stemmers en mensen met een kleur.

    Tijdens de hoorzitting deelden medewerkers van Trump een artikel uit van Hans Spakovsky, de aanstichter van de stemfraudemythe, getiteld ‘Hoe zwarte Democraten stemmen stalen in Alabama en hoe Jeff Sessions heeft geprobeerd dat te voorkomen’. Toen Sessions zei dat hij ‘de integriteit van het verkiezingsproces wilde waarborgen’, doelde hij op toekomstige maatregelen om dat proces verder in te perken, zoals strengere identificatiewetgeving, het verbieden van vroeg stemmen, inperking van de kiezersregistratie en zuivering van het kiesregister. ‘Dat er volgens u drie miljoen frauduleuze stemmen zijn uitgebracht, gebruikt u als excuus om het stemrecht in te perken,’ reageerde Franken.

    Tijdens een toespraak vorig jaar zei Sessions dat hij ‘meer op de voorgrond had moeten treden’ in de burgerrechtenperiode. Toen senator Chris Coons Sessions vroeg wat hij nog meer had kunnen doen en waarom hij wetsvoorstellen om het algemeen kiesrecht te herstellen niet steunde, gaf Sessions geen antwoord. De maatregelen die hij heeft genomen, zoals het uitreiken van de gouden Congresmedaille aan de betogers van Selma, waren zuiver symbolisch.

    Ook eiste Sessions de eer op dat hij de Ku Klux Klan had vervolgd wegens het lynchen van een zwarte man in Mobile in 1981, ook al getuigde de eerste zwarte openbare aanklager van Alabama dat er druk op hem was uitgeoefend om ‘de zaak te laten rusten’. Sessions zei dat hij de National Association for the Advancement of Colored People nooit ‘on-Amerikaans’ had genoemd, al verklaarden talrijke getuigen in 1986 van wel. Na herhaalde vragen van Franken gaf Sessions toe dat hij niet aan ‘twintig tot dertig’ desegregatiezaken had gewerkt, zoals hij aanvankelijk had beweerd, iets wat bestreden werd door voormalige juristen van Justitie, en dat hij een van de advocaten die een belangrijke zaak behandelden waarover hij naar eigen zeggen de leiding had, niet eens kende.

    Sessions wordt waarschijnlijk wel benoemd omdat hij goed ligt bij zijn collega’s. Maar de senatoren moeten naar zijn staat van dienst kijken, niet naar zijn persoonlijkheid, aldus Lewis. ‘Hoe aardig senator Sessions ook glimlacht, hoe vriendelijk hij ook is, wat hij ook tegen u zegt, we hebben iemand nodig die opstaat en zich uitspreekt voor mensen die hulp nodig hebben, voor mensen die zijn gediscrimineerd.’

    Er zijn heel wat eerdere ministers van Justitie geweest die vijandig stonden tegenover het algemeen kiesrecht. De ministeries van Nixon en Reagan drukten er wetgeving door om het algemeen kiesrecht uit te hollen. John Ashcroft maakte van het opsporen van stemfraude een persoonlijke kruistocht, en de regering-Bush ontsloeg procureurs die geen verzonnen fraudeurs wensten te vervolgen. Maar deze pogingen waren grotendeels onsuccesvol: een tweepartijencoalitie in het Congres versterkte de kiesrechtbescherming onder Nixon en Reagan en bekrachtigde onder Bush opnieuw de wet op het algemeen kiesrecht. De wet was zo populair dat hij in 2006 met 98 tegen 0 stemmen door de Senaat werd aangenomen, en ook Sessions stemde voor.

    Maar die coalitie is ten onder gegaan, omdat Republikeinen overal in het land hebben besloten het stemmen te bemoeilijken. Sessions zal uitzonderlijk gevaarlijk zijn vanwege zijn eigen extreme standpunten, omdat het Congres hem niets in de weg zal leggen, omdat zijn baas weinig op heeft met democratie en omdat de Republikeinse Partij die hij vertegenwoordigt nu volstrekt aan de verkeerde kant staat wat de burgerrechten betreft. De partij van Lincoln is al een hele tijd dood, maar wanneer Sessions als minister van Justitie wordt benoemd, zal dat de laatste nagel aan zijn doodskist zijn.

    Auteur: Gary Younge
    Vertaler: Peter Bergsma

    The Nation
    Thailand | dagblad | oplage 50.000

    Deze onafhankelijke Engelstalige krant heeft in november 1998 een Aziatische editie op de markt gebracht. Opgericht door Thaise journalisten.

  • Op de rand 
van de vulkaan

    Op de rand 
van de vulkaan

    Volgens George Packer is de campagne voor Iowa en New Hampshire de meeste inhoudelijke fase van de presidentiële verkiezingen geweest en kan nu de temperatuur van de Amerikaanse politiek worden gepeild. Het blijkt aan de basis erger te smeulen dan tot de top van beide partijen doordringt.

    Nu komt het op ons, Amerikanen, aan. Ongeveer een half procent van alle geregistreerde kiezers in de Verenigde Staten – waarschijnlijk voor 96 procent blank en met honderd procent zekerheid woonachtig in Iowa en New Hampshire – oefent zijn onvervreemdbare, door God gegeven, wettelijke recht uit om de presidentskandidaten van beide partijen te kiezen. Sinds het ontstaan van de voorverkiezingen (de primary) van New Hampshire en de besloten verkiezingsbijeenkomst van partijleden (de caucus) van Iowa, in respectievelijk de jaren vijftig en zeventig, is maar één keer iemand president geworden die niet een van beide heeft gewonnen. Dat was Bill Clinton, wiens met schandalen omgeven tweede plaats in New Hampshire in 1992 elke verwachting overtrof, en die liet zien dat hij er niet onder te krijgen was.

    Dat laatste geldt ook voor de politieke hegemonie van deze twee tamelijk kleine, niet-representatieve staten. Als het proces om presidentskandidaten te nomineren een internationale sportcompetitie zou zijn, dan kon je ervan op aan dat topfunctionarissen van beide partijen enveloppen-met-inhoud zouden aannemen van gemeenteraadsleden in Durham (New Hampshire) en de voorzitters van het kiesdistrict in Waterloo (Iowa). Maar gek genoeg kost deze overdreven aandacht de kandidaten geen cent.

    Republikeinse presidentskandidaat Marco Rubio bidt met zijn voltallige familie, aan de vooravond van de verkiezingen in, Iowa. – © AP / HH
    Republikeinse presidentskandidaat Marco Rubio bidt met zijn voltallige familie, aan de vooravond van de verkiezingen in, Iowa. – © AP / HH

    Rechtstreekse voorverkiezingen, waarbij niet de partijleiders maar de kiezers de kandidaten selecteren, ontstonden ongeveer een eeuw geleden. Ze waren een idee van hervormers die de macht van de politiek en het bedrijfsleven wilden afpakken om die terug te geven aan het volk, waarvan ze dachten dat het verstandiger en capabeler zou zijn dan de gevestigde orde omdat het minder belangen zou hebben. Stemmen zou van gewone mensen goede burgers maken. ‘Door rechtstreekse voorverkiezingen neemt de verantwoordelijkheid van de partij af en die van het individu toe’, schreef George W. Norris, een progressieve senator uit Nebraska in 1923. ‘De partijgeest en de partijdigheid zullen minder worden.’

    Strategische fase

    Het progressieve tijdperk lijkt in allerlei opzichten op het onze. Er waren dezelfde zorgen over plutocratie, corruptie in de politiek, technologische veranderingen en massa-immigratie als nu. De hooggestemde idealen van de hervormers waren de voorlopers van de huidige ideeën over de beteugeling van campagnefinanciering en het vaststellen van kiesdistrictsgrenzen op grond van andere dan partijbelangen.

    Aan de strijd tussen de gevestigde orde en de hervormers zal nooit een einde komen. Nog in 1968 werd vicepresident Hubert H. Humphrey presidentskandidaat namens de Democraten zonder aan ook maar één voorverkiezing te hebben deelgenomen. (De partij stelde vervolgens een door senator George McGovern geleide commissie in die het proces moest democratiseren. Dat leidde onder andere tot de caucus van Iowa.) Tot voor kort hadden de partijleiders van de Republikeinen het bij elke verkiezing voor het zeggen, zodat de nominatie voor het presidentschap steevast ging naar een gevestigde naam als Bush, Dole, McCain of Romney, ondanks de golf van populisme waar ieder van hen in zijn tijd mee te maken had. Misschien loopt het in 2016 anders.

    Nu we in de spannende, keiharde strategische fase van de campagne zijn aanbeland, is het vreemd om te bedenken dat de lange maanden tot aan Iowa en New Hampshire in feite de fase van de inhoud zijn geweest. Kandidaten kwamen opdraven voor lange debatten (al waren hun antwoorden vaak voorgekookt of absurd). Soms hielden ze een toespraak of schreven ze een stuk over belastinghervorming dan wel de oorlog in het Midden-Oosten (al strookten hun ideeën met de feiten noch het gezond verstand). En omdat ze zo veel tijd in maar twee staten doorbrachten, moesten ze zich onderwerpen aan vragen van echte kiezers. Dankzij dat alles kunnen we nu de temperatuur van de Amerikaanse politiek peilen. Het blijkt aan de basis erger te smeulen dan tot de top van beide partijen doordringt.

    Donald Trump sneeuwt onder in Iowa. – © Scott Morga / Reuters
    Donald Trump sneeuwt onder in Iowa. – © Scott Morga / Reuters

    Goedgevige miljardairs, het Republican National Committee en Fox News: allemaal hebben ze Donald Trump en zijn miljoenen aanhangers niet de mond kunnen snoeren. Volgens de Amerikaanse organisatie voor politiek nieuws Politico ‘geeft iedereen in de Republikeinse partijelite elkaar de schuld van de mislukte pogingen Donald Trump af te stoppen’. Zou Right to Rise, het superactiecomité van Bush, de 100 miljoen dollar die het in kas heeft tegen Trump of tegen Marco Rubio hebben ingezet? Zou Rubio vooral bereid zijn Trump te bekritiseren en Ted Cruz minder bereid hem te paaien? Wat is minder erg: angst (Trump) of walging (Cruz)? Het laatste, aldus een recente editie van het conservatieve tijdschrift National Review die helemaal – maar rijkelijk laat – gaat over mogelijkheden om Trump tegen te houden. Bob Dole vindt Cruz juist erger. De partijleiding dacht dat de voorverkiezingen een soort vertoon van democratie zouden worden waarvan de uitkomst al bij voorbaat vaststond. Geschoktheid maakt eindelijk plaats voor woede.

    Buitenstaander

    Democraten zijn er meer aan gewend een buitenstaander te kiezen, zoals Jimmy Carter en Barack Obama. Maar de niet erg kansrijke campagne van Bernie Sanders is het tegenovergestelde van hun revoltes: deze moet het niet hebben van karakter of afkomst, maar juist van politieke issues. Dat Sanders elke keer weer verrassend populair blijkt, toont aan dat de gevestigde orde binnen de Democraten de diepgewortelde vervreemding van de kiezers even slecht aanvoelt als zijn Republikeinse tegenhanger. De energie waarmee de presidentiële campagne tot nu toe is gevoerd komt van twee soorten Amerikanen: jong, hoogopgeleid en stedelijk aan Democratische zijde; ouder, blank werkvolk aan Republikeinse zijde. Net als de progressieven en de populisten van een eeuw geleden koesteren beide groepen het idee dat hun land van hen is afgepakt. Geen van beide is van oudsher de voet dwars gezet, waardoor hun gevoel dat ze buiten de politiek worden gehouden des te heviger is en hun opvattingen over de krachten die tegen hen samenspannen – het bedrijfsleven, de overheid, de media, de globalisering – des te extremer zijn.

    Dat was het oorspronkelijke doel van de rechtstreekse voorverkiezingen: de partijen dwingen zich uit te spreken tegenover de kiezer. Maar senator Norris zat er in één opzicht naast: de kiezers bleken partijgezinder dan de gevestigde orde. Voorverkiezingen drijven politici tot het uiterste, en geen van beide kampen is bereid de legitimiteit of, in zekere zin, het bestaan van de ander te erkennen. Aanhangers van Sanders juichen zijn voorstellen voor hogere belastingen, staatsgezondheidszorg en gratis hoger onderwijs toe zonder te verlangen dat hij uitlegt hoe hij ze door het ideologisch gemotiveerde, grotendeels Republikeinse congres heen denkt te loodsen. Trump zegt gewoon tegen zijn volgelingen dat ze hem de macht moeten geven en dat hij er dan wel voor zorgt dat alles in orde komt, en ze geloven hem. Cruz sneert over ‘New Yorkse ideeën’, alsof een meerderheid van de Amerikanen niet allang voor beperking van wapenbezit en het recht op abortus is.

    Deze verdeeldheid verontrust de voormalige New Yorkse burgemeester Michael Bloomberg zo dat hij overweegt zich als onafhankelijke kandidaat verkiesbaar te stellen. Hij is tegen voorverkiezingen. Een van zijn medewerkers liet The New York Times weten dat Bloomberg denkt dat Amerikanen ‘een niet-ideologische, partijoverstijgende, resultaatgerichte visie’ willen. Hij zou bereid zijn er minstens 1 miljard van zijn eigen dollars in te steken om die stelling te staven. Tot nu toe wijst niets in de aanloop naar de verkiezingen erop dat hij iets van zijn investering zal terugzien.

    Auteur: George Packer
    Vertaler: Nico Groen

    George Packer is journalist en auteur. Hij schrijft voor The New Yorker over buitenlandpolitiek van de VS en schreef o.a. The Assassins’ Gate: America in Iraq en het bekroonde The Unwinding: An Inner History of the New America, over de Amerikaanse geschiedenis van 1978 tot 2012.

    The New Yorker
    Verenigde Staten, weekblad, oplage 1.043.000
    Gericht op New York zelf, maar ook daarbuiten gretig gelezen. Bekend om zijn karikaturen, commentaar op de popcultuur en vele korte verhalen.

  • 2. … en zij wel

    2. … en zij wel

    Wie zijn toch de aanhangers van Donald Trump, die het Republikeinse establishment tot wanhoop drijven? Volgens The Washington Post vind je ze vaak in achtergebleven gebieden waar zich zelden een presidentskandidaat vertoont.

    Lowell, Massachusetts – Dit oude industriestadje is vooral bekend om wat het ooit was, toen textiel
fabrieken aan de oever van de Merrimackrivier werk boden aan duizenden immigranten uit Ierland, Rusland en Griekenland. Dat Lowell bestaat allang niet meer en nu vecht een nieuwe stad voor zijn bestaan. Ondanks de aanwezigheid van de University of Massachusetts-
campus, heeft maar een op de vijf inwoners hier een universitaire opleiding. Het gemiddelde jaarinkomen per huishouden ligt rond de 49.500 dollar en dat blijft ver achter bij het gemiddelde van de staat en van het land. Negentien procent van de honderdduizend inwoners van de stad leeft in armoede.

    Dit is het soort stad waar miljardair Donald Trump in zijn campagne voor het presidentschap graag zijn verkiezingsbijeenkomsten houdt, en waar zijn boodschap de meeste weerklank lijkt te vinden. De luidruchtige evenementen die het kenmerk en de drijvende kracht van Trumps campagne zijn geworden, zijn meestal niet zijn verkiezingsbijeenkomsten in staten 
als Iowa en New Hampshire, waar de verkiezingen vroeg plaatsvinden. Hij krijgt juist steeds meer een gezicht door de bijeenkomsten in steden waar zich zelden een presidentskandidaat vertoont. Het zijn vaak ook plaatsen die het moeilijk hebben: Mobile, Alabama, waar het werkloosheidscijfer hoger is dan gemiddeld in het hele land en in de staat zelf; Springfield, Illinois, waar de industrie nog niet over de recessie heen is; en Beaumont, Texas, dat zich zorgen maakt over de lage brandstofprijzen.

    Hij krijgt staande ovaties voor zijn beloften dat hij banen uit het buitenland terug zal halen en een muur langs de zuidgrens zal bouwen

    Deze stadjes – en veel andere die Trump tijdens zijn campagne heeft aangedaan – blijven op een aantal fronten achter bij de rest van het land en van hun eigen staat. Het gemiddelde inkomen per huishouden is lager, er is vaak minder eigen huizenbezit en er zijn minder inwoners met een universitair diploma. In de meeste van deze steden wonen veel minderheden, maar het publiek 
op Trumps bijeenkomsten is vrijwel geheel blank.

    En bij dat publiek overheerst het gevoel dat het nog steeds niet goed genoeg gaat met de economie – en 
dat het misschien ook nooit beter zal worden dan het nu is, tenzij er een 
dramatische omslag plaatsvindt.

    ‘Ik zie hoeveel moeite mensen hebben om de basisbehoeften in het leven te betalen,’ zegt Alexis Arondson, 36, die geboren is in Lowell en voor [kabelgigant] Comcast werkt. Ze is van plan om zich als kiezer te registreren zodat ze op Trump kan stemmen. ‘Volgens mij is er de afgelopen jaren niets veranderd. Mensen zijn gewoon immuun geworden voor hoe het met de economie gaat. Iedereen heeft zich er maar bij neergelegd.’

    Slimme underdog

    In deze onbekende stadjes trekt Trump duizenden en duizenden bewonderaars die uren in de zinderende hitte of ijzige kou staan te wachten om hem te horen spreken. Hij doet zich voor als een soort underdog die met zijn boerenverstand het systeem heeft weten te verslaan, 
en hij wordt vaak het hardst toegejuicht wanneer hij tekeergaat tegen Democraten, het Republikeinse establishment, de media, graaiende bedrijven of elke andere instelling waardoor mensen zich in de steek gelaten voelen. Hij krijgt staande ovaties voor zijn beloften dat hij banen uit het buitenland terug zal halen en een muur langs de zuidgrens zal bouwen om illegale immigranten, terroristen en drugs buiten 
de deur te houden.

    Volgens Trumps campagneleider Corey Lewandowski, die in Lowell is opgegroeid, heeft de campagne ‘heel, heel zorgvuldig’ de locaties voor verkiezingsbijeenkomsten uitgekozen. Er is speciaal gezocht naar plaatsen waar inwoners kansen hebben gemist en waar Trumps boodschap in goede aarde zou vallen. Lewandowski wees erop dat veel 
plekken die Trump aandoet, geen 
conservatieve bolwerken zijn waar Republikeinse presidentskandidaten het meestal goed doen. Trump kiest juist vaak steden met een ontevreden Democratische en Republikeinse 
arbeidersbevolking die het gevoel 
heeft niet te worden gehoord.

    Zelf wijst Trump de suggestie dat hij zich op een bepaald type gemeenschap richt van de hand: ‘Nee, volgens mij gaan we overal heen.’

    Ondanks de vrieskou wachten duizenden Trump-fans in Lowell geduldig op de komst van hun kandidaat. © Melina Mara / The Washington Post / Getty Images
    Ondanks de vrieskou wachten duizenden Trump-fans in Lowell geduldig op de komst van hun kandidaat. © Melina Mara / The Washington Post / Getty Images

    Trump stopt wel verwijzingen naar plaatselijke omstandigheden in zijn toespraken – in Michigan heeft hij het over auto’s, in Illinois over tractors, 
in Texas over olie – maar houdt grotendeels dezelfde speech, in welke staat 
hij ook is. Hij heeft voor deze verkiezingsbijeenkomsten kriskras door het land gereisd, maar de zorgen van het publiek zijn vrijwel overal gelijk.

    Neem die 47-jarige man in Springfield die reuzenraden maakt en het gevoel heeft dat dat het laatste is wat nog in Amerika wordt gemaakt. Neem de 37-jarige spoorwegbeambte op een 
verkiezingsbijeenkomst in Worcester, Massachusetts, die zijn vakbond verwijt dat die hem onder druk heeft gezet om twee keer op Obama te stemmen. De 55-jarige voormalige restaurantbedrijfsleider uit West-Oklahoma die 
al langer dan een jaar geen werk meer heeft nu daar op steeds minder plekken olie wordt gewonnen en de steden leeglopen. En neem Kevin Steinke uit een voorstad van Grand Rapids, 
Michigan, die zegt dat hij niet weet hoe hij van zijn ongeregelde inkomen als consultant elke maand de zorgverzekeringspremies moet betalen.

    ‘Soms is zijn retoriek wel een beetje heftig, maar ik denk dat hij de spijker op zijn kop slaat en mensen raken gefrustreerd door het idee dat we niet vooruitkomen als land. Veel van ons hebben het gevoel dat we achteruit gaan,’ zegt Steinke, 53, die met zijn twee zoons naar een verkiezingsbijeenkomst van Trump in Grand Rapids is gekomen. ‘Hij zegt vaak wat mensen denken, en dat komt aan… We hebben in dit land een CEO nodig, geen opperpoliticus.’

    Geen toekomst zonder Trump

    Onder het publiek hier in Lowell is ook een 56-jarige kapper die zegt dat de economie volgens haar en haar klanten is vastgelopen. Er zijn twee broers van begin twintig in Lowell die zich aangetrokken voelen tot Trumps mentaliteit, in tegenstelling tot hun Democratische ouders, die zich zorgen maken om de veiligheid van hun zoons op de verkiezingsbijeenkomst. En er is een elfjarig meisje uit een voorstad van Boston met een zelfgemaakt T-shirt waarop staat: ‘Ik heb een toekomst gepland, maar zonder Trump is er geen toekomst.’

    ‘Ik hou van Trump omdat hij geen 
politicus is,’ zegt Heather Laine, 32, 
die al haar hele leven in Lowell woont, kleuteronderwijs geeft en ook op de bijeenkomst is. ‘Iedereen belooft altijd weer hetzelfde, behalve hij… Ik vind het goed dat hij altijd voor het oog van de natie zegt wat iedereen elke avond onder het eten thuis zegt.’

    Laine zegt dat ze blij is met de diversiteit in Lowell, waar een kwart van de bevolking in het buitenland is geboren. Maar ze zegt ook dat sommige immigranten niet hard genoeg werken en 
te zwaar op de overheid leunen. ‘Ik ben er helemaal voor als mensen naar dit land willen komen en voor hun brood willen werken, maar dat willen ze niet. Ze willen alles voor niks krijgen,’ zegt Laine, die vertelt dat zij en haar man bij familie inwonen omdat ze zich 
geen eigen huis kunnen veroorloven. ‘De Amerikaanse droom, het lijkt wel 
of die niets meer voorstelt.’

    Laine staat geregistreerd als Democraat, maar is van plan dat te veranderen en op Trump te gaan stemmen.


    Backstage heeft Trump privéontmoetingen met supporters, plaatselijke 
leiders en politiemensen, met wie hij geanimeerd praat en bereidwillig op de foto gaat. Voor dat soort dingen heeft deze kandidaat alle tijd, want hij hoeft zich niet bezig te houden met het plezieren van rijke geldschieters. Tijdens deze meet-and-greets, waar geen pers wordt toegelaten, vertoont Trump volgens zijn medewerkers zijn talent voor kleinschalige politiek; hij gaat persoonlijke banden aan met stemmers in het hele land die zijn boodschap weer kunnen overbrengen aan hun vrienden, familieleden, collega’s en buren.

    Toen Trump aankondigde dat hij in Lowell een verkiezingsbijeenkomst 
zou houden in het Tsongas Center – vernoemd naar een vroegere Democratische senator uit Lowell en voornamelijk gebruikt voor ijshockeywedstrijden – dachten sommige mensen in de stad dat het een grap was. Tientallen demonstranten zijn naar de bijeenkomst gekomen en staan buiten in de sneeuw met borden waarop boodschappen staan als ‘Jij, de KKK en Poetin willen Trump als president. Hoe voelt dat?’

    ‘Lowell is een smeltkroes van immigranten en wat Trump gelooft is volgens mij tegen immigranten,’ zegt Tooch Van (40), een immigrant uit Cambodja die als mentor op de gemeentelijke school in Lowell werkt en tegen Trumps verkiezingsbijeenkomst demonstreerde. ‘Ik begrijp er niets van.’

    Trump houdt vol dat zijn publiek niet alleen maar uit nieuwsgierigen bestaat en dat zijn populariteit deel uitmaakt van een beweging die allerlei soorten kiezers bijeenbrengt, niet alleen de arbeiders.

    ‘Er is zo veel liefde in deze zalen – hier, in Dallas, overal waar ik kom’

    ‘Er is zo veel liefde in deze zalen – hier, in Dallas, overal waar ik kom,’ zegt Trump in Lowell, waar de sporthal volgepakt is met meer dan het maximale bezoekersaantal van 7800 mensen. ‘We zijn nu in Massachusetts, we gaan naar New Hampshire, we gaan naar Iowa, we gaan naar South Carolina, we gaan naar Nevada… We waren in Florida, waar het ongelooflijk was, in Texas, het is overal hetzelfde. Het is liefde. Het is liefde.’

    Auteur: Jenna Johnson
    Vertaler: Annemie de Vries

    Jenna Johnson doet voor The Washington Post verslag van de presidentscampagnes 2016.

    The Washington Post
    Verenigde Staten | oplage 700.000
    Bewees zich met het publiceren van de Pentagon Papers. Eerste krant die zeven dagen per week verscheen (sinds 1980). Een van de meest invloedrijke kranten ter wereld. Centrum-rechts georiënteerd met een grote focus op de Amerikaanse politiek.

  • Waarom ik (Republikein) nooit op Trump zal stemmen

    Waarom ik (Republikein) nooit op Trump zal stemmen

    Peter Wehner is een volbloed conservatief die voor drie Republikeinse regeringen werkte. Maar mocht Donald Trump het tot presidentskandidaat schoppen, dan zal hij niet op hem stemmen.

    Keuze uit het archief

    Afgelopen weekend werd beheerst door de moordaanslag op de Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump, die hij op een haar na overleefde. De aanslag laat de grote verdeeldheid zien binnen de VS, waar sommige mensen met Trump weglopen en anderen hem tot op het bot verafschuwen.
    In dit artikel van de NYT van begin 2016 zet de – nota bene – Republikein Peter Wehner de redenen uiteen waarom hij hoe dan ook nooit op Trump zal stemmen. Hoewel het artikel ruim acht jaar oud is, doet dat niets af aan zijn argumentatie. Ook dit jaar is de kans immers zeer aanwezig dat Trump in het Witte Huis zal komen, en het lijkt er niet op dat Trumps opvattingen en persoonlijkheid de afgelopen acht jaar zijn veranderd.

    Te beginnen met Ronald Reagan heb ik sinds 1980 bij elke presidentsverkiezing Republikeins gestemd. Ik heb voor de regering van Reagan en voor die van George H.W. Bush gewerkt en ben in het Witte 
Huis speechschrijver en adviseur voor George W. Bush geweest. Ik heb ook meegewerkt aan Republikeinse verkiezingscampagnes. Ondanks – maar
voor een groot deel ook dankzij – deze voorgeschiedenis zal ik niet op Donald Trump stemmen als hij de Republikeinse nominatie krijgt. Mochten Trump en mevrouw Clinton de Republikeinse en Democratische kandidatuur bemachtigen, dan stem ik liever op een redelijke, andere partij; is die mogelijkheid er niet, dan ga ik gewoonweg niet stemmen.

    Hij zou de minst gekwalificeerde president uit de Amerikaanse geschiedenis zijn

    Ik vermoed dat dit voor veel Republikeinen geldt. Er zijn veel redenen om niet op Trump te gaan stemmen als hij genomineerd wordt. Om te beginnen het feit dat hij de minst gekwalificeerde president uit de Amerikaanse geschiedenis zou zijn. Al onze vierenveertig presidenten tot nu toe hadden bestuurlijke of militaire ervaring opgedaan voor ze werden beëdigd. Vastgoedmagnaat en voormalig reality-tv-ster Trump heeft geen dag van zijn leven in een openbare functie of bij de strijdkrachten gediend. In de loop van zijn campagne heeft hij herhaaldelijk laten zien hoe groot zijn onwetendheid is als het gaat om basale zaken van nationaal belang – over de drie manieren waarop de Verenigde Staten kernbommen kan afvuren (vanaf land, vanuit zee, of vanuit de lucht), over het verschil tussen de Quds-strijdkrachten in Iran en de Koerden ten westen daarvan, en over de kernproeven van Noord-Korea.



    Trump heeft geen zin om kennis te nemen van de meeste kwesties, laat staan om ze zich eigen te maken. 
Nooit eerder heeft een belangrijke 
presidentskandidaat zo veel minachting getoond voor kennis, zo’n gebrek aan interesse voor cijfers, en zo weinig gêne over zijn eigen achterlijkheid. Vandaar dat veel van de meest bejubelde uitspraken en beloften van Trump – om snel en ‘menselijk’ 11 miljoen immigranten het land uit te zetten, om Mexico te dwingen de muur die 
hij langs onze zuidgrens zal bouwen 
te betalen, om Islamitische Staat ‘heel snel’ te verslaan en vervolgens als extraatje de olie van die organisatie 
in beslag te nemen, om moslims de toegang tot de Verenigde Staten te weigeren – nativistische luchtkastelen en public relations-stunts zijn.



    Wat Trump nog minder geschikt voor het ambt maakt, is zijn temperament. Hij is onberekenbaar, inconsequent en principeloos. Hij bezit een grofheid en wreedheid die zich manifesteerden in de manier waarop hij een gehandicapte Time-journalist nadeed, senator John McCain belachelijk maakte om zijn vroegere krijgsgevangenschap, een opmerking maakte over ‘bloed’ met de bedoeling een vrouwelijke journalist 
te vernederen en een van zijn tegenstanders vergeleek met een kinderverkrachter.

    ‘Hij is onberekenbaar, inconsequent en principeloos.’ The Donald in Lowell, Massachusetts. © Melina Mara / The Washington Post /  Getty Images
    ‘Hij is onberekenbaar, inconsequent en principeloos.’ The Donald in Lowell, Massachusetts. © Melina Mara / The Washington Post / Getty Images

    Het legendarische narcisme van de heer Trump zou grappig zijn als het in iemand die naar het hoogste ambt van het land streeft niet zo gevaarlijk was – zoals hij liet zien toen hij de wrede, anti-Amerikaanse president van Rusland, Vladimir Poetin, uitbundig prees, in antwoord op Poetins bewonderende uitspraken over hemzelf. ‘Het is altijd een grote eer,’ zei Trump vorige maand, ‘om zo’n mooi compliment te krijgen van een man die in zijn eigen land en daarbuiten zo hoog wordt geacht.’

    Trumps giftige mix van onwetendheid, emotionele labiliteit, demagogie, kletspraat en wraakzucht zou meer teweegbrengen dan een mislukt presidentschap; die zou heel goed tot een nationale ramp kunnen leiden. Bij elke Amerikaan zou een rilling over de rug moeten lopen bij het vooruitzicht van Trump als opperbevelhebber.

    Zijn nominatie zou de Republikeinse Partij en het conservatisme ernstiger bedreigen dan Hillary ooit zou kunnen

    Voor Republikeinen is er nog een extra reden om niet op Trump te stemmen. Zijn nominatie zou de Republikeinse Partij en het conservatisme ernstiger bedreigen dan Hillary ooit zou kunnen. Want mevrouw Clinton kan de Republikeinse Partij misschien een nederlaag toebrengen, ze zou die partij nooit kunnen herdefiniëren. Trump kan dat wel, als hij de Republikeinse kandidaat wordt. Zijn deelname in de race om de nominatie in 2016 heeft al zeer schadelijke gevolgen gehad, maar die vallen nog in het niet bij wat er zou gebeuren als hij de Republikeinse vaandeldrager werd. De genomineerde is per slot van rekening de leider van de partij; hij geeft die vorm en betekenis. Onder aanvoering van Trump zal de Republikeinse Partij niet langer een conservatieve partij zijn; het zal een boze, racistische, populistische partij zijn. Trump zou een dramatische breuk vertegenwoordigen met de beste tradities van de partij en een fundamentele aanval daarop.

    In de loop der jaren hebben we al de voorboden van het huidige trumpisme gezien, zowel qua onderwerpen als 
qua stijl – bijvoorbeeld tijdens de campagnes voor het presidentschap van Pat Buchanan in de jaren negentig, met de opkomst van Sarah Palin binnen de partij, en in de nietsontziende retoriek van mensen als [politiek commentator] Ann Coulter aan de rechtervleugel. 
De sentimenten die deze individuele leden drijven, hebben de partij beïnvloed en die invloed is de afgelopen jaren steeds verder gegroeid. Maar ze hebben nooit overheerst en ze zijn zeker nooit bepalend geweest. Daar zou verandering in komen met de nominatie van Trump.

    Wordt Trump genomineerd, dan wordt de Grand Old Party de partij van de anti-rede. Ik zal nog verder gaan: ons regeringssysteem is bedoeld om juist het soort man als Trump te vermijden, het type leider dat onze stichters vreesden – een demagogische figuur die zichzelf niet ziet als onderdeel van ons 
constitutionele bestel, maar als alternatief daarvoor. Ik weet dat wij die in de politiek zitten wel vaker niet de genomineerde krijgen die 
we willen, maar dan scharen we 
ons toch achter de kandidaat die de nominatie van onze partij krijgt. 
Dat was in mijn ogen altijd zoals het hoorde.

    Grens aan partijloyaliteit

    Tot nu toe. Donald Trump heeft de politieke vanzelfsprekendheden veranderd omdat hij de morele vanzelfsprekendheden heeft veranderd. Voor deze levenslange Republikein is hij tenminste onaanvaardbaar. Er is een grens aan partijloyaliteit. Er zijn nog geen stemmen uitgebracht, voorverkiezingen zijn onvoorspelbaar en vaak overwint uiteindelijk 
de nuchterheid, dus Trump is niet 
de gedoodverfde Republikeinse genomineerde. Maar verbijsterend genoeg is dat op dit moment wel degelijk voorstelbaar. Als dit scenario uitkomt, komen veel Republikeinen terecht in een situatie die ze altijd ondenkbaar hebben geacht: dat ze weigeren de presidentskandidaat van hun eigen partij te steunen, omdat dat het beste is wat ze kunnen doen voor hun partij en voor hun land.