Tag: rfg

  • Medhane Gidey geeft gevluchte Ethiopiërs een stem, ondanks zijn ballingschap

    Medhane Gidey geeft gevluchte Ethiopiërs een stem, ondanks zijn ballingschap

    Oorlog en afnemende persvrijheid dwongen de Ethiopische journalist Medhane Gidey zijn land te verlaten. Vanuit Soedan geeft hij een stem aan mensen die langdurig ontheemd zijn.

    Medhane Gidey was als televisiejournalist werkzaam in Noord-Ethiopië. Voor de Tigray-oorlog van 2020-2022 in Noord-Ethiopië, werkte Gidey voor verschillende media. Zo maakte hij producties voor de aan de overheid gelieerde Fana Broadcasting Corporation, de regionale omroep Demtsi Weyane en het onafhankelijke Tigray Media House. Ook doceerde hij journalistiek aan de Ambo University.

    Inmiddels leeft hij tussen vluchtelingen in Oost-Soedan, waar hij de dagelijkse realiteit van ontheemding blijft documenteren.

    Aan de vooravond

    Gideys professionele pad veranderde drastisch aan de vooravond van de oorlog, waarin volgens VN-organisaties honderdduizenden mensen zijn vermoord en miljoenen anderen op drift geraakt. Eind 2020, vlak voordat de gevechten op 4 november uitbraken, werd hij in Addis Abeba kort vastgehouden na een ondervraging door de autoriteiten over zijn verslaggeving. Toen het conflict begon, werden telecommunicatie en andere communicatiemiddelen afgesloten, wat onafhankelijke verslaggeving nog moeilijker maakte. ‘Het was duidelijk dat journalistiek zelf verdacht was geworden’, vertelt hij. ‘Ik kreeg twee keuzes: me scharen achter de overheid, wat financiële voordelen opleverde, of journalist blijven met het risico op detentie of ballingschap.’

    Na zijn vrijlating, terwijl de oorlog escaleerde, ontvluchtte Gidey vanwege de bombardementen, honger en angst samen met andere burgers zijn land. Met zijn duizenden zochten ze veiligheid over de grens, in Soedan.

    Tigray Media House

    Vanuit het buitenland is Gidey blijven berichten, in samenwerking met Tigray Media House en als freelancer. Hij focust zich op humanitaire omstandigheden, ontheemding en het dagelijkse overleven van burgers. Zijn werk documenteert moeders op zoek naar hun vermiste kinderen, boeren die van hun land zijn verjaagd en jongeren die vanwege grenzen en een hardnekkige bureaucratie geen kant op kunnen.

    ‘Ik koos ervoor de stem van de stemlozen te zijn,’ zegt hij. ‘Ook hier, in een Soedan dat zelf instabiel is, moeten deze verhalen verteld worden.’ Zonder overheidsbescherming werkt Medhane Gidey met minimale apparatuur en slechte internetverbinding. Waar nodig beschermt hij zijn bronnen en vertrouwt hij op betrouwbare netwerken binnen de gemeenschap.

    ‘Journalistiek is een instrument om mensen te dienen en te beschermen,’ zegt Gidey. ‘Als deze verhalen niet worden vastgelegd, verdwijnen ze.’

  • Metin Cihans verzet op sociale media

    Metin Cihans verzet op sociale media

    Journalist Metin Cihan werd op verzoek van de Turkse autoriteiten geblokkeerd op X. Dat beperkt hem ernstig in het voortzetten van zijn belangrijke werk.

    Journalist Metin Cihan, die sinds 2019 in ballingschap in Duitsland leeft, heeft belangrijk werk verricht dat van invloed was op de politieke situatie van Turkije. Zo onderzocht Cihan, die zichzelf omschrijft als ‘socialmediajournalist’, de verdachte dood van de elfjarige Rabia Naz Vatan in de Turkse stad Giresun grondig, en gebruikte hij X om deze onder de aandacht te brengen van de Turkse bevolking. Volgens hem hield haar dood verband met Nurettin Canikli, voormalig minister van Defensie en parlementslid voor de regerende Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling in Giresun.

    Zijn onverschrokkenheid leidde tot onderzoeken, rechtszaken en veel waarschuwingen vanuit zijn omgeving. ‘De mensen om me heen zeiden: “Je kent dit land toch? Ze komen achter je aan en gooien je in de gevangenis.” Omdat het om de dood van een meisje ging, vermoedde ik zelf ook dat de regering dit niet zomaar zou laten gaan,’ vertelt hij. Aanklachten varieerden van ‘belediging van de president’ tot ‘lidmaatschap van een terroristische organisatie’. Toen hij via gelekte gesprekken uit de Canikli-familie te weten kwam dat de kans op arrestatie steeds groter werd, vluchtte hij naar het buitenland. Maar ook daar zette hij zijn onderzoek en publicaties voort, en met zijn ‘Canikli-dossier’, zoals hij zijn onderzoek dat hij in ballingschap naar buiten bracht heeft genoemd, wist hij corruptie aan het licht te brengen.

    ‘Is dit waar?’

    Toen in een periode waarin Israël zijn aanvallen op Palestina opvoerde en het aantal burgerslachtoffers toenam, de Turkse regering verklaarde Israël te veroordelen en de handelsbetrekkingen te staken, stelde Cihan de meest fundamentele vraag van de journalistiek, namelijk: ‘Is dit waar?’

    Al snel achterhaalde hij dat ook na 7 oktober de handel met Israël gewoon doorging. ‘Turkije voorziet in de strategische behoeften van Israël. Staal, cement, wapenonderdelen en zelfs prikkeldraad. Een groot deel van deze handel wordt gevoerd door bedrijven van conservatieve politici die oproepen tot een boycot van Israël.’

    Als reactie werd Cihan het doelwit van AKP-politici op sociale media en in tv-programma’s. ‘Ze zeiden dat ik leugens vertelde en een terrorist was.’ Uiteindelijk speelde zijn onderzoek een belangrijke rol in de grote nederlaag van de AKP bij de lokale verkiezingen van 2024. Kort na deze verkiezingen werd de toegang tot het X-account van de journalist geblokkeerd, een maatregel die volgens Cihan ‘geen enkele wettelijke basis [heeft]. De regering heeft hierom verzocht, X heeft het uitgevoerd. Zo eenvoudig werkt censuur,’ aldus Cihan, die aangeeft dat de blokkade hem ernstige beperkingen oplevert bij de voortzetting van zijn werk.

    Persvrijheidsindex

    Turkije staat op de 159e plaats van de 180 landen in de Persvrijheidsindex van Reporters Without Borders (RSF), de situatie wordt omschreven als ‘zeer ernstig’. Volgens gegevens van de Turkse Journalistenbond (TGS) zitten momenteel achttien journalisten in het land gevangen. Hakan Tosun kwam om het leven bij een aanslag, die vermoedelijk te maken had met zijn werk als journalist.

  • Bedreigingen, arrestaties en detentie. De hoge prijs van waarheidsvinding in de DRC

    Bedreigingen, arrestaties en detentie. De hoge prijs van waarheidsvinding in de DRC

    Onafhankelijke journalisten in de Democratische Republiek Congo staan voor grote uitdagingen in hun zoektocht naar de waarheid. Maar Stanislas Bujakera, hoofdredacteur van actualite.cd, laat zich niet het zwijgen opleggen. ‘Ik verzet me liever tegen gedwongen ballingschap dan dat ik me onderwerp aan een dictatuur.’

    RFG Magazine

    Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met RFG, een organisatie voor gevluchte journalisten.

    ‘Om je werk te kunnen blijven doen, moet je aan één ding voldoen: in leven blijven. Ik verzet me liever tegen gedwongen ballingschap dan dat ik me onderwerp aan een dictatuur. Dankzij technologie heb ik elke dag een nauwere band met mijn bronnen, waardoor ik mijn werk kan doen,’ aldus Stanislas Bujakera.

    Bujakera is een vooraanstaand Congolees journalist en hoofdredacteur van actualite.cd, een onafhankelijk onlineplatform dat zich toelegt op het brengen van diepgaande nieuwsberichten uit de Democratische Republiek Congo. Zijn toewijding aan journalistieke integriteit helpt de complexiteit van zaken te belichten, waardoor lezers op de hoogte blijven van en betrokken blijven bij de urgente kwesties die spelen in het land.

    Sommige journalisten zijn gearresteerd en weer vrijgelaten, terwijl anderen gedwongen zijn te vluchten en hun werk in ballingschap te publiceren. Ondanks censuur en bedreigingen blijven ze corruptie, conflicten en mensenrechtenschendingen aan de kaak stellen waar velen uit veiligheidsoverwegingen liever over zwijgen.

    ‘Aanvankelijk droomde ik ervan om arts te worden’

    In de provincie Noord-Kivu zijn er tussen januari 2024 en januari 2025 meer dan vijftig aanvallen geregistreerd op nieuwsredacties en journalisten, inclusief plunderingen, bedreigingen en fysieke geweldshandelingen. Journalisten die kritisch berichten, met name over het leger of rebellen, worden vaak geïntimideerd, bedreigd of zelfs vervolgd. Nieuwe wetgeving uit april 2023 introduceerde bovendien strengere regels zoals een clausule van ‘kwade trouw’ bij verspreiding van valse informatie, waardoor overheid en mediaregulator vaker censureren of ingrijpen.

    ‘Aanvankelijk droomde ik ervan om arts te worden,’ vertelt Bujakera, ‘dus wilde ik geneeskunde studeren. Door omstandigheden ben ik echter een andere weg ingeslagen, en dat bleek de juiste: journalistiek. Al snel ontwikkelde ik er een passie voor, geïnspireerd door de wens om de waarheid te onthullen en een stem te geven aan degenen die geen stem hebben. Ons land is rijk aan potentieel, maar kampt met enorme moeilijkheden. Ondanks de gevaren – arrestaties, bedreigingen en zelfs een willekeurige detentie van zes maanden in 2023 voor een artikel dat ik niet had geschreven – blijf ik ervan overtuigd dat journalistiek een essentiële pijler is van democratie en rechtvaardigheid in de DRC.’

    Plicht

    ‘Onrechtvaardigheden, zoals de onopgeloste moord op Chérubin Okende of de onmenselijke omstandigheden in gevangenissen zoals Makala, waar ik vastzat, versterken mijn overtuiging dat moedige journalisten nodig zijn om misstanden aan het licht te brengen en verandering te bewerkstelligen,’ vervolgt hij. ‘Deze missie is een plicht tegenover mijn volk en de toekomst van mijn land.

    Actualite.cd is mijn geesteskind, samen met Patient Ligodi, de algemeen directeur. In de zoektocht naar verandering aan de top van het land, toen de tweede en laatste ambtstermijn van Joseph Kabila in 2016 ten einde liep, had Congo behoefte aan een volledig onafhankelijk mediakanaal dat ten dienste stond van de bevolking en gecontroleerde informatie verstrekte. Sinds 4 augustus 2016 zijn wij online en voldoen we in die behoefte – en dat zullen we blijven doen.

    Sinds 2012 werk ik als professioneel journalist, wat betekent dat ik al dertien jaar grote risico’s loop. Zo werd ik op 8 september 2023, na de publicatie van een artikel in Jeune Afrique Magazine dat ten onrechte aan mij werd toegeschreven, in Kinshasa gearresteerd door de Congolese autoriteiten. Toen ik op het punt stond aan boord te gaan van een vlucht naar het binnenland in het kader van mijn werk, werd ik ruw onderschept door agenten in burgerkleding, die mijn telefoon in beslag namen en me naar het politiebureau in Kinshasa brachten. De volgende dag werd ik onderworpen aan een hardhandig verhoor in het bijzijn van meer dan vijftien mensen. De sfeer was gespannen, de vragen waren dreigend en ik besefte eens te meer dat mijn onderzoekswerk naar machtsmisbruik en gevoelige kwesties zoals fraude en mensenrechtenschendingen mijn leven in gevaar kon brengen. Deze arrestatie, gevolgd door zes maanden willekeurige detentie in de Makala-gevangenis onder onmenselijke omstandigheden, heeft diepe indruk op me gemaakt, maar ook mijn vastberadenheid versterkt om de waarheid te blijven onthullen.’

  • De strijd om persvrijheid in Iran

    De strijd om persvrijheid in Iran

    De Iraanse journalist en filmmaker Navid Nikkhah Azad schetst hoe censuur en repressie de Iraanse media hebben gevormd. Dat geeft een somber beeld, maar laat ook zien hoe creatief Iraniërs zijn in hun strijd voor vrije informatie.

    Free Press Unlimited

    360 Magazine publiceert met ondersteuning van Free Press Unlimited elke maand een artikel over de staat van de persvrijheid in een bepaald land.

    RFG Magazine

    Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met RFG, een organisatie voor gevluchte journalisten.

    De persvrijheid in Iran is door de jaren heen sterk veranderd. Tijdens de Pahlavi-dynastie (1925-1979) kende de pers korte periodes van bloei, hoewel politieke beperkingen altijd aanwezig waren. Na de Islamitische Revolutie in 1979 eindigde die korte fase van relatieve vrijheid abrupt met de opdracht van de nieuwe machthebber Ayatollah Khomeini om ‘de pennen te breken’.

    Een publicatie als Zan-e Rooz (Woman of Today) weerspiegelt de verschuivingen voor en na de revolutie. Het tijdschrift veranderde van een roddelblad in westerse stijl naar een weekblad dat over vrouwenrechten gaat, maar dan wel binnen het islamitische kader. Na de revolutie werd de censuur niet alleen systematisch, maar ook ideologisch. Het autoritaire regime in Iran probeert actief de waarheid te manipuleren. Het presenteert verdraaide en vervalste gebeurtenissen aan het publiek via staatsnieuwsmedia, nationale televisie en radiostations. Iraniërs krijgen hun nieuws nu via staatsmedia als RNA, ISNA, Mehr News Agency, FARS, TASNIM en ILNA.

    Maar veel mensen gebruiken VPN om onafhankelijke media te kunnen volgen. Verschillende kanalen buiten Iran dienen als alternatieve nieuwsbron, zoals BBC Persian, IranWire, Radio Farda (de Perzisch-talige tak van Radio Free Europe/Radio Liberty), Iran International, DW Persian, Euro News Persian en Radio Zamaneh (gevestigd in Nederland).

    Onderdrukking

    De onderdrukking van de persvrijheid is wijdverbreid. Een recent voorbeeld daarvan is journalist Niloofar Hamedi. Zij werd opgepakt voor het naar buiten brengen van het nieuws over de dood van Mahsa Amini door de moraalpolitie in 2022. Ze zit nu een gevangenisstraf uit van vijf jaar, net als Elaheh Mohammadi, die verslag deed van de begrafenis van Amini. 11 februari 2025 kregen ze gratie van het regime.

    In het eerste kwartaal van 2024 legde Iran minstens 91 journalisten en mediaplatforms juridische en andere maatregelen op, zoals boetes, gedwongen landuitzettingen en beroepsverboden (bron: Defending Free Flow of Information Organization). Het regime veroordeelde 24 personen – 7 vrouwen en 17 mannen – tot meer dan 14 jaar gevangenisstraf. De Wereldpersvrijheidsindex van mei 2024 plaatst Iran op nummer 176. Met een score van 21,3 staat het land bijna onderaan de lijst. 

    De opkomst van burgerjournalistiek bemoeilijkte de pogingen van de regering om de waarheid te onderdrukken

    Zelf heb ik ook ervaring met repressie. Met alle beperkingen van de vrijheid van meningsuiting in Iran diende film voor mij als een medium om de werkelijkheid bloot te leggen en de censuur te omzeilen. Bij het uitbrengen van mijn korte, maatschappijkritische film The Recess in 2020 kreeg ik te maken met een mediaboycot en stond ik onder zware psychologische druk. Iraanse media publiceerden er nauwelijks over na de boycot. 

    Maar ondanks de uitgebreide censuur op de Iraanse pers in de afgelopen halve eeuw vonden sommige mediamakers manieren om de beperkingen te omzeilen. Zo kaarten ze taboes aan met gebruik van metaforen en indirecte manieren van vertellen. In de jaren negentig en de jaren nul bood de opkomst van blogs in Iran een platform om gedachten, vaak anoniem, te delen. De opkomst van digitale media en burgerjournalistiek bemoeilijkte de pogingen van de regering om de waarheid te onderdrukken. Veel activisten op sociale media (vooral X) verzetten zich nu tegen cyberagenten van het regime. Talrijke onafhankelijke Instagrampagina’s (waaronder ‘Khan e Cinema’) en andere online platforms verspreiden nieuws, geholpen door burgers die berichten en video’s delen.

    Navid Nikkhah Azad

    Navid Nikkhah Azad heeft een professionele achtergrond als filmregisseur, criticus en journalist. In november 2023 vluchtte hij naar Nederland na het produceren van No End, een film waarin de Iraanse regering en leider Ali Khamenei onder de loep worden genomen.

  • Journalisten in Jemen zitten gevangen tussen repressie en onzekerheid

    Journalisten in Jemen zitten gevangen tussen repressie en onzekerheid

    Zayd Saba kent de meedogenloze omstandigheden waarin Jemenitische journalisten moeten werken door en door. Hij schetst hoe de persvrijheid in Jemen systematisch wordt onderdrukt door alle strijdende partijen.

    Free Press Unlimited

    360 Magazine publiceert met ondersteuning van Free Press Unlimited elke maand een artikel over de staat van de persvrijheid in een bepaald land.

    RFG Magazine

    Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met RFG, een organisatie voor gevluchte journalisten.

    Sinds het uitbreken van het gewapende conflict in september 2014 is de persvrijheid in Jemen onderworpen aan systematische repressie en ernstige schendingen. In deze turbulente context worden journalisten niet beschouwd als onafhankelijke stemmen die de waarheid proberen te brengen, maar als vijanden. Het land is door de oorlog verscheurd en in beide delen is de situatie voor de pers slecht. 

    In gebieden die onder controle staan van de Ansar Allah-groep (de Houthi’s), worden verschillende vormen van repressie toegepast, waaronder willekeurige arrestaties, verdwijningen, martelingen en soms zelfs doodvonnissen. In de gebieden die onder controle staan van de Jemenitische regering en haar bondgenoten, zijn journalisten nog minder veilig. Zij worden geconfronteerd met gevangenisstraffen en andere vormen van zware onderdrukking, en worden vaker vermoord.

    Mijn ‘misdaad’ was het schrijven van een artikel dat de corruptie van de Jemenitische president en zijn zoon aan het licht bracht

    Sinds het begin van de oorlog zijn er meer dan drieduizend schendingen van journalisten gedocumenteerd, waaronder 49 moorden. Deze gewelddadige onderdrukking maakt het bijna onmogelijk om vrijuit journalistiek te bedrijven. Het is voor de burgers moeilijk om betrouwbare informatie te krijgen, vooral gezien de wijdverbreide desinformatie die door de strijdende partijen wordt verspreid. Volgens het rapport van Reporters Without Borders uit 2024 staat Jemen op de 154e plaats van de 180 landen, wat de slechte situatie van de persvrijheid in het land onderstreept. 

    Ik heb zelf in de zomer van 2018 hardhandig meegemaakt wat de gevolgen zijn als je te goeder trouw informatie deelt. Mijn ‘misdaad’ was het schrijven van een artikel dat de corruptie van de Jemenitische president en zijn zoon aan het licht bracht. Zij hadden miljoenen dollars verduisterd onder het mom van onderhoud van het presidentiële vliegtuig en valse medische uitkeringen. Dit deelde ik heimelijk met de lokale pers, omdat ik wilde dat de mensen dit wisten. Helaas voor mij kwam de regering erachter dat ik het lek was. Ik werd vervolgens gevangengezet, gemarteld en met de dood bedreigd. Met veel geluk ben ik uit de gevangenis bevrijd, maar heb daarna wel het land moeten ontvluchten.

    Vastberaden

    In Jemen weerspiegelen de diverse media­kanalen de belangen van de strijdende partijen. In het zuiden staat het agentschap Saba in dienst van de internationaal erkende regering, terwijl de krant Al-Masdar en het tv-kanaal Suhail de (streng islamitische) Islah-partij steunen. In het noorden is Al-Masirah, een Jemenitische tv-zender gezeteld in Libanon, de spreekbuis voor de Houthi’s. Dit medialandschap is diep doordrongen van politieke invloeden, waarbij regionale machten zoals Iran de Houthi-media onder­steunen, terwijl Saoedi-Arabië en de VAE de media financieren die gelieerd zijn aan de Jemenitische regering en de zuidelijke overgangsraad. Deze raad streeft naar onafhankelijkheid van Zuid-Jemen, in tegenstelling tot de regering.

    Ondanks deze uitdagende situatie zijn er moedige journalisten zoals Muhammad Abdel Wahab Al-Shaibani, Omar Al-Mikhlafi en Ashjan Al-Sharjabi, die vastberaden blijven rapporteren op onafhankelijke websites zoals Khuyut Platform en Almushahid Platform. Hun werk is op dit moment de enige betrouwbare bron van informatie voor de Jemenitische bevolking. En zelfs journalisten die buiten Jemen hun werk doen worden bedreigd, net als hun familie die nog in het land is. Hun werk laat zien hoe journalistiek een kracht kan blijven, zelfs onder de meest vijandige omstandigheden.  

    Zayd Saba (1988) studeerde Politieke wetenschappen aan de Sana’a-universiteit in Jemen en volgde daarna cursussen journalistiek en media. Zijn bijdragen werden gepubliceerd in lokale kranten en op internationale websites. Saba werkt om veiligheidsredenen onder een pseudoniem. Hij woont momenteel in Nederland.

  • Het medialeger houdt Ethiopië in zijn greep

    Het medialeger houdt Ethiopië in zijn greep

    In Ethiopië – met meer dan 100 miljoen inwoners – dreigt een crisis die de kern van de democratie bedreigt: de uitholling van persvrijheid. Journalisten zoals Fanuael Hailemariam hebben weinig keuze, het is zwijgen of ballingschap.

    Free Press Unlimited

    360 Magazine publiceert met ondersteuning van Free Press Unlimited elke maand een artikel over de staat van de persvrijheid in een bepaald land.

    RFG Magazine

    Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met RFG, een organisatie voor gevluchte journalisten.

    In 2018 was er een sprankje hoop, toen Ethiopië gevangen journalisten vrijliet en honderden websites deblokkeerde. Dit moment van optimisme was echter van korte duur. Het uitbreken van de oorlog in Tigray, een semiautonome regio, gevolgd door conflicten en onrust in de regio’s Amhara en Oromia, bracht het land terug naar een harde mediacontrole. Op de Wereldpersvrijheidsindex van 2024 staat Ethiopië op de 141e plaats van de 180 landen, een daling ten opzichte van de 130e plaats in 2023.

    Internationale aandacht gaat vaak uit naar een paar bekende gevallen, maar talloze minder bekende journalisten worden dagelijks bedreigd. Deze onzichtbare helden, die onvermoeibaar achter de schermen werken, verdwijnen soms zonder dat iemand weet waar ze zijn, zonder erkenning of bescherming. De regering misbruikt de Wet tegen haatzaaiende uitspraken en desinformatie, die onafhankelijke journalistiek hindert. En sommige journalisten werken noodgedwongen voor de regering, gechanteerd met bedreigingen tegen hun familie of de angst dat hun privéleven openbaar wordt gemaakt.

    Mediasoldaten

    Een ander complex element in dit verhaal is de Yemidia Serawit, oftewel het medialeger. Dit is een door de regerende Prosperity Party georganiseerde groep journalisten die hun professionele ethiek hebben ingeruild voor politieke gunsten. Ze functioneren als propagandisten en activisten van de regering. Daardoor raakt waarheidsgetrouwe verslaggeving vertroebeld en worden collega’s die zich wel aan journalistieke principes houden onderdrukt. 

    Het medialeger vergroot de overwinningen van de regering uit, verspreidt desinformatie en coördineert aanvallen op onafhankelijke journalisten via sociale media. In ruil voor hun loyaliteit ontvangen ze financiële voordelen, waarmee een zorgvuldig samengesteld narratief van regeringssucces wordt gecreëerd, terwijl dissidente stemmen worden gesmoord. 

    Ik noem mijn situatie geen ballingschap, maar het ontsnappen aan de dood.

    Als journalist in Ethiopië heb ik zelf ook zware repressie van de overheid meegemaakt. Tijdens de oorlog in Tigray, waarbij volgens de VN 300.000 tot 600.000 mensen stierven, probeerde ik de waarheid over de wreedheden aan het licht te brengen. Mijn pogingen werden beantwoord met intimidatie, arrestatie en fysiek geweld. De veiligheidsdiensten van de regering martelden mij zowel lichamelijk als geestelijk, in een poging me het zwijgen op te leggen. Ik werd in ondergrondse cellen vastgehouden en met de dood bedreigd. In 2022 lukte het me om hieraan te ontvluchten. Daarom noem ik mijn situatie geen ballingschap, maar het ontsnappen aan de dood.

    Het medialandschap van Ethiopië wordt vandaag de dag voornamelijk gecontroleerd door staatsmedia, met weinig ruimte voor onafhankelijke stemmen. De meeste journalisten werken onder zware druk, wat leidt tot zelfcensuur en een gebrek aan kritische berichtgeving. Ondanks aanzienlijke beperkingen blijven verschillende onafhankelijke media vasthouden aan hun inzet voor waarheid en rechtvaardigheid, zoals platform The Reporter. Te midden van aanhoudende intimidatie blijven ze vechten voor persvrijheid in Ethiopië. 

    Fanuael Hailemariam is een Ethiopische journalist die censuur, gevangenschap en ballingschap heeft meegemaakt.

  • Onafhankelijke journalistiek in Syrië is bijna onmogelijk

    Onafhankelijke journalistiek in Syrië is bijna onmogelijk

    Het verhaal van de Syrische journalist Kamiran Sadoun is een voorbeeld van de immense risico’s waarmee journalisten in Syrië worden geconfronteerd. Sadoun belandde tweemaal in de gevangenis en werd gedwongen zijn land te ontvluchten.

    Free Press Unlimited

    360 Magazine publiceert met ondersteuning van Free Press Unlimited elke maand een artikel over de staat van de persvrijheid in een bepaald land.

    RFG Magazine

    Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met RFG, een organisatie voor gevluchte journalisten.

    Volgens Reporters Without Borders staat Syrië op de 179e plaats van 180 landen op de World Press Freedom Index. Dit benadrukt de extreme gevaren voor journalisten in het land, waar ik zelf ook mee te maken kreeg. Sinds het begin van de oorlog zijn er 717 journalisten en andere mediaprofessionals gedood, waaronder 53 door marteling, volgens de gegevens van ngo Syrian Network for Human Rights (SNHR).

    In het Syrië van vóór de burgeroorlog werd de media volledig gecontroleerd door de Ba’ath-partij en was er nauwelijks ruimte voor onafhankelijke journalistiek. Journalistiek studeren was voorbehouden aan staatsloyalisten, en Koerdische studenten werden uitgesloten van deze opleiding. 

    Media die beweren onafhankelijk te zijn, worden vaak gefinancierd door aanhangers van het regime

    Met het uitbreken van de burgeroorlog in 2011 nam de repressie verder toe. Internationale en onafhankelijke media werden uit Syrië geweerd, terwijl het medialandschap uiteenviel in drie controlegebieden: door Rusland gesteunde regeringstroepen, de door de VS gesteunde Koerdische autonome regio en door Turkije gesteunde oppositiegebieden.

    In door de overheid gecontroleerde gebieden functioneert de pers als spreekbuis voor het regime. Onafhankelijke journalistiek is er bijna onmogelijk. Media die beweren onafhankelijk te zijn, worden vaak gefinancierd door aanhangers van het regime. De mediawet van 2021 versterkte de overheidscontrole, waardoor journalisten het risico lopen vervolgd te worden op basis van vage aanklachten, zoals het verspreiden van nepnieuws.

    Daarnaast zijn er de oppositiegebieden. Die worden sterk beïnvloed door Turkije, en de meeste media opereren vanuit dit buurland. Ook hier lopen journalisten gevaar. Verschillende groeperingen uiten bedreigingen, waaronder islamitische groeperingen die aan Turkije gelieerd zijn. 

    Koerdische troepen arresteerden me voor het eerst in februari 2021, en opnieuw in juni van datzelfde jaar

    De situatie in de Koerdische autonome regio, bekend als Rojava, is iets beter. Hier zijn enkele onafhankelijke mediakanalen ontstaan, zoals Arta FM-radio en de krant Buyer. Rojava is ook de toegankelijkste regio voor internationale journalisten, hoewel ook hier risico’s bestaan, zoals intimidatie en arrestaties. Zelf werd ik daar ook twee keer mee geconfronteerd. Koerdische troepen arresteerden me voor het eerst in februari 2021, en opnieuw in juni van datzelfde jaar. Beide keren werkte ik voor De Volkskrant. 

    In februari deden we verslag van de dialoog tussen de twee grootste Koerdische partijen. De autoriteiten waren daar niet blij mee, vooral niet toen we politici interviewden over interpolitieke kwesties. De tweede keer werkte ik aan een artikel over milieuschade door provisorische olieraffinaderijen in de regio, een zeer gevoelig en verboden onderwerp in de Syrisch-Koerdische gebieden. 

    De laatste keer zat ik zes maanden vast, onder zeer zware omstandigheden. Ik zag dit als een boodschap om te vertrekken, en vroeg in 2022 asiel aan in Nederland. Vanuit hier monitor en documenteer ik nu schendingen tegen journalisten in Syrië voor een Koerdische vakbond. Want ondanks de onderdrukking blijven Syrische journalisten vastberaden om de waarheid naar buiten te brengen.  

    Kamiran Sadoun is een Koerdische journalist, researcher en fixer met uitgebreide expertise in conflict- en post-conflictcontexten in Irak en Syrië. Zijn werk werd bekroond met een Kurt Schork-award en hij werkte onder meer voor LA Times, The Independent, de Volkskrant, The Telegraph, The Washington Post en The New York Times.

  • In Oeganda betaal je voor het uiten van je mening een hoge prijs

    In Oeganda betaal je voor het uiten van je mening een hoge prijs

    Esther Muwombi stuurde een bericht naar familie en vrienden in Oeganda, maar kreeg geen antwoord. ‘Zijn ze soms van Facebook af?’ De waarheid was veel alarmerender: de Oegandese regering had Facebook verboden en het hele internet afgesloten.

    Free Press Unlimited

    360 Magazine publiceert met ondersteuning van Free Press Unlimited elke maand een artikel over de staat van de persvrijheid in een bepaald land.

    RFG Magazine

    Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met RFG, een organisatie voor gevluchte journalisten.

    Dit vond plaats tijdens de verhitte presidentsverkiezingen van 2021. Facebook had verschillende accounts verwijderd waarvan het vermoedde dat ze gelinkt waren aan de regerende National ­Resistance Movement (NRM). De Oegandese regering reageerde snel en beweerde dat oppositiegroepen sociale media gebruikten om onrust te zaaien, waardoor Facebook een veiligheidsrisico werd. Veel Oegandezen, onder wie ikzelf, waren verbijsterd: hoe kun je jezelf een democratisch land noemen en toch je burgers de vrijheid van meningsuiting op ’s werelds grootste socialemediaplatform ontzeggen? Tot op de dag van vandaag is Facebook niet toegankelijk in Oeganda. De digitale stilte die door de regering wordt afgedwongen, onderstreept een harde realiteit: voor het uiten van je mening kun je een hoge prijs betalen in Oeganda. De positie van het land op de World Press Freedom Index geeft dit al aan: het land staat op een beroerde 133ste plek van de 180, nog één plek lager dan vorig jaar.

    Intimidatie

    Oeganda heeft ruim driehonderd radiostations en dertig tv-stations, met het staatsbedrijf New Vision en het particuliere Daily Monitor als bekendste. Maar mensen die de programma’s voor deze kanalen produceren, hebben dagelijks te maken met intimidatie. In het beste geval worden Oegandese journalisten bedreigd; in het slechtste geval worden ze in elkaar geslagen, gearresteerd of wordt hun apparatuur in beslag genomen. Daarom kiezen velen voor zelfcensuur om gevaar te vermijden. Zelf kreeg ik ook te maken met spanningen. Toen ik werkte bij Signal FM, een radiostation in het oosten van Oeganda, werd ik geconfronteerd met een woedende man. Hij was net verkozen tot raadslid voor de National Resistance Movement en in een nieuwsbericht werd gesteld dat hij de verkiezingen had vervalst. ‘Waarom meld je nepnieuws?’ schreeuwde hij, en hij dreigde me aan te vallen. Ik wist te ontsnappen, maar de ontmoeting liet me geschokt achter.

    Beperkende wetten

    Ondanks de grondwettelijke belofte van persvrijheid worden de media in Oeganda verstikt door beperkende wetten. Zo is de Wet tegen computermisbruik gericht tegen de vrijheid van meningsuiting via traditionele media en digitale platforms. Dergelijke wetten dienen als instrument om afwijkende stemmen het zwijgen op te leggen, zoals die van journalist Farida Bikobere en schrijver Norman Tumuhimbise. Zij werden in 2022 gearresteerd, samen met zeven personeelsleden van Digital TV. Ze werden beschuldigd van aanstootgevende communicatie en online-intimidatie van president Museveni. Hoewel de Wet tegen computermisbruik in 2022 werd gewijzigd, is er niet veel veranderd. De wet legt critici van de regering opzettelijk het zwijgen op en zal worden gebruikt om de vrijheid van meningsuiting verder in te perken.   

    Esther Muwombi is een freelancejournalist uit Oeganda met ruim twaalf jaar ervaring in Oost-Afrika, waaronder in Oeganda, Rwanda, Kenia en Zuid-Soedan. Gepassioneerd door vrouwenrechten richtte ze in Zuid-Soedan het blad African Echoes op, dat werd stopgezet vanwege de burgeroorlog van 2013. Ze pleit voor inclusiviteit en medemenselijkheid, maar de onderdrukking van deze waarden dreef haar er in 2019 toe haar land te verlaten. Muwombi woont nu in Nederland en draagt bij aan mediaproducties voor onder meer The­Niles.org, Kulturaustausch en RefugeeHelp.