360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.
In We Are All Trying Here is succes nooit genoeg
Waarom internationale media geraakt worden door de nieuwe Koreaanse Netflix-serie
SERIE – ‘Als ik mezelf niet kan bewijzen door succes, dan maar door eraan onderdoor te gaan.’ Met die zin vat The Korea Times het centrale gevoel samen in de nieuwe Koreaanse Netflix-serie We Are All Trying Here. De reeks wordt internationaal om zijn ingetogen maar confronterende portret van onzekerheid, prestatiedruk en het gevoel tekort te schieten. Waar veel populaire K-drama’s draaien om romantiek of ambitie, focust deze zich juist op mensen die zich mislukt voelen ondanks al hun inspanningen.
De serie volgt Dong-man, een gefrustreerde medewerker in de filmindustrie die steeds verbitterder raakt door het succes van anderen. Volgens Korea JoongAng Daily wilden de makers bewust geen klassieke sympathieke hoofdpersoon creëren. Regisseur Kim Yoon-seok benadrukt tegenover de krant dat Dong-man bewust geen klassieke sympathieke held moest worden. ‘Hij is beklagenswaardig, maar je kunt hem ook niet helemaal haten,’ zegt hij. Volgens Kim zou de serie haar kracht verliezen zodra het personage te veel werd verzacht of geromantiseerd.
Volgens The Korea Times draait de reeks om de angst om geen betekenisvol leven te leiden of niet succesvol genoeg te zijn. Jaloezie, onzekerheid en uitputting vormen de echte motor van het verhaal. De serie laat personages zien die voortdurend bezig zijn zichzelf te vergelijken met collega’s, vrienden en voormalige partners, terwijl succes steeds meer de maatstaf lijkt te worden voor persoonlijke waarde.
Die thematiek sluit volgens de internationale pers aan bij bredere maatschappelijke spanningen in Zuid-Korea. South China Morning Post schrijft dat We Are All Trying Here een generatie toont die gevangenzit tussen ambitie en burn-out. Lange werkdagen, competitieve carrières en sociale verwachtingen zorgen ervoor dat zelfs succesvolle personages bang zijn irrelevant te worden.
Toch verklaren recensenten het internationale succes juist doordat die gevoelens allang niet meer exclusief Zuid-Koreaans zijn. De angst om achter te lopen, te falen of niet productief genoeg te zijn, is voor veel jonge kijkers wereldwijd herkenbaar geworden. Regisseur Cha Young-hun zegt tegenover Korea JoongAng Daily dat ook de makers zichzelf herkenden in ‘het gevoel van waardeloosheid’ dat centraal staat in de serie. Daarmee past de serie in een bredere traditie van Zuid-Koreaanse producties die maatschappelijke druk centraal stellen. Eerdere titels als Squid Game, Parasite en My Mister onderzochten al hoe economische ongelijkheid en prestatiedruk mensen kunnen vervreemden van zichzelf en van elkaar. Maar waar Squid Game die kritiek verbeeldde via geweld en spektakel, toont We Are All Trying Here ‘geen explosieve wanhoop, maar alledaagse uitputting. In een tijd waarin succes voortdurend zichtbaar, meetbaar en vergelijkbaar is geworden, raakt We Are All Trying Here een gevoel dat voor veel kijkers pijnlijk herkenbaar is: de angst nooit echt genoeg te zijn.’
Dilemma’s van een alleenstaande moeder
Op-en-top Noorse setting
SPEELFILM – In Solomamma ontdekt de Noorse journalist Edith (40) per ongeluk de identiteit van de zaaddonor van haar vierjarige zoontje Sigurd. Wanneer ze onder het mom van een reportage over zijn werk als gameontwikkelaar met hem afspreekt, staat haar wereld plotsklaps op zijn kop.
Ondanks een paar ‘niet-uitgewerkte zijsporen in het script’ vindt Birger Vestmo van NRK het een ‘warm en fijnzinnig drama met komische elementen’. Volgens hem richt regisseur Janicke Askewold zich niet op ‘het stigma en de controverses van kunstmatige bevruchting’. Daarnaast blijkt ‘dat Edith zelf zonder vader is opgegroeid en hoe dit haar eigen moederschap in relatie tot haar zoon kan beïnvloeden’.
Voor het Noorse Filmweb schrijft Erlend Lundgård dat Askewold voor het scenario ‘tientallen gesprekken met alleenstaande moeders voerde’. Het is de regisseur dan ook te doen om ‘de normalisatie van hun rol, zonder het perfecte hoofdpersonage te willen neerzetten. Het is een warm, onvolmaakt en herkenbaar verhaal van keuzes, nieuwsgierigheid en nieuwe manieren om een gezin te vormen.’
Zijn collega van LoudandClear noemt de ‘chemie’ tussen de acteurs Lisa Loven Kongsli en Herbert Nordrum ‘zo overtuigend dat het verhaal vaart verliest zodra een van hen niet in beeld is. Door hun interacties – een precies geconstrueerde balans van naturalistische dialogen en ongemakkelijke stiltes – ontvouwt de plot zich tastbaar realistisch.’
‘De film behoort net niet tot de crème de la crème van de Scandinavische relatiedrama’s’, oordeelt Roland Meier in het Zwitserse OutNow. Vooral het op-en-top Noorse production design is hem bijgebleven: ‘Met Oslo als decor en volop vergezichten op de natuur, voeren verzorgd geklede mensen in strakke appartementen op hoog niveau discussies over liefde, seks en relaties alsof ze niets anders te bespreken hebben.’
‘Het vermogen om fijne nuances aan te brengen binnen de waarheid van Ediths individuele odyssee, maakt Solomamma complex en teder menselijk’, schrijft Debanjan Dhar voor High On Films.
De terugkeer van Michael Jackson op het witte doek
Waarom de nieuwe biopic zoveel discussie oproept
FILM – ‘Het is onmogelijk geworden om nog een neutrale film over Michael Jackson te maken.’ Met die conclusie vatten onder meer The Guardian en andere kranten de discussie samen rond Michael, de nieuwe biopic over Michael Jackson. Nog voor de release leidt de film al tot felle discussies in de internationale pers. Waar sommige recensenten het project zien als een ambitieus eerbetoon aan een van de grootste popiconen ooit, vrezen anderen dat Hollywood de controverses rond de zanger probeert af te zwakken.
De film volgt Jacksons leven vanaf zijn jeugd bij The Jackson 5 tot zijn wereldwijde doorbraak als soloartiest. Volgens Variety zet de productie sterk in op spektakel en nostalgie, met ‘grootschalige concertreconstructies’ en veel aandacht voor Jacksons muzikale invloed. Tegelijkertijd merken verschillende media op dat de film zich op gevoelig terrein begeeft. Sinds de documentaire Leaving Neverland in 2019 opnieuw beschuldigingen van seksueel misbruik onder de aandacht bracht, blijft Jacksons nalatenschap onderwerp van debat.
Volgens The Guardian functioneert de biopic te veel als eerbetoon en laat die te weinig ruimte voor controverse. The Atlantic gaat nog verder en noemt de film uiteindelijk ‘een mislukte poging’ die ‘verandert in totale heiligverklaring’. Volgens het tijdschrift durft regisseur Antoine Fuqua wel te hinten naar Jacksons excentriciteit en lichamelijke obsessies, maar ontbreekt uiteindelijk de eerlijkheid om die thema’s echt uit te werken.
Ook de casting roept reacties op. Jackson wordt gespeeld door zijn neef Jaafar Jackson, een keuze die volgens Rolling Stone zowel ‘emotionele geloofwaardigheid’ als extra gevoeligheid met zich meebrengt. The Atlantic prijst zijn vertolking van Jacksons ‘zonnige stem’ en bijna onnatuurlijk oprechte uitstraling, maar merkt tegelijk op dat de film vooral geïnteresseerd lijkt in het beschermen van Jacksons imago.
Na biopics over Freddie Mercury, Elvis Presley en Bob Dylan probeert Hollywood iconische artiesten opnieuw toegankelijk te maken voor een jong publiek. Maar waar die films vooral draaiden om artistieke erfenis, blijft dat bij Jackson veel ingewikkelder. Publieke figuren worden vandaag niet langer alleen beoordeeld op hun artistieke prestaties, maar ook op hun gedrag en machtspositie. Daardoor gaat het debat rond Michael uiteindelijk over meer dan Jackson alleen.
Voetbal als metafoor voor de ondergang
De kwartfinale die Joegoslavië fataal zou worden
LITERATUUR – Barbi Marković (1980) vertelt in haar autobiografische Piksi-Buch dat ze de pech had om als meisje op de wereld te komen. Omdat haar vader zijn passie voor voetbal veel liever met een zoon had willen delen.
‘Een verhaal over genderrolmodellen en mislukte relaties. Omdat Barbi geen voetbalgenie wordt, maar een meester van het woord’, schrijft Raffael Leitner in Der Standard. Hij beschouwt de kwartfinale van het WK 1990, waarin Joegoslavië na penalty’s verliest van Argentinië, als climax van het boek: ‘Een collectief trauma dat het land nooit te boven is gekomen. Korte tijd later stortte de Balkanstaat ineen en kwam het in een verwoestende oorlog terecht.’
Jakob Lüers benadrukt in Süddeutsche Zeitung dat het geen voetbalboek is: ‘Marković is niet geïnteresseerd in voetbal. Het is voor haar slechts een instrument om de lezer mee te nemen naar de laatste momenten van een wankele natie en om erbij te zijn wanneer Joegoslavië zijn laatste adem uitblaast.’ In Wochenzeitung noemt Jan Dutoit het een ‘enorm grappige en tegelijkertijd diep trieste tekst over een vader-dochterrelatie in een patriarchale samenleving’. De auteur ziet volgens hem kans om ‘vakkundig het autobiografische met het fantastische te vermengen. Daarbij parodieert zij de taal van voetbalcommentatoren uit die tijd, met vreemde rijmpjes, vergelijkingen en overdrijvingen.’
Ook Volker Weidermann van Die Zeit is het opgevallen dat Marković ‘in dit geniale boek de stijl van radioverslagen’ hanteert. Daarnaast draait het volgens hem om de ‘destructieve kracht van woorden en overdreven nationale sentimenten en de krankzinnige maar realistische mogelijkheid om een zelfvernietigend land weer tot bezinning te brengen door een zege van het nationale team.