Tag: wereldpolitiek

  • Scrabbelen op het wereldbord

    Scrabbelen op het wereldbord

    ‘Kunnen we het zonder Amerika?’ vraagt de Duitse journalist Georg Meck zich af in het dossier over deglobalisering. Waarschijnlijk niet. Alleen al de uitvoer van auto’s naar dat continent levert Duitsland 200.000 arbeidsplaatsen op.

    Het nieuwe antiglobalisme dat president Trump de wereld 
in twittert, past in het politieke spectrum van zowel extreem-rechts als extreem-links en is onlosmakelijk verbonden met het oprukkende populisme. Het leidt immers alleen maar tot banenverlies en terrorisme. De onhoudbaarheid 
van de Eigen Land Eerst-doctrine is voor leiders die met 
kreten hun kiezers weten te bereiken niet opportuun. En daarom een belangrijke call voor tegenstanders die naar emoties hengelende ismes met feiten kunnen weerleggen. Want elk land en America first besteedt veel werk uit, 
anders zou de binnenlandse markt veel te duur worden voor consumenten. Welk land is volledig zelfvoorzienend?

    Maar het internationale handelsverkeer en de uitwisseling van arbeid, kennis en goederen heeft behalve tot ongekende welvaart ook voor enorme ongelijkheid gezorgd. Door met Oost-Europa, India en China te moeten concurreren, werden arbeidsvoorwaarden tot op het bot uitgebeend, terwijl 
men zich aan de bovenkant juist heeft kunnen verrijken 
aan de globalisering.

    Trump mag dan wel blaffen, de karavaan zal verder trekken – en dan voornamelijk langs de zijderoute richting China

    Trump heeft dus een punt, dat hij echter meteen weer 
verliest in zijn eigen verbale kabaal. Met enige moeite kunnen we er in ieder geval uit afleiden dat de nieuwe president van de Verenigde Staten een voorstander is van economisch protectionisme en isolationisme.

    Amerika is gelukkig groter dan zijn president, en de wereldeconomie omvangrijker dan de VS. Voor zover Trump nog aanzien genoot binnen de eigen Republikeinse Partij, is dat in de eerste maand van zijn presidentschap al fors afgebladderd. Hij kan zich op economisch vlak weinig capriolen veroorloven, wil hij niet het risico lopen dat hij door Congres of Senaat – of beide instituties – wordt gecensureerd.

    We kunnen helemaal niet zonder de Verenigde Staten, en dat hoeft ook niet. Ze zijn nog altijd ’s werelds grootste importeur, maar komen als het om export gaat op de tweede plaats. Trump mag dan wel blaffen, de karavaan zal verder trekken – en dan voornamelijk langs de zijderoute richting China.

    Je kunt wel merken dat de voormalige hotelier niet van jongs af aan heeft gescrabbeld, en dat zijn cognitieve vaardigheden behoorlijk zijn verkommerd. Anders (lees het hier) beschikte hij nu wel over wat meer geduld en was hij beter in staat geweest gestructureerd te denken.

    Auteur: Katrien Gottlieb
    gottlieb@360international.nl

    Beeld: Een met LED verlicht en draadloos werkend scrabblebord moet het spel sexyer maken. – © Mind Sports International

  • Dossier: De politieke verwachting voor 2017: code oranje

    Dossier: De politieke verwachting voor 2017: code oranje

    De grootste dreigingen volgens de wereldpers.

    Zelfs de grootste optimist zal 2017 met lichte huivering tegemoetzien. Het belooft een roerig jaar worden met drie belangrijke verkiezingen – in Frankrijk, Duitsland en Nederland –, waarbij populistische partijen fors lijken te gaan winnen.

    Op wereldschaal dreigt de verkiezing van Donald Trump de verhoudingen tussen de VS, China en Rusland flink op te schudden.

    1. Frankrijk, het zwakke broertje van Europa?

    2. Haalt Merkel haar vierde termijn?

    3. Bloederige Brexit?

    4. Op naar een nieuw Jalta?

    5. Hoe gaat China om met de strapatsen van Trump?

    6. Zal de Derde Wereldoorlog in Kaliningrad beginnen?

    7. Redt Assad zich eruit?

    © Michelle Thompson
    © Michelle Thompson

    Alvast een voorproefje:

    Ivan Krastev: Een herhaling van 1917?

    In een interview met de Oostenrijkse krant Die Presse, kort na de verkiezing van Donald Trump, maakt de Bulgaarse politicoloog Ivan Krastev de inschatting dat 2017, net als 1917, ‘een revolutionair jaar’ zou kunnen worden. ‘Als Marine Le Pen in Frankrijk wint en Angela Merkel in Duitsland verliest, zou Europa van kop tot staart kunnen veranderen. Als de Europese Unie dat al zou overleven, zou ze er heel anders uit komen te zien: niet meer dezelfde grenzen, niet meer dezelfde filosofie.’

    The Spactator: Het jaar van de razernij

    ‘2017: het jaar van de Europese woede’ luidt de kop boven een artikel in The Spectator. ‘Na de turbulenties in 2016 zou een rustig jaartje Europa geen kwaad doen. Maar het zal er niet van komen’, voorziet het Britse weekblad, want ‘er komen verkiezingen in vier landen die bij de oprichting van het Europese project betrokken waren, en in al deze landen is het eurosceptisme in opmars’; in Nederland, in Frankrijk, in Duitsland, en in Italië, hoewel nog niet vaststaat dat ook de Italianen al dit jaar naar de stembus zullen gaan.

    The Economist: De wals van de atoombommen

    Wie zal het eerste naar het kernwapen grijpen? Rusland?* Noord-Korea? De waarschijnlijkheid dat een land in een opwelling van woede gebruik zal maken van het kernwapen – hetgeen de eerste keer zou zijn sinds 1945 – blijft godzijdank buitengewoon klein, schrijft het Britse weekblad The Economist. Toch zijn anno 2017 de kansen daarop niet geheel tot nul teruggebracht. ‘De verontrustende waarheid is dat kernwapens vandaag de dag een grotere bedreiging zijn dan ooit tevoren sinds het einde van de Koude Oorlog.’

    • Op 2 december 2016 gelastte Poetin een versterking van de Russische nucleaire slagkracht, vooral door gebruik te maken van raketsystemen waartegen geen enkel raketschild bestand zal zijn.