De Amerikaan en twee Australiërs waren enkele dagen vermist
Mexicaanse autoriteiten hebben zondag bevestigd dat een Amerikaanse en twee Australische toeristen, die vorige week vermist raakten in het noorden van Mexico, zijn overleden, nadat hun lichamen waren geïdentificeerd door hun ouders. Dat meldt Milenio.De lichamen van de Australische broers Callum en Jake Robinson, en de Amerikaan Carter Rhoad werden eerder deze week na een dagenlange zoektocht gevonden op de bodem van een waterput in de staat Baja California.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De drie toeristen raakten vermist tijdens een surfvakantie in de buurt van het populaire toeristenstadje Ensenada. Op zaterdag werden de lichamen in vergevorderde staat van ontbinding aangetroffen op de bodem van een put van meer dan 15 meter diep.
Volgens de openbaar aanklager hadden alle drie de slachtoffers een schotwond in het hoofd. Tot nu toe zijn er drie mensen gearresteerd. In het gebied is ook een uitgebrand voertuig gevonden dat vermoedelijk door de drie surfers is gebruikt.
De man verkrachtte en vermoordde een toerist bij Neuschwanstein
Een Duitse rechtbank heeft een Amerikaanse man veroordeeld tot levenslang voor de verkrachting en moord op een toeriste en de poging tot moord op haar vriendin. Dat schrijft Deutsche Welle. De aanval vond op 14 juni vorig jaar plaats bij kasteel Neuschwanstein, in de aanwezigheid van tientallen toeristen die de aanval zagen en filmden.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De man, een 31-jarige toerist uit Michigan, raakte bevriend met de twee Amerikaanse vrouwen in de buurt van de Mariabrug, toen hij ze weglokte met de belofte van een nog beter uitkijkpunt. In de buurt van het kasteel, wurgde en verkrachtte hij de 21-jarige vrouw en gooide haar 22-jarige vriendin in een ravijn van 100 meter toen ze haar vriendin te hulp snelde. Zij raakte zwaargewond doordat ze aan een boomtak was blijven hangen.
De 21-jarige werd ook over de richel gegooid nadat ze was verkracht. Ze overleed enkele uren later in het ziekenhuis. Op een gegeven moment gebruikte de man zijn telefoon, die volgens de aanklagers vol zat met gewelddadige pornografie, om zichzelf te filmen terwijl hij haar wurgde met zijn riem. De man werd later diezelfde dag gepakt na een grootscheepse zoektocht van de politie.
Van noord tot zuid en oost tot west klagen bewoners over de ondraaglijke last van het toerisme. Terwijl gewone Grieken het zich niet meer kunnen veroorloven om hun snikhete steden te verlaten voor de schone lucht van de Griekse eilanden, denkt Amsterdam het probleem aan te kunnen pakken met de weinig gastvrije slogan ‘Stay Away’.
Grieken hunkeren naar de Egeïsche eilanden, die onbetaalbaar zijn.
Griekenland is afhankelijk van toerisme, maar veel Grieken hebben het gevoel dat datzelfde toerisme hun de mogelijkheid ontneemt om van geliefde plekken in eigen land te genieten. De eilanden in de Egeïsche Zee zijn bijvoorbeeld van oudsher een plek om te ontspannen, te zwemmen, te drinken en wilde seks te hebben. Naast deze aardse geneugten zijn het ook plekken van betovering en van metafysisch ontzag – door de eeuwen heen bezongen door Grieken en bezoekers uit het buitenland.
De place to be in de jaren vijftig en zestig was Hydra (waar Leonard Cohen verbleef) en het nog kosmopolitischere Mykonos, de favoriet van de scheepsmagnaat Aristoteles Onassis, eigenaar van onder meer Olympic Airways. Beroemdheden, van Marlon Brando en Grace Kelly tot Brigitte Bardot en Jackie Kennedy Onassis, bezochten Mykonos en het eiland kreeg in 1971 een eigen vliegveld. Veel eilandbewoners en Griekse intellectuelen zien dat als het moment waarop de Griekse eilanden verpest werden. Bewoners zeggen in ieder geval al sinds de jaren negentig dat ze de winters, wanneer er geen toeristen zijn, de prettigste periodes vinden om er te zijn.
Opeenvolgende Griekse regeringen beweren al jaren dat toerisme de motor van Griekenland is
Opeenvolgende Griekse regeringen beweren al jaren dat toerisme de motor van Griekenland is. Het is niet zomaar een theorie of een wens: het gaat om beleid dat, hoewel het misschien niet nadrukkelijk wordt uitgedragen door de centrale regering, in praktijk wordt gebracht door particuliere toerismebureaus, door hotels, B&B’s en andere belanghebbenden. Ze worden in ieder geval aangemoedigd door de regering in Athene.
31 miljoen bezoekers
Na de economische ineenstorting van begin 2010 werd dat versterkt. In 2019 trok Griekenland ongeveer 31 miljoen bezoekers, tegenover 24 miljoen in 2015. Na de pandemie, toen de beperkingen door het coronavirus wegvielen, zagen sommige eilanden in de Egeïsche Zee een verbazingwekkend snel herstel van het toerisme. Aangezien de sector inmiddels goed is voor bijna 20 procent van het nationale bbp en één op de vijf banen, blijft de focus van de nationale economische strategie liggen op het verhogen van het aantal bezoekers.
Maar het Griekse vakantieseizoen van 2023 zal door velen herinnerd worden als de hel, met de aanhoudende hittegolf in juli en de bosbranden op Evia, Corfu, Rhodos en andere eilanden waar sommige vakantieoorden veranderden in puin en as. Duizenden toeristen moesten vluchten of werden geëvacueerd. De schade aan de natuurlijke omgeving is groot – hoe hoog de kosten zijn voor de lokale gemeenschappen en het toerisme zal nog moeten worden berekend.
Helse zomer
Zal deze zomer met extreme temperaturen en bosbranden de idylle van de eilanden in de Egeïsche Zee voor de Grieken aantasten, terwijl de klimaatcrisis toeristen van elders tegelijkertijd dwingt om de aantrekkelijkheid van een zonvakantie te heroverwegen en in plaats daarvan bijvoorbeeld naar Denemarken of Ierland te gaan? Het valt te betwijfelen. De aantrekkingskracht van de kale, rotsachtige Cycladen, waar bomen schaars zijn en bosbranden zeldzaam, zou zelfs wel eens kunnen toenemen. Maar al vóór deze helse zomer was een goedkope, spontane augustusvakantie op de Griekse eilanden al onbereikbaar geworden voor veel gewone Grieken van het vasteland.
Alleen al de drie uur durende veerboot heen en terug kostte 600 euro
Vorig jaar was een vakantie in augustus op het piepkleine en prachtige Koufonisi al nagenoeg onbetaalbaar voor een gezin van vier. Alleen al de drie uur durende veerboot heen en terug kostte 600 euro en een vijfdaagse vakantie in de eenvoudigste accommodatie moest minstens 2000 euro kosten.
Erover klagen lijkt op ondankbaarheid, want Griekenland verdient veel geld aan het internationale toerisme, en het zal nu eenmaal zijn infrastructuur moeten verbeteren zoals een moderne staat betaamt. Maar als Grieken ervan uitgaan dat hun ‘recht’ om dicht bij huis frisse lucht in te ademen altijd zal blijven bestaan, dan hebben ze het mis. Het is een nostalgische gedachte geworden. Je kan het ook verlies noemen. Omdat de Egeïsche Zee iets biedt dat nergens anders te vinden is.
Op Sifnos staat een piepklein oud kerkje dat Eftamartyros (de Zeven Martelaren) heet. Het staat op een kale rots, boven op een klif, geïsoleerd tegen de blauwe onmetelijkheid van de Egeïsche Zee.
Het is er alsof je op een zeer persoonlijke pelgrimstocht bent
Bij Eftamartyros, met zijn witte muren en blauwe koepel, ben je alleen met de zee, alleen met de lucht, alleen met de wind. Het is er alsof je op een zeer persoonlijke pelgrimstocht bent. De uitgestrektheid van ruimte, tijd, gevoel en reflectie heeft niet zozeer te maken met de landschappelijke schoonheid – het gaat veeleer om een betekenis die het zichtbare overstijgt.
De Griekse dichter Odysseas Elytis was iemand die nadacht over de continuïteit van de Griekse taal door de eeuwen heen. Het modern-Griekse woord voor ‘zee’, zei hij, is thalassa, en dat is precies hetzelfde woord als in de tijd van Homerus werd gebruikt. Op plekken als Eftamartyros wordt dat gevoel van continuïteit van ruimte en tijd overgebracht door de uitgestrektheid van de zee. Het woord en het zeegezicht lijken oneindig; ze zijn van voor onze tijd en ze zullen er nog lange tijd zijn als wij niet meer bestaan. Ook zonder kennis van de Griekse taal is dit gevoel van permanentie er voor iedereen die naar de Egeïsche Zee wil luisteren en zich wil laten meevoeren door haar existentiële grootsheid.
Balans
In een wereld die uit balans is, hebben we meer dan ooit de vrijheid nodig om onszelf van tijd tot tijd in de Egeïsche Zee te kunnen verliezen. Sommigen zullen daartoe nog steeds pogingen kunnen ondernemen – op voorwaarde dat ze een jaar van tevoren beginnen met het plannen van een verblijf in augustus en dat ze het feit accepteren dat ze de hoogste tarieven zullen moeten betalen. Omdat het de moeite waard is, ook als ze het zich niet kunnen veroorloven.
Welbeschouwd zullen Eftamartyros en het unieke gevoel erbij te horen en ernaar te verlangen altijd onbetaalbaar blijven.
De toeristen zijn terug. Hoog tijd om te zeggen dat ze weg moeten blijven
Ze staan grijnzend voor de poorten van Auschwitz voor een selfie. Ze duiken in de Trevifontein in Rome. Een man kerft zijn naam en die van zijn vriendin in een 2000 jaar oude bakstenen muur van het Romeinse Colosseum. Een Russische influencer wordt samen met haar man het land uitgezet omdat ze een naaktfoto van zichzelf heeft gepost voor een heilige 700 jaar oude banyanboom. Allemaal dragen ze bij aan klimaatverandering en aan de huidige hittegolf die een groot deel van Zuid-Europa teistert: transport van toeristen is verantwoordelijk voor 5 procent van de wereldwijde uitstoot en stijgt nog steeds.
Iedereen klaagt over toeristen. Maar nu, misschien wel voor het eerst, zijn een paar Europese steden – met Amsterdam voorop – begonnen er iets aan te doen. De kortstondige ervaring van rust tijdens de lockdowns zonder toeristen was de aanzet tot verandering. Gaandeweg beginnen steden zich te verzetten tegen het kapitalisme van het toerisme, en proberen ze de economische geschiedenis om te keren.
In Barcelona steeg het aantal hotelgasten van 1,7 miljoen in 1990 naar 9,5 miljoen in 2019.
Tussen 1998 en 2019 verdubbelde het officiële aantal aankomsten van internationale toeristen tot 2,4 miljard per jaar. Die stijging wordt toegejuicht door de lokale toeristenindustrie en de marketingafdeling voor toerisme van de overheid, maar de meeste inwoners van populaire steden moesten ondertussen lijdzaam toezien – hen was niets gevraagd.
De toename was vooral acuut in een paar Europese steden. Vanaf de jaren negentig, toen de meeste steden mooier en veiliger werden en goedkope vluchten en internationale treinverbindingen als paddenstoelen uit de grond schoten, werden korte tripjes naar deze plekken de norm. Stedentrips gaan het hele jaar door en nemen sneller toe dan traditionele ‘zon en strand’- of ‘rondreis’-vakanties, aldus Kerstin Bock van de Vrije Universiteit Berlijn. Om een extreem voorbeeld te noemen: in Barcelona steeg het aantal hotelgasten van 1,7 miljoen in 1990 naar 9,5 miljoen in 2019. Dat is exclusief de Airbnb’s, die woonruimte onttrekken aan de lokale woningmarkt.
Moedige stap
De vraag is: wat kunnen we eraan doen? Opzettelijk het toerisme terugdringen is een moedige stap, maar het is de vraag of dat haalbaar is in een wereld waarin miljarden nieuwe reizigers staan te trappelen. Maar als er één Europese stad vooroploopt in het afwijzen van toeristen, dan is het wel Amsterdam. De omstandigheden voor deze stad zijn er dan ook gunstig voor. Van 1995 tot 2019 groeide de regionale economie van Amsterdam met 132 procent. Relatief weinig daarvan kwam van toerisme: de drijvende krachten achter de groei waren informatie, communicatie (inclusief IT), financiële en zakelijke diensten. Die hausse zet nog steeds door en lokale bedrijven hebben het al moeilijk genoeg om personeel te vinden, ook zonder een overspannen toerismesector.
Veel restaurants, coffeeshops, bordelen en andere werkgevers moeten arbeidsmigranten importeren
Veel restaurants, coffeeshops, bordelen en andere werkgevers moeten arbeidsmigranten importeren. Ondertussen wordt de grachtengordel – het centrum van Amsterdam waar de meeste toeristische bestemmingen liggen – vooral bewoond door rijke mensen die er niet op zitten te wachten dat hun nachten worden verstoord door lallende toeristen op bierfietsen. Inwoners willen ook andere winkelmogelijkheden dan op toeristen gerichte Nutella-winkels.
De stad heeft geprobeerd om toeristen te spreiden. Maar dat heeft de trek naar de stad niet verminderd. Amsterdam verwelkomde (als dat de juiste term is) in 2010 5,3 miljoen hotelbezoekers. In 2019 waren dat er 9,2 miljoen, exclusief de miljoenen die in Airbnb’s overnachten.
Maximum
In 2021 stelde het stadsbestuur een maximum in van 20 miljoen bezoekers per jaar. Maar volgens prognoses wordt dat dit jaar al overschreden – vooral Chinese toeristen zijn nog maar net de pandemische beperkingen te boven. Als er niets wordt gedaan, zal het bezoekersaantal in 2024 waarschijnlijk hoger zijn.
En dus komt Amsterdam in actie. De stad wil haar verouderde imago van goedkope pretstad afschudden en zich profileren als culturele bestemming. In de rosse buurt, waar bepaalde hotspots wekelijks door 900.000 voetgangers worden bezocht, hebben de autoriteiten honderden ramen van sekswerkers gesloten en moeten cafés en bordelen nu eerder sluiten (om drie uur ’s ochtends in plaats van om zes uur ’s ochtends). Het roken van wiet op straat is in het stadscentrum verboden. De stad hoopt ook een aantal hotels om te bouwen tot woningen en kantoren.
De staat lijkt nu zelfs ook niet langer mee te werken aan de promotie van toerisme
Een stad heeft beperkte mogelijkheden om toeristen te weren, maar in Nederland werkt de staat nu ook mee. Deze maand werd een rechtszaak gewonnen: om milieuredenen mag het aantal vluchten dat landt op Schiphol worden teruggedrongen. Een toerist die vanuit Keulen met de trein naar Amsterdam komt is misschien ‘duurzaam’, maar een toerist die vanuit Californië komt vliegen is dat niet.
De staat lijkt nu zelfs ook niet langer mee te werken aan de promotie van toerisme. Het officiële internationale logo van Nederland – vroeger was dat een tulp naast het gebruiksvriendelijke maar onnauwkeurige woord ‘Holland’ (in feite is Holland alleen het westelijke deel van het land) – werd in 2019 veranderd in een soberder ‘NL Netherlands’, waarin alleen de golvende ‘L’ nog verwijst naar de tulp van voorheen. ‘Een traditioneel symbool met tulpen is te veel verbonden met toerisme en souvenirs,’ liet een van de ontwerpers van het logo weten.
Stay away
Voor wie nog twijfelt aan de wens van Amsterdam om veranderingen tot stand te brengen, is het zaak om eens te kijken naar de nieuwe reclamecampagne van de stad: ‘Stay Away’. De campagne is in eerste instantie gericht op jonge Britse mannen. Als een lid van die doelgroep googelt op een term als ‘vrijgezellenfeest Amsterdam’ krijgt hij wellicht de video te zien van een dronken man die wordt gearresteerd, voorzien van het motto: ‘Dus jij komt naar Amsterdam om de boel op stelten te zetten? Stay away.’
Deze Stay Away-campagne is absoluut een primeur in de geschiedenis van toeristische marketing. Het zou zomaar het begin van een trend kunnen worden.
Gevlucht naar Thailand vanwege de conflicten in Myanmar, vinden de Kayan Lahwi een nieuw bestaan als toeristische attractie. Op steun van de Thaise overheid hoeven ze echter niet te rekenen.
Elke ochtend nadat ze heeft gekookt en het huishouden heeft gedaan, steekt Mai zichzelf en haar zesjarige dochtertje Poe Yal Bal in de traditionele kleding van hun etnische groepering, compleet met de karakteristieke sieraden die de Kayan Lahwi-vrouwen dragen.
Nadat ze hun blouse met korte mouwen hebben aangetrokken, die is afgezoomd met kleurrijk garen, en hun haar hebben vastgezet, brengen Mai en haar dochter de koperen nekringen aan die duidelijk maken dat ze tot de Kayan Lahwi behoren. In het Birmees worden ze meestal Padaung genoemd, een term waar velen van hen bezwaar tegen maken. Hun thuisland in Myanmar omvat de subdistricten Demoso en Loikaw in de deelstaat Kayah, het subdistrict Pekon in het zuiden van de deelstaat Shan, en delen van Naypyidaw Union Territory.
Zodra ze geheel in traditionele kledij zijn gestoken, zijn Mai en haar dochter klaar voor de toeristen. In de meer dan dertig jaar dat er bezoekers naar deze afgelegen Kayan-dorpen in Thailand komen, is er maar weinig veranderd. Evenmin is er veel veranderd aan de groeiende stroom etnische Kayanen die vluchten voor de oorlog in Myanmar.
Mai en de andere dorpelingen verdienen geld aan de toeristen die foto’s maken
‘De kinderen zijn gekleed in etnische dracht en de toeristen die naar het dorp komen maken foto’s van hen en geven hun wat geld. Er zijn ook mensen die foto’s van ons willen maken terwijl we aan het weven zijn. Soms trekken ze zelf onze traditionele kleren aan en laten zich zo fotograferen,’ zegt Mai.
Mai en de andere dorpelingen verdienen geld aan de toeristen die foto’s maken, en daarnaast verkopen ze handgeweven stoffen en traditionele kledij, en sieraden die worden geassocieerd met de Kayan Lahwi: armbanden, oorbellen en koperen nekringen.
Door die koperen nekringen zijn de Kayan Lahwi-vrouwen zowel hier als in Myanmar uitgegroeid tot een toeristische attractie, en in het dorp waar Mai woont is dan ook geen tekort aan bezoekers. Het dorp ligt zo’n 26 kilometer van de stad Mae Hong Son in de gelijknamige Thaise provincie, dat onderdeel uitmaakt van een populaire toeristische route. Over de rivier de Pai is het een tocht van zo’n vier uur naar de grens met de deelstaat Kayah (ook wel Karenni genoemd), waar Mai is geboren.
Felle strijd
Na de militaire coup van 2021 zijn de subdistricten Demoso en Loikaw in Kayah getuige geweest van een felle strijd. In een rechte lijn is het vanaf daar zo’n honderd kilometer naar de stad Mae Hong Son, maar via de grenspost bij Myawaddy in de deelstaat Kayin is het een lange, kronkelige weg van zo’n 920 kilometer.
Huay Pu Keng is, net als enkele andere Kayan Lahwi-dorpen in het noordwesten van Thailand, zo’n dertig jaar geleden ontstaan, toen de inwoners van Kayah op de vlucht sloegen voor de steeds hevigere strijd in hun thuisland. Te midden van de vele ontheemden wisten de Kayan Lahwi de aandacht te trekken met hun fysieke verschijning, die niet alleen belangstelling wekte, maar ook een bron van inkomsten bleek, die uitbuiting met zich meebracht.
Saw Eh Ke woont al vanaf het begin in Kayan Taryar, een ander Kayan Lahwi-dorp in de provincie Mae Hong Son, maar hij is geboren in het dorp Panpet in Demoso.
‘Ik was heel jong toen ik vertrok, dus ik herinner me er maar weinig van, maar ik weet nog wel dat we een week hebben gelopen’
Toen in 1990 hun huis ten prooi dreigde te vallen aan de strijd tussen de Tatmadaw [het Myanmarese leger] en het Karenni-leger, besloot zijn moeder, Saw Ae Ke, met hem en zijn zus naar de Thaise grens te vluchten. Saw Eh Ke was acht jaar oud toen de soldaten optrokken naar Panpet, en hij is nooit meer teruggekeerd.
‘Ik was heel jong toen ik vertrok, dus ik herinner me er maar weinig van, maar ik weet nog wel dat we een week hebben gelopen. Vervolgens zat ons gezin een maand of drie, vier in een kamp voor ontheemden aan de Thaise grens, waarna we uiteindelijk Kayan Taryar wisten te bereiken. Mijn moeder is inmiddels 72. Ze is de oudste inwoner van het dorp en draagt nog altijd de traditionele kledij, voor bezoekers,’ zegt hij.
Nooit meer gezien
Na zijn vertrek uit Kayah heeft Saw Eh Ke zijn vrienden en familieleden die in Myanmar zijn achtergebleven nooit meer gezien, en hij weet maar weinig van de situatie op dit moment, vertelt hij aan Frontier. Omdat hij geen identiteitsbewijs heeft, is er geen legale mogelijkheid voor hem om terug te keren.
‘We hebben gehoord dat er een militaire coup is gepleegd in onze thuisstaat – ik ben bereid mijn landgenoten die hier weten te komen [in de Kayan Lahwi-dorpen in Thailand] zo goed mogelijk te helpen,’ zegt Saw Eh Ke, die eraan terugdenkt hoe moeilijk zijn eigen reis is geweest.
‘Toen wij de Karenni-regio ontvluchtten, werd mijn zus tijdens onze tocht door de jungle heel erg ziek, van uitputting. We hadden geen eten en geen drinken, en ik zal nooit vergeten dat we de bladeren uit het bos moesten eten om in leven te blijven,’ zegt hij. ‘Alle eerdere oorlogen én de huidige oorlog in Myanmar zijn veroorzaakt door een militaire dictatuur. Zonder het leger van Myanmar zou er in alle regio’s vrede heersen. Ik haat het leger van Myanmar,’ zegt hij.
Mai is, net als Saw Eh Ke, naar Thailand gekomen om te ontsnappen aan de burgeroorlog. Ze was toen nog heel jong – nog maar net vier – en inmiddels woont ze alweer 28 jaar in Huay Pu Keng.
Etnische kaart
Desondanks is Mai nog altijd geen Thais staatsburger en haar enige identiteitsbewijs is een zogenaamde ‘etnische kaart’, een kaart die eens in de tien jaar kan worden verlengd.
‘Het is een soort gastburgerschap,’ zegt Mai, die eraan toevoegt dat mensen met zo’n kaart niet stemgerechtigd zijn en te maken krijgen met reisbeperkingen.
Van de ongeveer tweehonderd mensen in het dorp hebben er maar dertig of veertig zo’n etnische kaart, en de anderen hebben een soort migrantenkaart (ook wel een ‘roze kaart’ genoemd, die wordt uitgereikt aan ongedocumenteerde arbeiders) of ze hebben helemaal geen papieren.
Op een bord bij de ingang van Huay Pu Keng staat de botte benaming waarmee het dorp in de volksmond wordt aangeduid: ‘Langenekkendorp’
In het verleden weigerden veel touroperators om naar de Kayan Lahwi-dorpen te gaan, vanwege ethische bedenkingen en zorgen over mogelijke dwangarbeid en mensenhandel. Op een bord bij de ingang van Huay Pu Keng staat, zowel in het Engels als in het Thais, de botte benaming waarmee het dorp in de volksmond wordt aangeduid: ‘Langenekkendorp’. Het dorp kan alleen worden bereikt via een tocht van een half uur per boot, wat de romantische uitstraling voor de toeristen vergroot en tegelijkertijd de bewegingsvrijheid van de inwoners, zoals Mai, verkleint.
Het dorpshoofd, Naung, zegt dat Huay Pu Keng nog niet officieel is erkend als Kayan-dorp.
‘Er wonen meer dan tweehonderd mensen in ons dorp en hoewel het al meer dan dertig jaar bestaat, is het nooit officieel erkend omdat minder dan vijftig procent van de inwoners Thais staatsburger is,’ zegt Naung, die een etnische kaart heeft. Zodra een dorp die grens van vijftig procent bereikt en officieel wordt erkend, is het ook voor de anderen makkelijker om het Thaise staatsburgerschap te krijgen.
‘Kinderen van ouders met een etnische kaart worden beschouwd als Thais staatsburger en hebben het recht om naar een Thaise school te gaan. In dit dorp wonen kinderen die als Thais staatsburger worden gezien. Maar voor andere kinderen, van wie de ouders een migrantenkaart hebben, geldt dat niet,’ zegt hij.
Als ongedocumenteerde dorpelingen naar Mae Hong Son gaan, lopen ze het risico te worden opgepakt door de politie, aldus Naung.
‘Mensen zonder kaart kunnen niet naar de stad; ze worden opgepakt door de politie,’ zegt hij. Hij vertelt erbij dat er meestal een uitzondering wordt gemaakt voor Kayan Lahwi in traditionele dracht. Zo worden de vrouwen gedwongen de rol van levende toeristische attractie te spelen, die de plaatselijke overheid hun heeft toegedicht.
‘Als ik met mijn dochter naar Mae Hong Son ga, moet ik de traditionele dracht aan. Als ik dat niet doe, ben ik bang dat de politie me staande houdt voor controle,’ zegt Eh Mwi Paw (42) die een migrantenkaart heeft.
Toestemming
De man van Eh Mwi Paw heeft een etnische kaart en hij heeft dan ook officieel toestemming om te werken. Hun twee zoons studeren in Mae Hong Son.
‘Mijn zoons vragen altijd waarom hun moeder zich niet kleedt zoals andere vrouwen die naar de stad gaan. Ze snappen niet dat ik het risico loop gearresteerd te worden als ik geen traditionele kledij draag,’ zegt ze. ‘Hoewel we al jaren en jaren in Thailand wonen, worden we van Myanmarese kant niet erkend als etnische groepering, en worden we ook niet erkend als Thais staatsburger. We worden gewoon tentoongesteld als een toeristische attractie.’
Saw Ae Sehun, dorpshoofd van Kayan Taryar, zegt dat de Thaise autoriteiten sinds de staatsgreep in Myanmar de controles in de grensgebieden hebben aangescherpt, en dat treft ook de Kayan Lahwi die zich in Thailand hebben gevestigd.
‘Het is verreweg het veiligste om in traditionele kledij de deur uit te gaan’
‘Het is verreweg het veiligste om in traditionele kledij de deur uit te gaan. Onze traditionele dracht garandeert onze veiligheid. Als de Thaise politie ons in traditionele dracht ziet, laten ze ons met rust,’ zegt hij.
De politieke crisis heeft geleid tot een toestroom van vluchtelingen. Sommigen leven in kampen en anderen hebben hun toevlucht gezocht in Kayan Lahwi-gemeenschappen zoals Huay Pu Keng en Kayan Taryar.
‘Sommige mensen hier in het dorp zijn weggelopen uit de opvangkampen,’ zegt Hla Bwe Sae uit Kayan Taryar. ‘Ze kunnen niet terug naar huis, dus zitten ze hier vast.’
Opvangkampen
Kayan Lahwi die familieleden hebben in een van de toeristendorpen mogen met toestemming van de Thaise autoriteiten de opvangkampen verlaten en naar die dorpen gaan, maar de meesten hebben moeite om te vertrekken.
‘Er wonen hier veel Kayan Lahwi, maar er zijn er maar weinig die ooit in Mae Hong Son zijn geweest. De meesten wagen zich niet buiten het dorp,’ aldus Hla Bwe Sae.
In tegenstelling tot Huay Pu Keng trekt Kayan Taryar maar weinig bezoekers, omdat het dorp minder inwoners heeft en afgelegener is.
‘De Thaise overheid heeft een lagere school geopend in ons dorp, en er is ook een medische post. Hoewel we allemaal hier wonen, spreken we geen Thais en wagen we ons dan ook zelden buiten het dorp. We verbouwen het een en ander in de bergen hier in de buurt, en verder blijven we thuis,’ zegt hij.
Hla Bwe Sae, die inmiddels dertig is, is op zijn tiende uit Demoso vertrokken.
‘Ik kan niet terug naar Demoso en ik ken niets anders dan het dorp waar ik woon, aan de Thaise kant van de grens. Waarschijnlijk blijf ik hier tot mijn dood,’ zegt hij.
Kayan Lahwi worden vaak uitgebuit – ze krijgen geen enkele steun
Hoewel de Kayan Lahwi-dorpen worden gepromoot als toeristische attractie, krijgen ze geen enkele andere steun van de Thaise overheid, zegt Saw Ae Sehun.
‘We worden afgeschilderd als een etnische groepering met interessante tradities voor toeristen. Maar onze Kayan Lahwi-familieleden die aan de Thaise grens wonen, worden vaak uitgebuit – ze krijgen geen andere rechten en geen enkele steun,’ zegt hij. ‘Ik droomde er vaak van om terug te gaan naar Myanmar, maar sinds de staatsgreep is dat onmogelijk.’
Saw Ae Sehun zegt dat hij, hoewel hij zelf niet meer kan terugkeren naar Myanmar, alles wil doen wat in zijn vermogen ligt om de vluchtelingen te helpen die de grens zijn overgestoken en naar Kayan Taryar zijn gekomen.
Voor het eerst sinds het begin van de coronapandemie opende Japan vrijdag officieel zijn grenzen voor toeristen, schrijft Nikkei Asian Review. Toch blijven de toeristen weg, zo meldt onder andere JTB, het grootste reisbureau van Japan. Toeristen moeten vooralsnog in groepen en onder begeleiding van een reisleider reizen, en de reisorganisaties zijn verantwoordelijk voor het naleven van maatregelen, zoals het dragen van mondkapjes en het desinfecteren van handen.
Japan was al eerder begonnen met het versoepelen van de grenscontroles, waardoor niet-toeristen zoals zakenlui en uitwisselingsstudenten vanaf maart het land mochten inreizen. Vanaf 1 juni verdubbelde het de dagelijkse limiet van mensen die het land binnenkomen tot 20.000 en werden quarantaineregels en regels voor testen versoepeld.
In 2019 bezocht een recordaantal van 31,9 miljoen mensen Japan
Het land openstellen voor toeristen is een moeilijke evenwichtsoefening voor premier Fumio Kishida, wiens regerende Liberaal-Democratische Partij in juli zich opmaakt voor de verkiezingen voor het Hogerhuis. Zijn harde standpunt over grenscontroles was populair bij het grote publiek in Japan, en zijn populariteit steeg toen hij in november de grensversoepelingen terugdraaide vanwege de opkomende omikronvariant. Nu de rest van de wereld haar grenzen openstelt, neemt de internationale druk op Kishida toe om de maatregelen verder te versoepelen.
Voor de pandemie werd Japan steeds populairder als toeristische reisbestemming. In 2019 bezocht een recordaantal van 31,9 miljoen mensen het land.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
