‘Dit brengt Washington dichter bij een constitutionele crisis’
De Amerikaanse president zei zaterdag dat hij de Alien Enemies Act wilde gebruiken om leden van de Venezolaanse bende Tren de Aragua die actief zijn op Amerikaans grondgebied het land uit te zetten. Deze wet uit 1798 werd voor het laatst gebruikt tijdens de Tweede Wereldoorlog om Japanners te interneren in kampen in de Verenigde Staten. De wet staat de president van de VS toe om burgers van een vijandige natie te arresteren of te deporteren zonder tussenkomst van een rechtbank.
Trump werd echter algauw teruggefloten door de rechterlijke macht. Volgens Politico beval een federale rechter zaterdag de onmiddellijke opschorting van de uitzettingsprocedure en eiste hij dat de vliegtuigen die al onderweg waren naar El Salvador rechtsomkeert zouden maken en terugkeren naar de VS. De rechter wilde ‘meer tijd om te bepalen of het gebruik van de Alien Enemies Act door Trump onwettig is’.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De rechter uit het District of Columbia was van mening dat de wet waarmee de Trump-regering deze snelle deportaties rechtvaardigde niet in vredestijd kon worden toegepast. Toch landden de vliegtuigen zondag in El Salvador. ‘Oeps… te laat,’ grapte Nayib Bukele, de president van El Salvador, op sociale netwerken. Hij werd publiekelijk bedankt voor zijn medewerking door Marco Rubio, de minister van Buitenlandse Zaken.
Het precieze moment waarop de vliegtuigen daadwerkelijk op de hoogte werden gebracht van de beslissing van de rechter is onduidelijk, maar ‘ongeacht de timing lijkt het bevel van de rechter te zijn genegeerd door de Trump-regering’, aldus The New York Times. De krant merkt op dat de weigering van het Witte Huis om de instructies van de rechterlijke macht op te volgen ‘Washington dichter bij een constitutionele crisis brengt’.
Op 1 november moeten migranten zonder documenten weg zijn
Steeds meer Afghanen keren terug naar Afghanistan of trekken naar andere landen, nu de deadline van de regering van Pakistan steeds verder nadert. In oktober kondigde deze regering aan dat migranten zonder papieren het land uitgezet zouden worden. Al Jazeera schrijft dat zeker 70.000 migranten inmiddels het land hebben verlaten.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Pakistan is de thuisbasis van meer dan 4 miljoen Afghaanse migranten en vluchtelingen, waarvan ongeveer 1,7 miljoen zonder papieren, zo zegt de Pakistaanse regering. De dreiging met uitzetting volgde op de toename in zelfmoordaanslagen dit jaar, waar volgens de regering Afghanen bij betrokken waren.
Pakistan, dat kampt met een recordinflatie en een zwaar reddingsprogramma van het Internationaal Monetair Fonds, zegt daarnaast dat migranten zonder papieren al tientallen jaren de sociale diensten van het land uitputten. Of de regering vanaf vandaag daadwerkelijk gaat beginnen met grootschalige deportaties van migranten, is niet bekend.
In Nicaragua zijn donderdag tweehonderd politiek gevangenen vrijgelaten en naar de Verenigde Staten gevlogen. Onder hen zijn vijf voormalig presidentskandidaten en andere prominente critici van het autoritaire bewind van Daniel Ortega, meldt persbureau Reuters. Vicepresident Rosario Murillo, tevens de vrouw van Ortega, verdedigde de vrijlating en zei dat ‘mensen die zijn veroordeeld wegens aanvallen op de soevereiniteit’ zijn uitgezet.
De vrijlating komt op een verrassend moment en wordt door de VS uitgelegd als een manier om de vastgelopen relatie tussen de twee landen te verbeteren. Eerder kreeg Nicaragua te maken met zware Amerikaanse sancties nadat politieke opponenten van Ortega in aanloop naar verkiezingen gevangen werden gezet. In de VS krijgen de vrijgelaten gevangenen een humanitair visum.
Ondanks de vrijlating en de toegang tot de VS kunnen veel van de gevangenen niet terugkeren naar Nicaragua, omdat de huidige regering werkt aan een wet om ze het staatsburgerschap te ontnemen. Veel familieleden van de vrijgelaten Nicaraguanen woonden al in de VS en wachtten de vrijgelatenen op de luchthaven in Washington op.
De Verenigde Staten hebben aangekondigd in 2019 een groot deel van de Salvadoraanse migranten te zullen uitzetten. Maar hun vaderland ziet hen liever niet komen, constateert deze schrijver treurig.
De Verenigde Staten hebben de knoop doorgehakt: ze willen af van de tweehonderdduizend Salvadoranen die een tijdelijke beschermde status (TPS) genieten. Dat betekent dat deze migranten van de ene dag op de andere illegaal zullen worden – zo noemen de Republikeinen mensen zonder verblijfsvergunning. Maar het betekent ook dat El Salvador zich over de terugkeer van deze onderdanen zal moeten buigen en over de manier waarop die weer kunnen worden opgenomen in de samenleving die ze bij gebrek aan perspectief hadden verlaten.
Klagen heeft geen zin, wat gebeurd is, is gebeurd. Wat is de Salvadoraanse regering van plan? En dan bedoel ik op de lange termijn, want ze heeft hun vertrek al achttien maanden weten uit te stellen. Minister van Buitenlandse Zaken Hugo Martínez verklaarde dat de regering erin was geslaagd de TPS te verlengen, terwijl hij in werkelijkheid heeft bereikt – op zichzelf niet niks – dat de tweehonderdduizend Salvadoranen tot september 2019 hebben om hun zaken in de VS te regelen voordat ze moeten vertrekken.
In wat voor land zullen deze Salvadoranen terugkomen? Zolang de leefomstandigheden die duizenden landgenoten hebben doen besluiten El Salvador te verlaten niet verbeteren, riskeren we een nieuwe humanitaire ramp. De geschiedenis heeft de neiging zich te herhalen, vooral wanneer de factoren die een hele generatie in socioculturele wanorde hebben gestort voor de volgende generatie niet veranderen.
Iemand die voor ballingschap heeft gekozen zal moeite hebben zich weer in zijn oude leven te schikken, vooral als hij terugkeert naar een land dat er alleen maar onrechtvaardiger en gewelddadiger op is geworden
Toen de VS aan het begin van deze eeuw begonnen met het terugsturen van migranten uit Centraal-Amerika, die nog maar heel weinig banden hadden met het land van hun ouders, of die zich de geur van hun geboortegrond nog maar nauwelijks herinnerden, was dat een ware tijdbom die zich tegenwoordig manifesteert in de vorm van tientallen criminele bendes. Armoede en sociale ongelijkheid hebben ons de afgelopen jaren in een burgeroorlog gestort die honderden mannen, vrouwen en kinderen het leven heeft gekost. Nu zijn we misschien niet meer in oorlog, maar er vallen nog altijd doden en de ongelijkheid is misschien nog wel groter dan in de jaren tachtig van de vorige eeuw.
Links noch rechts is in El Salvador bij machte geweest oplossingen voor deze sociale problematiek te bieden. Het enige waar het de politici om gaat is op het fluweel te blijven zitten. En onze instituties zijn langzaam maar zeker aangetast door corruptie.
Ik durf me de samenleving niet voor te stellen die we zouden kunnen creëren als El Salvador erin zou slagen duizenden landgenoten op te vangen die gewend zijn aan een andere manier van leven, in een samenleving waar de voordelen van het hebben van vast werk op waarde worden geschat; waar vaklieden het beter zouden krijgen dan hun ouders, terwijl er zich een sociale verandering zou voltrekken die niet alleen maar een verkiezings-belofte was.
Het romantische beeld dat we van deze broeders in ballingschap hebben houdt stand zolang ze in het noorden blijven wonen, maar laten we ons niet vergissen: iemand die voor ballingschap heeft gekozen zal moeite hebben zich weer in zijn oude leven te schikken, vooral als hij terugkeert naar een land dat er alleen maar onrechtvaardiger en gewelddadiger op is geworden.
Aan de andere kant is er het sociale en economische belang van deze migranten. Ze hebben de plaats van de staat ingenomen door hun families te helpen zich in leven te houden in de jungle die ons land geworden is. Als deze particuliere sociale steun wegvalt, hoe zal de staat deze investeringen dan kunnen vervangen? En hoe kan, economisch gezien, deze toestroom van deviezen worden vervangen? Wat hebben ze hier voor kansen? Wat wil de staat hun bieden als ze datgene wat ze in de Verenigde Staten hebben geleerd hier niet eens in praktijk kunnen brengen?
Het is misschien moeilijk om toe te geven, maar de leefomstandigheden van de meeste Salvadoranen zijn hopeloos, ook al zijn we eraan gewend. Het geweld, de armoede, de criminaliteit, het is allemaal om wanhopig van te worden.
Er is een groot gebrek aan sanitaire voorzieningen en scholen in dit land, en daar hebben de regeringen de afgelopen veertig jaar maar weinig aan gedaan. Het militarisme viert nog altijd hoogtij. Jongeren worden dagelijks met intolerantie geconfronteerd. Het leger en de politie wanen zich almachtig. De jongeren vervallen tot criminaliteit omdat het de enige manier is om in opstand te komen. Zonder dat ze weten wat hun te wachten staat.
Noodplan
Bij de families die uitgezet zullen worden zit veel jong talent, tweetalig, gewend om in een rijke samenleving te wonen, en ik weet niet zeker of de Salvadoraanse samenleving klaar is om deze nieuwe socioculturele verandering op te vangen. Aan de andere kant kun je je afvragen hoe ver onze regering zal gaan om de rechten van de Salvadoranen te verdedigen die al die jaren in de Verenigde Staten hebben gewoond. Families zullen uiteen worden gerukt, investeringen en bezittingen dreigen in handen van andere mensen te vallen en voor altijd verloren te gaan als de eigenaars er geen aanspraak op kunnen maken.
Ik betwijfel of de regering zich heeft afgevraagd hoe ze met deze veranderingen moet omgaan. Hoe denkt ze deze onderdanen in de Salvadoraanse samenleving te reïntegreren? Zijn het land, de instituties en de inwoners wel modern genoeg voor de mentaliteitsverandering die deze nieuwkomers teweeg zullen brengen? Zullen de gerepatrieerden kunnen wennen of zullen ze proberen terug te gaan naar het land dat hen niet meer wil, met het risico dat ze zich aan de gevaren blootstellen die ze al eerder hebben gelopen?
Ik weet niet hoeveel tijd de regering nodig zal hebben om met een noodplan te komen, maar waarschijnlijk is het al te laat.
Gelanceerd in 1998, biedt een verscheidenheid aan meningen. Staat bekend vanwege zijn goede onderzoeksjournalistiek.
CONTEXT: Uitwijken naar Canada
Canada moet zich voorbereiden op een mogelijke toevloed van Salvadoraanse asielzoekers die na september 2019 uit de Verenigde Staten zullen worden verdreven en hun tijdelijke beschermde status (TPS) zullen verliezen, waarschuwt de website La Presse (Montreal). ‘We moeten mogelijke asielzoekers duidelijk te verstaan geven dat de Canadese wet niet zomaar iedereen asiel verleent.’ Le Devoir doet er nog een schepje bovenop door te melden dat Canada in de zomer van 2017 werd overspoeld door ‘honderden Haïtianen die dagelijks de grens tussen de VS en Canada overstaken’. Inderdaad zijn ongeveer tienduizend Haïtianen binnen enkele maanden de grens overgestoken om hun toevlucht te zoeken tot Québec, nadat de regering-Trump had aangekondigd de TPS voor Haïtianen in 2019 te beëindigen. De Canadese regering lijkt haar lesje te hebben geleerd en neemt dit keer talrijke initiatieven om de Salvadoraanse gemeenschap in de VS te informeren over de Canadese wet.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
