Tag: thuiswerken

  • Het digitale kat-en-muis-spel tussen thuiswerkers en werkgevers

    Het digitale kat-en-muis-spel tussen thuiswerkers en werkgevers

    Bedrijven slagen er steeds beter in om nepwerk – het simuleren van toetsenbordactiviteit met als doel ‘de indruk van werk’ te wekken – met gluursoftware te herkennen.

    Het wordt steeds moeilijker om de digitale opzichters op je werk voor de gek te houden. De opkomst van het thuiswerken en daarmee van de software om werkgevers te laten meekijken met wat thuiswerkers uitvoeren, leidde ook tot een hausse in apparaatjes die je muis en toetsenbord actief houden (zogenoemde mouse jigglers) en andere hacks waarmee je als werknemer de indruk kunt wekken dat je achter je computer zit terwijl je in werkelijkheid even de was doet of de kinderen van school haalt. Werkgevers proberen dat nu aan te pakken met software die dit soort nepactiviteit beter herkent.

    De laatste schermutseling in deze wedloop tussen werknemers en gluursoftware was te lezen in een bij de bankautoriteit ingediende melding van Wells Fargo waarover Bloomberg News als eerste berichtte. De bank meldde meer dan tien werknemers op de afdeling vermogensbeheer te hebben ontslagen wegens het simuleren van toetsenbordactiviteit met als doel ‘de indruk van werk’ te wekken. Wells Fargo zegt niet hoe dit precies is ontdekt en of het thuiswerkers betrof, alleen dat de bank ‘onethisch gedrag niet tolereert’. Dit lokte angstige vragen uit op Reddit en andere sociale media. ‘Ben ik de enige die zich zorgen maakt?’ schreef een gebruiker op Reddit, en iemand anders, explicieter; ‘Kan ICT mijn mouse jiggler herkennen?’

    Het antwoord op die vraag luidt steeds vaker ja. Volgens een enquête onder bijna driehonderd middelgrote tot grote bedrijven door onderzoeks- en adviesbureau Gartner is tijdens de pandemie het aantal werkgevers dat zijn werknemers met een of andere vorm van gluursoftware in de gaten houdt razendsnel gestegen, naar bijna 50 procent in 2023. Met zulke software die bijhoudt of er activiteit op de computer plaatsvindt, kon ook allang worden nagegaan of er nieuwe software werd geïnstalleerd of hardware werd aangesloten. En het merendeel van deze programma’s, zoals van Teramind en Hubstaff, kunnen met behulp van AI-algoritmen nu ook repetitieve cursorbewegingen of onlogische patronen in de computeractiviteit herkennen. Daarbij kan zulke software soms willekeurige screendumps maken om te verifiëren of er bij muisbewegingen ook echt iets gebeurt.

    Ontmaskeren

    Volgens Ilya Kleyman, Chief Growth Officer bij Teramind, zijn de meeste apparaatjes die muizen kunstmatig in beweging houden wel te ontmaskeren. Een typisch voorbeeld is de Tech8 USA, in Amerika voor onder de 100 dollar te koop op Amazon: een klein draaitafeltje dat de muis heen en weer draait. De fabrikant beweert op zijn site dat je hiermee niet gesnapt wordt omdat je er geen software voor hoeft te installeren en de muis met willekeurige tussenpozen en wisselende snelheden wordt verplaatst. Er zijn ook apparaatjes te koop die op willekeurige momenten een toetsaanslag of een muisklik kunnen uitvoeren. Maar de algoritmen van Teramind laten zich daardoor volgens Kleyman niet bedotten: ‘Het ziet er toch anders uit dan wanneer een mens bijvoorbeeld gericht dingen aanklikt en versleept.’ Ook kan de software andere kunstmatige activiteit detecteren, zoals wanneer een cursor urenlang bij een en dezelfde Wikipediapagina blijft hangen.

    Volgens Diana Rodriguez, hoofd marketing bij Tech8 USA, varieert het sterk wat zulke gluursoftware kan herkennen en wordt ook bona fide werkgedrag soms onterecht als verdacht of onproductief aangemerkt. Uit klantonderzoek blijkt dat afnemers hun apparaatjes vooral kopen omdat hun chef te bemoeizuchtig is. ‘Dit soort producten moet werknemers de mogelijkheid bieden wat druk van de ketel te halen,’ zegt ze.

    ‘Niemand wil mensen ontslaan, dat is de slechtst denkbare uitkomst’

    Toen Teramind vorig jaar een analyse losliet op de geanonimiseerde gegevens van een miljoen werknemers bij vijfduizend van zijn klanten, constateerde het naar eigen zeggen dat 7 procent van die werknemers werkactiviteit leek te simuleren. Toen de analyse na verdere verfijning van de algoritmen opnieuw werd uitgevoerd, was de uitkomst ruim 8 procent. ‘Het is bijna zeker dat het werkelijke cijfer hoger ligt,’ zegt Kleyman, want bij nader onderzoek vonden ze geen enkel geval waarin het algoritme ten onrechte alarm sloeg. 

    Dat wil niet zeggen dat werkgevers altijd gevolgen verbinden aan zo’n uitslag. Vaak ondernemen ze alleen actie bij buitensporig bedrog en gebruiken ze de onderzoeksresultaten eerst om te kijken of er iets schort aan de werklast en de kwaliteit van het management voordat ze een werknemer sancties opleggen. ‘Niemand wil mensen ontslaan,’ aldus Kleyman. ‘Dat is de slechtst denkbare uitkomst.’

    Trucs

    Andere trucs, zoals het opstarten van een PowerPoint-presentatie of een ander soort diavoorstelling om te voorkomen dat het scherm in slaapstand gaat, zijn eveneens te detecteren, aldus Jared Brown, de CEO van Hubstaff. Zijn software maakt screenshots, zodat er bij het afspelen van steeds dezelfde PowerPoint-presentatie een alarmbel afgaat. Hij noemt een voorbeeld dat hij zich herinnert van een werknemer die een apparaatje gebruikte om zes uur per dag zijn muis te laten bewegen bij een computer van het werk. Dat leidde tot ontslag toen bij nader onderzoek bleek dat de betreffende werknemer een deel van die tijd op een andere computer zat te gamen. ‘Ook al zijn het maar een paar mensen die zoiets doen, dat tikt toch aan,’ zegt Brown. ‘Dat kost genoeg geld om er een eind aan te willen maken.’

    De wet biedt werkgevers veel ruimte om hun werknemers te bespioneren, en vakbonden vinden dan ook dat hun privacy in het geding is. Ook zijn er aanwijzingen dat al te veel controle contraproductief is. In een enquête onder 2300 hooggeschoolde werknemers van vacaturesite Glassdoor zei 41 procent dat ze het gevoel hadden minder productief te worden als hun werkgever digitaal meekeek. Gabrielle Judge, een influencer die zich op sociale media presenteert als Anti Work Girlboss, geeft op haar persoonlijke Amazon-pagina links naar een paar mouse jigglers. Ze denkt dat ze een uitkomst kunnen zijn wanneer je als thuiswerker al vroeg klaar bent met je werk of even een boodschap moet gaan doen, maar benadrukt ook dat je ermee moet uitkijken. Uiteindelijk vindt ze dat werknemers zich beter kunnen afvragen waarom ze zoiets eigenlijk nodig hebben. Vaak is het een teken dat het bedrijf waarvoor ze werken meer belang hecht aan de vraag of je bezig bent dan aan wat je produceert. ‘Het is zeer de vraag of dat überhaupt een goede werkomgeving is,’ aldus Judge. 

  • Amazon eist van medewerkers dat ze fulltime naar kantoor terugkeren

    Amazon eist van medewerkers dat ze fulltime naar kantoor terugkeren

    Lees ook het andere nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Iran: president Pezeshkian belooft zedenpolitie aan banden te leggen

    » Myanmar: dodental als gevolg van overstromingen stijgt naar 226

    Sinds de coronapandemie werken veel mensen nog op afstand

    De baas van het Amerikaanse megabedrijf Amazon, Andy Jassy, waarschuwde maandag werknemers van zijn administratieve diensten dat zij vanaf januari moeten stoppen met thuiswerken. Zoals veel giganten in de technologiesector had het Amerikaanse bedrijf geaccepteerd dat zijn werknemers tijdens de covid-19-pandemie op afstand werkten en ondervond het moeilijkheden toen het hen fulltime naar kantoor wilde laten terugkeren.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    Amazon eiste in februari 2023 al dat werknemers ten minste drie dagen per week op kantoor aanwezig zijn. Eén medewerker vertelde The Seattle Times dat werknemers ‘verrast’ waren door het besluit en dat sommigen op maandag ‘de mogelijkheid hadden geopperd om te gaan staken en acties te ondernemen’ als protest tegen de afschaffing van thuiswerken.

  • Waarom werken we eigenlijk? ‘Het leven draait om meer dan succes en productie’

    Waarom werken we eigenlijk? ‘Het leven draait om meer dan succes en productie’

    Sinds werknemers tijdens de pandemie de lusten (en lasten) van het thuiswerken hebben leren kennen, willen miljoenen mensen niet meer terugkeren naar hun kantoorbaan. Er staat een revolutie op de arbeidsmarkt voor de deur.

    De coronapandemie mag dan officieel voorbij zijn, maar als een reeks wissels op het spoor heeft ze tal van levens totaal verschillende richtingen op gestuurd. Miljoenen mensen keren niet meer terug naar hun arbeidsroutine van vóór de pandemie. Dit dwingt zowel werkgevers als werknemers om nieuwe modellen te bedenken die aan hun veranderende behoeften voldoen. Uit al die probeersels met hybride modellen rijst een cruciale vraag op: hoeveel werk volstaat?

    Solliciteren

    Thomas Edison zou in de jaren 1920 sollicitanten een kom soep voor hun neus gezet hebben met zout en peper ernaast. Als ze de soep op smaak brachten voordat ze een hap namen, werden ze afgewezen: hij wilde niet dat mensen die hij in dienst nam zich door aannames lieten leiden.

    De soeptest wordt niet meer gebruikt, maar generaties werkzoekenden bereiden zich nog altijd voor op de klassieke verwachtingen waaraan zij denken te moeten voldoen. Je moet je opdoffen. Je moet doen alsof projectmanagement, of data-entry, of telemarketing je enige echte passie is. Je moet een antwoord hebben op stompzinnige vragen als: beschrijf jezelf in één zin. Of noem je grootste zwakte. Uit een onderzoek uit 2017 bleek dat 73 procent van de sollicitanten zegt dat het zoeken naar een baan een van de stressvolste ervaringen in hun leven is. Het is daarom steeds gebruikelijker dat sollicitanten vooraf een lijst met interviewvragen krijgen, zodat kandidaten doordachte antwoorden kunnen geven. ‘Een sollicitatiegesprek moet niet onnodig eng of moeilijk zijn en het moet niemand opzettelijk laten struikelen,’ zeggen hr-managers.

    The Wall Street Journal meldt dat meer docenten studenten helpen met ­elementaire basisvaardigheden, zoals sollicitatiebrieven schrijven en mensen bij hun naam noemen als ze met hen praten. Ze hopen dat deze cursussen de generatiekloof zullen helpen overbruggen en de scholieren zullen helpen bij het voeren van een geslaagd sollicitatiegesprek.

    De postpandemische veranderingen en experimenten kunnen in ieder geval in ontwikkelde landen leiden tot een revolutie op de arbeidsmarkt die niet meer is vertoond sinds de industriële revolutie, toen de overgang van landbouw naar fabriekswerk diepgaande veranderingen in werkomgeving, arbeidstijden en loon tot gevolg had. De huidige veranderingen kun je op twee niveaus bekijken. Op macroniveau ontstaat er geleidelijk een nieuwe balans tussen werk en privé. Met de nadruk op ‘geleidelijk’, zoals het ook een halve eeuw aan arbeidsconflicten, vakbondsacties en bedrijfsexperimenten duurde voordat de werkdag in de Verenigde Staten terugging van veertien naar acht uur en de werkweek van zeven naar vijf dagen.

    In 1914 verbaasde de Ford Motor Company concurrenten door de werkdag te beperken tot acht uur en werknemers een minimumloon van 5 dollar per dag uit te betalen. Het Congres maakte deze innovatie in 1938 tot wet, de Fair Labor Standards Act, en zo ontstond wat cultuurhistoricus Fred Turner het ‘sociaal pact uit het industriële tijdperk’ noemt. Evenzo leidden recente experimenten met een 32-urige werkweek tot gunstige effecten: minder vermoeidheid, een betere geestelijke gezondheid en een tevredener levensgevoel. Sterker, wie zijn week eenmaal zo heeft ingedeeld, wil meestal niet meer terug.

    Nieuwe arbeidsroutine

    Op microniveau hebben miljoenen mensen de coronajaren benut om tijd en geld opnieuw tegen elkaar af te wegen. Tijdens de lockdowns moesten veel werknemers zich een nieuwe arbeidsroutine aanwennen; daarbij genoten ze van de mogelijkheid om te pauzeren, meer tijd met hun dierbaren door te brengen en te sporten zonder de stress van het woon-werkverkeer of van de kantooromgeving. Deze ervaringen droegen later bij aan de zogeheten Great Resignation [grote ontslaggolf] in de VS en een toenemende populariteit van ‘quiet quitting’ [het afzweren van overwerk en andere overbodige inzet voor je werkgever]. 

    Dus toen bedrijven hun werknemers begonnen te verzoeken om terug te keren naar de status quo van vóór de pandemie, leidde de vraag ‘Hoeveel werk volstaat?’ al snel tot een andere: ‘Volstaat waarvoor?’ Om de kost te verdienen? Om aan de productiviteitsverwachtingen van werkgevers te voldoen? Om te voorzien in ons streven naar geluk, of misschien om met pensioen te kunnen gaan? De antwoorden variëren al naargelang wie de vraag stelt en wie erop ingaat. Voor miljoenen werknemers met een laag inkomen is het antwoord eenvoudig: ‘volstaan’ betekent het verdienen van een loon waarmee ze zichzelf en hun gezin kunnen onderhouden.

    Op microniveau hebben miljoenen mensen de coronajaren benut om tijd en geld opnieuw tegen elkaar af te wegen

    Onder degenen die het zich kunnen veroorloven om tijd en geld tegen elkaar af te wegen, komen twee groepen werknemers naar voren in de brede discussie over wat een adequate hoeveelheid werk precies inhoudt. De eerste groep bestaat uit zorgverleners, een sector die nog steeds gedomineerd wordt door vrouwen, maar geleidelijk meer mannen aantrekt. In de arbeidseconomie verwijst ‘werk’ traditioneel naar betaalde arbeid waarbij goederen en diensten worden geproduceerd in ruil voor een geldelijke vergoeding. Maar sinds de integratie van vrouwen in de beroepsbevolking (inclusief die van arbeidseconomen) heeft het onderzoeksveld zich uitgebreid naar onbetaald werk. Dit omvat een gezin stichten, een thuis scheppen en in de behoeften voorzien van degenen die niet voor zichzelf kunnen zorgen. Dit zorgwerk is, zoals de Amerikaanse activist Ai-jen Poo zegt, ‘het werk dat al het andere werk mogelijk maakt’. Voor velen heeft deze vorm van arbeid evenveel betekenis als hun formele baan, of zelfs meer.

    Als we met de vraag ‘hoeveel werk volstaat?’ ook onbetaald werk bedoelen, wordt duidelijk dat miljoenen mensen met zorgtaken en betaalde banen vaak veel langer moeten werken dan de traditionele achturige werkdag. Het is dan niet verwonderlijk dat velen, als ze de kans krijgen, ervoor kiezen het aantal betaalde werkuren te verminderen om voor anderen te kunnen zorgen. Gezien het sociale belang van zorgwerk moet deze onmisbare maar onbetaalde vorm van arbeid terug te vinden zijn in economische statistieken en door overheden worden erkend in hun uitkeringsbeleid.

    Vrije tijd als gegeven

    Amerikanen geloven over het algemeen heilig in een volledige werkweek. Werk is alles voor ons, schrijft geschiedenisprofessor James Livingstone in No More Work: Why Full Employment Is a Bad Idea.

    Een baan geeft zin, doel en structuur aan ons dagelijks leven; door je werk kom je je bed uit, kun je je rekeningen betalen en ontwikkel je een gevoel van verantwoordelijkheid, aldus Aeon. Maar zoals antropoloog David Graeber in zijn boek Bullshit Jobs: A Theory stelt, zijn er miljoenen zinloze banen waar geen haan naar zal kraaien als die opeens verdwijnen. Sinds de pandemie weten we ook welke banen wel en welke banen niet als essentieel worden gekenmerkt en dat je de typische van 9 tot 5-baan ook heel anders kunt invullen.

    Ook Livingstone vindt bovenstaande beweringen niet langer plausibel, want er is niet genoeg ‘zinvol’ werk voor iedereen en bovendien betaalt het in de meeste gevallen nauwelijks de rekeningen. De krapte op de arbeidsmarkt voor essentiële banen is weer een ander probleem, dat zou kunnen worden opgelost door omscholing, maar daar blijkt weinig animo voor.
    Net zoals in veel Europese landen ligt het werkloosheidscijfer in de VS al onder de 6 procent, wat dicht in de buurt komt van wat economen ‘volledige werkgelegenheid’ noemen, maar de inkomensongelijkheid is niet veranderd. De zogeheten bullshit jobs lossen de sociale problemen niet op. Bovendien voorspellen economen dat bijna de helft van de bestaande banen binnen twintig jaar zal verdwijnen door automatisering. Daarom, stelt Livingstone, zullen we ons een wereld moeten voorstellen waarin werk niet langer zaligmakend is noch ons inkomen bepaalt of ons dagelijks leven domineert.

    Wat zouden we doen als we niet meer hoefden te werken om in ons levensonderhoud te voorzien? vraagt hij zich af. Als we meer vrije tijd zouden hebben? Die door een falende arbeidsmarkt afgedwongen ethische en morele omslag houdt in dat er een heel nieuw referentiekader bedacht moet worden voor de betekenis van werk, aldus Livingstone. Over de gevolgen voor de economie moeten economen zich op hun beurt buigen.

    Tegencultuur

    Een andere belangrijke groep werknemers die zich afvraagt ‘hoeveel werk volstaat’, bestaat uit jonge mensen, met name jongere millennials en leden van generatie Z, van wie velen tijdens de pandemie hun eerste stappen op de arbeidsmarkt zetten. Net zoals veel jonge mensen in de jaren zestig de tegencultuur omarmden – ‘turn on, tune in, drop out’ – en het conformisme van hun ouders verwierpen, zetten veel gen Z’ers nu vraagtekens bij een op productiviteit, ambitie en succes gerichte cultuur, die ze geneigd zijn te verwerpen als het zoveelste giftige product uit Silicon Valley.

    Gen Z’ers zijn opgegroeid in twee tumultueuze decennia, getekend door de terroristische aanslagen van 11 september, de introductie van de smartphone en sociale media, de financiële crisis van 2008 en de pandemie. Tegenwoordig worden ze geconfronteerd met neerwaartse sociale mobiliteit, tegen de achtergrond van een toenemende politieke polarisatie die de democratie onder druk zet, en een dreigende klimaatramp. Dit alles in aanmerking genomen is het niet vreemd dat ze kritisch staan tegenover de levenswijze van hun ouders en zich richten op het behoud van hun eigen geestelijke en lichamelijke gezondheid.

    Veel gen Z’ers zetten nu vraagtekens bij een op productiviteit, ambitie en succes gerichte cultuur

    Gen Z-iconen zoals turnster Simone Biles en tennisster Naomi Osaka, die zich terugtrokken uit grote sportevenementen om hun geestelijke gezondheid te beschermen, toonden de drive, het lef en het uithoudingsvermogen die nodig zijn om uit te blinken op het hoogste niveau. Maar door het idee te verwerpen dat hun waarde – zeker als prominente vrouwen van kleur – afhangt van de verwachtingen van anderen, lieten ze perfect zien dat persoonlijk welzijn niet mag worden opgeofferd aan goedkeuring van buitenaf. Hun besluit dat het leven om meer moet draait dan om productie en succes alleen is een daad van verzet tegen het kapitalisme zelf.

    Sinds de opkomst van ChatGPT en zijn concurrenten draait de discussie over de toekomst van werk om de mate waarin menselijke arbeid noodzakelijk blijft. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat kunstmatige intelligentie de arbeidsmarkt stevig zal ontwrichten, doordat traditioneel werk en arbeidsomgevingen uit het industriële tijdperk overbodig zullen worden. Maar ongeacht wat ons te wachten staat, kunnen we de vraag waar en hoelang we werken niet beantwoorden zonder eerst de meest fundamentele vraag te beantwoorden: waarom we werken.

    Het is geen kwestie van ‘niet willen’

    Er wordt vaak gezegd dat jonge mensen ‘niet willen werken’, maar klopt dat wel? Dat vroeg de Mexicaanse arbeidsmarktonderzoeker Nataly Hernández zich af in zakenkrant El Economista. Ook Mexicaanse bedrijven kunnen moeilijk personeel vinden, ondanks het feit dat er 2 miljoen werkzoekenden zijn en 6 miljoen mensen in de beroepsgeschikte leeftijd zich momenteel niet op de arbeidsmarkt begeven.

    ‘Het is opvallend dat dit gebeurt in ons land, waar zo veel mensen willen werken, onder wie veel jonge mensen die met hun vaardigheden kunnen bijdragen aan de economie,’ aldus Hernández. Volgens haar zijn de beschikbare banen in Mexico slecht te combineren met een gezinsleven, door een gebrek aan flexibele werktijden en goede kinderopvang, waardoor vooral jonge vrouwen worden uitgesloten.

  • Wat is een ‘goede baan’ nog waard?

    Wat is een ‘goede baan’ nog waard?

    Het mantra ‘als je maar hard werkt, krijg je vanzelf een goede baan’ gaat gezien de onzekerheid op de arbeidsmarkt niet meer op. Volgens deze Britse schrijver moeten we ons daarom minder focussen op werk. ‘Misschien kunnen we onze kinderen helpen hun eigen weg naar “succes” te zoeken.’

    Toen ik een kind was in de relatief zorgeloze jaren negentig van de vorige eeuw, kreeg ik het nodige voor mijn kiezen: vriendschapsproblemen, huiswerk, ruzietjes met broers en zussen en wanstaltige mode . Maar één ding stond als een paal boven water: hoe je het beste uit je leven kon halen.

    Dat werd je in die predigitale dagen bijgebracht door een paar betrouwbare volwassenen: docenten, familieleden en ouders. En die zeiden maar zelden iets anders dan: ‘Volg een goede opleiding, kies een goede baan en beklim de ladder.’ Over het algemeen gold de regel dat als je tussen je kinderjaren en de volwassenheid door de vereiste hoepels sprong, succes en geluk je deel zouden worden.

    Vandaag de dag is het allemaal minder overzichtelijk. De weg naar beoogd succes is bezaaid met valkuilen, en hoe je financiële stabiliteit en potentieel geluk bereikt is minder duidelijk dan voorheen. Huizenprijzen rijzen de pan uit en voor starters is het moeilijker dan ooit om de onroerendgoedmarkt te betreden. De huidige financiële crisis heeft de baanonzekerheid verhoogd en gezien de stijgende pensioenleeftijd is een comfortabel pensioen allerminst gegarandeerd.

    Dus wat staat ons te doen, als ouders? Het lijkt verkeerd om te doen alsof de wereld niet is veranderd, of om onze kinderen aan te moedigen iets na te streven wat in de praktijk misschien onhaalbaar is. Maar als de doelen en dromen die het vuur van hun ambitie moeten aanjagen ontbreken, waar halen ze dan de motivatie vandaan die nodig is om vooruit te komen?

    Roze bril

    Kortgeleden begon mijn dertienjarige dochter zich af te vragen waarom ze naar school moet om vakken te leren die haar toch niet interesseren. Hoe kan ik haar uitleggen dat ze elke dag naar school moet terwijl ze twee jaar geleden nog thuis moest blijven voor haar eigen veiligheid? Hoe kan ik haar duidelijk maken dat ze zonder opleiding misschien geen ‘goede’ baan krijgt, terwijl ik er na mijn eigen ervaringen niet langer zeker van ben hoe een ‘goede baan’ eruit zou moeten zien? Is dat een baan die een hoger inkomen oplevert? Of persoonlijke voldoening? Zullen, met AI aan de horizon, banen waarin ze mogelijk geïnteresseerd is over vijf jaar überhaupt nog wel bestaan? En bovendien, hoe kan ze zelfs maar naar de toekomst kijken als we in allerijl op een klimaatramp afstevenen en er vlak bij huis een oorlog woedt?

    In mijn eigen kinderjaren was mijn enige echte nieuwskennis afkomstig van het brave Britse jeugdjournaal. Het was zó beperkt, dat toen een klasgenootje me vertelde dat haar vader tijdens de Golfoorlog als piloot naar Bagdad was vertrokken, ik er gewoon van uitging dat vaders daar nu eenmaal soms naartoe gingen. Hoewel mijn kinderen over het algemeen geen nieuws lezen of zien, sijpelt er toch op de een of andere manier iets door. (‘Ik haat die bullebak!’ merkte mijn zoon kortgeleden op terwijl hij naar een scherm in een afhaalrestaurant keek. Ik wilde hem net de les lezen, totdat ik me omdraaide en zag dat hij het over Kim Jong-un had.)

    Maar misschien moet ik die roze bril waardoor ik naar mijn eigen kinderjaren kijk eens afzetten. Ja, er werd me een gevoel van stabiliteit gegeven, maar aan het advies dat voor iedereen zou gelden, had ik steeds minder naarmate ik ouder werd. Na acht jaar lesgeven kreeg ik een totale burn-out en begon een nieuw leven in Frankrijk. Dit hielp me mijn idee van ‘succes ’opnieuw te definiëren.

    Ik leerde dat een baan nooit boven je geestelijke gezondheid gaat; dat geld, hoe aantrekkelijk ook, niet alle problemen oplost. Naar Frankrijk verhuizen, waar de onroerendgoedprijzen lager zijn, gaf me financiële ademruimte, en ik was in staat een carrière als freelancer op te bouwen. Dat heeft verbluffend goed uitgepakt: ik doe nu wat ik leuk vind, bepaal mijn eigen werktijden en lijd nooit meer aan de ‘zondagavondstress’ die de laatste uren van mijn weekend placht te vergallen.

    Een goede opleiding is nog altijd van het allergrootste belang, maar dat geldt ook voor relaties, vrije tijd, sport en begrip voor de wereld om je heen

    Mijn vijf kinderen zijn allemaal hier geboren, ze hebben nooit meegemaakt dat hun ouders bij het krieken van de dag verdwenen en tot diep in de nacht proefwerken nakeken. In plaats daarvan zien ze hun vader maar zelden zonder penseel en hun moeder er lustig op los typen op de computer in haar werkkamer thuis (wat ze niet als ‘werk’ beschouwen omdat ik voor een scherm zit). Ik laat liever zien wat een evenwichtig en gelukkig leven is dan dat ik mijn kinderen van stabiele, onwrikbare toekomstadviezen voorzie die waarschijnlijk toch niet langer opgaan.

    Daar komt nog bij dat niet alle veranderingen per definitie slecht zijn: banen worden flexibeler en jongere generaties zetten vraagtekens bij het idee dat werk voor alles gaat. Belangrijk is ook dat hoewel er misschien meer beren op de weg naar rijkdom zijn, het niet langer taboe is om over geestelijk welzijn te praten en dat voorrang te geven. (Toen ik op mijn vierentwintigste in de ziektewet ging met een depressie, bood mijn arts aan iets anders op het formulier te zetten zodat ik niet gestigmatiseerd zou raken.)

    Misschien ben ik nu in staat een beter toekomstbeeld voor te spiegelen dan het smalle weggetje naar een ‘goed leven’ dat me in mijn eigen kinderjaren werd voorgespiegeld. Misschien kan ik mijn kinderen leren dat ze niet vanuit een teruggetrokken bestaan naar financieel succes moeten streven, maar moeten bedenken wat het betekent om voldaan en tevreden te zijn en volledig je draai te vinden. Een goede opleiding is nog altijd van het allergrootste belang, maar dat geldt ook voor relaties, vrije tijd, sport en begrip voor de wereld om je heen.

    Welke weg je precies moet volgen is niet langer duidelijk, maar wellicht zijn de valkuilen minder diep dan gedacht. Misschien leiden er meer wegen naar Rome, die bij een ander soort leven passen, met andere doelen en andere maatstaven. En misschien kunnen we onze kinderen helpen hun eigen weg naar ‘succes’ te zoeken, een weg die niet alleen naar een mooie carrière leidt maar ook naar voldoening, veiligheid, geestelijk welzijn en een prettig leven.

  • Wat zij zeggen over… 2022

    Wat zij zeggen over… 2022

    Internationale commentatoren en opiniemakers over het kersverse jaar.

    Sheila Leslie – Columnist

    Reno Gazette Journal

    ‘Eind vorig jaar waren velen van ons blij om 2020 uit de geschiedenisboeken te laten verdwijnen, vooruitlopend op een veel beter 2021. Die illusie verdween op 6 januari met de op televisie uitgezonden gewapende opstand in het Amerikaanse Capitool, een scène die door een Republikeinse Congreslid nog steeds wordt afgeschilderd als een “gewoon toeristisch bezoek”. Na twaalf maanden van Alice in Wonderland-politiek, vernietigende bosbranden, dodelijke tornado’s en overstromingen, schietpartijen op scholen, delta en omikron, is het moeilijk voor te stellen dat 2022 niet nog erger zal worden.


    Torsten Riecke – Internationaal correspondent politiek en financiën

    Handelsblatt

    ‘Geopolitiek gezien zitten we nog steeds in een recessie, vooral doordat de twee machtigste landen ter wereld worstelen met operationele storingen. Amerika heeft zich voorlopig van het Trump-trauma bevrijd, maar blijft een diep verdeelde natie. Tussentijdse verkiezingen voor het Congres in november kunnen het land opnieuw polariseren en blokkeren – waaronder de rest van de wereld nog harder zal lijden. Ook China is niet het stabiele toevluchtsoord zoals de autoritaire heersers in Beijing het graag afschilderen. Op de financiële markten is China eerder een risicofactor dan een wondermiddel voor de wereldeconomie.’


    Dana Toppel – COO San Diego Jewish Family Service

    San Diego Union Tribune

    ‘We kunnen niet doorgaan met of teruggaan naar wat niet werkte, vooral niet als er betere mogelijkheden zijn. We moeten werkplekken en gemeenschappen creëren die inclusief zijn en voor iedereen werken. Ik had het voorrecht om vanuit huis te werken, en kreeg vervolgens een flexibeler werkschema toen we corona onder controle leken te krijgen, maar voor veel werknemers — waaronder degenen die tijdens de pandemie als “essentieel” worden aangemerkt – gold dat niet en dat blijft waarschijnlijk zo, tenzij er grote veranderingen worden aangebracht nadat de pandemie is geëindigd.’


    Jill Ettinger – Oprichter en hoofd van duurzaamheidsplatform Ethos

    Plantbased News

    De grootste duurzaamheidstrend van 2022 wordt veganistische luxeproducten. Topontwerpers hebben bont al vervangen door milieuvriendelijke faux-opties die er net zo luxe uitzien en net zo aanvoelen als dierenbont, zonder de wreedheid.

    Dezelfde verschuiving vindt ook plaats met leer, dat nu nog afkomstig is van koeien, maar ook van honden, geiten en kangoeroes, of van andere dieren. Veganistisch leer is al populair bij luxe labels als Stella McCartney, Karl Lagerfeld en Hermès – en het wordt zonder twijfel de grootste trend in luxemode in 2022.’

  • Amerikaans dorp lokt thuiswerkers met gratis oppas

    Amerikaans dorp lokt thuiswerkers met gratis oppas

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Zuid-Afrikaanse kinderen verkopen wifiwachtwoorden voor lunchgeld

    » Pandora Papers: Chileense president ontsnapt aan impeachment

    Greensburg, Indiana, biedt gratis oppasopa‘s en -oma’s aan

    Greensburg, een Amerikaanse plattelandsgemeente in het zuidoosten van Indiana, op zo’n 80 kilometer van Indianapolis, heeft de interesse weten te wekken van honderden gezinnen die nu overwegen erheen te verhuizen. De gemeente biedt namelijk ‘grootouders’ aan om op kinderen te passen, als onderdeel van een stimuleringsprogramma dat beoogt om mensen aan te trekken die thuis werken. Greensburg biedt deze gratis service de komende zes tot twaalf maanden aan als onderdeel van een programma dat ‘Grandparents on Demand’ is genoemd, aldus ABC News.

    Slechts twee weken na de lancering van het initiatief zijn er al meer dan duizend aanmeldingen binnengekomen, volgens Evan Hock, medeoprichter van MakeMyMove, een online bedrijf dat thuiswerkers in het hele land in contact brengt met dergelijke lokkertjes. Volgens Hock heeft het unieke aanbod een ‘belangrijke bijdrage’ geleverd aan de grote interesse. Nu al wordt overwogen om het Greensburg-programma op te schalen, afhankelijk van de beschikbaarheid van woningen.

  • Thuiswerken in een ver en zonnig buitenland

    Thuiswerken in een ver en zonnig buitenland

    Vanwege de coronapandemie hoeven steeds minder mensen naar kantoor. Waarom zou je dan niet ergens heel anders gaan werken, waar het mooier en warmer is?

    DOSSIER OP REIS

    De pandemie heeft het toerisme hard getroffen. De voorheen bloeiende sector was in 2019 nog goed voor 11 procent van het wereldwijde bbp. Het lijkt erop dat nu de vaccinatieprogramma’s op gang komen, vakantiereizen deze zomer weer mogelijk zijn. Maar was er niet jarenlang kritiek op het massatoerisme? Moet dat wel in ere worden hersteld?

    Dit artikel verscheen eerder in november 2020.

    Zijn collega’s denken dat Greg elke dag, als ze inschakelen voor hun videoconferentie, aan zijn bureau thuis in Londen zit. Waar moet hij anders zijn tijdens corona, als je niet op kantoor en ook niet ergens anders kunt zijn? Wat zijn collega’s en vooral zijn chef niet vermoeden: hun sales- en marketingmedewerker zit in werkelijkheid een maand in Barcelona en logt van daaruit in voor zijn conference calls. Via www.philonarooms.com heeft hij een chic appartement in de oude stad gehuurd voor minder dan de helft van de normale prijs. Op zijn werk merkt geen mens dat hij stiekem ergens anders is. Een achtergrond kun je tenslotte wegwerken of vervangen door een willekeurige skyline. De perfecte vermomming. 

    Greg is niet zijn echte naam. De reden voor zijn onaangekondigde ‘dienstreis’ vindt hij nogal voor de hand liggen: ‘Mooier weer,’ antwoordt de twintiger zonder omhaal. Zo kan hij in ieder geval het onvermijdelijke met het aangename verenigen en bovendien genieten van het strand en een beetje sightseeing. ‘Sinds ik hier ben, merk ik dat het niets uitmaakt of ik vanuit huis of ergens anders vandaan werk,’ zegt Greg. Dat hij na thuiskomst tien dagen in quarantaine moet, neemt hij op de koop toe. Door de avondklok en de contactbeperkingen zit tenslotte bijna iedereen in quarantaine. 

    Visa voor nomaden

    Inmiddels denken veel mensen hetzelfde als Greg, en ook de randvoorwaarden voor zulke tijdelijke ‘filialen’ worden steeds beter en talrijker. Want terwijl de meeste vakantieoorden de concurrentie om de gewone toerist maar hebben gestaakt en klagen over een bezettingsgraad die recordlaagte heeft bereikt, ontdekken sommige landen en steden een nieuwe doelgroep: de werkende toerist. Zelfstandigen en werknemers die opeens zijn losgelaten, kunnen nu in theorie overal vandaan werken, zolang ze maar snel internet en een bureau ter beschikking hebben. 

    Landen als Barbados en Costa Rica zorgden deze zomer al voor ophef door luidkeels aangekondigde nomad visas. En sinds kort lonken ook landen als Estland, Kroatië en Georgië met flexibele verblijfsvergunningen naar de moderne gastarbeider. Vooropgesteld dat hij kan bewijzen dat zijn inkomen hoog genoeg is. Estland verlangt bijvoorbeeld als garantie een inkomen van €3504 per maand.

    Landen als Barbados en Costa Rica zorgden deze zomer al voor ophef door luidkeels aangekondigde nomad visa

    In toeristische hotspots in Europa zijn vooral de eigenaren van vakantieappartementen anders gaan denken. In plaats van kortdurende Airbnb-oplossingen, waar op dit moment bijna geen vraag naar is, verhuren ze hun woning liever voor een langere periode en minder geld dan helemaal niet. ‘Afgelopen jaar hadden we zo’n 1000 onderkomens in Portugal in de aanbieding, nu zijn het er al 1700’, zegt Dave Williams, medeoprichter van NomadX, een portaal voor tijdelijke woningen en co-living. Ze verhuren niet op dag-, maar op maandbasis. Williams en zijn vrouw kwamen in 2017 op dit idee, omdat de twee Amerikaanse internetondernemers toen zelf een tijdje door Europa rondtrokken en het moeilijk vonden om betaalbare, goed uitgeruste woningen te vinden die je flexibel en zonder vreselijke papierwinkel en borgsommen kon huren.

    05 Coconat1 568x0 c default 1 1
    © Coconat

    Door corona is hun model in één klap actueel geworden. ‘Sinds mei hebben we meer dan een miljoen boekingsverzoeken gehad,’ zegt Williams. Door de tweede golf werd die ontwikkeling een beetje afgeremd, maar de mensen beginnen nu echt te experimenteren, vertelt hij. Twee weken geleden is NomadX samengegaan met concurrent Flatio, die woningen in zestig Europese steden aanbiedt, van Boedapest tot Rome en Athene. Samen willen ze de toenemende vraag beter bedienen.

    ‘We staan aan het begin van een ontwikkeling,’ gelooft Williams. ‘Nu in Amerika steeds meer ondernemingen als Apple en Facebook volkomen remote gaan, zullen veel van hun medewerkers eens een keertje een paar maanden naar Europa willen. Alleen al omdat ze door te reizen in het beste geval zelfs geld besparen.’ Geoarbitrage wordt het financiële voordeel genoemd dat je hebt als je je salaris verdient in een land met hoge prijzen, terwijl je verblijft in een land met lagere kosten van levensonderhoud. 

    Nieuwe gastarbeiders

    Mensen die reizen om in die tijd ook te werken, zijn er natuurlijk al veel langer. Digital nomads worden ze meestal genoemd. Je zag ze bij Starbucks achter hun laptop zitten, terwijl de profi’s, naar men zegt, allang in Thailand of Tenerife rondhingen, waar het weer altijd beter is en na gedane arbeid de golven wachten. Meestal ging het om programmeurs, aandelenhandelaren, software-ondernemers of bloggers, die al ver voor corona in groten getale als nomaden konden werken.

    De nieuwe gastarbeiders zijn in die zin anders, dat zij door hun baan niet voortdurend onderweg kunnen zijn en dat ook helemaal niet willen. Wat ze meer aantrekt, is een beetje snoepen van de nieuwe flexibiliteit, eens ergens anders zijn en twee vliegen in één klap te slaan: je werk doen en ook een beetje toerist zijn. Een droom voor multitaskers en lifestyle-optimizers. Maar meer een model voor alleenstaanden, stellen zonder kinderen en gezinnen waar de kinderen nog niet naar school hoeven. Van de laatste groep komt, als dat al het geval is, waarschijnlijk maar een van de ouders aan werken toe.

    Marcel Gasser (37) behoort eigenlijk tot de oude garde. Hij heeft thuis, in midden Zwitserland, allang geen vaste woonplaats meer. Als coach en business angel moest hij voor zijn projecten toch al naar allerlei plaatsen toe, en uiteindelijk is hij bewust nomade geworden. Ook nu, in de coronapandemie, is hij de hele tijd onderweg. ‘Tijdens de lockdowns ben ik twee keer naar Zweden gevlogen, daarna naar Italië en Griekenland. Reizen was goedkoper en mooier dan ooit,’ vertelt hij. Want de steden zijn nu natuurlijk leger dan anders. ‘Sprookjesachtig,’ zegt Gasser.

    Een droom voor multitaskers en lifestyle-optimizers

    Meestal werkt hij vijf uur, daarna gaat hij de omgeving verkennen. Je hebt een paar dagen nodig om ergens te landen, maar daarna geeft de nieuwe omgeving je extra veel energie en inspiratie. Een maand is ongeveer de ideale periode, schat Gasser. En je hoeft tegenwoordig ook niet bang te zijn dat je vereenzaamt: via Facebook en platforms als Meetup is het veel makkelijker dan vroeger om in een vreemde plaats mensen te leren kennen, samen te sporten, uit eten te gaan of op zakelijk vlak gedachtes uit te wisselen. 

    Juist de uitwisseling met gelijkgestemden vindt Gasser gezien zijn levensstijl erg waardevol. Hij heeft er een nieuw businessmodel voor aankomende halfnomaden door ontwikkeld. Bij Akasha gaat het niet per se om klassieke co-living of co-working ruimtes, maar om community spaces, die een flexibele leefruimte voor soms wel 20 tot 100 mensen bieden. Het eerste huis komt begin 2021 in Ticino (Zwitserland), er zijn plannen voor al met al twintig Akasha-communities wereldwijd.

    ‘Het idee is dat iedere geïnteresseerde nu eens hier, dan weer daar twee of drie maanden intrekt, van daaruit werkt en tegelijkertijd van de anderen in de community iets kan leren,’ legt Gasser uit. Een soort ‘open universiteit voor persoonlijke groei’ is wat hij voor ogen heeft. De meeste locaties zullen bovendien ergens buiten, midden in de natuur zijn, zodat de moderne mens niet alleen met internet, maar ook weer eens met de natuur connect. Ook deze ontwikkeling is door corona versneld, gelooft Marcel Gasser: het verlangen om naar het platteland te vluchten.

    Naar het groen pendelen

    Greendesking heet dan ook een andere nieuwe trend in de postcorona-werkwereld. Een bureau in het groen om digitaal werken te combineren met beleving van de natuur. Dat kan bijvoorbeeld een paar weken in zogenaamde working retreats. Zo biedt Sende je in een Noord-Spaans bergdorp co-working in het groen. Na gedane arbeid kun je samen gaan wandelen, of zwemmen in een afgelegen bergmeertje. Het eten wordt bereid met ingrediënten uit de omgeving. De drijvende krachten achter Sende hebben al een tweede locatie in Portugal in de planning. Niet alleen gestresste grotestadsbewoners zijn met dit soort concepten gediend, ontvolkte dorpen kunnen er ook een nieuw perspectief door krijgen.

    Een andere oplossing is om dagelijks naar het groen te pendelen. Want als je niet de hele tijd meer in de stad hoeft te zijn, kun je theoretisch voor je werk ook naar het platteland rijden. Steeds meer inwoners van Berlijn maken bijvoorbeeld gebruik van Coconat: een groot landgoed, een uurtje rijden buiten de Duitse hoofdstad, in Bad Belzig, Brandenburg, met yogastudio, massageruimte, een eigen bijenvolk en een kruidentuin op het terrein. ‘Birch’, buiten Londen, is een pas gerenoveerd achttiende-eeuws herenhuis dat zowel hotel als club is en zijn leden poepchique werkplekken met uitzicht op de natuur biedt. 

    Ook op dit soort werkplekken kun je tijdens een Zoomvergadering je achtergrond maar beter wegwerken. Niet om geheim te houden waar je bent, maar om je collega’s in hun gewone kantoor aan huis niet al te jaloers te maken.