Democraten verwijten Republikeinen het stemrecht te belemmeren
Democratische kiezers werd dinsdag in twee districten de toegang tot stembureaus ontzegd tijdens de voorverkiezingen om de Democratische en Republikeinse kandidaten voor de tussentijdse verkiezingen in november te kiezen, meldt The Washington Post.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Normaal gesproken kunnen kiezers hun stem uitbrengen in elk stembureau in hun district. Maar een besluit van lokale Republikeinen in Texas veranderde deze regel, waardoor ze verplicht zijn om te stemmen in het stembureau in hun eigen district. Democraten beschuldigen de Republikeinen ervan de stemrechten te belemmeren.
Nu de tussentijdse verkiezingen, cruciaal voor het verloop van Trumps tweede presidentschap, nog maar een paar maanden verwijderd zijn, zullen deze voorverkiezingen naar verwachting een eerste indicatie geven van wat de kiezers belangrijk vinden.
Volgens de eerste resultaten die dinsdagavond werden bekendgemaakt, zal eind mei een tweede stemronde nodig zijn tussen de zittende senator John Cornyn, een prominent figuur binnen het conservatieve establishment, en de 63-jarige procureur-generaal van Texas, Ken Paxton, een fervent Trump-aanhanger met radicale standpunten – met name tegen abortusrechten.
Er is in Texas een gebrek aan waarschuwingssystemen
Vijf dagen na de verwoestende overstromingen in het centrum van Texas, in het zuiden van de Verenigde Staten, is het dodental nog altijd aan het stijgen. Dinsdagmiddag ‘hebben de autoriteiten bekendgemaakt dat 109 mensen zijn omgekomen’ bij de ramp, die werd veroorzaakt door stortregens waardoor het waterpeil van de rivier Guadalupe in 45 minuten tijd met acht meter steeg, meldt San Antonio Express-News.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
In Kerr County, veruit het zwaarst getroffen gebied, waren er dinsdag 87 doden, waaronder 30 kinderen, en minstens 161 vermisten, aldus de gouverneur van Texas, Greg Abbott. Twaalf andere mensen worden elders in de staat vermist. Terwijl de zoektocht voortduurt, ‘liepen de autoriteiten opnieuw aan tegen vragen’ over het gebrek aan waarschuwingssystemen in een regio die bekendstaat om haar overstromingsrisico’s, maar ‘verschillende functionarissen verklaarden dat dit niet het moment was om deze vragen te beantwoorden’, aldus de krant.
Het peil van de rivier steeg in 45 minuten met 8 meter
De voorlopige balans van de overstromingen die vrijdag het centrum van Texas in het zuiden van de Verenigde Staten troffen, is zondag nog verder opgelopen tot achtenzeventig doden. Alleen al in Kerr County, dat het zwaarst door de ramp is getroffen, ‘is het dodental opgelopen tot achtenzestig’, onder wie achtentwintig kinderen die verbleven in het vakantiecentrum Camp Mystic, een zomerkamp aan de oever van de rivier Guadalupe, aldus de Houston Chronicle. ‘Tien kinderen van Camp Mystic en een begeleider werden zondagavond nog steeds vermist’, aldus de Texaanse krant.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Door de stortregens in de nacht van donderdag op vrijdag steeg het waterpeil van de Guadalupe in 45 minuten tijd met 8 meter. Hoewel de risico’s in de regio bekend zijn, ‘dwong het ontbreken van een modern overstromingswaarschuwingssysteem de kampeerders en andere mensen die in laaggelegen gebieden wonen te vluchten zonder dat er echt alarm was geslagen’, aldus de krant. De Amerikaanse president Donald Trump heeft aangekondigd dat hij ‘waarschijnlijk’ vrijdag naar de getroffen gebieden zal gaan.
Ze zijn de vermeende leiders van het Sinaloa-drugskartel
De Mexicaanse drugsbaron Ismael ‘El Mayo’ Zambada en de zoon van Joaquin ‘El Chapo’ Guzmán zijn gearresteerd in Texas, maakte het Amerikaanse Ministerie van Justitie donderdag 25 juli bekend volgens CNN.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘De twee vermeende leiders van het Sinaloa-kartel, een van de machtigste en gewelddadigste organisaties ter wereld, zijn in voorlopige hechtenis genomen’, aldus het ministerie van Justitie in een verklaring. ‘Het Sinaloa-kartel, genoemd naar de Mexicaanse staat waar het ontstond, staat (…) bekend om de handel in fentanyl, methamfetamine en heroïne in de Verenigde Staten’, aldus de Amerikaanse nieuwszender.
Holmes is veroordeeld tot elf jaar cel vanwege fraude
Elizabeth Holmes, de oprichter van de frauduleuze start-up Theranos, heeft zich woensdag gemeld in een vrouwengevangenis in Texas. Dat schrijft The New York Times. Holmes werd eerder veroordeeld tot elf jaar gevangenisstraf vanwege fraude met haar bedrijf, in wat wordt gezien als een van de meest emblematische zaken rondom oplichting in Silicon Valley.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Holmes richtte Theranos in 2003 op, een bedrijf dat in korte tijd miljarden dollars waard werd vanwege de belofte dat het met een unieke testmethode via een druppel bloed de meest uiteenlopende ziekten kon detecteren. Uiteindelijk bleek uit onderzoek dat deze testmethoden gekopieerd waren van reeds bestaande apparatuur en veel ziekten niet gedetecteerd werden. Investeerders hadden desondanks honderden miljoenen geïnvesteerd.
Deze geldschieters raakten hun investering kwijt en patiënten waren opgelicht met onjuiste en onnauwkeurige testresultaten. Holmes probeerde haar gevangenisstraf meerdere malen uit te stellen door in beroep te gaan en bodemprocedures te starten, maar moest zich dinsdag uiteindelijk toch melden.
Met de wet mogen migranten zonder papieren worden uitgezet
Een controversiële anti-immigratiewet uit het tijdperk van oud-president Donald Trump mag niet komen te vervallen. Dat heeft het Hooggerechtshof in de Verenigde Staten dinsdag besloten, meldt The Texas Tribune. De wetsmaatregel, die in de VS bekend staat als Titel 42, zou 21 december aflopen en met name Republikeinen vreesden een grote toename van illegale migratie vanuit Mexico.
Onder de Titel 42-wet kunnen migranten die zonder papieren de grens zijn overgestoken zonder proces uitgezet worden. Sinds de invoering van de wet in maart 2020, werd de maatregel ruim 2,5 miljoen keer toegepast. Mensenrechtenorganisaties waarschuwen dat de verwachte grote aantallen migranten alsnog zullen komen, en zullen stranden aan de grens waar het momenteel winters koud is.
Eerder werd in de Texaanse grensstad El Paso de noodtoestand uitgeroepen omdat de stad en omliggende steden de opvang van illegale migranten niet langer aankon. Steeds meer mensen werden gedwongen in de kou te overnachten op straat. Het Witte Huis heeft aangegeven het migratiebeleid te willen hervormen, maar heeft ook gezegd zich te zullen houden aan de uitspraak van het Hooggerechtshof.
Het aantal migranten dat vanuit Mexico naar Texas komt groeit
In de Amerikaanse grensstad El Paso is de noodtoestand uitgeroepen vanwege de aanhoudende toestroom van migranten vanuit Mexico, schrijft CNN. Tienduizenden migranten uit Centraal-Amerika zijn de afgelopen maanden vlak bij het Texaanse stadje de grens overgestoken en de afgelopen dagen slapen steeds meer mensen, ondanks de winterse koud, op straat in El Paso.
Volgens de Democratische burgemeester Oscar Leeser kan zijn stad de grote hoeveelheid migranten niet aan. “We willen ervoor zorgen dat mensen waardig worden behandeld. We willen ervoor zorgen dat iedereen veilig is”, zei Leeser op een persconferentie. Hij benadrukte dat de lokale overheid echter niet voor die opvang kan zorgen en dat hij verwacht dat de komende maanden de migrantenstroom nog verder zal toenemen.
Lange tijd waren er vanwege de pandemie inreisbeperkingen, maar die zijn ook opgeheven. De grenswacht ziet de toestroom daardoor groeien, met ruim 2500 opgepakte migranten per dag. Opvangcentra in El Paso en andere steden zijn overvol en er zouden ook geen transportmogelijkheden zijn om migranten naar andere staten te brengen.
Biden roept kiezers op om op antiwapenkandidaten te stemmen
Tijdens een toespraak in Wilkes-Barre, Pennsylvania, hield de Amerikaanse president Joe Biden een ‘hartstochtelijk pleidooi’ om aanvalswapens te verbieden, meldt The Hill. Hij haalde de schietpartij op een school in Uvalde, Texas, aan, waar een achttienjarige in mei negentien leerlingen en twee leraren doodde, om er bij het Congres op aan te dringen op wetgeving op dit gebied.
‘Het is tijd om alle volksvertegenwoordigers ter verantwoording te roepen en hen te vragen of ze een verbod op aanvalswapens steunen. (…) Als het antwoord nee is, stem dan tegen ze,’ zei de Democraat, die campagne voert voor de tussentijdse verkiezingen in november.
Brooke Alexander ontdekte achtenveertig uur voordat het abortusverbod in Texas van kracht werd dat ze zwanger was. The Washington Post ging langs bij de achttienjarige en tekende haar verhaal op.
Brooke Alexander zette om 18.04 uur haar kolfapparaat uit en bracht twee flesjes verse melk naar het bed, waar haar tweeling van drie maanden op de rug lag, de gezichten rood van het huilen. De achttienjarige, die maar vier uur had geslapen, probeerde beide baby’s tegelijk te voeden. Ze hield Kendall in haar armen, terwijl ze probeerde Olivia zichzelf te laten voeden met haar fles op een kussen. Maar de fles bleef wegglijden en de baby bleef jammeren. En Brooke’s vriend, Billy High, zou pas over vijf uur thuis zijn. ‘Alsjeblieft, druktemakertje,’ fluisterde Brooke.
Ze gluurde naar het raam van de kamer die net groot genoeg was voor een ruime matras, en besefte dat ze de hele dag amper zon had gezien. De ramen waren afgedekt met lakens die met punaises aan de kozijnen waren bevestigd om de kamer koel te houden. Brooke waagde zich zelden in de rest van het huis. Billy’s vader had hen in huis genomen toen haar moeder hen eruit had geschopt, en ze wilde hem niet in de weg lopen. De uren zonder Billy waren altijd het moeilijkst. Ze wist dat hij weg moest, omdat ze volledig afhankelijk waren van de 9,75 dollar per uur die hij verdiende bij Freebirds World Burrito, maar ze kwelde zichzelf met de gedachte aan de meisjes die hij zou kunnen ontmoeten. En ze wou dat ze zelf ook de deur uit kon gaan.
Heartbeat Act
Laat in de nacht van 29 augustus ontdekte Brooke dat ze zwanger was, twee dagen voordat deHeartbeat Act in Texas abortus verbood zodra een echo de hartslag kon vaststellen rond zes weken zwangerschap. Het was de meest beperkte abortuswet die in de Verenigde Staten van kracht ging in bijna vijftig jaar.
Voor veel Texanen die sinds september een abortus wilden, vormde de wet een grote hindernis, omdat ze gedwongen werden honderden kilometers te rijden en honderden dollars te betalen voor een legale procedure die ze vroeger thuis hadden kunnen ondergaan. En niet iedereen verkeerde in de omstandigheid om de staat te verlaten. Sommigen konden geen vrij nemen van hun werk of hadden geen geld voor de benzine, en anderen, geconfronteerd met een lange reis, besloten hun zwangerschap te volbrengen. Bijna tien maanden na de inwerkingtreding van de Texaanse wet krijgen zij nu de baby’s die ze eigenlijk niet wilden.
Texas biedt een glimp van wat een groot deel van het land te wachten staat als het Hooggerechtshof deze zomer Roe v. Wade afschaft [dit artikel werd 20 juni gepubliceerd; op 24 juni 2022 nam het Hooggerechtshof afstand van het landelijke recht op abortus. Daardoor kregen staten weer de mogelijk abortus strafbaar te stellen], wat alom wordt verwacht sinds vorige maand een uitgelekt conceptadvies in omloop kwam. Als het precedent wordt vernietigd, zal naar verwachting ongeveer de helft van alle staten in het land abortus drastisch beperken of helemaal verbieden, waardoor enorme ‘abortuswoestijnen’ zullen ontstaan die velen tot gedwongen ouderschap zullen drijven.
Soms stelt Brooke zich haar leven voor als ze niet zwanger was geworden
Soms stelt Brooke zich haar leven voor als ze niet zwanger was geworden, en als Texas abortus niet zou hebben verboden, enkele dagen nadat ze had besloten dat ze haar zwangerschap wilde afbreken. Dan zou ze nu nog op school zitten, zich van de lessen haasten naar haar shift in Texas Roadhouse, met haar focus op het behalen van een licentie tot makelaar waarmee ze eindelijk weg zou kunnen uit Corpus Christi. Ze verlangt naar een appartement in Austin en genoeg geld voor een reis naar Hawaï, waar ze met dolfijnen zou zwemmen in water dat zo helder was dat ze haar tenen zou kunnen zien.
Als beide baby’s eindelijk goed drinken, pakt Brooke haar telefoon en stelt ze de timer in die al sinds de dag dat ze geboren werden vrijwel onafgebroken loopt. Ze heeft nog tweeënhalf uur voordat ze weer moeten eten.
Brooke en Billy ontmoetten elkaar voor het eerst in het skatepark in de stad, waar ze op een heldere avond in mei vorig jaar met een grote groep vrienden waren. Ze spraken die eerste dag niet met elkaar, maar het viel Brooke op hoe moeiteloos Billy de quarterpipe indook, hoe zijn blonde haar onder zijn rode muts vandaan wipte. Ze volgde hem op Instagram, en ze voelde een sprongetje in haar buik toen ze zag dat hij haar terug volgde.
Al snel brachten ze bijna elke dag samen door, doken ze in de branding van de Golf van Mexico op Padre Island en keken ze naar de zonsondergang boven de pier. In het skatepark leerde hij haar trucjes die ze eng vond om alleen te proberen. ‘Pinkie, beloof me dat je het durft,’ zei hij dan, als ze over de rand van de schans gluurde. Zijn indringende blauwe ogen, zijn kuiltjes. Toen hij eenmaal zijn vinger in haar pink haakte, was er geen weg meer terug.
Billy was anders dan de andere jongens die Brooke kende. Hij hield haar hand vast in het openbaar en stelde haar voor aan zijn vader. Als ze met hem naar het winkelcentrum ging, grijnsde hij elke keer als ze een pashokje uitkwam en vertelde haar dan hoe goed ze eruitzag in elk nieuw topje dat ze uitprobeerde. Ze voelde zich mooi door hem. ‘Ik was het niet gewend om me zo te voelen,’ zegt Brooke.
Zwangerschapstest
Brooke deed de zwangerschapstest om 11 uur op een warme avond aan het eind van de zomer. Toen de twee roze streepjes verschenen, keek ze Billy aan ging ze onderuit op de badkamervloer. Ze zag de tekenen die ze wekenlang had genegeerd. Misselijkheid die ze had toegeschreven aan voedselvergiftiging. Twee gemiste menstruaties. Dat moment een paar weken eerder, toen Billy een hand op haar buik legde en vroeg of ze zeker wist dat ze niet zwanger was.
Ze liet Billy achter in haar slaapkamer met de zwangerschapstest, pakte haar sleutels en reed naar het huis van haar beste vriend. Zittend op zijn bed bespraken ze haar opties. Ze kon altijd nog een abortus ondergaan, zei ze tegen hem. Hij wees haar op iets dat ze zich vaag herinnerde te hebben gezien op Twitter: dat een nieuwe wet zou ingaan op 1 september. Brooke had achtenveertig uur.
De abortuskliniek in Zuid-Texas, op tweeënhalf uur rijden van Corpus Christi, had de komende twee dagen geen plek meer, omdat patiënten uit de hele staat zich naar klinieken haastten voordat de wet van kracht ging. Toen Brooke belde, noemde de vrouw aan het de andere kant van de lijn namen en adressen van klinieken in New Mexico, op dertien uur rijden van Corpus Christi.
‘Duimen maar????’ antwoordde haar vader
In de tussentijd, zei de vrouw, kon Brooke ergens in de buurt een echo laten maken; als ze minder dan zes weken zwanger was, konden ze haar nog behandelen. ‘We gaan kijken hoe ver ik ben,’ sms’te Brooke later die avond aan haar vader, Jeremy Alexander. ‘Kijken of abortus een optie is.’
‘Wat is de einddatum?’ vroeg hij.
‘Ze hebben net vandaag een wet aangenomen!!!’ antwoordde ze in de late uurtjes van 1 september, verwijzend naar het verbod dat van kracht was gegaan. ‘Dat is toch niet geloven? Ik geloof dat het zes weken is.’
‘Duimen maar????’ antwoordde haar vader.
Brooke vond een plek waar ze op korte termijn een echo kon laten maken en maakte een afspraak voor negen uur ’s ochtends. Als nieuwe cliënten het Zwangerschapscentrum van de Coastal Bend binnenkomen, wordt hen gevraagd een formulier in te vullen. Na gebruikelijke vragen als naam, geboortedatum en burgerlijke staat komt de vraag die het personeel het meest interesseert: ‘Mocht u zwanger zijn, wat zijn dan uw plannen?’
Op basis daarvan wijst het team elke cliënt toe aan een van de drie groepen: Als ze van plan zijn om de baby te krijgen: ‘LTC’, ofwel ‘Likely To Carry’ [Voldragen van Zwangerschap Aannemelijk]. Als ze twijfelen: ‘AV’, ofwel ‘Abortion Vulnerable’ [Geneigd tot abortus]. Als ze van plan zijn om een abortus te laten doen: ‘AM’, ofwel ‘Abortus Minded‘ [Abortus Besloten].
Antiabortusorganisaties
Het Zwangerschapscentrum van de Coastal Bend, dat zichzelf aanprijst als ‘bron nummer één voor informatie over abortus’ in de regio, is een van de duizenden crisiszwangerschapscentra in de Verenigde Staten: het zijn antiabortusorganisaties die vaak religieus gelieerd zijn. Toen Brooke met haar moeder op de afspraak verscheen, had ze er geen idee van dat ze bij een instelling binnenliep die tot doel heeft mensen van abortus af te houden. Ze wist ook niet wat het belang was van haar formulier voor het personeel: door aan te geven dat ze een abortus wilde, werd ze hun eerste ‘AM’ van de Texas Heartbeat Act.
Brooke had over het centrum gehoord via een vriendin van haar moeder, die wist dat ze een echo moest laten maken. Door de decoratieve kussens en zachte aquarellen met beelden van de oceaan kwam er in de wachtkamer een gevoel van rust over Brooke.
De advocate die haar was toegewezen, Angie Arnholt, begeleidde al een jaar lang abortus-gezinde cliënten in het zwangerschapscentrum. Veel van de vrijwilligers in het centrum hadden zich alleen maar aangemeld om vrolijke gesprekken te kunnen voeren met ‘LTC’s’ over baby’s waar hun cliënten zo naar uitzagen. Maar Arnholt, een eenenzestigjarige met een gouden kruis om haar nek, voelt zich geroepen om te doen wat ze kan om vrouwen te helpen ‘een goede beslissing te nemen’, vertelde ze later aan The Washington Post.
In een spreekkamer noemde Brooke voor Arnholt alle redenen op waarom ze een abortus wilde. Ze had zich net ingeschreven voor lessen in vastgoed aan het plaatselijke college, wat haar eerste keer op een opleiding zou zijn sinds ze drie jaar eerder op vijftienjarige leeftijd de middelbare school had verlaten. Zij en Billy hadden nog maar drie maanden verkering.
Brooke probeerde kalm te blijven en prentte ze zichzelf in dat vrouwen voortdurend abortussen ondergaan
Zittend tegenover Brooke en haar moeder sloeg Arnholt A Woman’s Right to Know open, een antiabortusboekje dat door de staat Texas wordt verspreid, en ze bladerde naar de pagina met de titel ‘Abortusrisico’s‘. Het eerste risico was: ‘de dood’.
Terwijl Brooke luisterde naar Arnholts waarschuwingen over depressie, misselijkheid, krampen, borstkanker en onvruchtbaarheid, probeerde ze kalm te blijven en prentte ze zichzelf in dat vrouwen voortdurend abortussen ondergaan. Toch begon Brooke zich te fixeren op sommige van de woorden die Arnholt gebruikte. Vacuüm zuigen. Zware bloedingen. Doorboorde baarmoeder. (Ernstige complicaties bij abortus zijn zeldzaam. Volgens vooraanstaande medische organisaties zorgt abortus niet voor een verhoogd risico op psychische aandoeningen, borstkanker of onvruchtbaarheid.)
Brooke begon in paniek te raken en keek naar haar moeder. Toen ze wist dat Brooke zwanger was, had Terri Thomas tegen haar dochter gezegd dat ze een abortus moest ondergaan. Hoewel ze een toegewijd christen is en een paar keer per week en ’s zondags twee keer naar de kerk gaat, heeft ze zo haar eigen opvattingen over dit onderwerp. Thomas kreeg haar eerste kind toen ze twintig was, vertelt ze, net op het moment dat ze de middelbare school verliet in de hoop rechten te gaan studeren. Als de timing anders was geweest, was ze misschien officier van justitie geworden. In plaats daarvan ging ze van de ene baan in de detailhandel naar de andere: van Bath & Body Works naar Walgreens naar Home Depot.
Toen ze opgroeide, zei Brooke, pendelde ze heen en weer tussen het huis van haar moeder en dat van haar vader, afhankelijk van wie op dat moment de meest stabiele ouder was. Haar gelukkigste jaren als kind bracht ze door bij haar vader, vertelde ze, in een met bomen omzoomde straat met een pingpongtafel in de garage en een trampoline in de achtertuin. Totdat Brookes vader cocaïne begon te gebruiken.
Alexander is nu al een paar jaar afgekickt, zegt hij, maar in die tijd lukte het hem niet van zijn verslaving af te komen. Rond de tijd dat hij stopte met het betalen van de huur en de toiletten begonnen over te stromen, trok Brooke weer in bij haar moeder. Bij haar had Brooke altijd het gevoel op eieren te moeten lopen. Als Brooke vergat het licht uit te doen of de afwas te doen, begon Thomas te schreeuwen. Thomas vond dat ze het volste recht had om zo te reageren, zegt ze, omdat zij de baas was.
Echo
Arnholt begeleidde Brooke naar de echokamer, waar Brooke zich vanaf haar middel uitkleedde en op een onderzoekstafel ging liggen, kijkend naar een grote flatscreen-tv. Terwijl de echoscopist de sonde op haar met gel ingesmeerde buik drukte, wenste Brooke dat het scherm een foetus zonder hartslag toonde. De echoscopist haalde diep adem. Het was een tweeling. En ze was twaalf weken zwanger.
‘Weet je het zeker?’ vroeg Brooke. ‘Oh, mijn God, oh, mijn God,’ zei Thomas terwijl ze op en neer sprong. ‘Dit is een wonder van de Heer. We krijgen deze baby’s.’
Brooke had het gevoel dat ze boven zichzelf zweefde en neerkeek op het tafereel. Haar moeder noemde de tweeling ‘mijn baby’s’ en beloofde Brooke dat ze voor alles zou zorgen, terwijl de echoscopist haar vertelde hoe leuk het was om tweeling te zijn.
Als ze echt haar best deed, dacht Brooke, dan zou ze New Mexico wel halen. Haar oudere broer zou haar waarschijnlijk het geld lenen om er te komen. Maar ze bleef maar kijken naar die pulserende gele lijn op het scherm van de echo.
Ze vroeg zich af was het moord om ze te aborteren?
Ze vroeg zich af: als haar baby’s een hartslag hadden, zoals deze vrouwen haar vertelden, was het dan moord om ze te aborteren? Uiteindelijk wendde Arnholt zich tot Brooke en vroeg of ze de baby’s wilde houden. Brooke hoorde zichzelf ‘ja’ zeggen. Die dag verliet Brooke het zwangerschapscentrum met een foto van de echo en een handvol lolly’s die volgens Arnholt zouden helpen tegen ochtendmisselijkheid.
Arnholt en de echoscopist namen nog een paar keer per sms contact op met Brooke. Ze maakten een zogeheten prenatale afspraak, waar ze nog een echo kreeg, en daarna kwam ze langs voor een opvoedingscursus, waarmee ze ‘punten’ verdiende die ze inwisselde voor een pak luiers. Daarna ging Brooke niet meer terug naar het zwangerschapscentrum. De cursus voelde voor haar als tijdverspilling. In plaats daarvan wendde ze zich tot Billy. Binnen een paar weken hadden Brooke en Billy een plan. Hij zou bij de luchtmacht gaan zodra hij van de middelbare school af was. Brooke zou wachten tot hij klaar was met de basistraining en hem dan volgen naar waar hij dan ook zou worden gestationeerd.
Al snel spraken ze over babynamen. Op een namiddag in oktober, omringd door vrienden en familie, knalden Brooke en Billy in de achtertuin van Thomas twee gender-reveal-kanonnen open, die grote roze rookwolken uitstootten.
‘Ik ben zo blij dat ik je heb ontmoet, Billy’, schreef Brooke in een Instagram-post waarin ze haar zwangerschap aankondigde. ‘Een gezin stichten met jou wordt een van de moeilijkste dingen die ik ooit zal doen, maar ik ben blij dat ik het met jou mag doen.’
Weer naar school
Begin november begon Brooke aan haar makelaarslessen, en ze vond alles leuk aan het naar school gaan. Toen ze de eerste dag aankwam in haar favoriete topje en spijkerbroek, voelde het alsof dit betonnen gebouw haar ‘een kans’ bood. Meestal nam ze een frappuccino uit de automaat, ging daarna zitten in de stoel die ze had geclaimd en sloeg haar studieboek open op een pagina die was bezaaid met gele markeerstift. Brooke kreeg 83 punten voor haar eindexamen, het hoogste cijfer van de klas.
Ze sms’te het nieuws aan iedereen: aan Billy, haar broer, haar moeder, haar vader, haar opa. Na drie jaar niet naar school te zijn geweest, kon ze niet geloven dat ze het zo goed had gedaan. ‘Ik had echt zo’n gevoel van, wow, ik ben slim!’ zegt ze.
In de loop van de herfst werd Billy haar grootste zorg. Hij had zich op de vlakte gehouden nadat ze had besloten dat ze de baby’s wilde houden. Eén keer zei hij dat hij liever een abortus had gewild, maar dat hij haar volledig zou steunen in wat ze ook zou kiezen. Hij dacht aan adoptie, maar Brooke wilde dat niet eens overwegen.
‘Ik denk niet dat ik er klaar voor ben,’ zei hij. Hij was bang te verliezen wat hij omschreef als ‘de vrijheid om een tiener te zijn’. Zijn plan was geweest om na zijn schooltijd bij Freebirds te blijven werken, net genoeg uren te maken om rond te kunnen komen, zodat hij zijn skatetijd kon maximaliseren en ‘gewoon lekker kon chillen’. Billy had aanzien als skater. Als hij zich klaarmaakte om wat trucjes te filmen, maakte iedereen plaats voor hem.
Telkens als Brooke zich publiekelijk met de baby’s vertoonde, wist ze dat er naar haar werd gekeken
Toen november aanbrak betaalde Billy alles voor Brooke. Ze was gestopt met werken bij Texas Roadhouse omdat de geur van het vlees en vet haar misselijk maakte. Om Brooke’s autokosten van 330 euro te kunnen betalen, vroegen ze een WIC-kaart aan [een voedselpas voor lage inkomens] en aten ze ramen en pannenkoeken als avondeten. Toen de creditcard van Brooke zijn limiet bereikte, ging Billy dubbele diensten draaien totdat hij de schuld kon afbetalen.
Brooke wilde werken, maar ze kon geen baantje als serveerster krijgen. Toen ze zeven maanden zwanger was, had ze moeite om lang op de been te blijven en voelde ze zich al uitgeput bij de meest simpele taken. Ze viel in slaap terwijl ze haar huiswerk maakte. Ze miste een les. En nog een les.
Toen ze besloot te stoppen met de opleiding tot makelaar, kon ze het niet opbrengen dat aan haar docent te vertellen. Ze hield zichzelf voor dat het niet zo’n big deal was. Ze zouden binnenkort toch verhuizen, en de luchtmacht zou Billy genoeg betalen om hen beiden te onderhouden. Brooke plaatste haar lesboek over onroerend goed tussen de rij boeken op haar dressoir, tussen In Verwachting. Wat Kun Je Verwachten? en de vierde Harry Potter. Misschien zou ze het ooit weer tevoorschijn halen.
Telkens als Brooke zich publiekelijk met de baby’s vertoonde, wist ze dat er naar haar werd gekeken. Ze was achttien en zag er ook zo uit, met blozende wangen en blonde krullen die met een lintje waren samengebonden. Terwijl ze met moeite haar dubbele kinderwagen door de deuren van Freebirds manoeuvreerde, stelde ze zich voor dat iedereen haar veroordeelde, haar afdeed als een onwetend kind en slechte moeder.
Ze was vastbesloten het tegendeel te bewijzen. Op de een of andere manier ging het moederschap haar natuurlijk af. Als een van de baby’s begon te huilen, vinkte Brooke haar mentale lijstje af: Had haar dochter honger? Was ze moe? Moest ze verschoond worden? Als het niets van dat lijstje was, pakte Brooke haar dochter op en hield haar dicht tegen zich aan, zwaaide haar van links naar rechts en kuste de zijdezachte bruine lokken op de bovenkant van haar hoofd. Dat werkte bijna altijd.
Speciaal gevoel
‘Ik denk dat ze mijn geur herkennen,’ zegt ze. ‘En dat geeft me zo’n speciaal gevoel.’ Brooke kent kenmerken van haar dochters die niemand anders zou opmerken. Olivia huilt op een hogere toon. Kendall is moeilijker te kalmeren. Je kunt altijd zien wanneer ze wakker gaan worden, omdat ze dan beginnen te glimlachen.
Terwijl ze naar haar dochters kijkt zoekt Brooke de juiste woorden om haar gevoelens over abortus te verwoorden. Aan de ene kant vindt ze absoluut dat vrouwen het recht moeten hebben om te kiezen wat het beste is voor hun eigen leven. Aan de andere kant weet ze dat haar baby’s er zonder de Texaanse wet misschien niet zouden zijn geweest. ‘Wie kan zeggen wat ik gedaan zou hebben als die wet er niet was geweest?’ zegt ze. ‘Ik wil er niet aan denken.’ Brooke noemt op wat ze allemaal is kwijtgeraakt: lange nachten in het skatepark, uitstapjes naar het winkelcentrum, de mogelijkheid dertig dollar te betalen voor een diner met krab, gewoon omdat ze er zin in had.
‘Ik ben niet echt vrij,’ zegt ze. ‘Dat vat het wel zo’n beetje samen. Dat is echt wel iets groots wat ik mis.’ Ze zwijgt even, met Olivia’s hand om haar vinger gevouwen. ‘Het is echt eng om eraan te denken dat ik ze niet zou hebben,’ zegt ze dan. Er is maar één manier om het echt te begrijpen, zegt ze. Hen nu verliezen, als voltooide menselijke wezentjes, is totaal iets anders dan hen toen verliezen.
Thomas vertelt dat haar moeder haar opdroeg een andere woonplek te zoeken
Tijdens haar zwangerschap had Brooke zich voorgenomen om de baby’s mee naar huis te nemen, naar het huis van haar moeder, waar ze allemaal samen zouden wonen totdat Billy genoeg geld zou hebben verdiend om een huis te kunnen betalen. Tijdens het maken van de echo had Brookes moeder beloofd om er voor hen te zijn, en Brooke geloofde haar. Maar al na een paar weken kreeg Brooke het gevoel dat haar moeder elk moment tegen haar tekeer kon gaan.
Thomas wees Brooke erop dat ze in haar huis verbleef zonder huur te betalen en dat de energierekening opliep door de hele nacht de tv en de airco aan te laten staan. Nadat Brooke op een avond in mei afwas in de gootsteen had laten staan, werd ze wakker van haar moeder die vanuit de keuken tegen haar schreeuwde.
‘Je krijgt geen beloning omdat je zwanger bent geraakt,’ zei Thomas. ‘Ik weet niet wat je denkt dat ik je verschuldigd ben, maar ook die prijs krijg je niet.’ Brooke antwoordde: ‘Je behandelt me als een straatschooier. Ik ben je dochter.’
Thomas vertelt dat ze haar opdroeg een andere woonplek te zoeken. Brooke pakte een paar spullen en reed met de baby’s naar het huis van Billy’s vader. Billy’s kamer was niet helemaal de plek die ze zich had voorgesteld om haar dochters op te voeden, met een berg tijdschriften over skateboarden en een reusachtig Freebirds-billboard achter het bed, waarop frisdranken worden geadverteerd voor 95 cent. Maar ze was er in ieder geval welkom.
De volgende ochtend trof Brooke een sms’je van haar moeder aan. ‘Ik ben absoluut geen perfect mens of perfecte moeder, maar ik hou van je, wat er ook gebeurt’, schreef ze. ‘Je hoeft daar niet te blijven.’ Maar Brooke vertrouwde liever op Billy dan op haar moeder, hoewel ze zich ook wel eens zorgen maakt dat hij haar eruit zal schoppen.
Ruzie
Ze dacht vaak terug aan een ruzie die ze op een zaterdagavond in april hadden gehad, toen ze iets te dronken waren geworden en Billy eindelijk had gepraat over alle dingen die hij eerder had vermeden. Hij was niet blij met de manier waarop zijn leven had uitgepakt, vertelde hij haar. Hij wilde niet bij de luchtmacht. Hij wilde gewoon skateboarden. ‘Dat is niet mijn schuld,’ had ze gezegd. ‘Ik heb mezelf niet zwanger gemaakt.’
Op een gegeven moment, weet ze nog, stelde hij voor om apart te gaan wonen. Dat is wel overgewaaid, bedenkt ze terwijl ze haar kleren ophangt in Billy’s kast. Ze legt een boeket bloemen op zijn bureau en steekt een kaars aan, die de kamer vult met de geur ‘Forever Love’. Beetje bij beetje zal ze van Billy’s kamer een thuis maken.
Aan de andere kant van de stad zou een vrouw die Brooke nog nooit had ontmoet binnenkort haar verhaal delen, en de tweeling opvoeren als een triomf voor de antiabortusbeweging.
De Coastal Bend Republikeinse Coalitie kwam op 19 mei bijeen voor de wekelijkse vergadering in een plaatselijke barbecuetent. Onder het genot van klapstuk en koolsla luisterden de leden naar de spreker die ze voor die avond hadden uitgenodigd: Jana Pinson, directeur van het Zwangerschapscentrum van de Coastal Bend.
Maar zodra ze de echo zagen, zei ze, veranderde alles
Ze kwam met een verhaal over een meisje dat met haar moeder verscheen op de ochtend dat de Heartbeat Act van kracht werd, en om een abortus vroeg. De moeder en dochter ‘waren zo woedend op ons’, aldus Pinson, ‘zo kwaad‘. Maar zodra ze de echo zagen, zei ze, veranderde alles. ‘Op het moment dat we de sonde op haar buik legden en er twee baby’s tevoorschijn kwamen… smolten ze echt helemaal.’
Vorig jaar, aldus Pinson, kozen 583 abortus wensende en tot abortus neigende vrouwen ervoor om hun zwangerschap voort te zetten na een bezoek aan hun centrum. Tijdens hun banket in maart, met meer dan 2800 aanwezigen uit de hele regio, staken Pinson en haar medewerkers 583 kaarsen aan. Een daarvan was voor Brooke.
Drie weken later bleven de baby’s thuis terwijl Brooke en Billy naar het gerechtsgebouw reden. Billy stond op het punt te vertrekken voor een vijf maanden durende basistraining en technische school. Om Brooke in aanmerking te laten komen voor alle voordelen die het leger bood, moesten ze trouwen. Om 11 uur op een maandagochtend liepen ze een rechtszaal binnen, waar een Amerikaanse vlag achter de counter stond. Brooke in een zomerjurk met bloemen, Billy in spijkerbroek. Ze had op Amazon gezocht naar een witte jurk, maar kon de dertig dollar ervoor niet verantwoorden: ze wilde absoluut niet zonder geld komen te zitten als Billy weg was.
De eenzaamheid joeg haar ook schrik aan. Ze bleef zich de lange nachten voorstellen, alleen in Billy’s huis, met twee huilende baby’s die ze stil moest krijgen. Hij zou geen telefoon hebben op de basistraining; ze zou vooral via brieven van hem horen. Wat nou als hij van gedachten zou veranderen over hun leven samen? zei een stemmetje in haar achterhoofd.
Als de wet van Texas er niet was geweest, had Brooke hier misschien niet gestaan
Toen ze met Billy voor de trouwambtenaar stond, hield Brooke zichzelf voor dat ze op een dag hun ‘moment van liefde’ zouden hebben. Dat ze door het gangpad zou lopen in een bruidsjurk. Dat hun vrienden en familie zouden huilen en juichen als zij en Billy publiekelijk zouden verklaren hoeveel ze voor elkaar betekenden. ‘Ik, Brooke Alexander, neem jou, Billy High, tot mijn wettige echtgenoot,’ herhaalde ze.
Als de wet van Texas er niet was geweest, had Brooke hier misschien niet gestaan. Dan zou ze waarschijnlijk studeren voor haar volgende examen, terwijl Billy een nieuwe truc leerde in de quarterpipe. Ze fantaseerde er graag over dat ze hun geld zouden spenderen aan bioscoopkaartjes en Whataburger, in plaats van aan luiers en babydoekjes. Maar ze vertelt zichzelf dat dat alternatieve leven er niet meer toe doet. Ze heeft twee baby’s van wie ze meer houdt dan wat ook ter wereld. ‘Echt waar,‘ zegt ze, met tranen in haar ogen.
Toen de ceremonie voorbij was, haalde Brooke haar telefoon tevoorschijn: ze hadden nog 1 uur en 15 minuten. Tijd om even te lunchen en dan naar huis te gaan. Dan zouden de baby’s wel weer honger hebben.
18-jarige jongen opende het vuur op school in Texas
Een achttienjarige jongen opende dinsdag het vuur op een basisschool in Uvalde (Texas), waarbij negentien jonge leerlingen en twee volwassenen om het leven kwamen. De dader Salvador Ramos, die in Uvalde woonde, is gedood door de politie.
‘Hoeveel onschuldige mensen moeten er nog sterven voordat onze volksvertegenwoordigers iets doen aan het wapengeweld’, aldus Austin American Statesman in een hoofdredactioneel commentaar. Net als vele andere Amerikaanse kranten riep het Texaanse dagblad de politiek op tot actie.
Het is de op een na dodelijkste schietpartij op een school in de Verenigde Staten
Het drama in Uvalde is de op een na dodelijkste schietpartij op een school in de Verenigde Staten, aldus The New York Times, dat zijn lezers eraan herinnert dat tien jaar geleden een schutter het land in rouw stortte door twintig kinderen en zes volwassenen te doden op de Sandy Hook Elementary School in Newtown (Connecticut).
In een plechtige toespraak dinsdagavond in het Witte Huis drong president Joe Biden aan op hernieuwde inspanningen om wapens te reguleren. ‘Het is tijd om pijn om te zetten in actie. Wanneer gaan we in godsnaam de confrontatie aan met de wapenlobby?‘ zei Biden. In een analyse meent The Washington Post echter dat de Amerikaanse president zelf verantwoordelijkheid draagt voor het falen van de Amerikaanse politieke klasse om in de afgelopen decennia wapenregulering door te voeren.
Nieuwe chipfabriek is grootste investering van Samsung in de VS
Samsung zet voor 17 miljard doller een chipfabriek neer in Texas en hoopt zo mede het wereldwijde tekort aan halfgeleiders aan te pakken. Deze grootste investering van de Zuid-Koreaanse elektronicagigant ooit in de VS creëert direct tweeduizend banen en duizenden meer als de faciliteit volledig operationeel is in de tweede helft van 2024, schrijft CNN.
De afgelopen twee jaar werd Californië getroffen door meer grootschalige bosbranden die met grotere intensiteit brandden dan ooit eerder werd geregistreerd. Ze trekken met steeds grotere snelheid en hogere frequentie door de staat, vernietigen gemeenschappen en hun rookpluimen zijn honderden kilometers verderop nog waarneembaar. Volgens Cal Fire, de brandweer van de staat, deden negen van de twintig grootste branden ooit in Californië zich sinds 2020 voor. Vier ervan woeden nog, bericht The New York Times.
In drie maanden tijd werd meer dan 610 miljoen dollar uitgegeven om de brand onder controle te krijgen
Eind augustus vochten hulpdiensten in een afgelegen bosgebied in Noord-Californië tegen de ‘Dixie Fire’, met een oppervlak van bijna 400.000 hectare (4000 vierkante kilometer) de op een na grootste brand in de geschiedenis van Californië. Binnen enkele weken groeide de bestrijding uit tot een operatie van nooit eerder vertoonde omvang: duizenden mensen gebruikten honderden bulldozers, vliegtuigen en ander materieel, miljoenen liters water en vlamvertragers. In drie maanden tijd werd meer dan 610 miljoen dollar uitgegeven om de brand onder controle te krijgen. Volgens het hoofd van Cal Fire is het verreweg de duurste blusoperatie in de geschiedenis van Californië.
De Dixie Fire laat zien dat naarmate bosbranden groter worden, ook de omvang van de bestrijding toeneemt. Terwijl overheidsbegrotingen onder druk komen te staan en extreme droogte en andere effecten van klimaatverandering het landschap veranderen, wordt het bestrijden van megabranden steeds duurder. ‘Vijftien jaar geleden zou een brand van 40.000 hectare de grootste in mijn carrière zijn geweest’, zei Kristen Allison, een brandweervrouw met 25 jaar ervaring, verbijsterd. ‘Nu hebben we branden van 400.000 hectare: zo groot als Rhode Island, en we zijn op weg naar de omvang van Delaware.’ Die Amerikaanse staat heeft een oppervlakte van ruim 5000 vierkante kilometer.
Op 10 oktober hadden de branden al meer dan 1,13 miljoen hectare in Californië verwoest. Het einde van het bosbrandseizoen wordt pas over enkele weken verwacht.
‘Geef een ander perspectief op de Holocaust’
Een topbestuurder van het Carroll Independent School District in Southlake (Texas) heeft leraren laten weten dat als ze de Holocaust behandelen, ze leerlingen ook toegang moeten bieden tot een ‘tegengesteld’ perspectief, zo blijkt uit een geheime audio-opname die NBC News openbaarde.
Gina Peddy, als directeur verantwoordelijk voor het curriculum van het schooldistrict, deed haar uitspraken tijdens een trainingssessie over boeken die leraren in de klas behandelen. Die training vond plaats nadat het schoolbestuur van Carroll in reactie op de klacht van een ouder had besloten een lerares te berispen, omdat die een antiracismeboek in haar klas had. Een medewerker van Carroll nam de gesprekken tijdens de training heimelijk op.
‘Hoe bied je het tegendeel van de Holocaust?’ vraagt een hoorbaar geshockeerde lerares
‘Probeer gewoon de concepten van House Bill 3979 toe te passen’, zegt Peddy in de opname, verwijzend naar een nieuwe wet in Texas die leraren verplicht meerdere perspectieven te presenteren bij het bespreken van ‘veelbesproken en controversiële’ kwesties. Om een voorbeeld te geven zegt ze: ‘Zorg ervoor dat als je een boek over de Holocaust hebt, je er dan ook een hebt met een tegendeel, dat andere perspectieven biedt.’ ‘Hoe bied je het tegendeel van de Holocaust?’ vraagt een hoorbaar geshockeerde lerares. Een andere lerares vraagt of ze nu boeken moeten gaan tegenspreken die de Holocaust behandelen vanuit het perspectief van slachtoffers.
In antwoord op vragen over de opmerkingen van Peddy zei een Carroll-woordvoerder dat het district probeert leraren te helpen om te voldoen aan de nieuwe staatswet in Texas die in december van kracht wordt.
Ophef in Zuid-Italië
De onthulling van een bronzen beeld van een vrouw in transparante jurk heeft in Italië geleid tot ophef. Het beeld werd eind september onthuld in het Zuid-Italiaanse Sapri, in de aanwezigheid van onder meer voormalig premier Giuseppe Conte, schrijft Info Cilento. Het werk van beeldhouwer Emanuele Stifano is bedoeld als eerbetoon aan het negentiende-eeuwse gedicht ‘La spigolatrice di Sapri’ (De arenraapster van Sapri) van Luigi Mercantini. Het is gebaseerd op de mislukte expeditie tegen het koninkrijk Napels door Carlo Pisacane, een van de eerste Italiaanse socialistische denkers.
Laura Boldrini van de centrum-linkse partij PD sprak van een ‘belediging voor vrouwen en de geschiedenis’. Wolfgang Achtner, een journalist die in Italië werkt voor grote angelsaksische media, schreef op de site van La Voce di New York:‘Stifano heeft een landarbeidster van ruim tweehonderd jaar geleden afgebeeld in een provocerende houding met de nadruk op haar achterste, als una velina televisiva’. Oftewel zo’n schaars gekleed televisiemeisje waar de zenders van Berlusconi patent op hebben.
Demonstreren in Squid Game-pakken
Het stadsbestuur van Seoel heeft een klacht ingediend tegen leden van de Koreaanse Confederation of Trade Unions (KCTU), het belangrijkste vakbondsorgaan van Zuid-Korea, meldt South China Morning Post. Ze trotseerden coronabeperkingen om in het centrum van Seoul te demonstreren voor meer banen en betere werkomstandigheden, terwijl ze outfits droegen van de hitserie Squid Game. Die negendelige thriller, waarin arme deelnemers dodelijke spelletjes spelen in een poging om 45,6 miljard won [circa 32 miljoen euro] te winnen, is gemaakt in Zuid-Korea en werd een wereldwijde sensatie voor Netflix.
Getooid in Squid Game-pakken begeleidden de vakbondsleden zichzelf met trommels en andere instrumenten. Sommigen droegen vlaggen en borden met de tekst ‘Weg met ongelijkheid’ en ‘Veilige werkgelegenheid voor jongeren, kwaliteitswerk voor jongeren’. ‘Ongeveer tachtig leden van de jeugdvakbond hadden zich verkleed als een parodie op Squid Game, dat een bittere satire is op het harde gezicht van onze samenleving’, aldus de KCTU in een verklaring.
Illegale migratie vanuit Algerije neemt toe
De Algerijnse kustwacht heeft in een week tijd 701 illegale migranten gered die op weg waren naar Spanje en Italië, meldt het Algerijnse ministerie van Defensie geciteerd door Middle East Monitor. Volgens het ministerie heeft de kustwacht ‘meerdere migratiepogingen’ gedwarsboomd en ‘701 mensen gered die op weg waren aan boord van traditionele boten’. De arrestaties vonden plaats tussen 13 en 19 oktober.
Illegale immigratie vanuit Algerije naar Europa is de afgelopen maanden sterk toegenomen, doordat Arabische economieën te lijden hebben onder de pandemie. Het Spaanse ministerie van Binnenlandse Zaken bevestigde de toename onlangs met de mededeling dat er van begin januari tot eind september van dit jaar zo’n 11.200 illegale migranten vanuit Algerije in Spanje waren aangekomen. Talloze boten zouden in de Middellandse Zee zijn gezonken. Volgens lokale Algerijnse media zijn de kosten voor illegale migratie gestegen tot 4000 euro per persoon.
Nieuwe staatswet in Texas eist dat onderwerpen vanuit verschillende perspectieven worden bezien
Een topbestuurder van het Carroll Independent School District in Southlake (Texas) heeft leraren laten weten dat als ze de Holocaust behandelen, ze leerlingen ook toegang moeten bieden tot een ‘tegengesteld’ perspectief, zo blijkt uit een geheime audio-opname die NBC News openbaarde.
Gina Peddy, als directeur verantwoordelijk voor het curriculum van het schooldistrict, deed haar uitspraken tijdens een trainingssessie over boeken die leraren in de klas behandelen. Die training vond plaats nadat het schoolbestuur van Carroll in reactie op de klacht van een ouder had besloten een lerares te berispen, omdat die een antiracismeboek in haar klas had. Een medewerker van Carroll nam de gesprekken tijdens de training heimelijk op.
‘Hoe bied je het tegendeel van de Holocaust?’ vraagt een hoorbaar geshockeerde lerares
‘Probeer gewoon de concepten van House Bill 3979 toe te passen’, zegt Peddy in de opname, verwijzend naar een nieuwe wet in Texas die leraren verplicht meerdere perspectieven te presenteren bij het bespreken van ‘veelbesproken en controversiële’ kwesties. Om een voorbeeld te geven zegt ze: ‘Zorg ervoor dat als je een boek over de Holocaust hebt, je er dan ook een hebt met een tegendeel, dat andere perspectieven biedt.’ ‘Hoe bied je het tegendeel van de Holocaust?’ vraagt een hoorbaar geshockeerde lerares. Een andere lerares vraagt of ze nu boeken moeten gaan tegenspreken die de Holocaust behandelen vanuit het perspectief van slachtoffers.
In antwoord op vragen over de opmerkingen van Peddy zei een Carroll-woordvoerder dat het district probeert leraren te helpen om te voldoen aan de nieuwe staatswet in Texas die in december van kracht wordt.
Volgens de Amerikaanse pers wordt het ‘een zware strijd’
De regering van president Joe Biden heeft maandag het Amerikaanse Hooggerechtshof gevraagd een uiterst restrictieve abortuswet in Texas te blokkeren. De wet, die het voorwerp is van een felle juridische strijd, verbiedt abortus vanaf het moment dat de hartslag van een embryo kan worden waargenomen (na zes weken) en maakt geen uitzonderingen voor incest of verkrachting.
Het is ‘niet zeker dat de regering een overwinning zal behalen met een conservatieve meerderheid in het Hooggerechtshof, dat onlangs is versterkt door drie nieuwe rechters benoemd door president Donald Trump‘, schrijft The Washington Post.
Veel Texaanse vrouwen die een abortus willen laten uitvoeren zullen besluiten de grens over te steken naar Mexico
Een spoeduitspraak van het Hooggerechtshof die was aangevraagd om de inwerkingtreding van de wet op 1 september te blokkeren, was al eerder door het Hof geweigerd. Het heeft geen uitspraak gedaan over de grond van de zaak. Het verzoek van de regering-Biden zou daarom wel eens ‘een zware strijd in het Amerikaanse Hooggerechtshof’ kunnen opleveren, aldus Politico.
Geconfronteerd met het verzoek van de regering-Biden heeft het Hooggerechtshof maandag laten weten dat het ‘snel zal handelen’, aldus The New York Times. Het Hooggerechtshof verwacht de komende dagen uitspraak te kunnen doen.
In de tussentijd zullen veel Texaanse vrouwen die een abortus willen laten uitvoeren, besluiten de grens over te steken naar Mexico, waar organisaties actief zijn om vrouwen te helpen een abortus te laten uitvoeren, zo meldt het tijdschrift Mother Jones.
Zo verdient de presidentsdochter aan seizoenarbeiders
Veel inwoners van Tadzjikistan zijn voor hun inkomen afhankelijk van seizoensarbeid in Rusland. De stormloop op Rusland door zo’n 200.000 Tadzjiekse seizoenarbeiders, voornamelijk mannen, begint normaal gesproken in de lente en in de herfst keren ze terug naar hun families. Door de pandemie kwam dat vorig jaar maart allemaal tot stilstand, maar vorige maand kondigde de Russische regering aan om lijnvluchten met Tadzjikistan weer te hervatten, schrijft Eurasianet.
Vooralsnog gaat het om slechts enkele vluchten per week, maar Tadzjieken staan al te dringen om een ticket te bemachtigen. In hoofdstad Dushanbe vormen zich dagelijks vanaf vier uur ’s ochtends rijen van honderden mensen voor het kantoor van Air Travel Agency, dat als enige tickets naar Moskou verkoopt. Niemand weet precies uit te leggen waarom juist dit bedrijf een monopolie heeft op reizen naar Rusland, maar gegevens van de belastingdienst werpen licht op de zaak: het bedrijf is eigendom van Tachmina Rachmonova en haar echtgenoot. Tachmina is een dochter van de Tadzjiekse president Rachmon.
Officieel spreken de autoriteiten van prijsinflatie, maar ‘corruptie’ dekt de lading waarschijnlijk beter
Toen het nieuws over hervatting van vluchten naar Rusland bekend werd, lieten de autoriteiten weten dat tickets ongeveer 415 euro zouden gaan kosten. Maar doordat duizenden mensen op korte termijn naar Rusland willen reizen, hield dat bedrag niet lang stand. Officieel spreken de autoriteiten van prijsinflatie, maar ‘corruptie’ dekt de lading waarschijnlijk beter. Politiemensen, die de wachtenden buiten in goede banen moeten leiden, vragen zo’n 500 somoni, circa 37,50 euro, voor hulp om de wachtrij te ontlopen. Binnen worden openlijk kaartjes verkocht voor 8000 somoni (582 euro), aanzienlijk meer dus dan het door de overheid vastgestelde bedrag. Sommige seizoenarbeiders zeggen zelfs het dubbele van de officiële prijs te hebben betaald. Natuurlijk zijn ze boos maar ze leggen zich neer bij de corruptie, want als ze geen ticket bemachtigen, lopen ze zeer waarschijnlijk een plek voor een heel seizoen betaalde arbeid mis.
Schimmige handel in vaccins
Vanuit een kantoortje in Abu Dhabi leiden de Oekraïense Natalya Muzaleva en haar Hongaarse echtgenoot Istvan Perger een klein zakelijk imperium. Ze runnen een kunstgalerie, een makelaarskantoor en een servicebedrijf voor de olie-industrie.
Sinds kort hebben ze nog een bedrijf. Dat probeert covid-19-vaccins aan Europa te verkopen, meldt Al Jazeera.
Muzaleva bood de Tsjechische ambassadeur in de Verenigde Arabische Emiraten ten minste een miljoen doses aan van het AstraZeneca-vaccin. De vaccins zouden worden geleverd door een niet nader genoemde partner van AstraZeneca-fabrieken ‘in het Verenigd Koninkrijk en India’ en levering zou binnen 45 dagen volgen na ontvangst van betaling. De Tsjechische regering ging niet op het aanbod in, maar de zaak kwam begin maart aan het licht toen premier Andrej Babis Muzaleva bij naam noemde tijdens een persconferentie, waarop hij zei de ‘zwarte markt’ niet te steunen. Na zijn persconferentie liet AstraZeneca weten tegen verkoop of distributie van het vaccin door particulieren te zijn.
Ook de Duitse regering zegt van tussenpersonen verschillende aanbiedingen voor de levering van vaccins te hebben ontvangen, waarna fabrikanten, de Europese Commissie en internationale opsporingsinstanties werden ingelicht. ‘Deze pandemie creëert een sfeer van goudkoorts waarin mensen allerlei deals proberen te sluiten’, zei de Duitse minister van Volksgezondheid Jens Spahn eerder deze maand. ‘Onze regering koopt uitsluitend bij fabrikanten.’
Volgens OLAF, het Europees Bureau voor Fraudebestrijding, heeft een tiental Europese landen aanbiedingen van tussenpersonen gemeld voor de levering van grote hoeveelheden vaccins, met als kennelijk doel om aanbetalingen te innen en vervolgens met het geld te verdwijnen.
Doet-ie ’t of doet-ie ’t niet?
Na Ronald Reagan, Arnold Schwarzenegger en Donald Trump zou hij niet de eerste met een Hollywood-verleden zijn die de Amerikaanse politiek in gaat. Bovendien zinspeelde acteur Matthew McConaughey al vaker op een politieke carrière. De vraag in Texas is nu: Doet-ie ’t of doet-ie ’t niet? Gaat hij meedoen aan de verkiezingen om het gouverneurschap van de Lone Star State? Volgens een recente enquête van The Dallas Morning News staat McConaughey er beter voor dan zittend gouverneur Greg Abbott: 45 procent van de geregistreerde kiezers zou op McConaughey stemmen, 33 procent op Abbott gaan en 22 procent op iemand anders.
McConaughey bepleit een ‘agressief centristische’ positie als oplossing voor de politieke polarisatie in de VS en hij bekritiseert zowel democraten als republikeinen. ‘Er zijn veel bekrompen linkse mensen die absoluut neerbuigend, betuttelend en arrogant doen tegen de andere 50 procent’, zei hij vorig jaar. Maar ook de Republikeinen kregen ervan langs: ‘Rechts meent nu nepnieuws te moeten gebruiken om de nederlaag van Trump te ontkennen.’
Naakt naar de film
Publiek van filmfestivals in Melbourne en Sydney is gevraagd zich uit te kleden tijdens speciale vertoningen van de Belgische culthit Patrick van regisseur Tim Mielants, die wordt aangeprezen als ‘een shakespeariaanse tragikomedie in een nudistenkolonie’.
‘Dit wordt een unieke en gedenkwaardige filmervaring’, denkt Hudson Sowada, directeur van het Fantastic Film Festival Australia, geciteerd door The Sydney Morning Herald. ‘Patrick is over de hele wereld vertoond, maar nog niet eerder aan een naakt publiek.’ Het enige precedent dat Sowada kon vinden was naakt Israëlisch publiek bij de Franse komedie Normandie nue uit 2018.
Sowada heeft wel wat regels opgesteld. Bezoekers moeten gekleed naar de bioscoop komen en een handdoek meenemen om op te zitten. Eenmaal op hun stoel kleden ze zich uit, ‘in ieder geval tot hun ondergoed’ en leggen ze hun kleren naast zich. Fotograferen is verboden. Mocht er onverhoopt nog extra popcorn gehaald moeten worden, dan dienen bezoekers wel weer even wat aan te trekken.
Verontwaardiging over Beppe Grillo
Beppe Grillo, de Italiaanse stand-upcomedian en oprichter van de populistische Vijfsterrenbeweging, is onder vuur komen te liggen vanwege de manier waarop hij zijn zoon meent te moeten verdedigen, schrijft ANSA. Ciro Grillo wordt met twee andere mannen beschuldigd van verkrachting. Daarop publiceerde Beppe een video waarin hij zegt dat Ciro onschuldig is en dat het vermeende slachtoffer na de verkrachting doodleuk ging kitesurfen en acht dagen wachtte met aangifte.
https://www.youtube.com/watch?v=IKJZ7sThK_k
Typisch staaltje van victim blaming vindt de familie van het meisje. ‘We zijn overstuur. Deze poging een toneelstukje op te voeren ten koste van anderen is een weerzinwekkende farce.’
‘Mijn zoon heeft niets gedaan, arresteer mij in plaats van hem,’ zegt Grillo in de video. Commentatoren vinden dat Grillo vooruit loopt op de zaken en verwijten hem dat hij weigert het Italiaanse rechtssysteem zijn loop te gunnen.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
