Tag: Stalin

  • Gerecenseerd

    Gerecenseerd

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.


    BEELDENDE KUNST | Voyeuristisch griezelen in Rotterdam

    Hyperrealistische sculpturen in de Kunsthal

    Wie van uitdagende driedimensionale kunst houdt, kan zijn hart ophalen in Rotterdam. Daar is een selectie van hyperrealistische werken van de belangrijkste hedendaagse beeldend kunstenaars te zien. De argeloze museumbezoeker is gewaarschuwd.

    Zo omschrijft Kathleen Madden in Art in America het werk van de Vlaamse Berlinde de Bruyckere als ‘bijna levende organismen met een innerlijke energie die een morbide sensatie opwekken’. John McDonald schrijft in 
The Sydney Morning Herald dat de ‘siliconen beelden van Ron Mueck of Sam Jinks het publiek naar adem laten happen. Ze brengen de voyeur in 
elke bezoeker naar boven.’

    Volgens Elizabeth Finkel, hoofdredacteur van het Australische magazine* Cosmos,* nodigen kunstenaars als Patricia Piccinini uit om ‘stil te staan in het voortrazende leven en geconfronteerd met nieuwe werelden op zoek te gaan naar weerklank’.

    Kunsthal, Rotterdam: Hyperrealisme Sculptuur, tot 1 juli.

    manujoseph

    LITERATUUR | Goddelijke komedie over India

    Schrijver Manu Joseph neemt zijn vaderland op de hak

    Miss Laila, Armed and Dangerous, de nieuwe roman van 
de Indiase schrijver-journalist Manu Joseph, is niet wat het op de eerste pagina’s lijkt. Wat begint als thriller, ontpopt zich algauw tot een spiegel van het hedendaagse India.

    Zo heeft een beetje Indiase lezer onmiddellijk in de gaten dat politicus Damodarbhai uit het boek niemand anders kan zijn dan de huidige eerste minister Narendra Modi. Daarnaast verwijst een politieactie waarbij een jong koppel overhoop wordt geschoten, naar de verijdelde aanslag op diezelfde Modi in 2004. Om die reden spreekt recensent Jason Overdorf in India Today van ‘een boek vol provocaties, waarin onverbloemd de hypocrisie van onder meer de gevierde schrijfster Arundhati Roy of de gezaghebbende journalist Palagummi Sainath wordt gehekeld’.

    Volgens Zac O’Yeah in het Indiase dagblad The Hindu schiet het verhaal ‘een groeiend aantal 
raadselachtige richtingen uit. Als er al iets is dat lijkt op een plot, dan heeft het een mechanisch oogmerk, om de lezer een mentale selfie te laten maken.’

    Suktara Ghosh van de Indiase nieuwssite The Quint noemt Miss Laila ‘zonder twijfel een van de meest verpletterende sociale en politieke satires van deze tijd. Het is zelfs grappig wanneer het je duizelt van de horror, terwijl je ook in momenten van totale uitzichtloosheid hoop blijft koesteren. Een boek om nog lang over na te denken.’ Vrinda Nabar houdt het in de Hindustan Times op ‘een chiller; een goddelijke komedie over het hier en nu. Door ware gebeurtenissen en situaties als vertrekpunt te nemen ligt de nadruk op de werkelijkheid, maar het verhaal bevat genoeg twist voor een subtiele metamorfose naar fictie.’

    Miss Laila, gewapend & gevaarlijk van Manu Joseph verschijnt half mei bij uitgeverij Podium.


    FILM | Het Kremlin 
als lachspiegel

    Armando Iannucci verfilmt dood Stalin met sterrencast

    Na de dood van de Russische dictator Joseph Stalin in 1953, ontbrandde in het Kremlin een felle machtsstrijd. Voor Stalins vertrouwelingen draaide het uit op een kwestie van overleven.

    Of daar een film in zat? De Schotse regisseur Armando Iannucci wist het zeker. Hij ging met de geschiedenis aan de haal, liet er een paar gewiekste script- en tekstschrijvers op los en kreeg een internationale sterrencast tot zijn beschikking. Zo is Steve Buscemi te zien als Nikita Chroesjtsjov en duikt Michael Palin (Monty Python) op als minister Vjatsjeslav Molotov.

    Met The Death of Stalin heeft Iannucci een ‘heerlijke persiflage’ gemaakt, schrijft filmcriticus Tim Robey in de Britse krant The Telegraph. Vanwege de ‘politieke slachtpartijen’ lijkt het Robey ‘onwaarschijnlijk dat het de 
favoriete film van de ontslagen Trump-strateeg Steve Bannon zal zijn’.

    In de Chicago Tribune noteert Michael Phillips als minpuntje de uiterst gevarieerde casting: ‘Door zo veel acteurs in dezelfde setting neer te zetten en elk met hun eigen accent te laten spelen, ontstaat een ontwrichtend effect.’ Voor Kenneth Turan van LA Times was het door al die in Brits dialect uitgesproken oneliners of hij naar ‘een ongeregeld zootje voetbalhooligans zat te kijken, die op de een of andere manier kans zien een wereldrijk onder de duim te houden’.

    Toby Woollaston vraagt zich in The New Zealand Herald af of een humoristische film over een moorddadig regime niet wat al te gewaagd is. ‘Maar juist door de zure nasmaak van popcorn en net dat greintje schuldgevoel tijdens het gegniffel, raken we de kern van zwarte komedie.’ Volgens Peter Travers in Rolling Stone heeft Iannucci daar als ‘komisch denker’ een bedoeling mee en wil hij het machtsbeluste denken van politici blootleggen: ‘The Death of Stalin houdt ons een zwart-komische spiegel voor, waarin we zonder moeite ons huidige tijdsgewricht herkennen.’

    The* Death of Stalin* draait vanaf 4 mei in de bioscoop.


    MUZIEK | Bryan Ferry 
komt overal mee weg

    *Popveteraan oogst gemengde reacties *

    Ter gelegenheid van de vijfenveertigste verjaardag van het debuutalbum _Roxy Musi_c verscheen begin dit jaar een luxe vierdelige cd- en dvd-box met geremasterde hits, demo’s en radio-opnames van de gelijknamige band. Of de 72-jarige voormalige leadzanger Bryan Ferry die mijlpaal met een Europese tour wilde bekrachtigen? Daar draaide de podiumveteraan zijn hand niet voor om.

    Toch toont Jude Rogers, popjournalist van The Guardian, zich niet onverdeeld enthousiast over het openingsconcert in Cardiff. Volgens Rogers komt Ferry als ‘crooner’ bijna overal mee weg, en weet de zanger dat zelf maar al te goed. ‘Daarom kwam de show pas vijf liedjes voor het einde op stoom. Op het moment dat Ferry zich van zijn verleidelijkste kant liet zien: op de eerste saxtonen van “Love is the Drug”.’

    Claire Francis heeft er in het Schotse cultuurmagazine The Skinny daarentegen vijf sterren voor over: ‘Zijn stem is nog altijd even glad als kenmerkend. Zijn geluid is er wat zachter en daardoor kwetsbaarder op geworden. Maar hoe elegant zweeft Ferry door dat ongelooflijk rijke repertoire! Zo hartstochtelijk dat zelfs de allergrootste Ferry-fan niet om “More Than This” zou durven vragen. Maar die hit bracht hij wel ten gehore… Dames en heren, zo zet je dus een show neer.’

    Bryan Ferry on tour: 2 juni Parijs, 5 juni Amsterdam, 7 juni Antwerpen, 9 juni Emmen, 11 juni Bremen.

    Auteur: Diederik Samwell

  • Poetins 
jonge helpers

    Poetins 
jonge helpers

    Voor zijn vierde mandaat omringt Poetin zich met een nieuwe generatie ambitieuze bureaucraten. Zij moeten de economische successen uit de tijd van Stalin herhalen. En misschien wordt een van hen wel zijn opvolger.

    ‘Rusland heeft nu ambitieuzere doelstellingen nodig, een snellere groei’, zei Poetin al in 2002. Onlangs herhaalde hij zijn idee in een toespraak voor de Doema, waarbij hij meermaals de woorden ‘doorbraak’ en ‘opleving’ gebruikte. Om die groei te bereiken, en om zich voor te bereiden op de machtsoverdracht in 2024, heeft de president sterke, vastberaden en betrouwbare medewerkers nodig, die hem eventueel ook kunnen opvolgen.

    Het is absoluut niet zeker dat de namen die nu genoemd worden in 2024 nog altijd op het bord zullen staan. Zes jaar is lang genoeg om pionnen naar voren te schuiven die nu nog volstrekt onbekend zijn.

    De technocratische tendens in het landsbestuur is de afgelopen twee jaar duidelijk geworden. Eerst was er de benoeming van Anton Vajno tot hoofd van de presidentiële administratie [in augustus 2016]. Vrij snel daarna volgde een ontslaggolf onder de gouverneurs ten gunste van technocraten. Geleidelijk vertrekken de oude makkers, de ‘vrienden’ van Poetin. De leden van zijn entourage gaan met pensioen, of komen in sommige gevallen achter de tralies terecht. De president geeft de voorkeur aan mensen met een jonger profiel, die naar verondersteld mag worden minder rijk en corrupt zijn, loyaal, en geen duidelijke ideologie aanhangen – ‘specialisten’ in zekere zin.

    Loyaliteit

    Wat Poetins precieze motieven ook zijn, het is duidelijk dat hij, zonder te raken aan de pijlers van het politieke stelsel, op zoek is naar mensen die ervoor kunnen zorgen dat hij beter presteert, vooral op het vlak van economie en management. Of dat beleid ook succesvol zal zijn is de vraag, maar dit is Poetins idee van een doelmatige aanpak.

    De president maakt het voor zijn jonge aanhangers veel gemakkelijker om carrière te maken dan de afgelopen jaren het geval was in de uiterst gepolitiseerde en in diskrediet gebrachte jongerenorganisaties. Hij verzekert zich op die manier van de loyaliteit van een nieuwe bureaucratie, die zonder al te veel turbulentie minstens tot 2024 zal moeten standhouden. Deze rekruten mogen het staatshoofd niet tutoyeren en zijn hem veel verschuldigd voor elke sport die ze op de carrièreladder stijgen. Dit maakt ze loyaal. Met deze stoottroepen kan de machtsoverdracht plaatsvinden. In die zin heeft de Bulgaarse politicoloog Ivan Krastev gelijk wanneer hij zegt dat Poetin niet wordt opgevolgd door één man, maar door een generatie. Een generatie ambitieuze bureaucraten.

    Politieke partijen zijn in Rusland niet langer springplanken voor de opkomst van nieuwe kaderleden. De komende zes jaar zal het nieuwe talent van buiten de politiek komen. Om te slagen in zijn transitie heeft Poetin hetzelfde soort technocraten nodig dat floreerde in de jaren dertig van de vorige eeuw. Wat de president wil is het kunststukje van de industrialisatie uit die tijd herhalen, maar dan in een ander economisch systeem.

    De transitie van de jaren 1930 en 1940 was het tijdperk van de bliksemcarrières, vooral voor ingenieurs en administratieve kaderleden. Aleksej Kosygin werd op zijn 35e volkscommissaris van Textielindustrie. Nikolaj Bajbakov op zijn 33e volkscommissaris van Olie-industrie. Ivan Tevosjan werd volkscommissaris toen hij 37 was, en vervolgens heel snel minister. Dmitri Oestinov, toekomstig lid van de ‘clan’ van Breznjev die alle belangrijke besluiten in de jaren 1970 en 1980 zou nemen, werd volkscommissaris van Bewapening toen hij 32 was.

    Zo zijn er tal van voorbeelden. Stalin lanceerde heel jonge ‘sterren’ door zich te verzekeren van hun loyaliteit en door een maximaal rendement van hen te eisen. Ouderen konden een dergelijk fysieke en psychologische belasting eenvoudigweg niet aan. Degenen die niet werden gefusilleerd en niet stierven, hadden geen enkele carrièremogelijkheid meer. Bajbakov, Kosygin en Oestinov werden mettertijd zelf het symbool van immobilisme.

    Uiteraard leven wij niet in stalinistische tijden en de nieuwe pupillen van 2018-2024 moeten nog een hele weg afleggen voordat ze de status van lid van het “Politburo” verwerven

    Uiteraard leven wij niet in stalinistische tijden en de nieuwe pupillen van 2018-2024 moeten nog een hele weg afleggen voordat ze de status van lid van het ‘Politburo’ verwerven. Het zou niet opportuun zijn het team dat de overwinning in 2018 heeft mogelijk gemaakt in de politieke calculaties buiten beschouwing te laten. Ook dit team neemt deel aan de wedstrijd van de beste kandidaten voor de machtsoverdracht.

    Auteur: Andrej Kolesnikov
    Vertaler: Dirk Zijlstra

    Openingsbeeld: Vladimir Poetin begeleidt een groepje jonge Russen tijdens een tour door het Kremlin. – © Alexei Druzhinin / HH

    Gazeta.ru
    Rusland | gazeta.ru

    De Russische nieuwssite met een liberaal profiel onderscheidt zich door
    zijn snelle reactievermogen ten opzichte van de actualiteiten en zijn brede verslaggeving van zowel Russisch als internationaal nieuws. Met regelmaat publiceert het blad ook bijdragen van bekende opinieleiders. Heldere, moderne vormgeving.