Ondertussen gaan de gevechten in Congo nog altijd door
Donald Trump was donderdag aanwezig bij de ondertekening van een vredesakkoord tussen Rwanda en de Democratische Republiek Congo (DRC) in het Witte Huis. Het akkoord, dat afgelopen juni werd gesloten, ‘is nog niet ten uitvoer gelegd’, schrijft USA Today. De Rwandese president Paul Kagame en zijn Congolese ambtgenoot Félix Tshisekedi parafeerden het akkoord in aanwezigheid van verschillende Afrikaanse leiders.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘Ik denk dat ze veel tijd hebben besteed aan het afmaken van elkaar en nu gaan ze veel tijd besteden aan knuffelen, hand in hand lopen en economisch voordeel halen uit de Verenigde Staten, net zoals elk ander land dat doet,’ grapte Donald Trump, wat Kagame aan het lachen maakte, terwijl Tshisekedi geen spier vertrok.
Het akkoord dat in juni werd bereikt, ‘heeft de gevechten, die begin dit jaar weer oplaaiden, niet significant verminderd’, merkte USA Today op. Donderdag nog ‘gingen de gevechten in de DRC door, waarbij de door Rwanda gesteunde rebellengroep M23 regeringstroepen beschuldigde van het bombarderen van verschillende burgergebieden’.
De gijzelaars en Palestijnse gevangenen komen als het goed is deze week vrij
Na twee jaar oorlog zijn Israël en Hamas donderdagochtend vroeg een staakt-het-vuren in Gaza overeengekomen in het kader van het plan van Donald Trump om ‘duurzame’ vrede in de regio te bewerkstelligen. ‘Als alles donderdag volgens plan verloopt, zullen de laatste Israëlische gijzelaars binnenkort naar huis terugkeren, net als honderden Palestijnse gevangenen. De wapens zullen zwijgen in Gaza, er zal extra hulp kunnen komen en de Palestijnen zullen niet langer elke dag leven in de angst dat het hun laatste dag zal zijn’, vat correspondent Lyse Doucet van de BBC samen.
Het was Donald Trump die het akkoord op woensdagavond 8 oktober bekendmaakte op zijn netwerk Truth Social. De Amerikaanse president zei ‘met trots bekend te kunnen maken dat Israël en Hamas beide hebben ingestemd met de eerste fase’ van zijn vredesplan voor Gaza, in het kader van indirecte besprekingen in Egypte. ‘Dit betekent dat ALLE gijzelaars zeer binnenkort zullen worden vrijgelaten en dat Israël zijn troepen zal terugtrekken tot de overeengekomen lijn, de eerste stappen naar een solide, duurzame en eeuwige vrede’, aldus de Amerikaanse president.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘Dit is een grote overwinning voor Donald Trump’, meent BBC-journalist Bernd Debusmann Jr. ‘Als de door Trump aangekondigde overeenkomst standhoudt en de gevechten ophouden, zal de [Republikeinse] regering deze overeenkomst zeer waarschijnlijk presenteren als het hoogtepunt van haar buitenlands beleid sinds het begin van haar tweede ambtstermijn, misschien zelfs nog meer dan de luchtaanvallen op het Iraanse nucleaire programma,’ analyseert de journalist.
‘Trump heeft een andere benadering gekozen’ dan Biden ‘ten opzichte van Netanyahu, door hem soms carte blanche te geven om op te treden tegen Gaza, met weinig oog voor de humanitaire situatie, in tegenstelling tot de Democratische regering,’ merkt The Washington Post op. ‘Maar hij leek ook bereid om meer druk op Netanyahu uit te oefenen dan zijn voorganger, waardoor de Israëlische leider werd gedrongen tot het doen van concessies.’
Trumps houding betekent ‘een breuk met Oekraïne en Europa’
Enkele dagen na de gesprekken tussen Donald Trump en Vladimir Poetin op vrijdag in Alaska maakt de internationale pers de balans op: wat is er gezegd over Oekraïne, welk standpunt heeft Trump ingenomen en wat betekent dat voor Oekraïne?
‘Zonder veel omhaal heeft Trump afgezien van wat tot nu toe een belangrijke eis was van Oekraïne, Europa en de Verenigde Staten aan Poetin: een wapenstilstand om vredesonderhandelingen mogelijk te maken die een einde zouden kunnen maken aan het conflict’, constateert El País.
De Amerikaanse president schrijft op zijn netwerk Truth Social: ‘Iedereen was het erover eens dat de beste manier om een einde te maken aan de verschrikkelijke oorlog tussen Rusland en Oekraïne is om rechtstreeks een vredesakkoord te sluiten dat een einde maakt aan de oorlog, en niet alleen een staakt-het-vuren-akkoord, dat vaak wordt geschonden’.
De opmerkingen van Trump ‘wijzen op een radicale verandering in zijn standpunt over de manier om de oorlog te beëindigen, nadat hij nog vrijdag voor de top had verklaard dat hij “snel” een staakt-het-vuren wilde, op straffe van “ernstige gevolgen”’, analyseert de BBC.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Door af te zien van ‘zijn dreiging met onmiddellijke sancties tegen Rusland als de bijeenkomst [van vrijdag] geen vooruitgang zou opleveren’ en door over te stappen ‘van het streven naar een onmiddellijk staakt-het-vuren naar een alomvattend akkoord’, ‘gebruikt Donald Trump taal die dicht bij die van Poetin ligt om over het einde van de gevechten te praten’, voegt Politico toe.
Deze houding betekent ‘een breuk met de Oekraïense president Volodymyr Zelensky en zijn Europese bondgenoten en stelt de Verenigde Staten op één lijn met Poetin’, oordeelt ook The Washington Post. Bovendien zou dit ‘de Russische voorwaarden tot uitgangspunt van de onderhandelingen kunnen maken’.
Zelensky zal maandag zijn Amerikaanse ambtgenoot ontmoeten in het Witte Huis, maar ‘de afwijzing door Rusland’ van alle voorstellen voor een staakt-het-vuren ‘maakt de situatie ingewikkeld’, verklaarde de Oekraïense president op zijn sociale media, geciteerd door The Kyiv Independent.
Ook Europese leiders zijn door het Witte Huis uitgenodigd om maandag bij Zelensky aan te sluiten, onder wie EC-voorzitter Ursula von der Leyen en NAVO-chef Mark Rutte, die de uitnodiging hebben aanvaard.
Van de inhoud van het akkoord zijn weinig details bekend
Vertegenwoordigers van Rwanda en de Democratische Republiek Congo (DRC) ‘hebben op vrijdag 27 juni in Washington een langverwacht vredesakkoord ondertekend, dat onder auspiciën van de Verenigde Staten tot stand is gekomen na meer dan twee maanden van Amerikaanse bemiddeling’, vat The New Times samen.
De overeenkomst werd ondertekend door de Rwandese minister van Buitenlandse Zaken, Olivier Nduhungirehe, en zijn Congolese ambtgenoot, Thérèse Kayikwamba Wagner, in aanwezigheid van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Marco Rubio, aldus de Rwandese krant. Beide landen hadden medio juni een voorlopige overeenkomst ondertekend.
De overeenkomst, waarvan slechts weinig details bekend zijn, eist met name de ‘terugtrekking, ontwapening en voorwaardelijke integratie’ van de gewapende groeperingen die in het oosten van de DRC strijden, aldus de website van de BBC. De Britse omroep benadrukt dat eerdere vredesakkoorden in de regio mislukt zijn, maar dat dit ‘de Amerikaanse en Congolese president er niet van heeft weerhouden om dit akkoord als een historische overwinning te presenteren’.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘Na maanden van geweld, waardoor in 2025 honderdduizenden mensen ontheemd raakten, verlangt de bevolking eindelijk naar veiligheid en stabiliteit. Maar het optimisme [over het vredesakkoord] wordt getemperd door ervaringen uit het verleden. Schendingen van eerdere akkoorden, economische belangen die verband houden met instabiliteit en de zwakte van regionale toezichthoudende instellingen nopen tot waakzaamheid’, waarschuwt de nieuwswebsite Beto.cd.
Voor Donald Trump – die vrijdag opnieuw zijn wens uitsprak om de Nobelprijs voor de Vrede te ontvangen voor zijn goede diensten – is deze overeenkomst ook een voorbeeld van de ‘transactionele diplomatie’ die hem kenmerkt, merkt de Financial Times op.
Het oosten van de DRC zit namelijk vol met zeldzame mineralen die zeer gewild zijn bij elektronicafabrikanten, en Washington heeft zijn rol als bemiddelaar afhankelijk gemaakt van de toekenning van mijnbouwrechten, wat volgens de economische krant ‘Amerikaanse investeringen van miljarden dollars in de mijnbouw en infrastructuur’ in het vooruitzicht stelt.
Gisteren maakte de oppositie in Zuid-Soedan bekend dat het vredesakkoord van 2018 is verbroken. Deze fragiele vredesovereenkomst werd door verschillende partijen ondertekend na de burgeroorlog in Zuid-Soedan waarbij 400.000 mensen omkwamen en 4 miljoen mensen ontheemd raakten. De afkondiging van de oppositie volgt op de arrestatie van vicepresident Riek Machar, bericht Internazionale. ‘Op de avond van 26 maart bestormde een konvooi van militaire voertuigen, geleid door de minister van Defensie en het hoofd van de nationale veiligheid, de residentie van de vicepresident in Juba en arresteerde hem’, meldt de Sudan People’s Liberation Movement-In Opposition (SPLM-IO), de partij van Machar.
Op basis van een fragiele vredesovereenkomst leiden president Silva Kiir en eerste vicepresident Kier Machar, een voormalig rebellenleider, een eenheidsregering. Machar wordt beschuldigd van het steunen van de White Army-militie. Deze rebellengroep kwam vorige maand in aanvaring met het Zuid-Soedanese leger. Hoewel de White Army-militie en de SPLM-IO zij aan zij vochten tijdens de burgeroorlog, beweert de SPLM-IO geen connectie te hebben met de groep, meldt Africanews.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Volgens politieke analisten probeert Kiir al maandenlang zijn opvolging veilig te stellen door Machar te isoleren, merkt Internazionale op. Sinds februari zijn er meer dan twintig bondgenoten van de vicepresident gearresteerd. Eind maart voerden veiligheidstroepen van Kiir een aanval uit op twee trainingscentra nabij Juba. De trainingscentra werden opgericht met als doel de verschillende milities in een nationaal leger te integreren. Verder meldde het hoofd van de VN-vredesmissie in Zuid-Soedan dat er op 24 maart luchtaanvallen waren op burgers in het noordoosten van het land.
De VN en vele anderen veroordelen de arrestatie van Machar en de Afrikaanse Unie heeft aangekondigd dat er een team naar Juba gestuurd wordt ‘in een poging om de situatie te de-escaleren’, meldt Africanews.
De Britse premier Keir Starmer verklaarde zondag tegenover The Daily Telegraph dat hij ‘bereid’ is om grondtroepen naar Oekraïne te sturen om een mogelijk vredesakkoord af te dwingen. Hij benadrukte dat de beslissing om Britse militairen in gevaar te brengen niet ‘lichtvaardig’ is genomen. ‘Dit is de eerste keer dat hij expliciet heeft verklaard dat hij van plan is Britse vredestroepen in Oekraïne in te zetten, en dit aan de vooravond van een ontmoeting met Europese leiders in Parijs’ over het Oekraïne-dossier, merkte het dagblad op.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Deze houding zou ‘de bondgenoten – vooral het terughoudende Duitsland – onder druk moeten zetten om zich publiekelijk uit te spreken voor het idee van een Europese vredesmacht in Oekraïne’, voegt de Britse krant eraan toe.
Rusland was niet uitgenodigd voor de eerste vredestop
De Oekraïense president Volodymyr Zelensky kondigde maandag aan dat hij ‘een tweede top in november voorbereidt om te praten over het beëindigen van de oorlog’ tussen Kyiv en Moskou, en dat ‘Russische vertegenwoordigers hieraan zouden moeten deelnemen’, meldt Deutsche Welle. Rusland was niet uitgenodigd voor de eerste top, die vorige maand in Zwitserland werd gehouden.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Dit is de eerste keer dat Zelensky gesprekken wil voeren met het Kremlin zonder dat Rusland zich eerst terugtrekt van zijn grondgebied. Volgens een maandag gepubliceerde opiniepeiling van het Oekraïense tijdschrift Dzerkalo Tyzjnia gelooft bijna 44 procent van de Oekraïners (exclusief de Krim en door Rusland gecontroleerde gebieden) dat ‘de tijd is gekomen om formele vredesbesprekingen te beginnen’ met Moskou.
Voor de Colombiaanse schrijver Héctor Abad is de waarheid over de guerillamoorden belangrijker dan de straffen die daar normaliter voor gelden. Ook al hebben de paramilitairen zijn vader vermoord en werd zijn neef twee keer gegijzeld. Hij stemt dus voor het vredesakkoord. Zijn neef stemt tegen.
Mijn kennis van de recente geschiedenis van mijn land is niet theoretisch, die heb ik uit de eerste hand via familiegeschiedenissen opgedaan. Als je uit een grote familie komt heb je haast geen fictie nodig, alles heeft zich wel een keer voorgedaan. Aan de hand van familiegeschiedenissen heb ik me een beeld kunnen vormen van wat er gebeurd is en nog steeds gebeurt in Colombia, zodat mijn gevolgtrekkingen niet alleen politiek-ideologisch bepaald zijn, maar ook worden gevoed door verbeelding en levenservaring. Ik probeer me in te denken hoe we beter samen kunnen leven, zonder elkaar op zo grote schaal af te maken, met minder menselijk leed en meer gemoedsrust.
Vredesakkoord
Om uit te leggen waarom ik zo blij ben met het vredesakkoord tussen de Colombiaanse regering van Santos en het commando van de FARC zal ik proberen om samen met u, lezers, mijn gedachten te laten gaan over, wederom, een familiegeschiedenis.
Ik heb nooit sympathie gehad voor de FARC. Een van mijn zwagers, Federico Uribe (geen familie van de Colombiaanse ex-president), werd twee keer door de guerrilla gegijzeld. De eerste keer door Frente 36, een guerrillagroep binnen de FARC, achtentwintig jaar geleden, toen hij vijfendertig was. Elf jaar later werd hij opnieuw, door een andere groep, gegijzeld, en die lui die hem toen in de bergen moesten bewaken waren zo jong dat ze hem, een man van zesenveertig, ‘opa’ noemden.
Federico was en is niet rijk. Misschien had hij de verkeerde achternaam. Hij was ook niet arm, en het zou me niet verbazen als de allerarmsten in Colombia hem als een rijkaard zagen.
De guerrilla was zo aardig hem drie jaar de tijd te geven om alles te betalen
Mijn zwager (ex-zwager inmiddels, want in alle families komen scheidingen voor) had en heeft 120 melkkoeien in een dorpje op 2600 meter hoogte in de bergen van Oost-Antioquia. Na een maand gegijzeld te zijn geweest en na een ‘eerste aanbetaling’ te hebben gedaan voor zijn vrijlating, moest hij drie jaar lang de rest van het losgeld in (niet al te grote) maandelijkse termijnen afbetalen. De guerrilla was zo aardig hem drie jaar de tijd te geven om alles te betalen.
Nu zult u vragen: Maar waarom ging hij niet naar de politie? Waarom riep hij niet de hulp in van het leger of de plaatselijke overheid? Dan zou hij antwoorden: ‘Neem me niet kwalijk, maar daar moet ik een beetje om lachen.’ Op het Colombiaanse platteland bestond de overheid niet. Er zijn nu nóg streken waar de overheid niet bestaat: hoe verder weg van de grote steden, hoe minder overheid er is. Als Federico zijn losgeld niet betaalde kon hij ook zijn koeien niet melken en daarvan leefde hij. Als hij zijn losgeld niet betaalde konden ze hem tussen zijn eigen koeien vermoorden. Als hij zijn losgeld niet betaalde konden ze een van zijn kinderen, een van mijn neefjes, ontvoeren.
Enfin, bij afwezigheid van een overheid die haar burgers beschermt had hij geen andere keus dan maar te betalen. Of te doen wat andere veehouders deden: zich inlaten met een paramilitaire groep die hen beschermde in ruil voor een ongeveer evenveel maandgeld. Federico Uribe was niet iemand die licht dacht over het vermoorden van mensen en de paramilitairen doodden zonder eerst te vragen. Bovendien hadden de paramilitairen zijn schoonvader, mijn vader, vermoord en het gaf geen pas een verbond te sluiten met die moordenaars.
Federico – ik heb hem zojuist gebeld om het hem te vragen – gaat Nee stemmen bij het referendum over het vredesakkoord. ‘Ik ben niet tegen vrede,’ vertelde hij me, ‘maar ik wil dat die lui minstens twee jaar de cel in gaan: in de tijd dat ze mij gegijzeld hielden vermoordden ze twee gijzelaars.’ Ik begrijp hem, ik waardeer hem en ik beschouw hem niet als een vijand van de vrede, ook al ben ik het niet met hem eens. Het is niet aan mij om hem te veroordelen en hij heeft het volste recht Nee te gaan stemmen. Maar van de andere kant hoop ik dat hij mij ook begrijpt als ik nu schrijf dat ik vóór ga stemmen.
Ik begrijp zijn standpunt over straffeloosheid. Maar toch vind ik dat ik het recht heb te zeggen dat het me niet uitmaakt dat de FARC-leden geen gevangenisstraf krijgen, omdat ik, toen president Uribe vrede sloot met de paramilitairen, een artikel schreef waarin ik betoogde dat het me niet interesseerde of de moordenaars van mijn vader wel of niet de gevangenis in gingen, al was het maar voor één dag. Dat ze maar de waarheid vertelden en daarmee uit, dat ze maar op vrije voeten werden gesteld en van ouderdom stierven.
Foto midden, vlnr.: de ouders van Héctor Abad, zijn zus Eva met baby op schoot en de toenmalige echtgenoot van Eva, Federico Uribe.
Van de 28.000 paramilitairen die zich tijdens het presidentschap van Uribe lieten demobiliseren zijn er maar een handvol tot gevangenisstraf veroordeeld, en niet omdat de president het wilde, maar omdat het Constitutionele Hof het afdwong. De president wilde aanvankelijk totale amnestie. Wij hebben de tekst van het Verdrag van Ralito (waarbij de paramilitairen zich overgaven) nooit kunnen inzien. Wij slachtoffers van de paramilitairen hebben nooit de kans gekregen met hen in dialoog te gaan en hun recht in het gezicht te zeggen welk verdriet ze ons hebben aangedaan en hen te verwelkomen in de burgermaatschappij, zoals wij in onze familie graag hadden willen doen. Evenmin is dat verdrag in een referendum aan het Colombiaanse volk voorgelegd. Dat is geen verwijt, maar slechts een vergelijking.
Santos heeft het Verdrag van Havana (een ontzettend lange, brijige tekst) in extenso gepubliceerd, hij heeft groepen van slachtoffers uitgenodigd om deel te nemen aan de dialoog (ook mij heeft hij uitgenodigd, maar ik bedankte voor de eer, omdat ik me geen slachtoffer meer voel) en nu legt hij het verdrag in een referendum aan het Colombiaanse volk voor.
Als ik er in het geval van de moordenaars van mijn vader mee eens was dat de daders amnestie kregen op voorwaarde dat de paramilitairen de waarheid vertelden en ophielden met moorden, dan denk ik dat ik nu moreel in de positie ben om te zeggen dat ik het ook eens ben met het Vredesverdrag dat is gesloten met de FARC, de ontvoerders van mijn zwager. Ook ten aanzien van de FARC ben ik bereid een fikse dosis straffeloosheid te aanvaarden in ruil voor de waarheid.
De FARC had op haar hoogtepunt 20.000 geüniformeerde leden onder de wapenen
Bedenk ook dat het niet zeker is dat het verdrag voor zware misdrijven, waaronder ook ontvoering valt, volledige amnestie bepaalt. De verantwoordelijken (alleen als ze alles vóór aanvang van hun rechtszaak bekennen) moeten ten hoogste acht jaar in ‘effectieve beperking van hun vrijheid’ doorbrengen, niet in een gewone gevangenis, maar in omstandigheden die het Buitengewoon Vredestribunaal nog dient te bepalen. Als de verantwoordelijken hun daden pas tijdens hun rechtszaak bekennen, moeten ze die acht jaar in een gewone gevangenis doorbrengen. En als ze niet bekennen maar hun rechtszaak verliezen, krijgen ze een gevangenisstraf van twintig jaar in een staatsgevangenis.
Dus ik verschil van mening met mijn ex-zwager, die ik wel begrijp en op wie ik even gesteld blijf, over het feit dat er een akkoord is bereikt waarin sprake is van totale amnestie. Het akkoord is ongetwijfeld heel genereus ten opzichte van de FARC en ik zou, net als Federico, ook wel willen dat de guerrilla een gevangenisstraf van minstens twee jaar voor alle daders had geaccepteerd. Maar dit was het beste wat de regering eruit kon slepen, na vier jaar onderhandelen met een guerrilla die nog steeds niet volledig verslagen is.
Als ik voor Spaanse media schrijf, of als ik met Spanjaarden praat, krijg ik altijd het voorbeeld voorgeschoteld van de ETA, om het argument kracht bij te zetten dat de staat terroristen geen duimbreed mag toegeven en ze ook geen vergeving mag schenken. Ik vind dat die twee gevallen onvergelijkbaar zijn. De FARC ontstond in een gewelddadig land met een grote ongelijkheid en een gebrekkig justitieel apparaat, wat geen rechtvaardiging is, maar wel voor een deel haar succes verklaart. De FARC had op haar hoogtepunt 20.000 geüniformeerde leden onder de wapenen, ze kreeg de hoofdstad Mitú van het departement Vaupés in handen en voerde de heerschappij uit over uitgestrekte gebieden, als een alternatieve staat die ‘recht’ sprak en plaatselijke geschillen beslechtte.
De FARC is zonder meer een wrede, meedogenloze, bloederige guerrillabeweging. Een guerrillabeweging die rotsvast en met een messianistisch fanatisme gelooft in de laatste religie van de twintigste eeuw: het marxistisch-leninistisch communisme. Ik geloof dat de guerrilla zich in haar gewapende strijd, haar ideologie, haar terreurdaden gruwelijk heeft vergist. Maar in meer dan een halve eeuw waarin ze de staat uitdaagde is de staat er niet in geslaagd haar met de wapenen te verslaan. Colombia heeft het hoogste defensiebudget van heel Latijns-Amerika en het grootste staande leger, en wat we aan wapens uitgeven, geven we niet uit aan gezondheidszorg en onderwijs.
We hebben een president gehad, Álvaro Uribe, wiens grootste obsessie gedurende acht jaar was het uitroeien van de guerrilla die zijn vader had gedood. Hij heeft de FARC zo ernstig verzwakt dat ze nog geen 10.000 actieve strijders meer over had, maar ook hij heeft haar niet kunnen verslaan. Zijn minister van Defensie, Juan Manuel Santos, kwam aan de macht en bood de FARC in haar verzwakte toestand aan wat alle voorgaande presidenten (inclusief Uribe) haar hadden aangeboden: om de tafel gaan zitten voor vredesbesprekingen. En Santos slaagde waar alle vorige presidenten hadden gefaald: hij kreeg de FARC zover dat ze bereid was de wapens neer te leggen en zichzelf in een politieke partij te veranderen, op voorwaarde van een vrijgeleide en zelfs met een kleine vertegenwoordiging in het parlement bij de volgende verkiezingen.
Kinnesinne
In alle families komt onderlinge kinnesinne voor: zelfs broers en zussen zijn jaloers op elkaar. Daarom begrijp ik zo goed, daarom vind ik het zo invoelbaar en zo menselijk, dat de twee voorafgaande presidenten (Pastrana en Uribe) jaloers zijn op Santos. Hij is geslaagd waar zij hebben gefaald. Ook is het te begrijpen dat ze hun afgunst willen bedekken met een allernobelst masker, het masker van de ‘straffeloosheid’ waar zij zogenaamd zo tegen zijn. Maar ik weet zeker dat als zij aan de macht waren geweest, ze evenveel straffeloosheid of nog meer zouden hebben geboden.
Een veel oudere president, van bijna honderd jaar, die nog niets aan intellectuele scherpte verloren heeft en nog voor de duvel niet meer bang is, Belisario Betancourt, een president bovendien die dertig jaar geleden op het punt stond een vredesakkoord met de guerrilla te sluiten, dat echter gesaboteerd werd door extreemrechts – een samenraapsel van paramilitairen, grootgrondbezitters en een deel van het leger, die alle linkse kopstukken uitroeiden en zelfs een hele politieke partij, de Unión Patriótica –, deze oude president, die conservatief en katholiek is, gaat daarentegen vóór stemmen. Ook de ex-presidenten Gaviria en Samper gaan campagne voeren vóór het vredesakkoord.
Op de een of andere manier had ik het gevoel dat ik gerechtigheid kon doen geschieden door precies te vertellen wat er gebeurd was
Tot besluit: het zijn familiegeschiedenissen, waargebeurde romans als het ware, die me gevoel voor de gebeurtenissen hebben bijgebracht en me goed hebben leren nadenken over lijden en gerechtigheid en machteloosheid, over vernedering en woede, over wraak en vergeving. Schrijven over het onrecht dat mijn vader is aangedaan, de moord op een mens van goede wil, heeft me genezen van de behoefte om in de realiteit gerechtigheid te doen geschieden: alle moordenaars achter de tralies. Op de een of andere manier had ik het gevoel dat ik gerechtigheid kon doen geschieden door precies te vertellen wat er gebeurd was.
Ik ben ervan overtuigd dat als mijn zwager het verhaal van zijn ontvoering had kunnen vertellen zoals Ingrid Betancourt of Clara Rojas dat konden, hij nu veel gelijkmoediger zou zijn geweest en zich bij ons kamp zou hebben geschaard, het kamp dat vóór het vredesakkoord is. Daarom zou ik, nu ik het verhaal van Federico heb verteld en mijn positie in een Spaanse krant heb uiteengezet, aan mijn ex-zwager het volgende willen vragen: Is ons land niet beter af wanneer jouw ontvoerders de politiek in gaan, in plaats van dat ze in de buurt van je landgoed komen rondhangen, waar ze je kinderen, mijn neefjes en nichtjes, en de kinderen van je kinderen, je eigen kleinkinderen, met de dood bedreigen?
Vrede sluit je niet om volledige genoegdoening te krijgen. Vrede sluit je om de pijn van het verleden te vergeten, om de pijn van het heden te verminderen en de pijn van de toekomst te voorkomen.
Zes maanden na de dood van Franco opgericht. Prachtige tabloidkrant met exquise journalisten en bijdragen van grote Spaanse schrijvers.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
