Tag: Agenda

  • Agenda

    Agenda

    Filmsoundtracks, zandkunst, experimentele muziek & meer

    Alchemist Sigmar Polke jubileert

    BEELDENDE KUNST – Sigmar Polke (Oleśnica 1941–Keulen 2010) werd beroemd vanwege zijn hallucinerende kleuren en zijn fascinatie met wat er gebeurt als verf een eigen leven gaat leiden. De Duitse kunstenaar – excentriek, experimenteel en ontembaar – behandelde zijn doeken niet als oppervlakken om te beschilderen, maar als laboratoria.

    Hij mengde onorthodoxe pigmenten, giftige stoffen, mineralen en materialen die hij liet vervuilen, vervagen en van vorm veranderen. Niet per ongeluk, maar met een soort alchemistische nieuwsgierigheid. Hij wilde weten wat de tijd doet met een kleur. Wat gebeurt er als dit pigment reageert op licht?

    AG Sigmar Polke compressed edited

    Het De Pont Museum vertrekt vanuit zijn radicale kleurproeven uit de jaren tachtig en toont de drie decennia schilderkunst die daarop volgden. In bijna alles wat hij maakte zat een ironisch commentaar op kunst en maatschappij.

    Zijn werk moest verder strekken dan het louter visuele. De tentoonstelling is onderdeel van een groter internationaal project, georganiseerd door de Anna Polke Foundation ter gelegenheid van het veertigjarig jubileum van Polkes installatie Athanon op de Biënnale van Venetië in 1986.

    Het weten van de kleuren – De Pont Museum, Tilburg – tot 28/2/2027


    Meredith Monk

    FILM – De documentaire Monk in pieces over deze pionier in experimentele muziek en podiumkunst, onderzoekt haar unieke artistieke vocabulaire en haar strijd in een door mannen gedomineerde kunstwereld. De film bevat zeldzaam archiefmateriaal en interviews met Björk en David Byrne.

    AG Monk

    Meredith in Pieces – Eye, Amsterdam – 19 juni


    Zandgraf in Gent

    TEXTIEL – De Atacamawoestijn in Noord-Chili is een enorme, vanuit de ruimte zichtbare stortplaats geworden voor onverkochte en afgedankte kleding uit de westerse wereld.

    Het is ook een extreem droog gebied waar bijna nooit regen valt, waardoor het landschap nauwelijks verandert en resten uit het verleden uitzonderlijk goed bewaard blijven.

    installation view unearthed conversation by francisca garcia and mario navarro s.m.a.k 2026 photo dirk pauwels 4 edited

    Hetzelfde afgelegen gebied heeft ook een donkere geschiedenis; tijdens de dictatuur van Pinochet werden er massagraven aangelegd voor vermoorde politiek gevangenen, die nog steeds worden teruggevonden. En dan lijkt het landschap ook nog op Mars.

    Voor Francisca García en Mario Navarro voldoende aanleiding om onder andere een 7 meter breed zandgraf te maken, Tumba Arena, van katoendraad en vilt.

    Unearthed Conversation – Smak, Gent – tot 13/6


    Spem in Alium

    DANS – De Japanse choreograaf Saburo Teshigawara vertaalt klassieke muziek naar dans, met elementen uit onder andere butoh en ballet. Samen met dansers van KARAS gaat hij in dialoog met zangers van Vox Luminis XL, die Engelse koorwerken uit de 16e tot 20e eeuw opvoeren.

    Spem in Alium

    Spem in Alium – Muziekgebouw, Amsterdam – 18-19/6


    Weggelaten uit de canon

    FOTOGRAFIE – Het H’ART Museum neemt dit jaar de Amerikaanse identiteit onder de loep. Dat gebeurt in twee tentoonstellingen: American Myth & Memory met fotografie van David Levinthal en Radical Histories: Chicano Prints uit de collectie van het Smithsonian American Art Museum.

    Levinthal laat zien hoe diepgeworteld de Amerikaanse mythen over het Wilde Westen, honkbal als nationaal ritueel en Barbie als schoonheidsideaal in het collectieve geheugen zitten. Dat doet hij opzettelijk met kleine rekwisieten, om zichtbaar te maken hoe groot Amerika zichzelf heeft neergezet. Wat is weggelaten uit de canon van de Amerikaanse geschiedenis is onder andere Chicano Art.

    AG American Identities

    Chicano is een term voor Amerikanen van Mexicaanse afkomst die hun bestaansrecht hebben moeten bevechten ‘aan de andere kant’. Uit die strijd groeide een eigen stijl en houding, en uiteindelijk een van de meest vitale en politiek relevante kunstbewegingen van Californië, die lange tijd door grote musea werd genegeerd. Dat dit werk bewaard bleef is grotendeels te danken aan de legendarische acteur Cheech Marin, die dertig jaar lang een indrukwekkende collectie opbouwde.

    Het zijn krachtige en directe verbeeldingen: protestposters in zwart en rood, grafische noodkreten tegen Amerikaanse militaire interventies wereldwijd en beelden van de humanitaire crisis aan de Mexicaanse grens. Activisten en andere sleutelfiguren die uit de tekstboeken zijn weggelaten maar de Amerikaanse samenleving wél hebben gevormd, krijgen zo terecht een eigen plaats in het collectieve geheugen.

    American Identities – H’ART museum Amsterdam – tot 6/9


    Filmscores

    MUZIEK – Filmcomponist Hildur Guðnadóttir (Reykjavik, 1982), associate artist van het Holland Festival 2026, speelt met het Iceland Symphony Orchestra bekroonde filmscores: Joker, TÁR, A Haunting in Venice en werken van Arvo Pärt en Ryuichi Sakamoto.

    AG Filmscores

    Nærmynd – Concertgebouw, Amsterdam – 14-15/6

  • Agenda

    Agenda

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

    Geboren in een Bauhausnest

    Nooit gehoord van Dr. Mahmoud Bodo Rasch (1943)? Het Design Museum in Den Bosch wil daar (terecht) verandering in brengen met de tentoonstelling Van Bauhaus naar Mekka.

    Geboren in een Bauhausnest, vader en oom waren architecten opgeleid aan de beroemd geworden opleiding van Walter Gropius, leerde Rasch het vak kennen bij Frei Otto, pionier van lichtgewichtconstructies. Samen experimenteerden ze met zeepsop om architectonische overspanningen te ontwerpen, geïnspireerd door de elegantie van natuurlijke vormen.

    AG Bauhaus compressed

    Maar in 1974 nam Rasch leven een onver- wachte wending. Tijdens een gastdocentschap in de Verenigde Staten raakte hij geïntrigeerd door een stedenbouwcompetitie voor Mina in Saoedi-Arabië, waar jaarlijks miljoenen moslims samenkomen tijdens de hadj. Hij bekeerde zich zelfs tot de islam om functionaliteit en spiritualiteit anders te leren begrijpen dan als tegenpolen van elkaar.
    Rasch bestudeerde hoe twee miljoen mensen veilig door heilige ruimtes kunnen bewegen en niet sterven aan hitte en verdrukking. Voor het binnenplein van de moskee in Medina ontwierp hij enorme parasols van soepele lagen stof die automatisch openen en sluiten.

    Zijn tentensteden voor Mina laten zien hoe hij het Bauhaus van zijn familie, de op de natuur geïnspireerde Leichtbau van leermeester Frei Otto, verenigde met de islamitische architectuur en vormgeving.

    Design Museum Den Bosch, t/m 5 april


    Amazone

    Broken Spectre van Richard Mosse (1980) portretteert op een meeslepende manier de vernietiging van het Amazone-regenwoud tussen 2018-202: van microscopische details tot satellietbeelden, versterkt doorde soundtrack van Ben Frost.

    Mosse

    Centraal Museum Utrecht, 29/3/26


    Geen materialiteit

    Met This youiiyou presenteert Tino Sehgal een werk dat de essentie van zijn radicale kunstpraktijk blootlegt: kunst die alleen bestaat in het moment van de ontmoeting zelf.

    De Pont

    De in Berlijn woonachtige kunstenaar, choreograaf en politicoloog stelt met zijn ‘geconstrueerde situaties’ al decennia fundamentele vragen over wat kunst kan zijn in een tijd waarin alles wordt gefotografeerd en opgenomen. Zijn werk is dan ook verstoken van elke materialiteit. In This youiiyou creëert een groep performers een choreografie van stem, ritme en lichaamstaal rond het thema ‘intergenerationele verbondenheid’. Er is geen foto die als bewijs dient. Wat blijft is slechts de herinnering aan een fysieke aanwezigheid, een gesprek, een choreografisch gebaar voor wie er bij was.

    De Pont, Tilburg, tot 1 maart


    Indentiteit

    Jacob Lawrence schilderde de strijd van zwarte Amerikanen in levendige, verhalende schilderijen. Zijn stijl kenmerkt zich door felle kleuren, duidelijke vormen en ritmische composities. Bekend werd hij met de Migration Series, over de trek naar het noorden.

    paal2

    Kunsthal KADE, Amersfoort, tot 4/1


    Het betere verstelwerk

    Volgens het Zeeuws Museum zijn er generaties die nog geen knoop aan hun broek kunnen naaien. Door verschillende redenen, grotere welvaart en fast fashion zijn er twee van, is het betere herstelwerk uit de mode geraakt. De kwaliteit is gekelderd en een gat in een goedkoop in elkaar gezet kledingstuk is niet meer de moeite van het stoppen waard. Darn, Engels voor zowel ‘verdomme’ als repareren, is een eerbetoon aan het betere verstelwerk.

    onder

    Merklappen en eindeloos verstelde hemden komen uit de eigen collectie en zijn een resultaat van een paar eeuwen lang lessen in borduur- en stopwerk, een belangrijk onderdeel van het meisjesonderwijs. De steken moesten tot in de perfectie worden uitgevoerd, iedere keer opnieuw. Dat precieze en vlijtige handwerk, ook beoefend door mensen in geestesnood voor wie de concentratie therapeutische waarde bleek te hebben, is ingehaald door de moderne, veel snellere tijd. Maar nu halen hedendaagse modeontwerpers als Miuccia Prada en Stella McCartney en kunstenaars weer inspiratie uit ‘ouderwets’ brei-, haak- en stopwerk.

    Zeeuws Museum, 30/11 tot 25/1


    Brancusi

    Met The Birth of Modern Sculpture er voor het eerst in Nederland een grote collectie te zien van Constantin Brancusi. In totaal worden er 31 meesterwerken, originele sokkels, foto’s en films gepresenteerd, die zijn invloed op de moderne beeldhouwkunst benadrukken.

    Brancusi

    H’Art Amsterdam, tot 18/1

  • Agenda

    Agenda

    Aandoeningen

    In Monomania onderzoekt Fiona Tan hoe psychische aandoeningen begin 19de eeuw werden bekeken en verbeeld. Geïnspireerd door Géricault en Munch combineert ze historische stukken met nieuw werk, wat leidt tot een indringende reflectie op mentale gezondheid en waarneming.

    Rijksmuseum, Amsterdam, 4/7 t/m 14/9

    paal 1 3

    Eigenzinnige dans

    Choreografen uit binnen- en buitenland laten hun werk zien in theaters, op straat en in het park. In juli staat Amsterdam weer volop in het teken van hedendaagse dans, van gevestigde namen tot grensverleggers. Het programma staat vol eigenzinnige makers.

    Julidans, Amsterdam, 2 t/m 13/7

    paal 3 2

    Alles bestaat uit vezels

    Magdalena Abakanowicz (1930-2017), pionier van de textielkunst, begon met beschilderde stoffen en werd wereldberoemd met vaak metershoge werken van ruwe bundels materiaal. Haar eerste solotentoonstelling in 1960 werd door de Poolse autoriteiten afgelast, omdat die niet strookte met het socialistische gedachtegoed in haar land, iets wat destijds de bedoeling was van kunst. Het voorval heeft de verdere carrière van Abakanowicz niet in de weg gezeten. Ze kreeg een postume oeuvretentoonstelling in Tate Modern in 2022. Textiel was na de oorlog goedkoper dan olieverf en vormde voor haar de basis van al het organische leven. Later stapte ze over op ‘hardere materialen’ als brons en gietijzer, zoals in het indrukwekkende Crowd III.

    Magdalena Abakanowicz, Everything Is Made of Fiber, Textielmuseum, Tilburg & Noordbrabants Museum, Den Bosch, t/m 24/8

    Rechts 2

    Een staat van tussenheid

    De Britse Jenny Saville (1971) heeft sinds haar eindexamenexpositie aan de Glasgow School of Art een aanzienlijke bijdrage geleverd aan de heropleving van de figuratieve schilderkunst. Met haar viscerale portretten uit dikke lagen verf geeft ze de naakte vrouwelijke vorm weer op een manier die niet vaak werd vertoond.

    ‘Ik schilder geen walgelijke, grote vrouwen. Ik schilder vrouwen die wijsgemaakt zijn dat ze groot en walgelijk zijn’

    In tegenstelling tot de werken van Rubens of Rembrandt of Lucian Freud, die allemaal duidelijk invloed op Saville hadden, laten haar schilderijen zien hoe het is om een vrouwenlichaam te hebben, in plaats van het te beoordelen vanaf een ezel. Voor het uit de kluiten gewassen Propped stond zij zelf model, de imposante schaal van het schilderij is een truc van het perspectief. Het is Saville vaak verweten dat haar afbeeldingen van vrouwen ‘afschuwelijk’ waren, waarop zij de ander van repliek diende door te zeggen: ‘Ik schilder geen walgelijke, grote vrouwen. Ik schilder vrouwen die wijsgemaakt zijn dat ze groot en walgelijk zijn.’ Hoewel ze vaak close-ups schildert, maakt ze zelden portretten van herkenbare mensen. Ze richt zich op het hoofd, gezicht en lichaam, in plaats van op het individu. Veel van haar schilderijen zijn bij wijze van spreken zelfportretten. Zoals ze zelf zegt: ‘Ik ben gefascineerd door lichamen die een soort staat van tussenheid uitstralen: hermafrodiet, travestiet, een karkas, een half-levend/half-dood hoofd.’ The Anatomy of Painting is de eerste solotentoonstelling die aan haar werk wordt gewijd.

    Jenny Saville: The Anatomy of Painting Portrait Gallery, Londen, t/m 7/9

    opening 3

    Oud en nieuw

    Meer dan 150 optredens op 17 podia, met grote namen, nieuwe talenten en grensverleggende acts. Herbie Hancock, Anohni & The Johnsons, Branford Marsalis houden klassieke stijlen in ere; Matteo Mancuso en Julian Lage slaan nieuwe wegen in.

    North Sea Jazz, Rotterdam Ahoy, 11 t/m 13/7

    paal 2 4 1

    Commentaar op oorlog en vrede

    De installatie Straßenbahnhaltestelle van de Duitse kunstenaar Joseph Beuys (1921-1986) is gebaseerd op een vervallen monument uit Beuys’ jeugd in Kleef, waar hij bij de tramhalte wachtte om naar zijn oom te gaan. De 17ede-eeuwse sculptuur die als basis diende, symboliseerde vrede na oorlog, met Cupido boven op een kanon. Beuys voegde een hoofd toe dat de schreeuw van de revolutionaire edelman Anacharsis Cloots verbeeldt, die in 1794 onder de guillotine stierf. Het werk verwerkt herinneringen aan zijn jeugd en de Tweede Wereldoorlog, toont hoe materiaal als drager van betekenis en gevoel kan fungeren en vormt een monument voor persoonlijke ontwikkeling en maatschappelijke reflectie. Beuys geloofde dat materiaal gevoelens en betekenissen oproept die woorden niet kunnen vervangen.

    De installatie werd in 1976 gepresenteerd op de Biënnale van Venetië in het opzettelijk vervallen gehouden Duitse paviljoen, als commentaar op oorlog en vrede. Sindsdien mag het nooit meer rechtop worden tentoongesteld; de onderdelen moeten abgelegt (neergelegd) worden getoond, als ‘antiheroïsch monument’ voor het naoorlogse Duitsland.

    Joseph Beuys, Strassenbahnhaltestelle, Kröller-Müller Museum, Otterlo, t/m 5/10

    onder 7
  • Agenda

    Agenda

    Haegue Yang in Kunsthal

    Haegue Yang stond enkele keren in de jaarlijkse top 100 van belangrijkste kunstenaars. ‘Globetrotting artist of the everyday object’, de typering van Art Review, vat haar als kunstenaar  perfect samen. 

    Kunsthal, Rotterdam, tot 24/8 

    paal 1 2

    Sneakerpreview

    Vrijwel iedereen heeft wel een paar sneakers, maar wie weet dat achter deze alledaagse gevulkaniseerde rubberen zool een wereld van innovaties, technologieën en maatschappelijke veranderingen schuilgaat? Van 3D tot ‘upcycling’.

    Schoenenkwartier, Waalwijk, tot 4/26 

    paal2 1


    Even was het een echte Rothko

    THEATER – De voorstelling ROHTKO van regisseur en videokunstenaar Łukasz Twarkowski gaat over een van de grootste kunstvervalsingsschandalen uit de geschiedenis: maar nog meer over fundamentele vragen die gesteld kunnen worden over waarde en authenticiteit in de kunst. Kan een goed kunstwerk bijvoorbeeld ook goedkoop zijn? Waarom is een echt schilderij miljoenen meer waard dan een schilderij dat is nagemaakt – hoe goed en waarachtig het ook gedaan is – als het pigment uit een andere tijd komt? Wat heeft de kapitalistische kunstmarkt met de waarde van kunst gedaan? Kortom: de commercialisering waar uitgerekend een Mark Rothko enorm mee worstelde.  

    Geïnspireerd door de oosterse denker Byung-Chul Han stelt ROHTKO het westerse geloof in de uniciteit van kunst en kunstenaar ter discussie.  

    Twarkowski krijgt het voor elkaar om grote kwesties in een theatraal spektakel aan de orde te stellen

    Eleanore de Sole, echtgenote van de steenrijk geworden CEO van Gucci had het meesterwerk van Mark Rothko in 2004 voor 8,3 miljoen dollar gekocht bij de New Yorkse galerie Knoedler & Co, die zo’n veertig schilderijen van abstracte expressionisten als Robert Motherwel, Pollock en Rothko verkocht die bleken te zijn vervaardigd door de Chinese wiskundeleraar Pei-Shen Qian in een garage in Queens. Ze was ontroostbaar en spande een rechtszaak aan.  

    Twarkowski krijgt het voor elkaar om die grote kwesties in een theatraal spektakel aan de orde te stellen via begeleidende teksten op grote schermen: – For a moment, it was a Rothko,’ laat hij Domenico de Sole zeggen. Totdat het het niet meer was… en dus geen kunst en niet mooi?  

    ROHTKO, Łukasz Twarkowski, ITA, Amsterdam 25-28/6

    opening

    Wat ‘The Brotherhood’ verenigt

    THEATER – In The Brotherhood, het tweede deel van de trilogie Cadela Forca (‘Bitch Force’), onderzoekt de Braziliaanse theatermaker Carolina Bianchi samen met haar gezelschap Cara de Cavalo hoe machtssystemen seksueel geweld mogelijk maken en bijkans normaliseren door het onderdeel te maken van de dagelijkse werkelijkheid. De voorstelling probeert de oorsprong van mannelijke ‘broederschap’ en de gewelddadige codes die daaraan verbonden zijn bloot te leggen en aan te tonen wat een samenleving tot misogynie drijft. 

    Bianchi verweeft vier uur lang persoonlijke trauma’s met radicale poëzie en confronterende beelden

    Volgens Bianchi delen mannen de in hun jeugd aangeleerde afkeer van zachtheid en de eigen emotionele behoeften met elkaar, zeker wanneer ze wit, hetero en cisgender zijn. Vrouwenhaat biedt hun een vorm van saamhorigheid die ze ergens anders blijkbaar niet kunnen vinden. Of is het groepsdynamiek om de eigen rol te waarborgen bij het in stand houden van patriarchale structuren? Bianchi verweeft vier uur lang persoonlijke trauma’s met radicale poëzie en confronterende beelden. Deze zomer ontvangt Bianchi tijdens de Biënnale in Venetië de Zilveren Leeuw voor Dans.  

    The Brotherhood, Carolina Bianchi, ITA, Amsterdam, 18-20/6

    Cadela Forca Trilogy Chapter II The Brotherhood photo by Mayra Azzi 5 1024x683 1

    Laatste Los Lobos tournee

    De Mexicaans-Amerikaanse rootsrockband Los Lobos (opgericht in 1973, met als grootste hit La Bamba) maakt een laatste tournee door Europa. Na zeventien albums klinkt hun muziek nog net zo gepassioneerd.

    Vredenburg, Tivoli, Utrecht, 5/6

    paal 3 1

    Tussen de musici

    MUZIEK – Onder leiding van de veelgeprezen dirigent Charles Hazlewood brengt het ensemble – dat professionele musici met en zonder beperking samenbrengt – muziek van Rylan Gleave, Pauline Oliveros en Arvo Pärt ten gehore. En dat in een wel heel bijzondere setting: het publiek kan de muziek van dichtbij meemaken door tussen of vlak bij de musici plaats te nemen, en ook nog eens ‘de meditatieve magie van drones te ervaren’.  

    Het publiek kan de muziek van dichtbij meemaken door tussen of vlak bij de musici plaats te nemen

    Charlotte Harding herinterpreteert onder andere een compositie van Pauline Oliveros met de schitterende zang van de blinde sopraan Victoria Oruwari. Met als klapstuk Fratres, van Arvo Pärt, een van de meest gerespecteerde componisten binnen de minimalistische beweging.  

    The anatomy of the orchestra – drone refractions, Concertgebouw, 13/6

    rechts
  • Agenda

    Agenda

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

    Erotiek door de jaren heen

    Tussen verhulling en ­onthulling, verlangen, verleiding, intimiteit en contemplatie: het Limburgs Museum laat de veranderende kijk op ­erotiek door de jaren heen zien, van de late middeleeuwen tot nu.

    Limburgs Museum, Venlo, tot 4/1/2026

    Paal 1
    62915_Numero_8562_4

    Mytisch en alledaags

    In Another Side of All in Your Shadow is de schaduw metafoor voor vergeten aspecten van het bestaan en een manier waarop de Japanse ­kunstenaar Soshiro Matsubara herinnering, verlies en verborgen emoties benadert. 

    Galerie Fons Welters, Amsterdam, tot 10/5

    Paal 2 3

    Bijtend visueel commentaar

    Grayson Perry (1960), de zelfbenoemde ­‘travestiet-pottenbakker’ die verkleed als zijn alter ego Claire in 2003 de Turner Prize won, is in de afgelopen twintig jaar uitgegroeid tot cultureel erfgoed. In de expositie Delusions of Grandeur isnieuw werk te zien van Sir Grayson, liefhebber van cross-dressing en outsider art – kunst gemaakt buiten de ­traditionele instituten, vaak door mensen met psychische problemen. 

    De kunstwereld heeft volgens Grayson de outsiderkunst inmiddels ‘meegesleurd in haar kudde’

    Een boek over ‘outsider’-kunstenares Madge Gill (1882-1961) bracht hem op het idee een kunstenaar te bedenken die ‘intermediair’ zou kunnen zijn tussen de Wallace Collection en hemzelf. Dat werd een nieuw alter ego: Shirley Smith, een verarmde vrouw uit East End. Shirley werd in het verleden mishandeld en bracht jaren door in een psychiatrische inrichting, waar ze de kunst ontdekte. Wat de zaak nog ingewikkelder maakt, is dat Shirley zelf een alter ego heeft: de Honourable Millicent Wallace, de rechtmatige erfgename van Hertford House, waar de Wallace Collection is gehuisvest. 

    De kunstwereld heeft volgens Grayson de outsiderkunst inmiddels ‘meegesleurd in haar kudde’. De grenzen zijn veel vager geworden. Ook in het overbevolkte zoekplaatje Modern, Beautiful and Good (2024), een psychedelisch wandtapijt, waar logo’s van moderne liefdadigheidsorganisaties overheen zweven, zit zijn commentaar op de kunstwereld verstopt. Zijn punt: zelfs de hedendaagse kunstwereld voelt zich genoodzaakt om esthetiek te verantwoorden via sociale doelen. Perry vindt dat ‘de rol van kunst simpelweg is om visueel plezier te bieden’.  

    Grayson Perry: Delusions of Grandeur, The Wallace Collection, Londen, tot 26/10

    Opening 2

    In dialoog met Maurizio Cattelan

    Sinds de opening in 2010 heeft het Centre Pompidou-Metz het voorrecht gehad om een aanzienlijk aantal belangrijke werken in bruikleen te ontvangen van het Musée National d’Art Moderne in Parijs, dat gerenoveerd wordt en jarenlang dicht zal zijn.

    Ter gelegenheid van het 15-jarig jubileum zal het museum al zijn ruimten, van de daken tot de kleinste hoeken en gaten van het gebouw, vullen met ­honderden werken uit de kunstgeschiedenis, in al hun complexiteit. 

    De tentoonstelling Endless Sunday stelt sociale, politieke en esthetische vragen rond ‘de zondag’

    De tentoonstelling Endless Sunday, samengebracht rond kunstenaar Maurizio Cattelan, stelt sociale, politieke en esthetische vragen rond ‘de zondag’ die ook vandaag nog relevant zijn. Dat kan over werk- en vrije tijd gaan, over publieke en private ruimte, spiritualiteit, licht en de potentie van kunst om alternatieve werelden te verbeelden of melancholische reflecties op te roepen. 

    Een selectie schilderijen, beeldhouwwerken, installaties en films uit de collectie van het Centre Pompidou zal ‘in dialoog’ gaan met het oeuvre van de Italiaanse kunstenaar, van zijn vroegste werken, een reusachtige tafelvoetbal, tot zijn recentere creaties.  

    Endless Sunday, Centre Pompidou-Metz, 8/5 tot 2/2/27

    Onder

    Horizontale discussie

    Every Act of Struggle reflecteert op historische anti-apartheidsbewegingen en maakt plaats voor kritische interactie en ontmoetingen. Iswanto Hartono zorgde voor een ruimte gebaseerd op horizontale discussie en participatie. 

    De Appel, Amsterdam, tot 24/5

    Paal 3

    Uit noodzaak

    De Poolse kunstenares Magdalena Abakanowicz (1930–2017) begon niet uit idealisme met textielkunst, maar uit noodzaak. In de jaren zestig werd haar abstracte werk in haar thuisland verboden vanwege het gebrek aan een socialistische boodschap. Toch groeide ze uit tot een wereldberoemde pionier van de textielkunst, met haar Abakans, grote, organisch gevormde stoffen sculpturen.

    Ze zag textiel als de basis van alles: van kunst tot het menselijk lichaam

    Ze zag textiel als de basis van alles: van kunst tot het menselijk lichaam. Toch vond ze pas erkenning in de kunst­wereld met haar Alterations (1974-1975): hoofdloze, verminkte lichamen, gemaakt van harde materialen. Het was een nieuw, bevrijdend hoofdstuk, waarin ze haar oorlogsherinneringen tastbaar maakte.  

    Magdalena Abakanowicz: Everything Is Made of Fiber, Textielmuseum Tilburg, tot 24/8 

    RECths
  • Agenda

    Agenda

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

    Kunst en natuur

    De pionier van de installatiekunst Magdalena Abakanowicz (1930-2017) verwierf wereldwijd faam met haar monumentale sculpturen tussen kunst en natuur; haar onderwerpen zijn nog steeds actueel.

    Everything is made of fiber, Textielmuseum Tilburg, 18/4 t/m 25/8

    onder 6

    Kamasi Washington 

    Met zijn driedubbelalbum The Epic werd saxofonist Kamasi Washington in één klap de meest besproken jazzmuzikant van de laatste decennia. Sindsdien heeft hij een indrukwekkend oeuvre opgebouwd waarvoor hij veel lof en erkenning krijgt. 

    Paradiso, Amsterdam, 20/4

    Paal 2

    Contouren van een vader

    Diana Markosian, geboren in post-Sovjet-Moskou, herinnert zich haar vader alleen als leemte in het familiealbum. ‘Hij verdween maanden achter elkaar. Dan kwam hij onverwacht weer thuis.’ Tot haar moeder haar in 1996 op een dag wakker maakte en zei dat ze haar koffer moest pakken. De volgende ochtend waren ze in Californië, zonder afscheid te hebben genomen van Diana’s vader. Haar moeder knipte zijn beeltenis uit elke foto die er in huis te vinden was, maar juist die gaten maakten het moeilijker om hem te vergeten, schrijft Markosian. 

    De blikken spreken boekdelen, de alledaagse ontmoetingen aan de ontbijttafel zijn gelaagd en veelzeggend

    Vijftien jaar later gaat Markosian terug om haar vader te zoeken en vindt hem uiteindelijk in het huis van haar grootvader in Armenië. Alles zag er nog hetzelfde uit. In de volgende tien jaar reisde ze regelmatig naar Armenië, waarbij ze periodes met haar vader doorbracht en hun relatie vastlegde met haar camera. Bij elk bezoek merkte Markosian hoe het gemis haar heeft gevormd tot de persoon die ze nu is. 

    Die intieme portretten van een dochter en haar vader zijn te zien in Foam en samengebracht in de monografie Father – door Le Monde Magazine verkozen tot fotoboek van het jaar. De blikken spreken boekdelen, de alledaagse ontmoetingen aan de ontbijttafel zijn gelaagd en veelzeggend. 

    Bezoekers worden uitgenodigd om hun eigen persoonlijke verhalen van vervreemding of verbondenheid op te schrijven en voor de kunstenaar achter te laten in een voormalige Sovjet-brievenbus aan de muur.

    Foam, Amsterdam – 28/5 2025

    OPening NIeuw

    Grip op de tijd

    We tellen de dagen van de week, verdelen die dagen in weken, maanden, jaren of seizoenen en we houden vast aan het feit dat elk mechanisch uur gemeten kan worden in minuten, tellen, tikken, slagen en die op hun beurt weer in seconden – micro-, nano- of pico-. Terwijl volgens natuurkundigen de tijd niet verloopt, maar er gewoon is. 

    Design Museum Den Bosch waagt zich met Alle tijd van de wereld aan de designgeschiedenis van de tijd

    Design Museum Den Bosch waagt zich met Alle tijd van de wereld aan de designgeschiedenis van de tijd. Dat de tijd niet alleen cijfers op de klok zijn, wordt bewezen aan de hand van onder andere kalenders en zonnewijzers. Alles komt aan bod, van industriële en astronomische precisie-uurwerken tot aan de moderne atoomklok. Het geheel wordt aangevuld met werken van hedendaagse kunstenaars.  

    Designmuseum Den Bosch, t/m 24/8

    Paal 1 alt

    Miljonair als acteur

    Theatermaker Volker Lösch en de rijke erfgename Marlene Engelhorn voeren samen een theatrale aanval op rijkdom uit. Geld ist Klasse gaat over geld en rechtvaardigheid, het goede leven voor iedereen en hoe dat bereikt kan worden.

    Schauspielhaus Wenen, 15-16/4

    paal 3 1

    De schildpad en Anaïs López

    De tentoonstelling De Schildpad en de Monnik is ontstaan vanwege een dubbele ontmoeting met een schildpad die Anaïs López zag bij de rivier de Kamo in Japan. De hoogzwangere López, die net haar zus had verloren, was naar Japan gereisd op zoek naar troost en bezinning.  Een paar dagen later zag de schildpad opnieuw, op de laatste avond van het Obon-festival, als de Japanners de geesten van hun voorouders eren. Er werd gezegd dat de schildpad de kami van rivier de Kamo geweest moest zijn, een geest die zich zelden liet zien; hij zou zich openbaren aan degenen die zich ophouden tussen de wereld van het leven en de dood. 

    Het geheel is een sprookjesachtige vertelling over rouw, natuur en verbeelding

    De Schildpad en de Monnik is een multimediaal project, waarin López fotografie, film ook bijzondere druktechnieken heeft gebruikt, bijvoorbeeld de gyotaku-methode waarbij een afdruk wordt gemaakt van een vis die met inkt is ingesmeerd. Het geheel is een sprookjesachtige vertelling over rouw, natuur en verbeelding.

    López boekte eerder succes met De Migrant (2018), eveneens een multimediale vertelling, die werd genomineerd voor een Gouden Kalf en verschillende prestigieuze prijzen won, waaronder de Dutch Directors Guild Award voor beste digital storytelling en de Zilveren Camera Award voor beste storytelling. 

    Japanmuseum Sieboldhuis, Leiden tot 7/12

    recths
  • Agenda

    Agenda

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

    Textiel in Borneo

    De Maleisische kunstenaar Marcos Kueh heeft een achtergrond in grafisch ontwerp maar ontdekte later het weefgetouw, waar hij nu grote doeken mee maakt over de thema’s dekolonisatie, erfgoed en verhalen vertellen. Een combinatie van tradities uit Borneo en actuele thema’s.

    Art Rotterdam, 29-30/6 

    paal 1 1

    Dromerige muziek

    Het Muziekgebouw eert de recent overleden componist Kaija Saariaho met een vierdaags festival. De hommage geeft een overzicht van haar dromerige muziek en akoestische en elektronische klanken, van haar eerste composities tot haar opera’s.

    Muziekgebouw Amsterdam, 13 tot 16/3

    paal 2 2

    De moedermythe ontmanteld

    Moeder en kind zijn in de beeldende kunst ontelbare keren afgebeeld, in het verleden meestal verzorgend, in ontroerende omhelzingen, kammend, voedend, wiegend, netjes aangekleed of juist niet. In de moderne kunst hebben (veelal) vrouwelijke kunstenaars andere aspecten van het moederschap verwerkt. In Do not abandon me bijvoorbeeld, een samenwerking tussen Louise Bourgeois en Tracey Emin bestaande uit zestien prenten, worden fysieke driften verbeeld en de angst voor verlies en verlating. Bourgeois begon met het schilderen van torso’s, waarbij ze vloeiende silhouetten tekende, ingekleurd met rode, blauwe en zwarte verf. Ze gaf ze vervolgens door aan Emin, die op Bourgeois’ torso’s kleinere figuren tekende. In één ervan kust een vrouw een rechtopstaande fallus; in een ander steekt een kleine, foetusachtige vorm uit een gezwollen buik.

    In Mutterfreude (2021) van Miriam Cahn lijken moeder en kind één wezen, onlosmakelijk verbonden

    Bij Buhlebezwe Siwani gaat het over zwarte moeders wier kinderen tot slaaf werden gemaakt. In het werk van Frida Kahlo en Miriam Cahn zijn de minder idyllische kanten van het moederschap een thema, zelfs als het gaat om een moeder die nooit gebaard heeft. Kahlo’s verlangen naar het moederschap kon nooit bevredigd worden omdat een verkeersongeluk haar lichaam zo ernstig beschadigde dat het voor haar onmogelijk was een kind te krijgen. Verdriet over onvoldragen zwangerschappen is een terugkerend thema op haar schilderijen. In Mutterfreude (2021) van Miriam Cahn lijken moeder en kind één wezen, onlosmakelijk verbonden, net als de vreugde en pijn die inherent zijn aan het moederschap en het vrouw-zijn. 

    Good mom/bad mom, Unraveling the Mother Myth. Centraal Museum Utrecht, 29/3 tot 14/9

    great

    Nichtjes twintig jaar gevolgd

    Fotograaf Alessandra Sanguinetti (New York, 1968) volgt al meer dan twintig jaar het leven van de Argentijnse nichtjes Guillermina Aranciaga en Belinda Stutz. Wat begon als een toevallige ontmoeting in 1999 – de meisjes waren negen en tien jaar oud – werd een langdurig fotografisch project waarin Sanguinetti de dromen en worstelingen van de meisjes in het landelijke Argentinië vastlegt, een door mannen gedomineerde wereld van gaucho’s en boeren.

    De aangrijpende foto’s tonen belangrijke momenten in hun leven: daten, zwangerschap en moederschap

    Naarmate Guille en Belinda ouder worden, maakt de speelsheid van hun kindertijd plaats voor de soms moeilijke overgang naar volwassenheid. De aangrijpende foto’s tonen belangrijke momenten in hun leven: daten, zwangerschap en moederschap. Zoals de 17-jarige zwangere Belinda die poseert met een groot mes in haar hand, kwetsbaar maar vastberaden. Het is voor het eerst dat Sanguinetti, sinds 2007 lid van het gerenommeerde agentschap Magnum Photos en bekend om haar empathische benadering, een solo-expositie in Nederland heeft. Eerder verschenen twee fotoboeken over de nichtjes: The Adventures of Guille and Belinda and The Enigmatic Meaning of Their Dreams (2010) en The Illusion of an Everlasting Summer (2020); er zijn plannen voor een derde deel.  

    The Adventures of Guille and Belinda, Kunsthal Rotterdam, tot 9/6

    Onder

    Mooi en pervers

    De Koreaanse Mire Lee liet zich inspireren door het feit dat de Turbine Hall ooit een elektriciteitscentrale was en brengt het idee van een fabriek tot leven met sculpturen en mechanische installaties. Haar materiaalkeuze is verrassend en speelt met esthetische normen.

    Tate Modern, Londen, tot 16/3

    paal 3

    Organische kunst

    Diana Scherer (Lauingen, Duitsland, 1971) heeft een opvallende en unieke manier van werken ontwikkeld waarin ze botanische wetenschap letterlijk verweeft met textiel en sculptuur. Door onder de aarde templates van bioplastic aan te brengen, manipuleert ze de groei van planten zodanig dat hun wortels complexe, textielachtige patronen vormen. 

    Scherer onderzoekt de mogelijkheid om complete kledingstukken ondergronds te laten groeien

    Scherer werkt samen met biologen en ecologen van de Radboud Universiteit in Nijmegen en onderzoekt de mogelijkheid om complete kledingstukken ondergronds te laten groeien, wat veel zou kunnen betekenen voor duurzame mode. Haar innovatieve benadering heeft Scherer grote internationale erkenning opgeleverd. 

    Op Art Rotterdam presenteert de Andriesse Eyck-galerie een selectie van werken uit haar doorlopende project Interwoven.  

    Diana Scherer, Interwoven, Art Rotterdam, andriesse eyck galerie, 27 tot 30/6

    Rechts
  • Agenda

    Agenda

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

    Lovetrain2020

    Deze veelgeprezen dansvoorstelling van Emanuel Gat wordt geroemd om haar vermogen om verbondenheid en levenslust te vieren, hoewel ze tijdens de pandemie werd gecreëerd. De ‘eigentijdse musical’ maakt gebruik van de muziek van het Britse jarentachtigduo Tears for Fears. 

    ITA, Amsterdam, 10-11/3 en Amare, Den Haag, 13-14/3

    paal 1

    Mona Hatoum: Inside Out

    Beeldende kunst – Een reusachtig spinnenweb van glas hangt in de Amersfoortse Kunsthal KAdE. Web (2025) is het nieuwste werk van de Brits-Palestijnse kunstenaar Mona Hatoum, dat ze maakte voor haar eerste omvangrijke solotentoonstelling in Nederland. 

    Hatoum (Beiroet, 1952), dochter van Palestijnse vluchtelingen, strandde in 1975 in Londen toen een miljoen burgers de Libanese burgeroorlog ontvluchtten. Ze verwerkt die traumatische ontheemding op allerlei manieren in haar oeuvre. Hot Spot (2013) bijvoorbeeld, een stalen wereldbol omhuld door rood neonlicht, verbeeldt een wereld in constante staat van onrust. 

    Daartegenover gebruikt ze alledaagse voorwerpen die voor een zekere geborgenheid en tegelijkertijd voor gevaar staan, zoals Paravent (2008), een kamerscherm in de vorm van een gigantische kaasrasp.

    De complexiteit van ‘thuis’ in een vijandige en geglobaliseerde wereld is in bijna elk werk aanwezig

    Met haar gebruik van industriële materialen zoals staal en prikkeldraad geeft Hatoum vertrouwde objecten een sinistere lading.

    De complexiteit van ‘thuis’ in een vijandige en geglobaliseerde wereld is in bijna elk werk aanwezig. Een bed waar je niet graag in kruipt, omdat het ongemak en pijn uitstraalt. Of Home (1999), een berg keukengerei op een tafel waar elektriciteit doorheen stroomt. Ook in Remains (cabinet) verandert de kunstenaar het huiselijke in een plek vol angst, door een keukenkast in brand te steken en de verkoolde resten nog net overeind te houden met een delicaat rasterwerk.

    De universele menselijke ervaringen van ontworteling, conflict en onzekerheid geven de dunne scheidslijn tussen veiligheid en bedreiging sterk weer.  

    Kunsthal KAdE, Amersfoort, 1/2 t/m 4/5

    Opening1

    About Love 

    Mickalene Thomas (1971) is een gerenommeerde Afro-Amerikaanse kunstenares, bekend om haar grote schilderijen van zwarte vrouwen, meestal uit eigen kring. Al haar muzen zijn liefdevol ­neergezet en stralen verleiding, zelfverzekerdheid en plezier uit. 

    Southbank Centre, Londen, 11/2 t/m 5/5

    paal 3 1

    Het ‘echte’ Amerika in beeld 

    Fotografie – Het Rijksmuseum in Amsterdam belooft ons mee te nemen naar ‘The American Dream’. Naar de ‘échte Amerikaan’. Wie die echte Amerikaan is, zal gezocht moeten worden in een romantisch en geromantiseerd verleden en een onvoorspelbare toekomst. In ieder geval laat de tentoonstelling American Photography de rijke en veelzijdige geschiedenis van de fotografie in de Verenigde Staten zien door de ogen van Amerikaanse fotografen. Hun ­perspectieven geven de diversiteit weer van het land, de bevolking en de geschiedenis. 

    Sinds eind negentiende eeuw is de fotografie overal doorgedrongen: van kunst, nieuws en reclame tot privégebruik

    Naast beroemde fotografen als Sally Mann, Robert Frank, Lisette Model, Nan Goldin, Andy Warhol, Paul Strand en Diane Arbus zijn er in de expositie ook anonieme makers opgenomen. Sinds eind negentiende eeuw is de fotografie namelijk overal doorgedrongen: van kunst, nieuws en reclame tot privégebruik. De meer dan tweehonderd werken komen uit de eigen collectie van het Rijksmuseum. Op 9 februari staat in samenwerking met het John Adams Institute in Amsterdam een speciaal evenement gepland met daar geëxposeerde Amerikaanse fotografen.  

    Rijksmuseum Amsterdam, 7/2 tot 9/6

    onder 5

    Schuld en schaamte

    Video & performance

    Video & performance – Museum De Pont heeft een unicum met de eerste grote solotentoonstelling in Nederland van de Japanse kunstenaar Meiro Koizumi (1976). De Japanner maakt intense video-installaties en performances waarin hij thema’s zoals nationalisme, macht en historisch besef in de Japanse samenleving blootlegt. 

    Koizumi heeft het vermogen om met zijn werk complexe emoties als schuld en schaamte te verkennen

    In de video-installatie The Angels of Testimony verweeft de kunstenaar het levensverhaal van oorlogsveteraan Hajime Kondo met universele vragen over intergenerationele schuld. Koizumi heeft het vermogen om met zijn werk complexe emoties als schuld en schaamte te verkennen. Door gebruik te maken van interviews, historische reconstructies en fictie daagt hij de bezoeker uit om anders naar het verleden te kijken en ongemakkelijke waarheden niet uit de weg te gaan.  

    De Pont, Tilburg, vanaf 29/3

    rechts 1

    Zoet klinkend 

    Met An Uaimh Bhinn, Schots-Gaelisch voor ‘de zoet klinkende grot’, veranderen geluids­kunstenaar Lugh O’Neill en collectief Temporary Pleasure kunstcentrum Brutus in een dynamische ruimte waar kunst, geluid en performance samenkomen en elkaar versterken.

    Brutus, Rotterdam, t/m 16/2

    paal 2
  • Agenda

    Agenda

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

    Panamarenko’s Zoo aan Zee

    Ter nagedachtenis aan de Antwerpse kunstenaar Panamarenko is in Knokke-Heist de eerste expositie te zien die inzoomt op de innovatieve manier waarop hij dieren en technologie samenbracht.

    Cultuurcentrum Scharpoord, 22/3 tot 24/8

    1

    The rest is noise

    Het Muziekgebouw presenteert in samenwerking met muzikale partners grensverleggende muziek en audiovisuele performances. Innovatieve makers verkennen diverse genres, van hedendaagse en elektronische clubmuziek tot qawwali.

    Muziekgebouw, Amsterdam vanaf 10/1/25

    2

    Net zo goed, maar minder bekend

    Marianne von Werefkin (1860-1938), oorspronkelijk afkomstig uit Rusland, maakte deel uit van de avant-gardistische kunstkring Der Blaue Reiter, waartoe ook Wassily Kandinsky en Franz Marc behoorden, maar – what’s new? – werd minder bekend dan haar mannelijke tijdgenoten. Ze legde zelfs haar eigen werk neer om dat van partner Aleksej Jawlenski te laten schitteren. 

    De Fundatie toont 63 schilderijen van Werefkin en 23 werken van tijdgenoten, maar laat haar interessante leven, dat in 172 schetsboeken en 65 dagboeken blijkt te zijn geschetst en beschreven, vrijwel onbelicht. Werefkins carrière begon in Rusland onder de invloed van realist Ilja Repin, maar haar stijl werd snel expressiever, symbolischer. Later hervond ze haar stem, met gouache en tempera in plaats van olieverf. 

    Haar huis in München veranderde in een avant-gardistische zogeheten Roze Salon

    Vader Vladimir Nikolajevitsj Verjovkin, hooggeplaatst officier in het Russische leger, kwam uit een adellijke familie en speelde een belangrijke rol in haar vroege leven en artistieke ontwikkeling, wat destijds niet vanzelfsprekend was voor vrouwen. Na zijn dood in 1896 kreeg zijn schilderende dochter een royaal pensioen van de tsaar, wat haar de financiële vrijheid gaf om zich op haar kunst en intellectuele ambities te richten. Werefkin maakte kennis met werk van Van Gogh, Gauguin. Haar huis in München veranderde in een avant-gardistische zogeheten Roze Salon.

    In De Fundatie is een digitale Roze Salon gemaakt; een interactieve installatie waarin hedendaagse kunstenaars reflecteren op Werefkins nalatenschap.  

    Marianne von Werefkin – Pionier van het expressionisme, Museum de Fundatie, Zwolle, tot 16/3/25

    Boven

    Anders naar licht kijken

    Je staat in een volledig donkere kamer en er verschijnt langzaam een zacht, kleurrijk licht dat de hele ruimte vult. Je weet niet meer waar de muren zijn, of waar de vloer ophoudt en het plafond begint. Dan beleef je het zogenaamde ‘zweven’ in licht, dat de Britse kunstenaar James Turrell probeert te creëren met zijn werk.

    In Parijs laat hij zien hoe veelzijdig licht kan zijn. 

    Hij projecteert licht zodanig dat het lijkt alsof er een zwevend blok licht in de ruimte hangt

    Turrell maakt ook andere soorten lichtkunst. Hij projecteert licht zodanig dat het lijkt alsof er een zwevend blok licht in de ruimte hangt. Of hij maakt ‘schilderijen’ van licht die in de muur lijken te zitten, als een soort magische ramen.

    In een langlopend project in een uitgedoofde vulkaan in Arizona, maakte hij ruimtes waar bezoekers de sterren en de zon op een nieuwe manier kunnen ervaren. 

    At one, Le Bourget, Parijs, tot zomer 2025

    Rechts
    Screenshot

    Conceptuele mode

    Bekende modeontwerpen, zoals die van Iris van Herpen of de puffer coat van Moncler, maar ook digitale mode en speciaal voor het museum gemaakte installaties, zijn te zien in SHAPE, een expositie over mode en de maakbaarheid van het lichaam.

    Textielmuseum Tilburg, tot 30/3

    3

    Sterke fotografische composities

    Nuri Bilge Ceylan (Istanbul, 1959) is een gerenommeerde Turkse filmmaker en fotograaf wiens werk diep geworteld is in de Turkse cultuur en geschiedenis. Zijn films verkennen de complexiteit van de menselijke conditie, waarbij hij authentieke personages creëert die worstelen met persoonlijke uitdagingen en eenzaamheid. 

    De films van Ceylan zitten vol rijke dialogen, existentiële overpeinzingen en lange shots van interieurs en uitgestrekte landschappen. 

    De omgeving beïnvloedt en reflecteert de gemoedstoestand van de karakters

    Vooral landschappen komen vaak voor, niet alleen als achtergrond maar als weerspiegeling van de innerlijke wereld van zijn personages. Of het nu gaat om het levendige Istanboel of de uitgestrekte Anatolische vlakte, de omgeving beïnvloedt en reflecteert de gemoedstoestand van de karakters. Dat laat hij zien met sterke fotografische composities en het contrast tussen bewegende en statische beelden. Hij won er prestigieuze prijzen mee,  waaronder de Palme d’Or in Cannes voor Winter Sleep in 2014. Ook zijn foto’s in cinemascopeformaat stralen een filmische gevoeligheid uit.   

    Inner Landscapes, Eye Filmmuseum Amsterdam, 18/1 tot 1/7/25

    Onder 4
  • Agenda

    Agenda

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

    Visueel gelaagd spektakel

    De eerste solotentoonstelling van Malala Andrialavidrazana (Madagascar, 1971) in het Parijse Palais de Tokyo belooft een visueel en conceptueel meesterwerk te zijn tussen ‘kunst en cartografie’. In de lichtdoorlatende grande verrière met imposante, 60 meter lange, gebogen muren, kon de kunstenares haar digitale fotomontages, die ze sinds 2015 ontwikkelt, opschalen tot architecturaal formaat. 

    De immense collage stelt de toeschouwer kritische vragen, zoals: ‘Wie is er aan het woord?’

    Andrialavidrazana’s oeuvre is doordrenkt van interculturele vragen en onderzoekt waar identiteit, macht en geschiedenis bij elkaar komen. Haar serie Figures combineert iconografie uit postzegels, bankbiljetten, prenten en advertenties tot collages die doen denken aan geografische kaarten, maar veel meer inhoud hebben. De immense collage legt namelijk verborgen machtsstructuren bloot en stelt de toeschouwer kritische vragen, zoals: ‘Wie is er aan het woord?’ en ‘Vanuit welke context?’ 

    Met eerdere projecten zoals d’Outre-Monde en Echoes benadrukte Andrialavidrazana de ­historische en culturele verbondenheid van diverse gebieden, zoals de Indische Oceaan en het mondiale Zuiden. Haar werk, dat wereldwijd werd geëxposeerd op prestigieuze locaties, maakt gebruik van fotografie als instrument om de manieren waarop geschiedenis en geografie elkaar beïnvloeden vorm te geven. Andrialavidrazana daagt het publiek uit om de wereld door een andere lens te bekijken, de dialoog aan te gaan of kritisch na te denken over machtsstructuren en ­culturele hiërarchieën. Daarbij trakteert ze de kijker op een visueel en gelaagd spektakel. 

    Palais de Tokyo, Parijs, t/m 5/1

    opening 1

    Urbanisatie van de vallei

    Kunstenaars uit Nederland en Nepal geven hun interpretatie van zowel de vooruitgang als de problematische aspecten van een snel urbanisatieproces, zoals dat van de Kathmandu-vallei in Nepal. 

    From Burning Rice Fields to Urban Growth. De Vishal, Haarlem, 30/11 t/m 5/1

    paal 1

    Eigentijdse interpretatie

    Flamencogitarist Yerai Cortés (Alicante, 1995) geeft een eigentijdse interpretatie van de ­gitano-traditie en ­verenigt klassiek met modern. Cortés werkte samen met artiesten als Farruquito, Richard Bona en C. Tangana en geeft nu een soloconcert.

    Flamencobiennale.nl

    paal 2 1


    Kunst in elk aspect van het leven

    In het Bozar is dit najaar een groot­schalige tentoonstelling van het Frans-Duits-Zwitserse avant-gardistenkoppel Jean (Hans) Arp (1886-1966) en Sophie Taeuber-Arp (1889-1943) te zien. Beiden waren invloedrijke figuren in de kunstwereld van de twintigste eeuw. Als pioniers van de abstracte en geometrische kunst deelden ze niet alleen hun leven, maar ook hun artistieke visie: kunst moest grenzen doorbreken, zonder onderscheid tussen hoge en toegepaste kunst. Zelfs hun geborduurde wand­kleden communiceerden met elkaar. 

    Hij met organische vormen, zoals een ei of een navel; zij strakker en geometrischer, met cirkels en vierkanten, en met kleur

    De ene partner beïnvloedde de andere. Hij met organische vormen, zoals een ei of een navel; zij strakker en geometrischer, met cirkels en vierkanten, en met kleur. De samenwerking werd een succesvolle symbiose, met ‘duotekeningen’ en houten sculpturen waar ze allebei aan werkten, zoals het beeld Echtelijke sculptuur

    Tweehonderdvijftig werken hangen nu voor het eerst bij elkaar: zijn zware, donkere kleden uit 1915 kijken uit op haar lichte geometrische tekeningen uit 1916. Kunst moet in elk aspect van het leven zitten, vonden ze allebei. 

    Bozar, Brussel, t/m 19/1

    Onder 3

    Poëtische pianist Pires

    De wereldberoemde Portugese pianist Maria João Pires, bekend om haar ongeëvenaarde ­poëtische spel en haar spirituele visie op muziek, wordt al decennia geprezen om haar uitvoeringen van componisten uit de 18e en 19e eeuw. 

    15/12, Concert­gebouw, Amsterdam

    paal 3


    Orde in de chaos

    De Australiër Nick Cave heeft naast zijn indrukwekkende muzikale oeuvre nu ook een allereerste museale solotentoonstelling. In een serie handbeschilderde, geglazuurde keramische beeldjes verbeeldt hij het leven van de duivel van geboorte tot dood. Cave raakte geïnspireerd door Staffordshire flatbacks, schoorsteenmantelversieringen uit de victoriaanse tijd, en maakte ‘een reis door een reeks verpletterende gebeurtenissen naar een soort van verlossing.’ 

    In kleurrijke composities geeft hij de duivel niet weer als antichrist, maar als een menselijke figuur met gebreken en donkere, irrationele kanten. De curieuze beeldjes brengen volgens hem orde in de chaos. Het creatieve proces ‘troostte’ hem in zijn innerlijke strijd tussen religieuze twijfel en geloof. 

    Museum Voorlinden, Wassenaar, t/m 9/3

    rechts
  • Agenda

    Agenda

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

    Onafhankelijke geest

    De Russische kunstenaar Marianne von Werefkin (1860-1938) was een pionier van het expressionisme, waarin emoties en intense kleuren centraal staan. Ze werd later pas bekend vanwege haar onafhankelijke geest en visie op kunst.

    Museum de Fundatie t/m 16/3. 

    rechts

    Gnawatrance en dance

    Faith, de nieuwste voorstelling van Club Guy & Roni, combineert Marokkaanse Gnawa-trance, explosieve dans en datagestuurde elektronica. In samenwerking met choreograaf Khalid Benghrib en Cie 2K far. 

    On tour t/m 22/12. 

    paal midden

    Doordrenkt van pijn

    Het komt niet vaak voor dat onderdrukking, menselijk lijden en seksueel geweld in een museale omgeving bekeken kunnen worden. De Zwitserse kunstenaar Miriam Cahn (1949) is er ook niet om haar publiek te vermaken. Ze is overigens helemaal nergens te zien of te beluisteren, komt niet op haar eigen openingen en heeft een broertje dood aan de kunstwereld. En blijkbaar ook aan curatoren: de zalen in het Stedelijk Museum zijn door haarzelf ingericht, alles op ooghoogte. Met spijkertjes vastgeprikte tekeningen hangen tussen schilderijen van voloptueuze roze lichamen. 

    Zaalteksten ontbreken, net als titels bij de werken. De toeschouwer staat er alleen voor

    In haar compromisloze werk beeldt ze het onafbeeldbare uit, zonder dat haar figuren herkenbaar zijn. De gezichten hebben de contouren van een smiley, het zijn geen individuen maar archetypen, die symbool staan voor universeel leed; het kunnen oorlogsslachtoffers zijn, vluchtelingen of slachtoffers van seksueel geweld. 

    De doeken zijn opgebouwd uit meerdere kleurlagen, zowel technisch als conceptueel, waarbij details als een vuist of een laars scherp zijn, terwijl de lichamen vaag en bijna etherisch lijken. Alsof ze tegelijkertijd aanwezig en afwezig zijn, herkenbaar maar abstract. Zaalteksten ontbreken, net als titels bij de werken. De toeschouwer staat er alleen voor. Wat Reading Dust zo beklemmend en sterk maakt, is de afwezigheid van esthetiek of schoonheid. Hoewel haar schilderijen soms een bijna dromerige, atmosferische kwaliteit hebben, blijven ze altijd doordrenkt van pijn, de vergankelijkheid van het leven, van herinneringen en trauma’s. Ashes to ashes, dust to dust.  

    Stedelijk Museum, t/m 26/01 2025

    miriam cahn ot 582020 foto heinz pelz

    Losgebroken van Hollywood

    Het Eye Filmmuseum in Amsterdam eert dit najaar de Amerikaanse underground- en avant-gardefilm van de jaren zestig. Een periode waarin filmmakers de ketenen van traditionele Hollywoodcinema doorbraken en de grenzen van het medium opzochten. De tentoonstelling belicht zowel iconische als minder bekende films en toont werken van invloedrijke filmmakers zoals Jonas Mekas, Maya Deren en Stan Brakhage. Ook zijn er films te zien van kunstenaars als Bruce Conner, Yayoi Kusama, Yoko Ono en Andy Warhol.

    Van hem is de acht uur durende film Empire (1964), evenals Stan VanDerBeeks 11-kanaalsinstallatie Movie Mural (1965-1968), die voor het eerst in Nederland te zien is. 

    Naast de tentoonstelling worden in de filmzalen van Eye langere 16mm-films vertoond en zijn er diverse programma’s georganiseerd die de internationale context en blijvende invloed van de New American Cinema verkennen. Tijdens speciale evenementen wordt ook ingegaan op hoe de undergroundscene politieke kwesties aankaartte, met aandacht voor de parallellen met het huidige politieke klimaat. 

    Eye Filmmuseum, Amsterdam, t/m 5/1 2025

    Onder 2

    110 concerten op Cello Biënnale

    Alweer de tiende Cello Biënnale in Amsterdam met meer dan 110 concerten, masterclasses en workshops, voor zowel jong talent als gevestigde cellisten. Dit jaar met speciale aandacht voor nieuwe muziek en maatschappelijke thema’s.

    Muziekgebouw t/m 10/11.  

    paal onder

    Groteske vormen

    Hoewel de Spaanse kunstenaar Joan Miró – samen met zijn landgenoten Pablo Picasso en Salvador Dáli een van grootste kunstenaars van het Spaanse modernisme –vaak wordt herinnerd om zijn schilderijen en kleurrijke beelden, laat deze expositie meer zien. De Catalaan (1893-1983) produceerde een enorme hoeveelheid werk. Naast zijn beelden en schilderijen maakte hij boek- en platenhoezen, wandkleden, decorstukken en theaterkostuums.

    Op zoek naar nieuwe ideeën stak hij nog al eens wat werk in brand

    Op zoek naar nieuwe ideeën stak hij nog al eens wat werk in brand. Gelukkig bleven zijn beelden gespaard. Vooral hoe hij het vrouwelijke laat verschijnen in bizarre, vaak groteske vormen toont Miró’s wonderlijke en onbegrensde verbeeldingskracht, en zijn vermogen om ‘te ontsnappen aan de tragische kant van mijn temperament’, zei hij.  

    Museum Beelden aan zee, Den Haag, t/m 2/3 2025

    REchts
  • Agenda

    Agenda

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

    Zeewierzaad

    In Harvest experimenteert Clémence Lollia Hilaire (Guadeloupe, 1995) met bijzondere materialen zoals zeewierzaad en andere natuurlijke vezels. Daarmee verbeeldt ze de verbondenheid met onze wortels, die wereldwijd een groot deel van iemands identiteit vormen.

    Vleeshal, Middelburg, 20/10 t/m 15/12

    paal 1


    Marokkaanse mode (geen folklore)

    Over Marokkaanse mode bestaan veel vooroordelen, zegt cocurator Zineb Seghrouchni van de expositie MODA– Moroccan Fashion Statements in het Centraal Museum in Utrecht. De drie, vier generaties met een ‘migratieachtergrond’ hebben zowel ­artistiek als economisch en maatschappelijk het nodige bijgedragen. Mode, of wat je draagt, is een van de meest directe manieren om je uit te drukken. En dat gebeurt dan ook volop. 

    Marokkaanse mode wordt nog weleens ­gereduceerd tot pracht en praal of juist allesbedekkende kleding, terwijl de silhouetten en lijnen van bijvoorbeeld de Marokkaanse djellaba, de Japanse kimono en de West-­Afrikaanse boubou worden afgedaan als ­‘folklore’. In Utrecht is een breed scala aan Marokkaanse mode te zien, waarbij tradities, ambachten en kunst samenkomen in de veelzijdigheid van hedendaagse makers. 

    Tradities, ambachten en kunst komen samen in de veelzijdigheid van hedendaagse makers

    MODA bevat ongeveer honderd objecten en is opgedeeld in zeven thema’s, van monumentale ontwerpen tot de haartradities van de Amazigh. Ontwerpers zoals Sara Chraibi, Daily Paper en Tamy Tazi worden belicht, naast bijdragen van kunstenaar Hassan Hajjaj. 

    De tentoonstelling is een voorbeeld van de manier waarop lokale en internationale invloeden elkaar kunnen versterken, zonder dat het in de buurt komt van wat als ‘cultural appropriation’ zou kunnen worden afgedaan. Tijdens de duur van de tentoonstelling zijn er tal van verbindende programma’s rond het museum, zoals het borduren van familie­portretten in verschillende wijken in de Domstad.

    MODA – Moroccan Fashion Statements, Centraal Museum, Utrecht, 2/10 t/m 2/3/25 

    opening

    Ergens bij horen

    Het thema van festival Afrovibes is ‘Belonging’. Het is de gemene deler in voorstellingen uit Noord-Afrika en de (Noord-)Afrikaanse diaspora in Nederland. Een divers programma aan theater, dans, muziek en spoken word in Amsterdam, Rotterdam en Utrecht.

    2 t/m 13/10, zie afrovibes.nl

    paal 2


    Thuis bij Hannie en Aldo van Eyck

    De Spaanse architect en onderzoeker Alejandro Campos Uribe heeft het huis (en de inboedel) van Aldo en Hannie van Eyck in Loenen aan de Vecht als onderwerp gekozen voor zijn promotieonderzoek. Het echtpaar Van Eyck behoort tot de invloedrijkste architecten van de twintigste eeuw. Hun relatief kleine oeuvre is internationaal beroemd geworden, zoals het Burgerweeshuis in Amsterdam (1960), het Sonsbeekpaviljoen in Arnhem (1965) en de speelplaatsen in Amsterdam. 

    In een tijd van eenzijdig modernisme lieten zij zich inspireren door de klassieke oudheid

    Een selectie uit de omvangrijke persoonlijke collectie van de baanbrekende architecten is nu te zien in het Nieuwe Instituut. In een aantal vitrines liggen tekeningen, foto’s en kunstwerken die de Van Eycks verzamelden of meenamen van verre reizen. In een tijd van eenzijdig modernisme lieten zij zich inspireren door de klassieke oudheid en Noord-Afrikaanse stijlen; niet in de laatste plaats om het westerse superioriteitsgevoel tegen te gaan en andere culturen te erkennen. De vitrines van Campos Uribe, destijds gebruikt om objecten te beschermen, uit hun ­context te halen en toe te eigenen, zijn hier inkijkjes in een andere blik.  

    Built Homecoming, Nieuwe Instituut, Rotterdam, 13/9 t/m 12/1/25

    onder 1

    Digitalisering

    In We, Us and Other Games onderzoekt choreograaf Dunja Jocić de digitalisering van menselijke ervaringen. Een vader zoekt zijn dochter in een virtuele wereld, waarbij hij de grip op de realiteit verliest. Acht dansers nemen ons mee op reis door het digitale onderbewustzijn. 

    31/10 t/m 11/11, zie dunjajocic.com

    paal 3

    Vergeten pionier

    De Duitse Marianne von Werefkin (1860-1938) krijgt eindelijk de erkenning die ze verdient als sleutel­figuur in de ontwikkeling van het expressionisme. Ze werd geboren in een welgestelde Russische familie, studeerde onder de realist Ilja Repin en liep bij een jacht­ongeluk een verminkte rechterhand op. In 1896 verhuisde ze naar München om zichzelf opnieuw uit te vinden. Ze stopte tien jaar lang met schilderen.

    Ze was de eerste van haar artistieke kring die emoties en gevoelens ging schilderen

    Pas in 1907 ging ze weer verder met haar carrière. Ze was de eerste van haar artistieke kring, met daarin mensen als Wassily Kandinsky, die emoties en gevoelens ging schilderen. Ze gebruikte intense en levendige kleuren en geabstraheerde platte vormen – een richting die later wereldwijde faam kreeg als het expressionisme.  

    Museum de Fundatie, Zwolle, 5/10 t/m 16/3/25

    rechts
  • Agenda

    Agenda

    360 selecteert een aantal toonaangevende internationale concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities.

    Mavis Staples

    De Amerikaanse gospel- en r&b-zangeres Mavis Staples (1939) werd door muziekblad OOR op het Best Kept Secret Festival in 2022 getypeerd als ‘groovend en stomend als een dartel veulen’. Nu treedt ze opnieuw op in Nederland. 

    Tivoli Vredenburg, Utrecht, 15/6

    MAvis Staples


    Moore is less

    De monumentale beelden van de beroemde Britse beeldhouwer Henry Moore zijn door hem ook in miniatuur gemaakt; niet groter dan 30 centimeter. Die collectie is voor het eerst te zien en omvat werken uit elk decennium van Moores carrière: de jaren twintig tot tachtig.

    The Holburne Museum, Bath, tot 8/9

    henry moore

    Non-conformistisch en rauw

    Ophelia’s Got Talent, Florentina Holzinger

    Wie het werk van de ‘anarcho-post-feministische’ Florentina Holzinger eerder gezien heeft, gaat in het vervolg óf nooit meer, óf wil juist naar elke nieuwe voorstelling van deze Oostenrijkse choreograaf en performancekunstenaar, die allesbehalve klassiek theater maakt. Non-conformistisch en rauw. Bij haar valt van alles te verwachten waar de maag zich van om kan draaien. Het publiek wordt zelfs van tevoren gewaarschuwd voor scènes met zelfverwondingen, bloed, naalden en expliciete weergaven of beschrijvingen van fysiek of seksueel geweld. Deze keer zien we het binnenste van een degenslikker, wordt er een kind verwekt, een helikopter verkracht, een wang aan de vishaak geslagen en kon een bloedige bevalling niet uitblijven. 

    In het acrobatische en volledig naakt uitgevoerde ballet Ophelia’s Got Talent speelt water de hoofdrol

    In het acrobatische en volledig naakt uitgevoerde ballet Ophelia’s Got Talent – een parodie op een tv-talentenjacht – speelt water de hoofdrol, en dan vooral als maalstroom waarin van alles voorbijkomt, en figureren meerminnen, waternimfen en andere mythische, met het water verbonden vrouwelijke personages. Kortom, een thema waarmee Holzinger de vrije hand heeft om een beeldenstorm te veroorzaken en de toeschouwers een soort rituele ervaring te laten ondergaan, om bestaande ideeën over schoonheid op z’n kop te zetten, haar feministische kritiek en zorgen om het klimaat te uiten, en de toekomst op volstrekt eigenzinnige manier vorm te geven.  

    De Singer, Antwerpen, van 21 tot 23/6

    opening

    Rebels

    Foam, Amsterdam. Tot 8/9

    Van Joe Strummer tot de ska-meisjes uit Coventry, mensen die de bakens hebben verzet – ze zijn allemaal gefotografeerd door de vermaarde Britse fotograaf Janette Beckman, die er in elk portret in slaagt behalve het uiterlijk ook het innerlijk van haar model in beeld te brengen. Beckman (65) fotografeerde punkers in het Londen van de jaren zeventig en rappers in het New York van de jaren tachtig, en ze bleef zich interesseren voor subculturen, zoals haar foto’s van bendeleden en demonstranten goed laten zien. Ze is zelf gevormd door de punktijd, een periode van malaise en grote werkloosheid in het Engeland van de jaren zeventig. Onvrede bij jonge mensen uitte zich niet alleen muzikaal, maar werd ook creatief en extravagant vormgegeven in kleding en kapsel. Beckman was geen punker, maar heeft tegen de Volkskrant gezegd dat haar stijl er niet ver vanaf lag. ‘Ze zagen mij als een van hen, maar dan met een camera.’  

    Foam, Amsterdam. Tot 8/9

    Rebels copy

    Wombtombs

    De show van Boogaerdt/VanderSchoot en Ibelisse Guardia Ferragutti draait om de rouw van de leefbare aarde, die onherroepelijk teloor lijkt te gaan. Wat zal uit die transformatie tevoorschijn komen?

    MU Hybrid Art House in Eindhoven, tot 16/6

    wombtombs by boogaerdtvanderschoot large 63964

    100 keer één scène

    The Second Woman is een voorstelling die 24 uur duurt en waarin een vrouwelijke performer – Georgina Verbaan dit keer op het Holland Festival – honderd keer één scène herhaalt met honderd mannen, variërend in leeftijd, achtergrond en acteerkwaliteiten. Ze moet dus 24 uur achter elkaar steeds dezelfde break-up-scène spelen met steeds wisselende, haar onbekende tegenspelers. De scène gaat over een koppel dat onderhandelt over een langdurige relatie die haar creativiteit, romantiek en vitaliteit heeft verloren. Op een scherm naast de voorstelling draait een tegelijkertijd opgenomen en live gemonteerde video die close-ups laat zien van de meest minieme emotionele expressies. 

    Het Holland Festival is de afgelopen maanden op zoek gegaan naar verschillende mannelijke, queer of non-binaire tegenspelers

    Het concept van The Second Woman is bedacht door de Australische theatermakers Nat Randall en Anna Breckon en werd eerder uitgevoerd in Taiwan, New York, Londen en Toronto. Met een oproep is het Holland Festival de afgelopen maanden op zoek gegaan naar honderd verschillende mannelijke, queer of non-binaire tegenspelers – voornamelijk onbekende en in veel gevallen niet-professionele acteurs. Iedereen kon zich aanmelden.  

    ITA, Amsterdam 28 en 29/6

    100 x
  • Agenda

    Agenda

    360 selecteert een aantal toonaangevende internationale concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities.

    Heilige Ursula

    Het martelaarschap van de heilige Ursula (1610), het laatste meesterwerk van Caravaggio – ‘een ingewikkeld samenspel van schuldige en onschuldige handen’ – wordt voor het eerst in twintig jaar uit­geleend door de Gallerie d’Italia in Napels. Nu te zien in Londen.

    National Gallery, Londen, t/m 21/9

    paal1.jpg

    Europees porselein

    Dankzij de verzamel­woede van Augustus II ‘de Sterke’ (1670-1733), koning van Polen en grootvorst van Litouwen, en Madame de Pompadour (1721-1764), een van de maîtresses van de Franse koning Lodewijk XV, kunnen we zien hoe het Europese porselein ontstaan is.

    Keramiekmuseum Princessehof, Leeuwarden, t/m 1/9

    paal2

    Geroofde kunst krijgt nieuw leven

    Spolia, de eerste solotentoonstelling van de Amerikaanse kunstenaar Lisa Oppenheim (1975) in Nederland, verwijst naar het Latijnse woord voor ‘buit’ oftewel naar de door tussen 1940 en 1945 geroofde kunstwerken. Oppenheim verdiepte zich in de documentatie die nog te vinden is van de Duitse diefstallen in het Parijse museum Jeu de Paume en onderzocht de voortdurende inspanningen voor restitutie aan nabestaanden van rechtmatige eigenaars. Zo bestudeerde ze de collectie van de destijds zeer welvarende kunsthandelaar Jacques Goudstikker, die in 1940 met familie het Kanaal over vluchtte en om het leven kwam door een noodlottig ongeval; hij viel in een openstaand luik en overleed. Vanaf 1941 werden systematisch complete inboedels in beslag genomen van Joden die waren gevlucht of gedeporteerd; veel van de kunstwerken raakten vermist of werden doorverkocht.

    Ze brengt ze weer tot leven en creëert nieuwe artefacten, in plaats van te reconstrueren wat verloren is gegaan

    Dat laat ze in Spolia zien door bijvoorbeeld aantekeningen van Goudstikker te gebruiken en een geheel eigen bewerking toe te voegen aan de emotionele geladenheid van een aantal kunstwerken. Ze brengt ze weer tot leven en creëert nieuwe artefacten, in plaats van te reconstrueren wat verloren is gegaan. De gelatine-zilverdrukken zijn van hetzelfde formaat als de originele werken, verwijzen op een serene manier naar het beladen verleden. Oppenheim noemt dit ‘reprocessing’. Een van die technieken bestaat uit het gebruik van vuur om afdrukken en negatieven opnieuw te belichten. Vuur, want de verwoestende kracht geeft licht aan verloren gegane of vernietigde kunstwerken. 

    Huis Marseille, Amsterdam, t/m 16/6

    boven

    Frieda’s orkest

    Het leven van Frieda Belinfante (1904-1995). verzetsheld, cellist, queer, maar vooral de eerste vrouw ooit die haar eigen symfonieorkest in de VS dirigeerde, wordt verteld in een ‘one woman ­musical’.

    Nationale Opera, 4 t/m 9/5

    paal3

    Dokusho Dokushi

    Lu Yang maakt virtuoos multidisciplinair werk over boeddhisme, gaming, Indonesische dansrituelen, ­neurowetenschap en ­sciencefiction. Ook zijn eigen ‘ik’ komt in allerlei gedaanten voorbij. 

    Lu Yang wordt door kunstcriticus Barbara Pollack gezien als het gezicht van ‘splinternieuwe kunst uit China’

    Lu Yang wordt door kunstcriticus Barbara Pollack gezien als het gezicht van ‘splinternieuwe kunst uit China’. De soms groteske techno-psychedelische video’s, installaties en computerspellen snijden onderwerpen aan die gaan over de dood, reïncarnatie of zelfs wereldwijde vernietiging. 

    In Parijs presenteert Lu Yang Doku The Flow, een film waarin de nieuwe avonturen van Doku gevolgd kunnen worden, een personage wiens naam is geïnspireerd op de uitdrukking Dokusho Dokushi, wat in het Japans betekent: ‘We worden alleen geboren en we sterven alleen.’ 

    Fondation Louis Vuitton, Parijs, t/m 9/9

    REchts .12.21

    Matthew Wongs uitweg

    De Canadees-Chinese kunstenaar ­Matthew Wong (1984-2019) schilderde in korte tijd – de acht jaar tot zijn zelfmoord in 2019 – een aanzienlijk oeuvre bij elkaar van voornamelijk landschappen die met een beetje goede wil in de rij van Monet en Manet kunnen worden geplaatst. Zijn schilderijen, gouaches en tekeningen op rijstpapier hangen nu in het Van Gogh Museum in Amsterdam. 

    Ook bestudeerde hij kunstenaars die hij bewonderde, op het maniakale af

    De door depressies, angsten en het syndroom van Gilles de la Tourette geplaagde kunstenaar maakte in manische periodes soms wel vier schilderijen per dag; het was zijn uitlaatklep. Ook bestudeerde hij kunstenaars die hij bewonderde, op het maniakale af. Zo zijn er geometrische patronen van Kusama terug te zien, of berkenbomen van Van Gogh en Hockney. De verf, vond hij, moest zijn eigen weg vinden van de tube naar het doek, schrijft conservator Joost van der Hoeven in de catalogus. Na Wongs dood werd The Realm of Appearances – ook in het Van Gogh – dat hij een jaar eerder voor 22.000 dollar had verkocht, door Sotheby’s voor 1,8 miljoen dollar geveild. 

    Rijksmuseum, Amsterdam, t/m 1/9

    Onder
  • De beste non-fictie van mei

    De beste non-fictie van mei

    In Come together laat Emily Nagoski zien dat bepaalde mythes over seks (zoals dat de kwaliteit van seks afneemt naarmate de relatie langer duurt) niet waar zijn & meer boekentips in deze top 5 non-fictie, aangeraden door 360 en Athenaeum Boekhandel.

    Parijs nu – Simon Kuper

    Parijs raakt steeds meer geglobaliseerd en gegentrificeerd. De dominante rol van de elite is aan het veranderen. De stad ontvouwt zich verder de 21e eeuw in. Simon Kuper laat je voorbij de Eiffeltoren, de musea en de boulevards het echte Parijs zien.

    9789046832479

    Leven zonder je masker – Ellie Middleton

    In hapklare stijl deelt Ellie Middleton haar kennis en ervaring op het gebied van mentale gezondheid, zelfdiagnose en je staande houden op je werkplek en in je vriendenkring. Met als doel dat we neurodivergentie beter leren begrijpen.

    9789021488721

    De kathedralenbouwers – Georges Duby

    Het standaardwerk van Georges Duby, nu in de allermooiste full­colouruitgave ooit. De kathedralenbouwers is hét – alomgeprezen – meesterwerk over ontwikkelingen in de middeleeuwse kunst in Europa.

    9789056155339

    Kernoorlog – Annie Jacobsen

    Noord-Korea stuurt een atoombom af op het hart van de VS. Binnen 24 minuten zal de bom de halve aardbol afleggen en het einde van de wereld inluiden. Het bloedstollende scenario is hypothetisch, maar helaas allesbehalve fictief.

    9789044655605

    Come Together – Emily Nagoski

    Nagoski laat ons zien dat bepaalde mythes die ons zijn voorgehouden (dat seks in het begin van een relatie het best is en afneemt naarmate de relatie langer duurt) niet waar zijn. Het gaat er bovendien niet om hoe vaak we het doen, het gaat erom of je de seks die je hebt fijn vindt.

    9789400517196