Het is waarschijnlijk zijn laatste internationale reis als president
De Amerikaanse president Joe Biden zal van 9 tot 12 januari in Italië zijn voor een ontmoeting met paus Franciscus en de Italiaanse autoriteiten, meldt USA Today. Dit wordt ‘waarschijnlijk de laatste internationale reis van zijn ambtstermijn’, die op 20 januari afloopt, aldus het Amerikaanse dagblad.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Joe Biden zal de paus op 10 januari ontmoeten, gevolgd door persoonlijke ontmoetingen met de Italiaanse president Sergio Mattarella en premier Giorgia Meloni. De Amerikaanse president en de paus zullen ‘inspanningen bespreken om de wereldvrede te bevorderen’, aldus het Witte Huis.
‘De moeilijke dagen die we hebben doorgemaakt voor de presidentsverkiezing, te midden van de voortdurende noodsituatie op het gebied van gezondheid, economie en samenleving, vraagt om verantwoordelijkheid en respect voor de beslissing van het parlement. Onder deze omstandigheden kun je geen afstand doen van de plicht waartoe je wordt geroepen. Deze moet prevaleren boven andere overwegingen en persoonlijke vooruitzichten en vraagt toewijding om aan de verwachtingen van onze medeburgers te voldoen.’
’De terugkeer naar Mattarella is hoe dan ook een gemiste kans voor de politiek. Tegenover een president van de republiek die op alle mogelijke manieren aangaf niet te willen doorgaan, bleek het niet mogelijk om een ‘high-profile’ figuur te vinden die erin slaagde om een consensus voor alle partijen te bereiken. Daar kunnen twee redenen voor zijn: óf de Italiaanse politiek is echt te controversieel, óf ons land mist figuren die waardig genoeg worden geacht om de rol als bewaker van de Grondwet te vervullen.’
’Het proces dat leidde tot de herverkiezing van Sergio Mattarella als president van Italië toont een politieke klasse die met zichzelf op gespannen voet staat, maar een gemeenschappelijk egoïstisch belang heeft voor zijn voortbestaan. De herverkiezing voorkomt een ramp op korte termijn: de ineenstorting van de hervormingsgezinde regering van Mario Draghi. Maar ze laat ernstige twijfels rijzen over het verantwoordelijkheids-gevoel van Italiaanse beroepspolitici in een land dat zich op een kritiek punt in zijn ontwikkeling bevindt.’
’Salvini, Renzi, Conte, Letti en de rest: ze hebben allemaal verloren. Want hoewel het zeker een troost is om te kunnen rekenen op de statuur van Sergio Mattarella, is het feit dat er geen geloofwaardig alternatief was, dat leiders er niet in zijn geslaagd om tot enige overeenstemming te komen en dat parlementariërs gedwongen waren om naar de Colle Quirinale [het presidentieel paleis] te gaan om een staatshoofd dat de koffers al had gepakt te smeken aan te blijven, niet iets wat je een succes kunt noemen.’
Italië moet eindelijk een vrouw krijgen als president, aldus een groep prominenten uit de culturele wereld in een oproep aan het parlement, dat eind deze maand een opvolger voor Sergio Mattarella kiest. Een ingewikkelde kwestie, meent de Italiaanse pers.
In Rome vindt op 24 januari een bijeenkomst plaats van 1008 stemgerechtigden, bestaande uit afgevaardigden, senatoren en 58 regionale afgevaardigden, die gezamenlijk de volgende president van de republiek Italië zullen kiezen.
In Italië is de president een belangrijke institutionele figuur die de staat vertegenwoordigt, ook al heeft hij geen invloed op de beslissingen van de uitvoerende macht. Die staat momenteel onder leiding van ‘SuperMario’ Draghi. Tot nu toe werd de rol van Italiaanse president nooit door een vrouw vervuld.
Maar daar willen de ondertekenaars van een oproep aan het parlement verandering in brengen, schrijft de Milanese krant Corriere della Sera: ‘Een pleidooi aan de politiek, ondertekend door schrijvers, intellectuelen en persoonlijkheden uit de entertainmentwereld. Een verzoek aangaande de keuze van het toekomstige staatshoofd: “We zeggen het duidelijk: het is tijd om een vrouw te kiezen.”’
De oproep is ondertekend door onder meer Dacia Maraini, Edith Bruck, Liliana Cavani, Michela Murgia, Luciana Littizzetto, Silvia Avallone, Melania Mazzucco, Lia Levi, Andrée Ruth Shammah, Mirella Serri, Stefania Auci, Sabina Guzzanti, Mariolina Coppola, Serena Dandini, Fiorella Mannoia.
‘“Binnenkort wordt u geroepen om de president van de republiek te kiezen – lezen we – en we geloven dat de tijd is gekomen om inhoud te geven aan het idee van gendergelijkheid, dat wordt gedeeld en ondersteund door de meest democratische en progressieve krachten in ons land”, stellen de initiatiefnemers van de oproep’, aldus Corriere della Sera. De krant citeert verder: “We praten over gendergelijkheid, maar vanuit die optiek is Italië een grotendeels onvolledige democratie, zeker in vergelijking met landen als Duitsland, Groot-Brittannië, Oostenrijk, België, Denemarken, IJsland, Noorwegen, Finland. Toch weten we dat er in Italië vrouwen zijn die op grond van hun titels, verdiensten, ervaring en evenwichtigheid het land heel goed op het hoogste niveau zouden kunnen vertegenwoordigen.”’
Om deze wens te vervullen is het theoretisch gezien voldoende als partijen in het parlement er onderling tot overeenstemming over zouden komen. Dat is echter makkelijker gezegd dan gedaan.
Een ingewikkeld compromis
‘De Italiaanse president is een institutionele figuur, die veelal op de achtergrond blijft, maar wel één wiens belang niet mag worden onderschat’, schreef Courier International een tijdje geleden. ‘Vergeleken met zijn Franse tegenhanger neemt de Italiaanse president als zodanig geen actieve politieke rol op zich, maar treedt hij op als arbiter.’
De bepalende rol van de Italiaanse president komt om de hoek kijken in het geval van een crisis, bijvoorbeeld wanneer de regering zijn meerderheid verliest in het parlement, en dat is een veel voorkomend scenario in Italië. In dergelijke gevallen wordt de rol van de president plotseling beslissend. Hij (of zij) leidt de onderhandelingen om opnieuw een regering te vormen op basis van de voorgaande verkiezingen, of besluit om vervroegde verkiezingen uit te schrijven.
Daarom, en ook omdat de stemming persoonlijk en dus niet partijgebonden is, zijn partijen en parlementsleden uiterst behoedzaam in hun keuze. Zo lijkt het bijvoorbeeld onwaarschijnlijk dat Silvio Berlusconi, inmiddels vijfentachtig jaar oud en kandidaat, het tot president zal schoppen, maar niemand zal er een weddenschap op durven afsluiten. Volgens de siteAffaritaliani, zou hij zelfs voldoende stemmen kunnen halen.
Partijen zien zich uiteindelijk vaak gedwongen om zich neer te leggen bij een compromiskandidaat
Aangezien veel kandidaten bij de parlementaire stemming niet voldoende stemmen halen, zien partijen zich uiteindelijk vaak gedwongen om zich neer te leggen bij een compromiskandidaat. De gang van zaken maakt de verkiezing van de Italiaanse president tot een onvoorspelbare affaire die ervoor zorgt dat Italiaanse kranten al maanden schrijven over de aanstaande verkiezingen. Het beperken van het spectrum van mogelijke kandidaten tot alleen vrouwen zou die verkiezing volgens ingewijden alleen nog maar ingewikkelder maken.
Volgens het linkse dagblad Il Fatto Quotidiano betekent dat echter niet dat er geen vrouwelijke kandidaten mogelijk zijn. Integendeel, de krant uit Rome stelde een lijst op van zes vrouwen die geschikt zouden zijn om naar de functie te kunnen solliciteren. Onder hen Rosy Bindi, de voormalige minister van Volksgezondheid van de Partito Democratico (Democratische Partij; centrumlinks); de huidige voorzitter van de kamer, Maria Elisabetta Alberti Casellati (Forza Italia, centrumrechts), en Marta Cartabia, voormalig president van het Constitutionele Hof en de huidige Minister van Justitie. Deze laatste is in de ogen van Il Fatto Quotidiano de meest realistische optie, aangezien zij bij geen enkele partij is aangesloten.
‘Op het moment van de waarheid stemmen politici systematisch op mannen’
Desalniettemin roepen media die dicht bij de Vijfsterrenbeweging (M5S) staan op tot voorzichtigheid, aangezien ‘de kandidatuur van een vrouw voor het presidentschap altijd zal worden gebruikt als een middel om de publieke opinie af te leiden’, aldus de krant.
Die opvatting lijkt bevestigd te worden door Domani. Dit progressieve dagblad publiceerde een paar dagen voordat de oproep van de groep vrouwen openbaar werd gemaakt een artikel over het onderwerp en voorzag het van de kop ‘Tutti vogliono “una donna” al Quirinale ma poi non la votano’ (‘Iedereen wil “een vrouw” voor het presidentschap, maar stemt er vervolgens niet op’). Talloze politici hebben rondom eerdere presidentiële verkiezingen verklaard om een vrouw naar voren te willen schuiven, maar daar is nooit naar gehandeld.
De conclusie van Domani is even beknopt als veelzeggend: ‘De “vrouw”-factor biedt partijen de laatste jaren een favoriet onderwerp ter afleiding. Op de vraag van journalisten, “Wie zou u graag president zien worden?” is maar één politiek effectief en acceptabel antwoord mogelijk: “Een vrouwelijke president, dat zou mooi zijn.” Nogmaals, veel politici geven dat antwoord. Maar op het moment van de waarheid stemmen ze systematisch op mannen.’
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
