‘Sensationele wending’ in onderzoek naar moord op Haïtiaanse president
Het onderzoek naar de moord op de Haïtiaanse president Jovenel Moïse nam op dinsdag 14 september ‘een sensationele wending’, vatte de Latijns-Amerika-correspondent van The Guardian samen.
Die ochtend heeft de rechter die de zaak onderzoekt, verzocht premier Ariel Henry in staat van beschuldiging te stellen wegens telefoongesprekken die hij met een van de hoofdverdachten zou hebben gevoerd. Bed-Ford Claude, de openbaar aanklager in het proces eiste ook, ‘vanwege de ernst van de aan het licht gebrachte feiten’, dat Ariel Henry verboden zou worden het Haïtiaanse grondgebied te verlaten, meldt het Haïtiaanse dagblad Le Nouvelliste. Enkele uren later kondigde de regeringsleider het ontslag van de openbare aanklager aan wegens ‘ernstig administratief wangedrag’.
‘Volgens de Haïtiaanse wet kan een interim-premier niet worden gearresteerd’
De openbare aanklager had Ariel Henry vrijdag gevraagd om dinsdag voor het parket te verschijnen om uitleg te geven over de telefoongesprekken die hij zou hebben gevoerd met een van de gezochte personen, maar de regeringsleider ‘weigerde zijn uitnodiging’, aldus Radio Metropole.
De Haïtiaanse premier gaf dinsdag geen commentaar, maar afgelopen weekend beloofde hij via berichten op Twitter dat hij zich niet zou laten afleiden van zijn missie en drong hij erop aan dat ‘de echte schuldigen’ van de moord zouden worden gevonden, berecht en gestraft.
Les vrais coupables, les auteurs intellectuels et les commanditaires de l’assassinat odieux du président Jovenel Moïse seront identifiés, traduits en #justice et punis pour leur forfait.#Haïti
Juridische deskundigen zeiden dat het sepot van de aanklager geen invloed zou hebben op de beslissing van de rechter om al dan niet tegen Henry op te treden, bericht The Wall Street Journal. ‘Maar volgens de Haïtiaanse wet kan een interim-premier niet worden gearresteerd, zelfs niet als de rechter erkent dat er bewijzen tegen hem zijn en een arrestatiebevel uitvaardigt’, aldus Yves Emmanuel Adeclat, een prominente advocaat uit Port-au-Prince, geciteerd door de krant. ‘Hij voegde eraan toe dat alleen de president van Haïti de arrestatie van de premier kan toestaan, maar Haïti heeft geen president meer sinds de moord op de heer Moïse.’
Automatische cv-scans zien geschikte kandidaten over het hoofd
Volgens een onderzoek van Harvard Business School en Accenture zorgt automatisering bij personeelswerving ervoor dat zo’n 27 miljoen mensen in de VS niet aan een voltijdbaan komen, bericht Business Insider. Maar liefst 75 procent van de werkgevers vertrouwt inmiddels op toepassingen zoals het automatisch scannen van cv’s, maar bedrijven blijken daardoor vaak geschikte kandidaten af te wijzen.
Groepen die onevenredig zwaar worden getroffen, zijn onder meer mantelzorgers, veteranen, immigranten, gehandicapten, gedetineerden en mensen die hebben moeten verhuizen vanwege het werk van hun partner, aldus het rapport.
‘Buitensporig hoge belastingdruk’ in Zuid-Korea
Zuid-Korea heeft de afgelopen jaren een ‘buitensporig hoge belastingdruk’ gelegd op de hoogste inkomensgroep en dat zou mogelijk tot een uittocht van rijke Koreanen kunnen leiden. Dat zegt KERI, het Koreaanse Economische Research Instituut.
De inkomstenbelasting op jaarinkomens van meer dan 1 miljard won (circa 720.000 euro) is de afgelopen vijf jaar in twee stappen gestegen tot de huidige 45 procent, aldus KERI. In 2017, het jaar waarin president Moon Jae-in aantrad, steeg het percentage van 40 naar 42 procent. Vorig jaar werd dat verder verhoogd naar 45 procent, schrijft The Korea Herald.
KERI zegt dat het huidige percentage ver boven het gemiddelde van de OESO ligt, de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, dat uitgaat van 35,9 procent voor de hoogste inkomens in de aangesloten landen. Het effectieve belastingtarief voor degenen die meer dan 500 miljoen won per jaar verdienen, ligt in Zuid-Korea sinds 2019 minstens drie keer hoger dan dat voor inkomens in andere belastingschijven.
Nu de economie in de Verenigde Staten aantrekt, ontstaan er werkgelegenheidsinitiatieven. Zoals Fort Recovery in Ohio, een eierbrekerij waarvoor Bernie Coyle niets liever wil dan veertig mensen de hand schudden, ter bezegeling van een deal. Maar sollicitanten blijken onbenullig, onervaren of ongemotiveerd – als ze al komen opdagen.
Bernie Coyle wil mensen aannemen. In deze hoopvolle tijd van economisch herstel in Amerika wil hij veertig nieuwe werknemers een ziektekosten- en tandartsverzekering, een goed salaris en een pensioenplan bieden, en wel in Fort Recovery in Ohio, waar op 1 juni een nieuwe fabriek van start moet gaan.
De veertig werknemers moeten apparatuur bedienen om eieren te breken, zodat ze aan bakkerijen in het hele land eiwit kunnen leveren. 144.000 eieren per uur, 1,3 miljoen eieren per dag.
Dus klapt Bernie woensdagochtend in de ontbijtzaal van de Holiday Inn Express zijn laptop open. Hij strijkt even met zijn handen over zijn bedrijfsoverhemd van Perham Egg Ohio en maakt dan een spreadsheet aan. ‘Sollicitatietabel’ noemt hij het bestand.
‘Oké’, zegt hij. ‘Aan de slag.’
Het eerste cv is van ene David. Hij woont in Chicago, vier uur rijden hiervandaan, en wil graag chef onderhoud worden. ‘Resultaatgericht’, zo omschrijft David zichzelf, in dat typische sollicitatiejargon: ‘teamspeler’, ‘aanpakker’.
‘David, David’, mompelt Bernie. ‘Hij heeft van ’82 tot ’85 in het leger gezeten, dus hij zal nu pakweg vijftig zijn. David.’
Aan Davids laatste betrekking kwam een eind in november 2008: ‘Inkrimping’.
Bernie opent nog een mail, en weer één – het verhaal van Amerika’s geplaagde maar hoopvolle beroepsbevolking, samengevat in bullet points. De sleutelwoorden weerspiegelen de opkomst en ondergang van hele industrieën, het eb en vloed van de werkloosheidscijfers: ‘ruime ervaring’, ‘manager afvalverwerking’, ‘manager autofabriek’.
‘Sorry, man’, zegt Bernie, omdat hij denkt dat een voormalig opziener van Chrysler niet over de juiste vaardigheden beschikt.
‘Sorry, Kyle. Ik wil onze veteranen graag een handje helpen, maar dit is een waardeloos cv.’
Zo gaat economisch herstel in zijn werk. Soms opent Wal-Mart een nieuwe vestiging en stromen er 23.000 sollicitatiebrieven binnen. En soms, als werkzoekenden meer hoop krijgen – vorige maand zijn er immers weer 192.000 banen bij gekomen – krijg je zoiets als Bernies tabel: een ingewikkelde puzzel van vraag- en aanbodgegevens die slecht bij elkaar passen, gekwalificeerde werkzoekenden die geen baan vinden en banen waarvoor geen gekwalificeerd personeel te vinden is.
Bernie klikt op een sollicitatie die hij al eerder heeft bekeken en die hij niet uit zijn hoofd kan zetten. Het gaat om een man op leeftijd die al acht maanden te weinig werk heeft, nadat hij bij een fabriek is wegbezuinigd, en die moet rondkomen van tijdelijke klussen. Het meegestuurde document heet ‘CV van Papa’.
‘CV van Papa’, mompelt Bernie hoofdschuddend. Hij heeft wel zo’n idee wat voor man dat is: eind vijftig, begin zestig. Ervaren. Heeft misschien een beetje pech gehad. Uit de bestandsnaam leidt Bernie af dat hij misschien niet zo goed met computers overweg kan en zijn zoon moest vragen om zijn e-mail met cv te versturen.
CV van Papa is volgens Bernie typerend voor de werkloze van 2014, deze tijd van bijscholing en specialisatie. Goed mogelijk dat er geen vraag meer is naar Papa’s vaardigheden. Dat zijn leven op zijn kop is gezet. Maar de economie krabbelt langzaam overeind. Hij wil zijn geluk weer beproeven.
Bernie wil voor alle managementfuncties vier tot vijf kandidaten op gesprek vragen. Hij maakt een lijstje. Ook CV van Papa zet hij erbij. Die man is misschien niet handig met computers, maar hij wil hem toch een kans geven.
‘Ik heb veertien mensen die ik wel op gesprek wil vragen’, mailt hij naar het hoofd HR van zijn bedrijf. ‘Maak maar afspraken met hen.’
Het enige wat Bernie wil, is mensen aannemen.
Dit is wat Bernie te bieden heeft, zoals omschreven in de vacature die overal op websites staat:
binnenkort opening van een nieuwe fabriek in fort recovery, ohio!!!
Zoals iedereen weet die wel eens buiten de deur ontbijt, staan er steeds vaker eiwitproducten op het menu. Wie veel onderweg is, weet dat de meeste hotels een warm ontbijtbuffet aanbieden met verschillende kant-en-klare eierproducten of roerei. Voor al die producten moeten grote machines eerst de eierschalen breken.
Wat Bernie verder te bieden heeft, is Fort Recovery.
1430 inwoners. Een piepkleine gemeente vlak bij de grens met Indiana, omringd door maïs- en sojavelden en lange, lage kippenschuren. Een dorp met één hoofdstraat, een lunchmenu van $ 4,99 en een houten standbeeld van de lokale heldin Red-Haired Nance: in de strijd waar de naam van het dorp (‘Fort Herstel’) naar verwijst, is zij de indianen te lijf gegaan met in één hand een koekenpan en op haar andere arm een baby.
Tot vorig jaar had Bernie nog nooit van het dorp gehoord. Hij runde een onderdelenfabriek in het noorden, in Green Bay, Wisconsin, toen hij werd gebeld door de baas van de holding, North Central Equity. ‘Bernie’, zei die, ‘ik kan de hand leggen op een miljoen kippen.’ Een eiersorteerbedrijf moest pluimvee kwijt, en dat bood een ideale kans om een eierbrekerij op te starten.
Dus Bernie keek op Google Earth waar Fort Recovery lag: 700 kilometer verderop in Mercer County, de county met zo ongeveer het hoogste aantal eieren én de laagste werkloosheid van heel Ohio (4,3 procent, volgens de laatste gegevens). De vacature ging online, en toen Bernie van heinde en ver sollicitatiebrieven kreeg – van Columbus (werkloosheid 5,9 procent) tot Atlanta (7,9 procent) en Rancho Cucamonga in Californië (9,4 procent) – leek Fort Recovery wel een metafoor voor het economisch herstel van het hele land.
Dertien dagen na het doorspitten van de cv’s zit Bernie in de vergaderkamer van het stadhuis met drie stapeltjes papieren: het officiële sollicitatieformulier, een overzicht van de secundaire arbeidsvoorwaarden bij Perham Egg en de cv’s van de sollicitanten die vandaag op gesprek komen. Wie door zijn eerste selectie komt, wil hij eind van de week rondleiden in de fabriekshal.
‘Ik vraag altijd wat hen bijzonder maakt’, zegt hij. ‘Wat hen drijft.’
Bernie is 62 en heeft inmiddels genoeg ervaring met het opstarten en runnen van bedrijven om te weten hoe je een cv moet lezen. Hij wil niet alleen weten wat mensen kunnen, hij wil ook zien hoe ze informatie verwerken. Hij gelooft in de managementfilosofie van lean thinking en in genchi genbutsu (Japans voor ‘gaan kijken’), een managementstijl die berust op nauwkeurige observatie. Hij schept niet graag op, maar vindt dat hij behoorlijk goed is in wat hij doet. ‘Met mijn slaggemiddelde haal je de Hall of Fame wel’, zegt hij dan.
Hij woont met zijn vrouw in een voorstad van Philadelphia, aan de oostkust, maar sinds vorig jaar juli bivakkeert hij in het Holiday Inn. Hij eet elke avond dezelfde salade bij Wings & Rings. Van Bernie mag de nieuwe fabriek nu wel opengaan.
‘Het is vier over tien.’ Fronsend kijkt hij naar de klok aan de wand. De eerste sollicitant zou hier om tien uur zijn. ‘Geen goed begin. Hoe heette het op de universiteit ook weer?’ Hij maakt er een grapje van. ‘Academisch kwartiertje?’
Om tien over tien is de sollicitant er nog steeds niet. Hij komt gewoon niet opdagen, voor een baan van 50.000 dollar per jaar. ‘Dit heb ik nog nooit meegemaakt’, zegt Bernie.
Een paar uur later gebeurt het nog een keer.
‘Twee sollicitanten hebben verstek laten gaan’, zegt Bernie tegen Roberta Staugler, de financieel beheerder van de gemeente, die aan haar bureau in de foyer zit.
‘Dat meen je niet’, zegt ze.
‘En dit zijn goeie managementbanen.’
‘Niet te geloven.’
Bernie telt het eens na: van de veertien sollicitanten die voor een gesprek zijn uitgenodigd, kwamen er twee niet opdagen, heeft er één vorige week afgezegd en hebben er twee helemaal niet op e-mails gereageerd. Er waren sollicitaties gekomen van mensen die zelfs vanuit Rancho Cucamonga wilden verkassen voor een goede baan, maar inmiddels heeft Bernie nog maar negen kandidaten voor vier vacatures.
De twee mensen die vandaag wel op gesprek komen, zijn goede mensen die echter niet de kwalificaties hebben voor een leidinggevende functie.
‘Vertel me eens wie Barry is. Vertel eens wat jou bijzonder maakt’, zegt hij bemoedigend tegen een 37-jarige man met een vlezig gezicht, een vader van twee dochters.
‘Ik wil gewoon iets van mijn leven maken’, zegt Barry verlegen.
‘Wat maakt jou bijzonder?’ vraagt hij Ruth, die toegeeft dat ze waarschijnlijk niet geknipt is voor deze functie, maar dat ze op haar vierenvijftigste een baan met zekerheid wil.
Aan het eind van de dag stapt Bernie in zijn Toyota, waar de rommel op de achterbank getuigt van het maandenlange pendelen tussen hier en thuis, en rijdt naar de fabriekshal. Daar hangt een geur van cement en klinkt geratel van drilboren. De verwarming is nog maar net gerepareerd en de internetverbinding is gammel. In een koelcel achterin staan metershoge stapels eieren, honderdduizenden eieren die wachten tot ze gebroken en verkocht kunnen worden.
‘Twee sollicitanten zijn niet komen opdagen’, zegt hij tegen Robyn Laird, de office manager van Perham Egg Ohio. Hij moet schreeuwen om boven het lawaai uit te komen.
‘Belachelijk’, brult ze terug.
Dit is Robyns tweede werkdag. Bernie heeft haar vorige maand aangenomen. Robyn, die een jaar als serveerster heeft gewerkt nadat ze een eind had gemaakt aan een lastige situatie als werkneemster van haar ex; die Bernie, na zijn vraag wat haar bijzonder maakt, had verteld over haar vrijwilligerswerk met jongeren; die dankbaar was voor de baan als office manager. Die Robyn kan zich niet voorstellen dat iemand niet komt opdagen bij een sollicitatiegesprek. Op haar eerste werkdag stuurden haar ouders haar een bosje bloemen, blij dat hun dochter weer werk had, vertelt ze: ‘Gefeliciteerd met je nieuwe baan. Liefs, papa en mama.’
‘Ik zal het maar afkloppen, maar het herstel zet hier stevig door’, zegt Jared Ebbing, en hij klopt ook daadwerkelijk op zijn houten bureau in het gerechtsgebouw van Mercer County. Ebbing is districtshoofd economische ontwikkeling. ‘We hebben hier veel te bieden. We moeten alleen mensen vinden die op het platteland hun kans willen wagen.’
Daarom heeft hij Hometown Opportunity opgezet, een website die mensen moet stimuleren werk te zoeken in Fort Recovery en omgeving. ‘Dit is geen achterlijke streek. Mensen denken dat je hier midden in de rimboe zit, maar we zitten juist supercentraal. Anderhalf uur rijden van Columbus, Dayton, Cincinnati, Indianapolis’, zegt hij, al is het in sommige gevallen eerder twee uur rijden.
‘We hebben meer dan 1400 vacatures op Hometown Opportunity gezet’, zegt Ebbing. ‘Ken je Ferguson? Dat is een soort Amazon voor loodgietersbenodigdheden.’ Ferguson heeft hier net een vestiging geopend en zoekt magazijnmedewerkers, inpakkers, monteurs, orderverzamelaars.
Op de bowlingbaan van Fort Recovery praten mensen met elkaar over hun werk bij Ferguson, in een graankarfabriek van J&M, in een pluimveeslachterij of in een eiersorteerbedrijf. Natuurlijk, de streek heeft het zwaar te verduren gehad, in 2010 stond het werkloosheidscijfer hier op 9 procent, maar de landbouw bood houvast en iedereen is het erover eens: wie wil, kan nu weer werk vinden. Zo ziet herstel eruit, en dat is mooi om te zien. Behalve als je een eierbreekbedrijf wilt opzetten.
Bernie praat met een slotenhandelaar over de beste sloten om het bedrijfspand te beveiligen.
Bernie praat met de mannen van de riolering om te horen of die nu helemaal in orde is.
Bernie heeft zeven kinderen, onder wie een zoon met spina bifida, die door bezuinigingen net zijn baan is kwijtgeraakt en iedere dag op zoek is naar nieuw werk.
Bernie krijgt weer een afzegging van een veelbelovende sollicitant. Zo houdt hij nog acht gegadigden over.
‘Lieve hemel’, zegt Bernie. ‘Dit is krankzinnig.’
Bernies ideaal is de handdruk. ‘Om de zaak te beklinken’, zegt hij. ‘Hand erop.’ Hij houdt van het ritueel, het directe contact. Als iemand op het tweede gesprek nog een goede indruk maakt, doet hij graag een salarisvoorstel, vraagt: ‘Hebben we een deal?’ en bezegelt het met een stevige handdruk.
Na de teleurstellende eerste dag heeft hij alternatieven uitgebroed. Ruth en Barry zijn misschien niet geschikt voor managementwerk, denkt hij, maar het zijn wel harde werkers. Hij kan ze nog eens op gesprek vragen voor lagere functies. Dan heeft hij toch twee vacatures vervuld. Kan hij twee mensen de hand drukken.
Het is weer woensdagochtend. Hij draagt een schoon Perham Egg-overhemd, keurig gestreken, en gaat naar het stadhuis voor de sollicitatiegesprekken van vandaag. Het eerste staat gepland voor tien uur, maar als hij om kwart voor tien aankomt, zit ze al te wachten: een kleine vrouw met rood haar, gekleed in een keurig broekpak en een map vol diploma’s en getuigschriften onder haar arm.
‘Bernie?’ Ze lacht en staat op. ‘Ik ben Gloria.’
Gloria Burns wil hier werken. Ze wil bij Perham Egg Ohio toezien op de naleving van de Safe Quality Food-norm (SFQ). Ze heeft in het weekend informatie over het bedrijf opgezocht. Ze heeft kopieën bij zich van haar cv, dat ze onlangs heeft verbeterd met behulp van tips uit een door haar kerk georganiseerde workshop. Ze houdt in de gaten dat ze Bernie in de ogen kijkt als ze hem een hand geeft.
‘Vertel eens wat jou bijzonder maakt’, zegt Bernie. ‘Vertel eens waarom je deze baan zo ziet zitten.’
‘Ik ga hier helemaal voor, omdat ik al vijfentwintig jaar in de kwaliteitscontrole zit’, zegt Gloria. ‘Voedselveiligheid is een van de belangrijkste dingen die je je klanten moet geven.’
Bernie wordt filosofischer dan in de andere sollicitatiegesprekken: ‘Denk je dat controles een product kwaliteit kunnen geven?’
‘Goeie vraag’, knikt ze. ‘Met controle kun je geen kwaliteit toevoegen. Die moet er al in zitten.’
Bernie maakt een aantekening op haar sollicitatieformulier en vraagt waarom de SQF-functie haar interesseert.
‘Ik ben op zoek naar een nieuwe baan. Omdat mijn vorige dienstverband werd beëindigd. Ik treur daar verder niet om of zo.’
‘Werd het beëindigd omdat het bedrijf stopte?’
‘Nee, ze stopten alleen met mij. Ik moest weg.’
Het kwam door een verandering in het management, legt ze uit, maar vóór haar ontslag had ze met haar kwaliteitscontrole wel een score van 98 procent gehaald. Dat is vier maanden geleden. Sindsdien is ze druk bezig nieuw werk te vinden, en deze baan, met een salaris vanaf 45.000 dollar (wat lager dan de bijna 55.000 die ze gewend was), trekt haar wel.
Na het gesprek rijdt Gloria terug naar de boerderij waar ze woont, in het naburige Darke County (werkloosheid 6,1 procent), naar haar man die in de fabriek van Kitchen-Aid werkt, naar haar leven dat ze sinds het ontslag met zo veel mogelijk activiteiten heeft gevuld om iets om handen te hebben. Ze geeft les op de zondagsschool. Ze is vrijwilligster op de school van haar kleinzoon. Ze studeert online voor haar hbo-diploma, ze doet een paar klussen als schoonmaakster en ze verzorgt haar kippen, waarvan ze de eieren niet breekt maar met een bord aan de kant van de weg te koop aanbiedt.
Na dit gesprek zit Bernie nog een tijdje te wachten op de zoveelste sollicitant die niet komt opdagen, zodat hij nog maar zeven gegadigden overhoudt.
Dan volgt de lunch, en tot slot om drie uur ’s middags een laatste afspraak. Op de wandklok kruipen de wijzers vooruit. Vijf over drie. Tien over. Kwart over. Net als hij er een punt achter wil zetten, gaat de deur open: een oudere man, met een geruit overhemd en een snor. Daar is CV van Papa.
‘Had je moeite om hier te komen?’ vraagt Bernie, met een veelbetekenende blik op de klok.
‘Nee, leuk tochtje.’
CV van Papa verontschuldigt zich niet dat hij te laat is. Hij zegt dat hij zichzelf beschouwt als een ‘productiviteits- en verbeteringsspecialist’, een zelfbedacht specialisme. Hij zegt dat hij een kwakkelende hotdogfabriek ooit uit het slop haalde door op kantoor een hele wand groen te verven en er met grote blokletters the a-team op te schilderen. Het idee daarachter, legt hij uit, was dat het zijn medewerkers zou aansporen het A-team van de hotdogwereld te worden. CV van Papa zegt dat hij ‘een harde werker en een gezelligheidsmens’ is. Het salaris dat hij voorstelt ligt 15.000 tot 25.000 dollar hoger dan het salaris dat in de vacature stond vermeld.
Bernies ogen knipperen even achter zijn brillenglazen. ‘Is dat wat je wil?’
‘Deanna, Bernie hier. Ik weet dat ik te laat ben voor onze conference call.’
De dag na het laatste sollicitatiegesprek belt Bernie met HR om de stand van zaken door te geven.
‘In omgekeerde volgorde: de laatste kwam een kwartier te laat, vond zichzelf geweldig en wil een astronomisch salaris. Die hoeft niet terug te komen.’
Francella kwam niet opdagen, somt Bernie op. James kwam niet opdagen. Hij wil Gloria nog eens uitnodigen voor de functie van SFQ-controleur, maar hij heeft nog niemand voor de functie van productiemanager. Dat is de hoogste functie die hij te vergeven heeft, met een salaris van 60.000 tot 70.000 dollar voor iemand met de juiste kwalificaties.
Bernie ziet zichzelf graag als een coach die een honkbalteam moet samenstellen. Het aantal functies ligt vast, met de kandidaten kan hij wel een beetje schuiven. Kan de man die voor het eerste honk solliciteerde misschien ook als veldspeler worden opgesteld? En de werper?
Hij kijkt naar de kalender aan de wand van het stoffige kantoortje in het lawaaiige bedrijfspand. ‘1 juni’, zegt hij tegen Deanna. ‘1 juni.’
Gloria is twintig minuten te vroeg voor haar tweede gesprek.
Ze hebben afgesproken bij de fabriekshal. Bernie heeft net geluncht bij de bowlingbaan en vanochtend voor de zoveelste keer ontbeten in het hotel. Hij eet meestal havermout. Zijn dokter heeft hem gewaarschuwd voor cholesterol. Bernie eet eigenlijk geen eieren.
Hij heeft zijn collega Tim Zueger gevraagd mee te lopen op zijn rondleiding. Een extra paar ogen om te kijken hoe Gloria reageert.
Tim, die al heel zijn leven in de eieren werkt, loopt achter de andere twee aan. Bernie en Gloria praten over het belang van hygiëne.
‘Werk je in drie shifts?’ vraagt Gloria.
‘Twee.’
‘En de derde is louter schoonmaken?’
‘Van onder tot boven’, bevestigt hij.
‘Mooi. Dat zie ik graag.’
Bernie neemt haar mee naar een halfvoltooide aanbouw aan de zijkant van het gebouw. ‘Hier heb ik het werk laten stilleggen. Waarom denk je?’
‘Schimmel’, zegt ze, en ze wijst naar een vale grijze rand langs de vloer.
‘Precies.’
Na de rondleiding laat Bernie haar even achter bij een stuk muur waar ze uitzicht heeft op een zee van beton en afzettingslint, en de enorme ruimte waar over twee maanden miljoenen en miljoenen eieren gebroken moeten worden. Twintig meter verderop overlegt hij met Tim. Vijf minuten later komt hij terug met een voorstel.
‘Zou je het ook zien zitten’, vraagt hij, ‘om de boel te runnen?’
Hij wil haar niet de baan geven waarop ze gesolliciteerd heeft. Hij wil haar een betere baan geven, hij wil haar de baas maken.
‘Dat… dat is geweldig.’ Als dit niets was geworden, was ze weer aan de slag gegaan als serveerster of had ze wel iets anders gevonden, dacht ze bij zichzelf. Ze vond wel dat het gesprek goed ging, maar zo’n aanbod, zo snel, had ze niet verwacht.
Bernie zegt dat hij haar naar een andere vestiging in Minnesota wil sturen om haar in te werken, liefst volgende week al. ‘Hebben we een deal?’ vraagt hij.
Gloria zegt dat ze alle papieren nog wil doornemen, en ze moet de reis nog boeken, en…
‘Hebben we een deal?’ vraagt hij weer, en steekt zijn hand uit.
Dan lacht ze en knikt.
Weer een vacature vervuld. Er staan er nog genoeg open. Maar dit is weer een stap in het herstel van de economie.
‘Hand erop?’ zegt Bernie. ‘Hand? Hand.’
Auteur: Monica Hesse
Vertaler: Frank Lekens
The Washington Post Verenigde Staten, dagblad, oplage 700.000
Bewees zich met het publiceren van de Pentagon Papers. Eerste krant die zeven dagen per week verscheen (sinds 1980). Een van de meest invloedrijke kranten ter wereld. Centrum-rechts georiënteerd met een grote focus op de Amerikaanse politiek.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
