Tag: sportschool

  • Gezonde levensstijl of verslaving? Steeds meer jongeren zijn geobsedeerd met spieren

    Gezonde levensstijl of verslaving? Steeds meer jongeren zijn geobsedeerd met spieren

    Ze eten extreem gezond, gaan vroeg naar bed, drinken geen alcohol en sporten drie tot vijf keer per week. Maar meer nog dan naar een sixpack hunkeren ze naar controle. Le Monde sprak enkele Franse jongeren over hun verlangen naar grotere spieren.

    Op zijn TikTokvideo’s wringt Simon zich in allerlei bochten om zijn spieren te tonen. Armen geheven in een rechte hoek, ellebogen gebogen, bollende biceps, uitpuilende aderen: de standaardhouding van een bodybuilder. Zijn video’s hebben altijd dezelfde hashtag: #15jaar. Dat is zijn leeftijd. Maar als je op zijn spieren afgaat, zou hij vijf jaar ouder kunnen zijn. Simon traint al vier jaar.

    Hij begon thuis ‘met lichaamsgewicht’, zonder apparatuur. Daarna ging hij over op street workout – een activiteit die het midden houdt tussen gymnastiek en bodybuilding en die vooral met apparaten in de open lucht wordt beoefend. Zes maanden geleden werd hij lid van een sportschool. Wat hij wil is ‘massa kweken’.

    Die uitdrukking is bij steeds meer jongeren te horen. 43 procent van de zestien- tot vijfentwintigjarigen doet aan bodybuilding, en daarmee is het de favoriete sport van Franse jongeren, aldus een enquête van UCPA-Crédoc in 2022 over sportieve vrijetijdsbesteding. Deze leeftijdsgroep vormt 40 procent van de abonnees van de fitnesscentra van Fitness Park. Bij Basic-Fit is dat zelfs om 50 procent. En volgens Fabien Rouget, business manager van de Franse tak van deze Frans-Nederlandse groep, neemt nu ook het aantal aanmeldingen van jongeren onder de achttien jaar toe.

    Tibo InShape en Juju Fitcats

    Sociale netwerken spelen ongetwijfeld een rol in deze rage. Victoire en Matthieu, zeventien en achttien jaar oud, steken hun bewondering voor Tibo InShape en Juju Fitcats, een toonaangevend fitnesskoppel met miljoenen abonnees en views op YouTube, niet onder stoelen of banken.

    ‘Ik keek veel naar de video’s van Tibo InShape toen ik begon met fitnessen. Hij is motiverend en heeft enorm veel energie,’ vertelt Matthieu. ‘En als je zijn lichaamsbouw ziet, dan krijg je er ook zin in!’ Victoire, zijn liefje in de stad en in de sportschool, hoopt stiekem dat ze op de twee influencers lijken. ‘Zij hebben elkaar ontmoet dankzij fitness en delen hun passie. Dat werkt inspirerend.’

    Deze jonge vrouw uit Rueil-Malmaison kwam door fitnessvideo’s op sociale media op het idee om met bodybuilding te beginnen. Behalve met de video’s van de hele groten met miljoenen volgers, staan TikTok en Instagram vol met filmpjes van ervaren of beginnende bodybuilders tijdens hun workout in de sportschool, of van hun fysieke transformatie in de loop der tijd. Op TikTok hebben de hashtags #muscu en #six-pack respectievelijk 2,6 miljard en 4,8 miljard views. Het is daardoor nog moeilijker om de lokroep van de fitnessapparaten te weerstaan.

    In het taalgebruik van jongeren komen we dezelfde begrippen tegen als in de fitnessvideo’s. Aan bodybuilding doen gaat niet alleen over het hebben van een droomlichaam, maar vooral over ‘zelfvertrouwen krijgen’, ‘gezonder zijn’ en ‘jezelf overtreffen’.

    Deze retoriek verbaast Guillaume Vallet niet. De hoogleraar economie aan de universiteit van Grenoble schreef vorig jaar La Fabrique du muscle, een boek met een sociaaleconomische analyse van de zoektocht naar het perfecte lichaam. ‘Het lichaam is de weg naar gezondheid. Als we erin slagen het te versterken en te vormen, zijn we beter voorbereid op de uitdagingen van het leven,’ zegt hij.

    Guillaume Vallet brengt de zoektocht naar spieren in verband met de opkomst van het kapitalisme

    Meer nog dan een puur esthetische zoektocht, gaat de rage van bodybuilding over een verlangen naar controle. Guillaume Vallet brengt de zoektocht naar spieren in verband met de opkomst van het kapitalisme. ‘Natuurlijk bestond de fascinatie voor spieren in esthetische zin al in de oude wereld. Maar sinds het midden van de negentiende eeuw, met de opkomst van het kapitalisme, worden spieren geassocieerd met het idee van een beter lichaam en betere prestaties. Ze werden een teken van vooruitgang.’

    Volgens de econoom hebben we sinds de jaren tachtig te maken met een nieuw tijdperk; het ‘kapitalisme van de kwetsbaarheid’. ‘Nu de staat zich terugtrekt worden individuen aan hun lot overgelaten. Ze moeten zelf ondernemen, hun leven opbouwen en er zin aan geven. Dat schept een hoop angsten en onzekerheden, waarop het getrainde en goed gevormde lichaam een antwoord geeft.’ Kortom: wie zijn lichaam beheerst, beheerst zijn leven. ‘Als je wilt, dan kun je het.’

    Het valt niet te ontkennen dat je een ijzeren wil nodig hebt om je lichaam te vormen. Simon, de vijftienjarige uit Nantes, gaat acht keer per week anderhalf tot twee uur naar de sportschool: één, soms twee keer per dag en dan ook nog een keer op zijn vrije dag. Elke sessie staat in het teken van de spiergroepen waaraan wordt gewerkt: de ene dag komen de biceps en de rug aan de beurt, de volgende dag de benen, dan de borstspieren en ga zo maar door. 

    Voor de tiener is krachttraining absolute prioriteit geworden. ‘Ik denk de hele dag aan de sport. Als ik moet kiezen tussen huiswerk en naar de sportschool gaan, ga ik liever trainen. Het is deel van mijn routine geworden, net als tandenpoetsen voor ik naar bed ga,’ zegt Simon. Zijn ascetische levensstijl gaat gepaard met een streng dieet met veel eiwitten (kipfilet, biefstuk, kwark, havermout) in combinatie met groenten en zetmeelrijke voedingsmiddelen, zo mogelijk volkoren. Weinig vet, geen suiker. Niet roken, geen alcohol natuurlijk, en goed slapen.

    Stereotypen

    Een tiener die evenwichtig eet, niet drinkt en niet uitgaat – daar droomt elke ouder van, toch? Voor Andrée, de moeder van Victoire, geldt dat niet. Voor haar grenst deze ijzeren discipline aan verslaving. ‘Laatst kwam Matthieu hier eten en toen zeiden ze: “Laten we snel eten, dan kunnen we gaan trainen.’ “Geen sprake van dat jullie tot 22.30 uur gaan trainen in de sportschool,” zei ik. “Dat gaat me echt te ver.”’

    Ondanks de argumenten van haar dochter over lichamelijk en geestelijk welzijn, stoort Andrée zich aan de cultus rond uiterlijkheid. ‘Je lichaam moet zus zijn, je haar en make-up zo, nagels moeten gedaan worden… Ik heb liever dat ze een boek leest,’ zegt ze.

    Misschien is Victoire er zich niet van bewust, maar een gespierd lichaam heeft voor vrouwen de eis van een dun lichaam vervangen. Jonge vrouwen praten net zo graag als jongens over het kweken van spiermassa en ook zij ontzeggen zich geen voedsel. Integendeel, ze weten dat ze calorieën moeten opslaan om aan te komen. Maar ze beseffen niet dat hun streeflichaam overeenkomt met uitgesproken genderstereotypen.

    ‘Als man ben je de beschermer, en dat betekent dat je fysiek imposant moet zijn’

    Marie, een zeventienjarige middelbare scholier uit de regio Parijs, weet precies wat ze wil. ‘Een ontwikkeld figuur, maar niet te veel spieren, zodat het vrouwelijk blijft. Het ideaal is een platte buik, gespierde dijen en rug, en een rond achterwerk.’ Jongens daarentegen werken wat meer aan hun bovenlichaam om brede schouders en grote borstspieren te krijgen. ‘Dat is mannelijk. Als man ben je de beschermer, en dat betekent dat je fysiek imposant moet zijn,’ zegt Othman, een negentienjarige student die regelmatig de sportschool bezoekt.

    Guillaume Vallet denkt dat een dergelijke cultus van het lichaam, naast de genderstereotypen, existentiële risico’s met zich kan meebrengen. ‘Het lichaam is niet het antwoord op alles. Wat doe je als je je doelen hebt bereikt? Wat gebeurt er op de dag dat je lichaam niet meer aan je verwachtingen voldoet, of wanneer het minder krachtig wordt omdat het veroudert?’ De opvatting ‘waar een wil is, is een weg’ zorgt dan al snel voor schuldgevoelens.

    Simon, Victoire, Matthieu, Marie en Othman houden zich niet met deze vragen bezig. Hebben ze hun doel bereikt, dan stellen ze zich een nieuw doel. Want voorlopig geloven ze dat bodybuilding hen in staat stelt om beter om te gaan met de soms moeilijke overgang naar volwassenheid.

    Simon uit Nantes herinnert zich bijvoorbeeld de spot die hij op school moest verdragen over zijn magere lichaam. ‘Nu vragen mensen me om advies over hoe ze in vorm kunnen komen,’ zegt hij triomfantelijk. Othman vond in de sportschool nieuwe vrienden, terwijl hij daar op de universiteit moeite mee had. En al zou de zoektocht naar spieren het nieuwe gebod zijn dat hen wordt opgelegd, dan nog is het volgens hen in ieder geval niet ongezond. Voor hen is er niks tegen in te brengen; om 18.00 uur is het tijd voor de volgende training.

    Lees ook:

  • Beuken, blowen en black metal

    Beuken, blowen en black metal

    In sportclub Box & Weed in het Chileense Curicó wordt gebokst onder het genot van een jointje en heavy metal. ‘Een jonko roken en gaan trainen is te gek. Je beeldt je in dat je de beste bent, je bent supergeconcentreerd.’

    Het is vrijdagavond als het achterplaatsje van een sportschooltje in Curicó zich vult met mensen die komen voor een boksles. Een enkeling rekt zijn spieren en maakt een praatje terwijl ze met z’n allen in een kring gaan staan, een vast ritueel waar growshopeigenaar Edgardo (35) twee flinke, sterk ruikende joints voor heeft gedraaid. ‘Dit is Mazar, de cannabis indica, waar je een lichamelijke boost van krijgt, ideaal dus voor de training,’ zegt hij, een enorme rookwolk uitblazend. Met de bluestonen van Muddy Waters op de achtergrond geeft de trainer instructies voor de training van vandaag. Hij onderbreekt zichzelf slechts om een joint door te geven nadat hijzelf eerst een flinke haal heeft genomen. Als ook de peukjes zijn opgerookt en er flink wordt gelachen, kondigt hij luid aan: ‘Oké, genoeg. Iedereen warmlopen!’

    Zo beginnen alle trainingen van sportclub Boxing & Weed, in het leven geroepen door een stel inwoners van Curicó, allemaal liefhebbers van vechtsport en marihuana. Oprichter is Felipe Goren (30), arts en sinds zijn negentiende amateurbokser. Tot nu toe heeft hij twintig mannen en vier vrouwen om zich heen verzameld die zijn methode nauwgezet volgen. De groep bestaat onder andere uit een advocate, ingenieurs, landbouwkundigen en studenten, en varieert in leeftijd van 18 tot 54 jaar. Ze komen vier keer per week bij elkaar.

    ‘Het is de mooist denkbare combinatie: een contactsport en een ontspannen houding die je nodig hebt om alert en soepel tegenover je tegenstander te staan. Blowen helpt niet alleen tegen de vermoeidheid van de twintig minuten durende warming-up, het maakt dat je de hele les gefocust bent. Zo krijg je de techniek goed onder de knie,’ zegt Goren, terwijl hij de stootbewegingen van zijn sporters in de gaten houdt. ‘Marihuana heeft dezelfde uitwerking als opioïden,’ legt hij uit. ‘Het is een spierverslapper die inwerkt op het parasympatische zenuwstelsel. Het lichaam ontspant zich, waardoor je je ademhaling, bloeddruk en hartslag beter onder controle hebt.’

    ‘Toen ik me aanmeldde had ik gemengde gevoelens over blowen, maar dat was gewoon een vooroordeel dat je als kind met de paplepel krijgt ingegoten’

    In 2014 gaf Goren zijn zoektocht naar een sportschool waar hij zich thuis voelde op. Met een paar maten ging hij trainen en blowen op het binnenplaatsje van zijn huis onder begeleiding van harde heavy metal. Rondjes rennend merkten ze dat ze als ze stoned waren het kilometers achter elkaar volhielden. Ze besloten bij elke sessie een joint op te steken. ‘Marihuana vergroot je uithoudingsvermogen en je kunt door je pijngrens heen, waardoor je beter wordt,’ licht de arts zijn theorie toe, die inmiddels een groeiend aantal adepten heeft in de stad. Ze begonnen met z’n achten, nu staat de teller al op vierentwintig, en er blijven mensen bij komen.

    Tijdens de les is heavy metal verplichte kost, dus dreunt Slayer door de kleine ruimte waarover de veertien leden die vandaag naar les zijn gekomen beschikken. Het eerste deel, de warming-up, is een afmattend trainingscircuit: korte looppasjes, hoge sprongen, tien keer opdrukken en snel weer opstaan en de serie herhalen. Zo op het eerste gezicht wekken de leerlingen niet de indruk dat ze high zijn, al verraden hun verwijde pupillen en rode ogen een staat van concentratie waarin ieder op zijn eigen ritme traint, zonder druk van buitenaf. Vooral oudere leden vinden dit fijn.

    Hernan Neira (45), eigenaar van een metaalwerkplaats, had nog nooit van zijn leven gebokst. Nu komt hij drie keer per week. De keren dat hij marihuana had gerookt waren op de vingers van één hand te tellen. ‘Toen ik me aanmeldde had ik gemengde gevoelens over blowen, maar dat was gewoon een vooroordeel dat je als kind met de paplepel krijgt ingegoten.’ Neira biecht op dat hij jarenlang depressief was door zijn echtscheiding, op een gegeven moment woog hij wel 107 kilo. In de vier maanden dat hij in het boksklasje zit is hij veertien kilo afgevallen. ‘Sport in combinatie met wiet, het bleek een soort van therapie. En: ik luisterde weer naar heavy metal, waar ik vroeger zo van hield. Het is een onbeschrijflijke ervaring geweest,’ zegt Neira, terwijl hij zijn bokshandschoenen aantrekt.

    Leden van de boksclub in actie. – © Pablo Munoz
    Leden van de boksclub in actie. – © Pablo Munoz

    De werktuigkundige vindt dat de overheid de drug moet legaliseren. ‘Het is een plant, een van de vele. Waarom zou hij geen deel kunnen uitmaken van ons dagelijks leven, zodat we er plezier van hebben? Aan leeftijdsgenoten en ouderen raad ik dit soort trainingen aan, je traint er je geest en je lichaam mee. Niet bang zijn, nergens voor nodig,’ zegt Neira voordat hij met zijn sparringpartner aan een setje combinatiestoten begint. Wel wil hij nog even kwijt dat hij zijn zoon mee zal vragen als hij achttien is, zo kunnen ze meer tijd met elkaar doorbrengen.

    Het begon als een puur mannending, maar al vrij snel nodigden ze vrouwen uit om zich aan te melden. ‘Dat was toen de campagne tegen seksueel geweld “Ni una menos” (Dit was het laatste slachtoffer) volop in de belangstelling stond. Je kunt je als vrouw beter leren verdedigen dan achter een slogan aan lopen. Voor vrouwen is het een hele geruststelling om over straat te lopen zonder lastig te worden gevallen door een of andere kerel,’ zegt Goren.

    De clubleden zijn het er allemaal over eens dat Dani Miranda (22) de meest constante is en het meeste talent heeft. Ze zal binnenkort de boksring wel instappen, voorspellen ze. Miranda werkt als serveerster in een café en had nog nooit gebokst, nu slaat ze het snelst van iedereen. ‘Ik heb altijd al willen leren hoe je iemand tegen de vlakte kunt meppen, maar heb nooit op een vechtsport gezeten. In het begin voelt het stom om met je vuisten in de lucht te slaan. Als de lessen niet zo ontspannen en prettig waren geweest was ik er nooit aan begonnen,’ zegt ze schaduwboksend. Door de marihuana focus je op je ademhaling, op hoe je beweegt en ontwijkt. Je geest is vrij, je bent niet onzeker, wat je aan het doen bent, telt, verder niets.

    Miranda heeft geprobeerd haar vriendinnen over te halen, maar die lopen niet echt warm voor boksen. ‘De meeste vrouwen verstijven bij een aanval, maar met de juiste training reageert het lichaam automatisch. Je moet jezelf kunnen verdedigen, het is gevaarlijk voor vrouwen op straat. Het zou je leven kunnen redden,’ merkt Miranda op.

    Trippen

    Goren zet een nummer op van Suicidal Tendencies, draait een joint en moedigt zijn pupillen aan het laatste half uurtje alles te geven. ‘Kom op, doorgaan, doorgaan. Pijn hoort erbij, niet stoppen!’ schreeuwt hij terwijl hij iemand bij zich roept om aanwijzingen te geven. Hij zet de joint aan de lippen van de jongen die met zijn bokshandschoenen aan het ding niet kan beetpakken en laat hem een trekje nemen.

    Bij de lessen krijgt de trainer assistentie van zwaargewicht profbokser Álex Álvarez (27). Hij doet sinds zijn dertiende mee aan wedstrijden en werd in 2005 tweede bij de Chileense kampioenschappen boksen in het middengewicht. Álvarez kampt met een blessure, maar hoopt over een paar maanden de boksring weer in te kunnen. Hij noemt zichzelf de grootste gebruiker van iedereen. ‘Het idee is dat boksen ons fysiek en wiet ons mentaal sterk maakt. Een jonko roken en gaan trainen is te gek, je begint echt te trippen. Je beeldt je in dat je de beste bent, je bent supergeconcentreerd. Als ik bang ben gebruik ik het om alert te zijn, met wiet kan ik ermee dealen,’ aldus Álvarez.

    ‘Hier stappen we uit de normale wereld en meten we onszelf een oorlogsmentaliteit aan. We trainen keihard, maar denken altijd positief. Want het is niet zo dat je een joint rookt en vervolgens doodleuk de ring in stapt. Blowen helpt om je geestelijk voor te bereiden. Je visualiseert waar je naartoe wilt werken en omdat je stoned bent kost dat geen enkele moeite,’ vertelt de bokser. Sinds drie jaar noemt Álvarez zichzelf geheelonthouder. Hij rookt liever een stevige joint dan dat hij een borrel drinkt, want van drank wordt hij agressief. ‘Een dronken vechtsporter is het slechtste wat je kunt hebben. Als je bij een knokpartij je handen niet thuishoudt kun je er een behoorlijke zooi van maken. Mensen mogen vinden dat ik een drugsgebruiker ben, ik weet dat het met mij beter gaat dan met boksers die niks gebruiken,’ zegt hij zelfverzekerd.

    © Pablo Munoz
    © Pablo Munoz

    De laatste oefening van de dag wordt door Goren gegeven. Op de beats van de muziek van heavymetalband Pantera gaat iedereen gearmd in een kring staan. Ze beginnen te draaien, totdat Goren een bevel schreeuwt. Dan, als in de mosh pit bij een heavymetalconcert, duwt en trekt iedereen aan elkaar terwijl ze proberen overeind te blijven staan. ‘Het is een goede stabiliteitsoefening: op elkaar inbeuken, naar de tering gaan, terugkomen en opnieuw als een dolle aanvallen. Bovendien is het waanzinnig om te doen,’ vindt Juan Pablo (28), landbouwkundige en een van de oprichters. Gevraagd naar waar ze de marihuana vandaan halen zegt hij dat drugs verkopen illegaal in Chili is, iedereen moet dus een portie meenemen voor de training.

    De leerlingen klappen aan het eind van de training en complimenteren elkaar met hun vorderingen. Het moment van de rituele afsluiting is aangebroken: opnieuw gaat iedereen in een kring staan, iemand haalt een waterpijp tevoorschijn, die van hand tot hand gaat, terwijl ideeën en meningen worden uitgewisseld. Goren legt uit dat dit laatste rondje, die bij menigeen een hoestbui veroorzaakt, werkt als een uiterst effectieve pijnstiller en ontstekingsremmer. Bovendien krijg je er serieuze honger van, dus kleedt iedereen zich aan en kijkt reikhalzend uit naar het derde deel van de avond. Vanavond is het friet, gebakken eieren, vlees en bier.

    De vermoeidheid is op alle gezichten te lezen, maar dat belet hen niet om voor de deur van het restaurant de laatste joint van de avond te roken

    ‘We willen ons zo ontwikkelen dat we een club worden die kan deelnemen aan de officiële bokscompetitie. Dat is ons doel voor 2017: de boksring instappen,’ zegt de arts terwijl hij gulzig zijn friet eet. De vermoeidheid is op alle gezichten te lezen, maar dat belet hen niet om voor de deur van het restaurant de laatste joint van de avond te roken. ‘Dit is pas therapie. Je denkt aan alle shit van de dag, wat je beter niet had kunnen zeggen en hoe je het morgen beter kunt doen. Je goed voelen over jezelf en erkennen dat je bent wie je bent. En al je problemen door de plee trekken,’ weet Miranda alvorens ze aankondigt naar huis te gaan. ‘Het is een ideale methode voor neuroten, oftewel het overgrote deel van de Chileense bevolking. Er is niks mooiers dan als heren met elkaar sparren en daarna een fijne joint delen,’ verzekert Goren, terwijl hij een grijze rookwolk uitblaast.

    Auteur: Matías Burgos
    Vertaler: Henriëtte Aronds

    The Clinic
    Chili | weekblad | oplage onbekend

    The Clinic is een satirisch onderzoekstijdschrift dat zijn onderwerpen diepgravend en kritisch behandelt. De naam komt van The Londen Clinic, waar de Chileense dictator Pinochet in oktober 1988 werd gevangengenomen. Het groeide uit van 4 pagina’s in de begintijd tot 40 nu.