Tag: tweeling

Brooke Alexander ontdekte achtenveertig uur voordat het abortusverbod in Texas van kracht werd dat ze zwanger was. The Washington Post ging langs bij de achttienjarige en tekende haar verhaal op.

Brooke Alexander zette om 18.04 uur haar kolfapparaat uit en bracht twee flesjes verse melk naar het bed, waar haar tweeling van drie maanden op de rug lag, de gezichten rood van het huilen. De achttienjarige, die maar vier uur had geslapen, probeerde beide baby’s tegelijk te voeden. Ze hield Kendall in haar armen, terwijl ze probeerde Olivia zichzelf te laten voeden met haar fles op een kussen. Maar de fles bleef wegglijden en de baby bleef jammeren. En Brooke’s vriend, Billy High, zou pas over vijf uur thuis zijn. ‘Alsjeblieft, druktemakertje,’ fluisterde Brooke.

Ze gluurde naar het raam van de kamer die net groot genoeg was voor een ruime matras, en besefte dat ze de hele dag amper zon had gezien. De ramen waren afgedekt met lakens die met punaises aan de kozijnen waren bevestigd om de kamer koel te houden. Brooke waagde zich zelden in de rest van het huis. Billy’s vader had hen in huis genomen toen haar moeder hen eruit had geschopt, en ze wilde hem niet in de weg lopen. De uren zonder Billy waren altijd het moeilijkst. Ze wist dat hij weg moest, omdat ze volledig afhankelijk waren van de 9,75 dollar per uur die hij verdiende bij Freebirds World Burrito, maar ze kwelde zichzelf met de gedachte aan de meisjes die hij zou kunnen ontmoeten. En ze wou dat ze zelf ook de deur uit kon gaan.

Heartbeat Act

Laat in de nacht van 29 augustus ontdekte Brooke dat ze zwanger was, twee dagen voordat deHeartbeat Act in Texas abortus verbood zodra een echo de hartslag kon vaststellen rond zes weken zwangerschap. Het was de meest beperkte abortuswet die in de Verenigde Staten van kracht ging in bijna vijftig jaar.

Voor veel Texanen die sinds september een abortus wilden, vormde de wet een grote hindernis, omdat ze gedwongen werden honderden kilometers te rijden en honderden dollars te betalen voor een legale procedure die ze vroeger thuis hadden kunnen ondergaan. En niet iedereen verkeerde in de omstandigheid om de staat te verlaten. Sommigen konden geen vrij nemen van hun werk of hadden geen geld voor de benzine, en anderen, geconfronteerd met een lange reis, besloten hun zwangerschap te volbrengen. Bijna tien maanden na de inwerkingtreding van de Texaanse wet krijgen zij nu de baby’s die ze eigenlijk niet wilden.

Texas biedt een glimp van wat een groot deel van het land te wachten staat als het Hooggerechtshof deze zomer Roe v. Wade afschaft [dit artikel werd 20 juni gepubliceerd; op 24 juni 2022 nam het Hooggerechtshof afstand van het landelijke recht op abortus. Daardoor kregen staten weer de mogelijk abortus strafbaar te stellen], wat alom wordt verwacht sinds vorige maand een uitgelekt conceptadvies in omloop kwam. Als het precedent wordt vernietigd, zal naar verwachting ongeveer de helft van alle staten in het land abortus drastisch beperken of helemaal verbieden, waardoor enorme ‘abortuswoestijnen’ zullen ontstaan die velen tot gedwongen ouderschap zullen drijven.

Soms stelt Brooke zich haar leven voor als ze niet zwanger was geworden

Soms stelt Brooke zich haar leven voor als ze niet zwanger was geworden, en als Texas abortus niet zou hebben verboden, enkele dagen nadat ze had besloten dat ze haar zwangerschap wilde afbreken. Dan zou ze nu nog op school zitten, zich van de lessen haasten naar haar shift in Texas Roadhouse, met haar focus op het behalen van een licentie tot makelaar waarmee ze eindelijk weg zou kunnen uit Corpus Christi. Ze verlangt naar een appartement in Austin en genoeg geld voor een reis naar Hawaï, waar ze met dolfijnen zou zwemmen in water dat zo helder was dat ze haar tenen zou kunnen zien.

Als beide baby’s eindelijk goed drinken, pakt Brooke haar telefoon en stelt ze de timer in die al sinds de dag dat ze geboren werden vrijwel onafgebroken loopt. Ze heeft nog tweeënhalf uur voordat ze weer moeten eten.

Brooke en Billy ontmoetten elkaar voor het eerst in het skatepark in de stad, waar ze op een heldere avond in mei vorig jaar met een grote groep vrienden waren. Ze spraken die eerste dag niet met elkaar, maar het viel Brooke op hoe moeiteloos Billy de quarterpipe indook, hoe zijn blonde haar onder zijn rode muts vandaan wipte. Ze volgde hem op Instagram, en ze voelde een sprongetje in haar buik toen ze zag dat hij haar terug volgde.

Al snel brachten ze bijna elke dag samen door, doken ze in de branding van de Golf van Mexico op Padre Island en keken ze naar de zonsondergang boven de pier. In het skatepark leerde hij haar trucjes die ze eng vond om alleen te proberen. ‘Pinkie, beloof me dat je het durft,’ zei hij dan, als ze over de rand van de schans gluurde. Zijn indringende blauwe ogen, zijn kuiltjes. Toen hij eenmaal zijn vinger in haar pink haakte, was er geen weg meer terug.

Billy was anders dan de andere jongens die Brooke kende. Hij hield haar hand vast in het openbaar en stelde haar voor aan zijn vader. Als ze met hem naar het winkelcentrum ging, grijnsde hij elke keer als ze een pashokje uitkwam en vertelde haar dan hoe goed ze eruitzag in elk nieuw topje dat ze uitprobeerde. Ze voelde zich mooi door hem. ‘Ik was het niet gewend om me zo te voelen,’ zegt Brooke.

Zwangerschapstest

Brooke deed de zwangerschapstest om 11 uur op een warme avond aan het eind van de zomer. Toen de twee roze streepjes verschenen, keek ze Billy aan ging ze onderuit op de badkamervloer. Ze zag de tekenen die ze wekenlang had genegeerd. Misselijkheid die ze had toegeschreven aan voedselvergiftiging. Twee gemiste menstruaties. Dat moment een paar weken eerder, toen Billy een hand op haar buik legde en vroeg of ze zeker wist dat ze niet zwanger was.

Ze liet Billy achter in haar slaapkamer met de zwangerschapstest, pakte haar sleutels en reed naar het huis van haar beste vriend. Zittend op zijn bed bespraken ze haar opties. Ze kon altijd nog een abortus ondergaan, zei ze tegen hem. Hij wees haar op iets dat ze zich vaag herinnerde te hebben gezien op Twitter: dat een nieuwe wet zou ingaan op 1 september. Brooke had achtenveertig uur.

De abortuskliniek in Zuid-Texas, op tweeënhalf uur rijden van Corpus Christi, had de komende twee dagen geen plek meer, omdat patiënten uit de hele staat zich naar klinieken haastten voordat de wet van kracht ging. Toen Brooke belde, noemde de vrouw aan het de andere kant van de lijn namen en adressen van klinieken in New Mexico, op dertien uur rijden van Corpus Christi.

‘Duimen maar????’ antwoordde haar vader

In de tussentijd, zei de vrouw, kon Brooke ergens in de buurt een echo laten maken; als ze minder dan zes weken zwanger was, konden ze haar nog behandelen. ‘We gaan kijken hoe ver ik ben,’ sms’te Brooke later die avond aan haar vader, Jeremy Alexander. ‘Kijken of abortus een optie is.’

‘Wat is de einddatum?’ vroeg hij.

‘Ze hebben net vandaag een wet aangenomen!!!’ antwoordde ze in de late uurtjes van 1 september, verwijzend naar het verbod dat van kracht was gegaan. ‘Dat is toch niet geloven? Ik geloof dat het zes weken is.’

‘Duimen maar????’ antwoordde haar vader.

Brooke vond een plek waar ze op korte termijn een echo kon laten maken en maakte een afspraak voor negen uur ’s ochtends. Als nieuwe cliënten het Zwangerschapscentrum van de Coastal Bend binnenkomen, wordt hen gevraagd een formulier in te vullen. Na gebruikelijke vragen als naam, geboortedatum en burgerlijke staat komt de vraag die het personeel het meest interesseert: ‘Mocht u zwanger zijn, wat zijn dan uw plannen?’

Op basis daarvan wijst het team elke cliënt toe aan een van de drie groepen: Als ze van plan zijn om de baby te krijgen: ‘LTC’, ofwel ‘Likely To Carry’ [Voldragen van Zwangerschap Aannemelijk]. Als ze twijfelen: ‘AV’, ofwel ‘Abortion Vulnerable’ [Geneigd tot abortus]. Als ze van plan zijn om een abortus te laten doen: ‘AM’, ofwel ‘Abortus Minded‘ [Abortus Besloten].

Antiabortusorganisaties

Het Zwangerschapscentrum van de Coastal Bend, dat zichzelf aanprijst als ‘bron nummer één voor informatie over abortus’ in de regio, is een van de duizenden crisiszwangerschapscentra in de Verenigde Staten: het zijn antiabortusorganisaties die vaak religieus gelieerd zijn. Toen Brooke met haar moeder op de afspraak verscheen, had ze er geen idee van dat ze bij een instelling binnenliep die tot doel heeft mensen van abortus af te houden. Ze wist ook niet wat het belang was van haar formulier voor het personeel: door aan te geven dat ze een abortus wilde, werd ze hun eerste ‘AM’ van de Texas Heartbeat Act.

Brooke had over het centrum gehoord via een vriendin van haar moeder, die wist dat ze een echo moest laten maken. Door de decoratieve kussens en zachte aquarellen met beelden van de oceaan kwam er in de wachtkamer een gevoel van rust over Brooke.

De advocate die haar was toegewezen, Angie Arnholt, begeleidde al een jaar lang abortus-gezinde cliënten in het zwangerschapscentrum. Veel van de vrijwilligers in het centrum hadden zich alleen maar aangemeld om vrolijke gesprekken te kunnen voeren met ‘LTC’s’ over baby’s waar hun cliënten zo naar uitzagen. Maar Arnholt, een eenenzestigjarige met een gouden kruis om haar nek, voelt zich geroepen om te doen wat ze kan om vrouwen te helpen ‘een goede beslissing te nemen’, vertelde ze later aan The Washington Post.

In een spreekkamer noemde Brooke voor Arnholt alle redenen op waarom ze een abortus wilde. Ze had zich net ingeschreven voor lessen in vastgoed aan het plaatselijke college, wat haar eerste keer op een opleiding zou zijn sinds ze drie jaar eerder op vijftienjarige leeftijd de middelbare school had verlaten. Zij en Billy hadden nog maar drie maanden verkering.

Brooke probeerde kalm te blijven en prentte ze zichzelf in dat vrouwen voortdurend abortussen ondergaan

Zittend tegenover Brooke en haar moeder sloeg Arnholt A Woman’s Right to Know open, een antiabortusboekje dat door de staat Texas wordt verspreid, en ze bladerde naar de pagina met de titel ‘Abortusrisico’s‘. Het eerste risico was: ‘de dood’.

Terwijl Brooke luisterde naar Arnholts waarschuwingen over depressie, misselijkheid, krampen, borstkanker en onvruchtbaarheid, probeerde ze kalm te blijven en prentte ze zichzelf in dat vrouwen voortdurend abortussen ondergaan. Toch begon Brooke zich te fixeren op sommige van de woorden die Arnholt gebruikte. Vacuüm zuigen. Zware bloedingen. Doorboorde baarmoeder. (Ernstige complicaties bij abortus zijn zeldzaam. Volgens vooraanstaande medische organisaties zorgt abortus niet voor een verhoogd risico op psychische aandoeningen, borstkanker of onvruchtbaarheid.)

Brooke begon in paniek te raken en keek naar haar moeder. Toen ze wist dat Brooke zwanger was, had Terri Thomas tegen haar dochter gezegd dat ze een abortus moest ondergaan. Hoewel ze een toegewijd christen is en een paar keer per week en ’s zondags twee keer naar de kerk gaat, heeft ze zo haar eigen opvattingen over dit onderwerp. Thomas kreeg haar eerste kind toen ze twintig was, vertelt ze, net op het moment dat ze de middelbare school verliet in de hoop rechten te gaan studeren. Als de timing anders was geweest, was ze misschien officier van justitie geworden. In plaats daarvan ging ze van de ene baan in de detailhandel naar de andere: van Bath & Body Works naar Walgreens naar Home Depot.

Toen ze opgroeide, zei Brooke, pendelde ze heen en weer tussen het huis van haar moeder en dat van haar vader, afhankelijk van wie op dat moment de meest stabiele ouder was. Haar gelukkigste jaren als kind bracht ze door bij haar vader, vertelde ze, in een met bomen omzoomde straat met een pingpongtafel in de garage en een trampoline in de achtertuin. Totdat Brookes vader cocaïne begon te gebruiken.

Alexander is nu al een paar jaar afgekickt, zegt hij, maar in die tijd lukte het hem niet van zijn verslaving af te komen. Rond de tijd dat hij stopte met het betalen van de huur en de toiletten begonnen over te stromen, trok Brooke weer in bij haar moeder. Bij haar had Brooke altijd het gevoel op eieren te moeten lopen. Als Brooke vergat het licht uit te doen of de afwas te doen, begon Thomas te schreeuwen. Thomas vond dat ze het volste recht had om zo te reageren, zegt ze, omdat zij de baas was.

Echo

Arnholt begeleidde Brooke naar de echokamer, waar Brooke zich vanaf haar middel uitkleedde en op een onderzoekstafel ging liggen, kijkend naar een grote flatscreen-tv. Terwijl de echoscopist de sonde op haar met gel ingesmeerde buik drukte, wenste Brooke dat het scherm een foetus zonder hartslag toonde. De echoscopist haalde diep adem. Het was een tweeling. En ze was twaalf weken zwanger.

‘Weet je het zeker?’ vroeg Brooke. ‘Oh, mijn God, oh, mijn God,’ zei Thomas terwijl ze op en neer sprong. ‘Dit is een wonder van de Heer. We krijgen deze baby’s.’

Brooke had het gevoel dat ze boven zichzelf zweefde en neerkeek op het tafereel. Haar moeder noemde de tweeling ‘mijn baby’s’ en beloofde Brooke dat ze voor alles zou zorgen, terwijl de echoscopist haar vertelde hoe leuk het was om tweeling te zijn.

Als ze echt haar best deed, dacht Brooke, dan zou ze New Mexico wel halen. Haar oudere broer zou haar waarschijnlijk het geld lenen om er te komen. Maar ze bleef maar kijken naar die pulserende gele lijn op het scherm van de echo.

Ze vroeg zich af was het moord om ze te aborteren?

Ze vroeg zich af: als haar baby’s een hartslag hadden, zoals deze vrouwen haar vertelden, was het dan moord om ze te aborteren? Uiteindelijk wendde Arnholt zich tot Brooke en vroeg of ze de baby’s wilde houden. Brooke hoorde zichzelf ‘ja’ zeggen. Die dag verliet Brooke het zwangerschapscentrum met een foto van de echo en een handvol lolly’s die volgens Arnholt zouden helpen tegen ochtendmisselijkheid.

Arnholt en de echoscopist namen nog een paar keer per sms contact op met Brooke. Ze maakten een zogeheten prenatale afspraak, waar ze nog een echo kreeg, en daarna kwam ze langs voor een opvoedingscursus, waarmee ze ‘punten’ verdiende die ze inwisselde voor een pak luiers. Daarna ging Brooke niet meer terug naar het zwangerschapscentrum. De cursus voelde voor haar als tijdverspilling. In plaats daarvan wendde ze zich tot Billy. Binnen een paar weken hadden Brooke en Billy een plan. Hij zou bij de luchtmacht gaan zodra hij van de middelbare school af was. Brooke zou wachten tot hij klaar was met de basistraining en hem dan volgen naar waar hij dan ook zou worden gestationeerd.

Al snel spraken ze over babynamen. Op een namiddag in oktober, omringd door vrienden en familie, knalden Brooke en Billy in de achtertuin van Thomas twee gender-reveal-kanonnen open, die grote roze rookwolken uitstootten.

‘Ik ben zo blij dat ik je heb ontmoet, Billy’, schreef Brooke in een Instagram-post waarin ze haar zwangerschap aankondigde. ‘Een gezin stichten met jou wordt een van de moeilijkste dingen die ik ooit zal doen, maar ik ben blij dat ik het met jou mag doen.’

Weer naar school

Begin november begon Brooke aan haar makelaarslessen, en ze vond alles leuk aan het naar school gaan. Toen ze de eerste dag aankwam in haar favoriete topje en spijkerbroek, voelde het alsof dit betonnen gebouw haar ‘een kans’ bood. Meestal nam ze een frappuccino uit de automaat, ging daarna zitten in de stoel die ze had geclaimd en sloeg haar studieboek open op een pagina die was bezaaid met gele markeerstift. Brooke kreeg 83 punten voor haar eindexamen, het hoogste cijfer van de klas.

Ze sms’te het nieuws aan iedereen: aan Billy, haar broer, haar moeder, haar vader, haar opa. Na drie jaar niet naar school te zijn geweest, kon ze niet geloven dat ze het zo goed had gedaan. ‘Ik had echt zo’n gevoel van, wow, ik ben slim!’ zegt ze.

In de loop van de herfst werd Billy haar grootste zorg. Hij had zich op de vlakte gehouden nadat ze had besloten dat ze de baby’s wilde houden. Eén keer zei hij dat hij liever een abortus had gewild, maar dat hij haar volledig zou steunen in wat ze ook zou kiezen. Hij dacht aan adoptie, maar Brooke wilde dat niet eens overwegen.

‘Ik denk niet dat ik er klaar voor ben,’ zei hij. Hij was bang te verliezen wat hij omschreef als ‘de vrijheid om een tiener te zijn’. Zijn plan was geweest om na zijn schooltijd bij Freebirds te blijven werken, net genoeg uren te maken om rond te kunnen komen, zodat hij zijn skatetijd kon maximaliseren en ‘gewoon lekker kon chillen’. Billy had aanzien als skater. Als hij zich klaarmaakte om wat trucjes te filmen, maakte iedereen plaats voor hem.

Telkens als Brooke zich publiekelijk met de baby’s vertoonde, wist ze dat er naar haar werd gekeken

Toen november aanbrak betaalde Billy alles voor Brooke. Ze was gestopt met werken bij Texas Roadhouse omdat de geur van het vlees en vet haar misselijk maakte. Om Brooke’s autokosten van 330 euro te kunnen betalen, vroegen ze een WIC-kaart aan [een voedselpas voor lage inkomens] en aten ze ramen en pannenkoeken als avondeten. Toen de creditcard van Brooke zijn limiet bereikte, ging Billy dubbele diensten draaien totdat hij de schuld kon afbetalen.

Brooke wilde werken, maar ze kon geen baantje als serveerster krijgen. Toen ze zeven maanden zwanger was, had ze moeite om lang op de been te blijven en voelde ze zich al uitgeput bij de meest simpele taken. Ze viel in slaap terwijl ze haar huiswerk maakte. Ze miste een les. En nog een les.

Toen ze besloot te stoppen met de opleiding tot makelaar, kon ze het niet opbrengen dat aan haar docent te vertellen. Ze hield zichzelf voor dat het niet zo’n big deal was. Ze zouden binnenkort toch verhuizen, en de luchtmacht zou Billy genoeg betalen om hen beiden te onderhouden. Brooke plaatste haar lesboek over onroerend goed tussen de rij boeken op haar dressoir, tussen In Verwachting. Wat Kun Je Verwachten? en de vierde Harry Potter. Misschien zou ze het ooit weer tevoorschijn halen.

Telkens als Brooke zich publiekelijk met de baby’s vertoonde, wist ze dat er naar haar werd gekeken. Ze was achttien en zag er ook zo uit, met blozende wangen en blonde krullen die met een lintje waren samengebonden. Terwijl ze met moeite haar dubbele kinderwagen door de deuren van Freebirds manoeuvreerde, stelde ze zich voor dat iedereen haar veroordeelde, haar afdeed als een onwetend kind en slechte moeder.

Ze was vastbesloten het tegendeel te bewijzen. Op de een of andere manier ging het moederschap haar natuurlijk af. Als een van de baby’s begon te huilen, vinkte Brooke haar mentale lijstje af: Had haar dochter honger? Was ze moe? Moest ze verschoond worden? Als het niets van dat lijstje was, pakte Brooke haar dochter op en hield haar dicht tegen zich aan, zwaaide haar van links naar rechts en kuste de zijdezachte bruine lokken op de bovenkant van haar hoofd. Dat werkte bijna altijd.

Speciaal gevoel

‘Ik denk dat ze mijn geur herkennen,’ zegt ze. ‘En dat geeft me zo’n speciaal gevoel.’ Brooke kent kenmerken van haar dochters die niemand anders zou opmerken. Olivia huilt op een hogere toon. Kendall is moeilijker te kalmeren. Je kunt altijd zien wanneer ze wakker gaan worden, omdat ze dan beginnen te glimlachen.

Terwijl ze naar haar dochters kijkt zoekt Brooke de juiste woorden om haar gevoelens over abortus te verwoorden. Aan de ene kant vindt ze absoluut dat vrouwen het recht moeten hebben om te kiezen wat het beste is voor hun eigen leven. Aan de andere kant weet ze dat haar baby’s er zonder de Texaanse wet misschien niet zouden zijn geweest. ‘Wie kan zeggen wat ik gedaan zou hebben als die wet er niet was geweest?’ zegt ze. ‘Ik wil er niet aan denken.’ Brooke noemt op wat ze allemaal is kwijtgeraakt: lange nachten in het skatepark, uitstapjes naar het winkelcentrum, de mogelijkheid dertig dollar te betalen voor een diner met krab, gewoon omdat ze er zin in had.

‘Ik ben niet echt vrij,’ zegt ze. ‘Dat vat het wel zo’n beetje samen. Dat is echt wel iets groots wat ik mis.’ Ze zwijgt even, met Olivia’s hand om haar vinger gevouwen. ‘Het is echt eng om eraan te denken dat ik ze niet zou hebben,’ zegt ze dan. Er is maar één manier om het echt te begrijpen, zegt ze. Hen nu verliezen, als voltooide menselijke wezentjes, is totaal iets anders dan hen toen verliezen.

Thomas vertelt dat haar moeder haar opdroeg een andere woonplek te zoeken

Tijdens haar zwangerschap had Brooke zich voorgenomen om de baby’s mee naar huis te nemen, naar het huis van haar moeder, waar ze allemaal samen zouden wonen totdat Billy genoeg geld zou hebben verdiend om een huis te kunnen betalen. Tijdens het maken van de echo had Brookes moeder beloofd om er voor hen te zijn, en Brooke geloofde haar. Maar al na een paar weken kreeg Brooke het gevoel dat haar moeder elk moment tegen haar tekeer kon gaan.

Thomas wees Brooke erop dat ze in haar huis verbleef zonder huur te betalen en dat de energierekening opliep door de hele nacht de tv en de airco aan te laten staan. Nadat Brooke op een avond in mei afwas in de gootsteen had laten staan, werd ze wakker van haar moeder die vanuit de keuken tegen haar schreeuwde.

‘Je krijgt geen beloning omdat je zwanger bent geraakt,’ zei Thomas. ‘Ik weet niet wat je denkt dat ik je verschuldigd ben, maar ook die prijs krijg je niet.’ Brooke antwoordde: ‘Je behandelt me als een straatschooier. Ik ben je dochter.’

Thomas vertelt dat ze haar opdroeg een andere woonplek te zoeken. Brooke pakte een paar spullen en reed met de baby’s naar het huis van Billy’s vader. Billy’s kamer was niet helemaal de plek die ze zich had voorgesteld om haar dochters op te voeden, met een berg tijdschriften over skateboarden en een reusachtig Freebirds-billboard achter het bed, waarop frisdranken worden geadverteerd voor 95 cent. Maar ze was er in ieder geval welkom.

De volgende ochtend trof Brooke een sms’je van haar moeder aan. ‘Ik ben absoluut geen perfect mens of perfecte moeder, maar ik hou van je, wat er ook gebeurt’, schreef ze. ‘Je hoeft daar niet te blijven.’ Maar Brooke vertrouwde liever op Billy dan op haar moeder, hoewel ze zich ook wel eens zorgen maakt dat hij haar eruit zal schoppen.

Ruzie

Ze dacht vaak terug aan een ruzie die ze op een zaterdagavond in april hadden gehad, toen ze iets te dronken waren geworden en Billy eindelijk had gepraat over alle dingen die hij eerder had vermeden. Hij was niet blij met de manier waarop zijn leven had uitgepakt, vertelde hij haar. Hij wilde niet bij de luchtmacht. Hij wilde gewoon skateboarden. ‘Dat is niet mijn schuld,’ had ze gezegd. ‘Ik heb mezelf niet zwanger gemaakt.’

Op een gegeven moment, weet ze nog, stelde hij voor om apart te gaan wonen. Dat is wel overgewaaid, bedenkt ze terwijl ze haar kleren ophangt in Billy’s kast. Ze legt een boeket bloemen op zijn bureau en steekt een kaars aan, die de kamer vult met de geur ‘Forever Love’. Beetje bij beetje zal ze van Billy’s kamer een thuis maken.

Aan de andere kant van de stad zou een vrouw die Brooke nog nooit had ontmoet binnenkort haar verhaal delen, en de tweeling opvoeren als een triomf voor de antiabortusbeweging.

De Coastal Bend Republikeinse Coalitie kwam op 19 mei bijeen voor de wekelijkse vergadering in een plaatselijke barbecuetent. Onder het genot van klapstuk en koolsla luisterden de leden naar de spreker die ze voor die avond hadden uitgenodigd: Jana Pinson, directeur van het Zwangerschapscentrum van de Coastal Bend.

Maar zodra ze de echo zagen, zei ze, veranderde alles

Ze kwam met een verhaal over een meisje dat met haar moeder verscheen op de ochtend dat de Heartbeat Act van kracht werd, en om een abortus vroeg. De moeder en dochter ‘waren zo woedend op ons’, aldus Pinson, ‘zo kwaad‘. Maar zodra ze de echo zagen, zei ze, veranderde alles. ‘Op het moment dat we de sonde op haar buik legden en er twee baby’s tevoorschijn kwamen… smolten ze echt helemaal.’

Vorig jaar, aldus Pinson, kozen 583 abortus wensende en tot abortus neigende vrouwen ervoor om hun zwangerschap voort te zetten na een bezoek aan hun centrum. Tijdens hun banket in maart, met meer dan 2800 aanwezigen uit de hele regio, staken Pinson en haar medewerkers 583 kaarsen aan. Een daarvan was voor Brooke.

Drie weken later bleven de baby’s thuis terwijl Brooke en Billy naar het gerechtsgebouw reden. Billy stond op het punt te vertrekken voor een vijf maanden durende basistraining en technische school. Om Brooke in aanmerking te laten komen voor alle voordelen die het leger bood, moesten ze trouwen. Om 11 uur op een maandagochtend liepen ze een rechtszaal binnen, waar een Amerikaanse vlag achter de counter stond. Brooke in een zomerjurk met bloemen, Billy in spijkerbroek. Ze had op Amazon gezocht naar een witte jurk, maar kon de dertig dollar ervoor niet verantwoorden: ze wilde absoluut niet zonder geld komen te zitten als Billy weg was.

De eenzaamheid joeg haar ook schrik aan. Ze bleef zich de lange nachten voorstellen, alleen in Billy’s huis, met twee huilende baby’s die ze stil moest krijgen. Hij zou geen telefoon hebben op de basistraining; ze zou vooral via brieven van hem horen. Wat nou als hij van gedachten zou veranderen over hun leven samen? zei een stemmetje in haar achterhoofd.

Als de wet van Texas er niet was geweest, had Brooke hier misschien niet gestaan

Toen ze met Billy voor de trouwambtenaar stond, hield Brooke zichzelf voor dat ze op een dag hun ‘moment van liefde’ zouden hebben. Dat ze door het gangpad zou lopen in een bruidsjurk. Dat hun vrienden en familie zouden huilen en juichen als zij en Billy publiekelijk zouden verklaren hoeveel ze voor elkaar betekenden. ‘Ik, Brooke Alexander, neem jou, Billy High, tot mijn wettige echtgenoot,’ herhaalde ze.

Als de wet van Texas er niet was geweest, had Brooke hier misschien niet gestaan. Dan zou ze waarschijnlijk studeren voor haar volgende examen, terwijl Billy een nieuwe truc leerde in de quarterpipe. Ze fantaseerde er graag over dat ze hun geld zouden spenderen aan bioscoopkaartjes en Whataburger, in plaats van aan luiers en babydoekjes. Maar ze vertelt zichzelf dat dat alternatieve leven er niet meer toe doet. Ze heeft twee baby’s van wie ze meer houdt dan wat ook ter wereld. ‘Echt waar,‘ zegt ze, met tranen in haar ogen.

Toen de ceremonie voorbij was, haalde Brooke haar telefoon tevoorschijn: ze hadden nog 1 uur en 15 minuten. Tijd om even te lunchen en dan naar huis te gaan. Dan zouden de baby’s wel weer honger hebben.

Lees ook:

Wat zij zeggen over het terugdraaien van het recht op abortus