De Algerijnse bokser Imane Khelif won afgelopen zomer de finale in de klasse onder 66 kilo op de Olympische Spelen in Parijs. De controverse over haar geslacht wierp een schaduw over haar triomf, maar de Algerijnen steunen hun kampioen door dik en dun, aldus Le Monde. Sinds haar medaillewinst zien boksclubs in heel Algerije een toestroom van jonge meisjes die deze door mannen gedomineerde sport willen gaan beoefenen.
Volgens scheidsrechter Nacim Touami hebben de prestaties van Imane Khelif onder meisjes ‘een soort obsessie voor boksen’ gecreëerd. ‘In het verleden was er een zekere terughoudendheid bij ouders om meisjes boksles te laten volgen. Maar sinds de triomf van Imane Khelif zien we een ware rage.’ Ook oud-bokser Lina Debbou is positief: ‘Khelif heeft een enorme bijdrage geleverd aan het vrouwenboksen en dankzij haar succes zijn er veel meisjes bijgekomen.’
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De 14-jarige Hayat Berouali is ruim een maand geleden begonnen met boksen en droomt ervan om kampioen te worden. ‘Ik ben van boksen gaan houden door naar de gevechten tijdens de Olympische Spelen te kijken, vooral naar die van Imane Khelif, en mijn ouders moedigden me aan om ook te gaan boksen,’ zegt ze lachend.
‘Sinds de overwinning van Imane Khelif is de vrouwensportbeweging nieuw leven ingeblazen en is het taboe dat vrouwen niet boksen doorbroken,’ aldus Mohamed Benyacoub, technisch directeur bij een boksclub.
In sportclub Box & Weed in het Chileense Curicó wordt gebokst onder het genot van een jointje en heavy metal. ‘Een jonko roken en gaan trainen is te gek. Je beeldt je in dat je de beste bent, je bent supergeconcentreerd.’
Het is vrijdagavond als het achterplaatsje van een sportschooltje in Curicó zich vult met mensen die komen voor een boksles. Een enkeling rekt zijn spieren en maakt een praatje terwijl ze met z’n allen in een kring gaan staan, een vast ritueel waar growshopeigenaar Edgardo (35) twee flinke, sterk ruikende joints voor heeft gedraaid. ‘Dit is Mazar, de cannabis indica, waar je een lichamelijke boost van krijgt, ideaal dus voor de training,’ zegt hij, een enorme rookwolk uitblazend. Met de bluestonen van Muddy Waters op de achtergrond geeft de trainer instructies voor de training van vandaag. Hij onderbreekt zichzelf slechts om een joint door te geven nadat hijzelf eerst een flinke haal heeft genomen. Als ook de peukjes zijn opgerookt en er flink wordt gelachen, kondigt hij luid aan: ‘Oké, genoeg. Iedereen warmlopen!’
Zo beginnen alle trainingen van sportclub Boxing & Weed, in het leven geroepen door een stel inwoners van Curicó, allemaal liefhebbers van vechtsport en marihuana. Oprichter is Felipe Goren (30), arts en sinds zijn negentiende amateurbokser. Tot nu toe heeft hij twintig mannen en vier vrouwen om zich heen verzameld die zijn methode nauwgezet volgen. De groep bestaat onder andere uit een advocate, ingenieurs, landbouwkundigen en studenten, en varieert in leeftijd van 18 tot 54 jaar. Ze komen vier keer per week bij elkaar.
‘Het is de mooist denkbare combinatie: een contactsport en een ontspannen houding die je nodig hebt om alert en soepel tegenover je tegenstander te staan. Blowen helpt niet alleen tegen de vermoeidheid van de twintig minuten durende warming-up, het maakt dat je de hele les gefocust bent. Zo krijg je de techniek goed onder de knie,’ zegt Goren, terwijl hij de stootbewegingen van zijn sporters in de gaten houdt. ‘Marihuana heeft dezelfde uitwerking als opioïden,’ legt hij uit. ‘Het is een spierverslapper die inwerkt op het parasympatische zenuwstelsel. Het lichaam ontspant zich, waardoor je je ademhaling, bloeddruk en hartslag beter onder controle hebt.’
‘Toen ik me aanmeldde had ik gemengde gevoelens over blowen, maar dat was gewoon een vooroordeel dat je als kind met de paplepel krijgt ingegoten’
In 2014 gaf Goren zijn zoektocht naar een sportschool waar hij zich thuis voelde op. Met een paar maten ging hij trainen en blowen op het binnenplaatsje van zijn huis onder begeleiding van harde heavy metal. Rondjes rennend merkten ze dat ze als ze stoned waren het kilometers achter elkaar volhielden. Ze besloten bij elke sessie een joint op te steken. ‘Marihuana vergroot je uithoudingsvermogen en je kunt door je pijngrens heen, waardoor je beter wordt,’ licht de arts zijn theorie toe, die inmiddels een groeiend aantal adepten heeft in de stad. Ze begonnen met z’n achten, nu staat de teller al op vierentwintig, en er blijven mensen bij komen.
Tijdens de les is heavy metal verplichte kost, dus dreunt Slayer door de kleine ruimte waarover de veertien leden die vandaag naar les zijn gekomen beschikken. Het eerste deel, de warming-up, is een afmattend trainingscircuit: korte looppasjes, hoge sprongen, tien keer opdrukken en snel weer opstaan en de serie herhalen. Zo op het eerste gezicht wekken de leerlingen niet de indruk dat ze high zijn, al verraden hun verwijde pupillen en rode ogen een staat van concentratie waarin ieder op zijn eigen ritme traint, zonder druk van buitenaf. Vooral oudere leden vinden dit fijn.
Hernan Neira (45), eigenaar van een metaalwerkplaats, had nog nooit van zijn leven gebokst. Nu komt hij drie keer per week. De keren dat hij marihuana had gerookt waren op de vingers van één hand te tellen. ‘Toen ik me aanmeldde had ik gemengde gevoelens over blowen, maar dat was gewoon een vooroordeel dat je als kind met de paplepel krijgt ingegoten.’ Neira biecht op dat hij jarenlang depressief was door zijn echtscheiding, op een gegeven moment woog hij wel 107 kilo. In de vier maanden dat hij in het boksklasje zit is hij veertien kilo afgevallen. ‘Sport in combinatie met wiet, het bleek een soort van therapie. En: ik luisterde weer naar heavy metal, waar ik vroeger zo van hield. Het is een onbeschrijflijke ervaring geweest,’ zegt Neira, terwijl hij zijn bokshandschoenen aantrekt.
De werktuigkundige vindt dat de overheid de drug moet legaliseren. ‘Het is een plant, een van de vele. Waarom zou hij geen deel kunnen uitmaken van ons dagelijks leven, zodat we er plezier van hebben? Aan leeftijdsgenoten en ouderen raad ik dit soort trainingen aan, je traint er je geest en je lichaam mee. Niet bang zijn, nergens voor nodig,’ zegt Neira voordat hij met zijn sparringpartner aan een setje combinatiestoten begint. Wel wil hij nog even kwijt dat hij zijn zoon mee zal vragen als hij achttien is, zo kunnen ze meer tijd met elkaar doorbrengen.
Het begon als een puur mannending, maar al vrij snel nodigden ze vrouwen uit om zich aan te melden. ‘Dat was toen de campagne tegen seksueel geweld “Ni una menos” (Dit was het laatste slachtoffer) volop in de belangstelling stond. Je kunt je als vrouw beter leren verdedigen dan achter een slogan aan lopen. Voor vrouwen is het een hele geruststelling om over straat te lopen zonder lastig te worden gevallen door een of andere kerel,’ zegt Goren.
De clubleden zijn het er allemaal over eens dat Dani Miranda (22) de meest constante is en het meeste talent heeft. Ze zal binnenkort de boksring wel instappen, voorspellen ze. Miranda werkt als serveerster in een café en had nog nooit gebokst, nu slaat ze het snelst van iedereen. ‘Ik heb altijd al willen leren hoe je iemand tegen de vlakte kunt meppen, maar heb nooit op een vechtsport gezeten. In het begin voelt het stom om met je vuisten in de lucht te slaan. Als de lessen niet zo ontspannen en prettig waren geweest was ik er nooit aan begonnen,’ zegt ze schaduwboksend. Door de marihuana focus je op je ademhaling, op hoe je beweegt en ontwijkt. Je geest is vrij, je bent niet onzeker, wat je aan het doen bent, telt, verder niets.
Miranda heeft geprobeerd haar vriendinnen over te halen, maar die lopen niet echt warm voor boksen. ‘De meeste vrouwen verstijven bij een aanval, maar met de juiste training reageert het lichaam automatisch. Je moet jezelf kunnen verdedigen, het is gevaarlijk voor vrouwen op straat. Het zou je leven kunnen redden,’ merkt Miranda op.
Trippen
Goren zet een nummer op van Suicidal Tendencies, draait een joint en moedigt zijn pupillen aan het laatste half uurtje alles te geven. ‘Kom op, doorgaan, doorgaan. Pijn hoort erbij, niet stoppen!’ schreeuwt hij terwijl hij iemand bij zich roept om aanwijzingen te geven. Hij zet de joint aan de lippen van de jongen die met zijn bokshandschoenen aan het ding niet kan beetpakken en laat hem een trekje nemen.
Bij de lessen krijgt de trainer assistentie van zwaargewicht profbokser Álex Álvarez (27). Hij doet sinds zijn dertiende mee aan wedstrijden en werd in 2005 tweede bij de Chileense kampioenschappen boksen in het middengewicht. Álvarez kampt met een blessure, maar hoopt over een paar maanden de boksring weer in te kunnen. Hij noemt zichzelf de grootste gebruiker van iedereen. ‘Het idee is dat boksen ons fysiek en wiet ons mentaal sterk maakt. Een jonko roken en gaan trainen is te gek, je begint echt te trippen. Je beeldt je in dat je de beste bent, je bent supergeconcentreerd. Als ik bang ben gebruik ik het om alert te zijn, met wiet kan ik ermee dealen,’ aldus Álvarez.
‘Hier stappen we uit de normale wereld en meten we onszelf een oorlogsmentaliteit aan. We trainen keihard, maar denken altijd positief. Want het is niet zo dat je een joint rookt en vervolgens doodleuk de ring in stapt. Blowen helpt om je geestelijk voor te bereiden. Je visualiseert waar je naartoe wilt werken en omdat je stoned bent kost dat geen enkele moeite,’ vertelt de bokser. Sinds drie jaar noemt Álvarez zichzelf geheelonthouder. Hij rookt liever een stevige joint dan dat hij een borrel drinkt, want van drank wordt hij agressief. ‘Een dronken vechtsporter is het slechtste wat je kunt hebben. Als je bij een knokpartij je handen niet thuishoudt kun je er een behoorlijke zooi van maken. Mensen mogen vinden dat ik een drugsgebruiker ben, ik weet dat het met mij beter gaat dan met boksers die niks gebruiken,’ zegt hij zelfverzekerd.
De laatste oefening van de dag wordt door Goren gegeven. Op de beats van de muziek van heavymetalband Pantera gaat iedereen gearmd in een kring staan. Ze beginnen te draaien, totdat Goren een bevel schreeuwt. Dan, als in de mosh pit bij een heavymetalconcert, duwt en trekt iedereen aan elkaar terwijl ze proberen overeind te blijven staan. ‘Het is een goede stabiliteitsoefening: op elkaar inbeuken, naar de tering gaan, terugkomen en opnieuw als een dolle aanvallen. Bovendien is het waanzinnig om te doen,’ vindt Juan Pablo (28), landbouwkundige en een van de oprichters. Gevraagd naar waar ze de marihuana vandaan halen zegt hij dat drugs verkopen illegaal in Chili is, iedereen moet dus een portie meenemen voor de training.
De leerlingen klappen aan het eind van de training en complimenteren elkaar met hun vorderingen. Het moment van de rituele afsluiting is aangebroken: opnieuw gaat iedereen in een kring staan, iemand haalt een waterpijp tevoorschijn, die van hand tot hand gaat, terwijl ideeën en meningen worden uitgewisseld. Goren legt uit dat dit laatste rondje, die bij menigeen een hoestbui veroorzaakt, werkt als een uiterst effectieve pijnstiller en ontstekingsremmer. Bovendien krijg je er serieuze honger van, dus kleedt iedereen zich aan en kijkt reikhalzend uit naar het derde deel van de avond. Vanavond is het friet, gebakken eieren, vlees en bier.
De vermoeidheid is op alle gezichten te lezen, maar dat belet hen niet om voor de deur van het restaurant de laatste joint van de avond te roken
‘We willen ons zo ontwikkelen dat we een club worden die kan deelnemen aan de officiële bokscompetitie. Dat is ons doel voor 2017: de boksring instappen,’ zegt de arts terwijl hij gulzig zijn friet eet. De vermoeidheid is op alle gezichten te lezen, maar dat belet hen niet om voor de deur van het restaurant de laatste joint van de avond te roken. ‘Dit is pas therapie. Je denkt aan alle shit van de dag, wat je beter niet had kunnen zeggen en hoe je het morgen beter kunt doen. Je goed voelen over jezelf en erkennen dat je bent wie je bent. En al je problemen door de plee trekken,’ weet Miranda alvorens ze aankondigt naar huis te gaan. ‘Het is een ideale methode voor neuroten, oftewel het overgrote deel van de Chileense bevolking. Er is niks mooiers dan als heren met elkaar sparren en daarna een fijne joint delen,’ verzekert Goren, terwijl hij een grijze rookwolk uitblaast.
The Clinic is een satirisch onderzoekstijdschrift dat zijn onderwerpen diepgravend en kritisch behandelt. De naam komt van The Londen Clinic, waar de Chileense dictator Pinochet in oktober 1988 werd gevangengenomen. Het groeide uit van 4 pagina’s in de begintijd tot 40 nu.
Sadiq Khan is vorige week gekozen tot burgemeester van Londen Het is voor het eerst sinds 2008 dat Labour in plaats van de Conservatieven de stad leidt.
Wie is hij? En, belangrijker nog, wat wil hij?
Onlangs stapte Sadiq Khan de ring binnen op de Earlsfield Amateur Boxing Club in Wandsworth in Zuid-Londen. Hij begon te sparren met een van de vaste bezoekers: duiken, ontwijken, stoten uitdelen. Als jongetje leerde Khan boksen, ook uit zelfverdediging; twee van zijn broers zijn coach op de door vrijwilligers gerunde academie bij Tooting, het kiesdistrict dat hij sinds 2005 vertegenwoordigt. ‘Boksen is niet hetzelfde als vechten,’ legde Khan uit toen ik hem twee dagen daarvoor interviewde. ‘Dat is een klassieke vergissing – boksen is een sport. De vaardigheden die je leert zijn levensvaardigheden: grootmoedigheid, wat je moet eten, hoe je in conditie blijft, hoe je voor elkaar moet zorgen. Het eerste wat je bij boksen leert is de verdediging – je moet jezelf verdedigen… In mijn familie hebben we allemaal gebokst en dat geeft je zelfvertrouwen als je op straat in de problemen komt.’
Een winnaar
Khan beweegt zich met een soepelheid die je zelden aantreft bij parlementsleden. Als gelovig moslim drinkt hij niet en in 2014 deed hij mee aan de marathon van Londen. Tijdens onze coolingdown komen we langs een weg waar zijn vader met bus 44 reed. Niet ver hiervandaan is de sociale huurwoning waar Khan opgroeide. Hij betwijfelt of buschauffeurs tegenwoordig in die wijk kunnen wonen en vindt het triest dat de veryupping het gemeenschapsgevoel in Londen heeft verstoord.
Geen enkele Europese politicus heeft een groter persoonlijk mandaat dan de burgemeester van Londen. De leider van de stad gaat over een begroting van 16 miljard pond en het beleid wat betreft huisvesting, stadsplanning en vervoer. Khan is, zoals collega’s vaak zeggen, een ‘winnaar’.
Bij de algemene verkiezingen van 2010 verdedigde hij zijn Tooting-zetel tegen een agressieve en ruim gefinancierde tegencampagne van zijn conservatieve uitdager. In datzelfde jaar leidde hij de campagne van Ed Miliband om partijleider van Labour te worden en was hij de strateeg achter de overwinning op David, de oudere broer van Ed Miliband. Toen deze hem bij de lokale verkiezingen van 2014 de post van schaduwminister voor Londen had toebedeeld, behaalde Khan voor Labour het beste resultaat sinds 1972. Bij de algemene verkiezingen van vorig jaar won de Labourpartij op een in andere opzichten sombere avond zeven zetels in Londen, het beste resultaat sinds 2001.
Toen Khan in mei vorig jaar aankondigde dat hij de Labourkandidaat wilde worden voor het burgemeesterschap van Londen, verwachtten velen dat hij dat niet zou halen. Daar was Khan het absoluut niet mee eens. De linksere koers die de partij was ingeslagen, was gunstig voor hem. Khan was tegen de oorlog in Irak geweest, een heikel punt voor actievoerders, en had er hard voor gewerkt om de steun van de vakbonden te krijgen. Zijn voordracht – steun zelfs – van Jeremy Corbyn als leider van Labour en zijn verzet tegen de hervor- mingen op het gebied van de uitkeringen vergrootten zijn kansen bij het ‘selecto- raat’ van de partij. Toen op 11 september 2015 de uitslag van de selectieprocedure bekend werd gemaakt, waren velen verbijsterd door zijn verpletterende overwinning. ‘Ik heb nooit gedacht dat het een nek-aan-nekrace zou worden,’ vertelde hij vlak na die bekendmaking. Niemand die ik heb gesproken betwij- felde Khans politieke kwaliteiten, maar sommigen zetten wel vraagtekens bij zijn integriteit. Nadat hij Corbyn had voorgedragen als partijleider, werd Khan beschimpt vanwege zijn harde verwijten aan het adres van de nieuwe leider in een interview in de Mail on Sunday. Khan waarschuwde dat Corbyns ontmoetingen met leden van Hamas en Hezbollah het anti-joodse imago van Labour versterkten, verweet hem dat hij niet meezong bij het volkslied (‘Dat was heel dom van hem. Je probeert immers premier te worden.’) en verklaarde dat hij ‘nauw zou samenwerken met een Tory-regering als dat in het belang van Londen zou zijn’.
Een dergelijke kritiek, suggereren tegenstanders, zou nooit geuit zijn tijdens de selectieprocedure voor de burgemeesterkandidatuur.
De Tory’s hebben onlangs veel zwaarder geschut in stelling gebracht: dat Khan een vriend is van islamitische extremisten. In februari meldde de S_unday Times_ dat Khan vier bijeenkomsten van de groepering Stop Political Terror had bijgewoond, die werd gesteund door Anwar al-Awlaki, de omgekomen geestelijke van Al-Qaida. De London Evening Standard merkte op dat Khans ex-zwager, Makbool Javaid, bijeenkomsten had bijgewoond die in de jaren negentig waren georganiseerd door de extremistische groepering Al-Muhajiroun (de twee hebben al tien jaar geen contact meer met elkaar). Daarna meldde MailOnline dat Khan in 2008 een toespraak had gehouden op het Global Peace and Unity-festival waar de ‘zwarte jihad-vlag wapperde’.
‘Ik ben altijd heel duidelijk geweest in mijn opvattingen met betrekking tot mensen die beweren hetzelfde geloof aan te hangen als ik maar er afschuwelijke opvattingen op na houden’
Khans verklaring was: ‘Vaak heb je geen idee wie er voor jou spreekt en wie er na jou spreekt. Niemand zou toch in alle ernst kunnen denken dat ik instem met de ideeën die werden geuit door andere mensen die op diezelfde bijeenkomst spraken: zo werkte dat niet. Ik ben altijd heel duidelijk geweest in mijn opvattingen met betrekking tot mensen die beweren hetzelfde geloof aan te hangen als ik maar er afschuwelijke opvattingen op na houden.’ Khan is door extremisten met de dood bedreigd vanwege zijn betrokkenheid bij democratische politiek en omdat hij onlangs voor het homohuwelijk had gestemd.
Vrienden zeggen dat hij ondanks de politieke en fysieke risico’s die het uiten van zijn mening met zich meebrengt, nooit heeft overwogen zijn mond te houden. Als voormalig mensenrechtenadvocaat en voorvechter van de burgerrechten, was dat een automatische keuze.
In een toespraak voor de parlementaire pers in november, een week na de aanslagen in Parijs, verweet Khan opeenvolgende regeringen dat ze de segregatie in de Britse samenleving hadden toegestaan en de omstandigheden waarin extremisme kon gedijen ongemoeid hadden gelaten. Hij waarschuwde: ‘We hebben het recht van mensen om te leven volgens hun eigen cultuur beschermd, maar hebben dat ten koste laten gaan van het kweken van het gevoel dat ze deel uitmaken van een grotere gemeenschap. Te veel Britse moslims groeien op zonder iemand te kennen met een andere achtergrond.’
Arbeidsethos
Sadiq Aman Khan werd geboren op 8 oktober 1970 in het St George’s Hospital in Tooting. Zijn ouders waren kort daarvoor geëmigreerd van Pakistan naar Londen. Khan was het vijfde van acht kinderen. Zijn nu overleden vader, Amanullah, was meer dan vijfentwintig jaar buschauffeur; zijn moeder, Sehrun, naaister. Khan schrijft zijn arbeidsethos toe aan zijn opvoeding. ‘Mijn vader zat alle uren die God hem toestond op de bus. Mijn moeder bracht niet alleen acht kinderen groot, maar naaide thuis ook nog kleren terwijl ze ons opvoedde, kookte. Mijn vader en moeder waren altijd aan het werk, dus ook ik ging zo snel mogelijk werken. Ik had een krantenwijk, een baantje op zaterdag – enkele zomers heb ik als bouwvakker gewerkt.’
De kinderen groeiden op in het Henry Prince-complex van sociale huurwoningen, waar Khan en zijn zeven broertjes en zusjes bij elkaar gepropt zaten in een vierkamerwoning. Pas op zijn drieëntwintigste reisde hij naar het buitenland en tot zijn vierentwintigste sliep hij in een stapelbed. Het gezin werd dagelijks geconfronteerd met racisme. Buspassagiers scholden zijn bebaarde vader uit voor ‘Paki Santa’ en vielen hem lastig. Dergelijke beledigingen dwongen Khan soms zijn bokstechnieken te gebruiken. ‘We rolden vechtend over de grond,’ vertelde hij Mail on Sunday over zo’n confrontatie. ‘Daarna heeft hij nooit meer “Paki” tegen me gezegd.’
Khan en zijn broers kregen ook met racisme te maken op de voetbaltribune. ‘Ik bij Wimbledon, mijn broers bij Chelsea,’ vertelde hij me. Maar nu was het wel beter geworden in Londen. ‘Mijn dochters zijn zestien en veertien en zijn eigenlijk in dezelfde buurt opgegroeid als ik. Tegen hen is nooit “Paki” gezegd, zij zijn nooit het slachtoffer geworden van openlijke racistische beledigingen. Dat laat zien dat het beter is geworden.’
Op school zei een docent tegen Khan, die een zwaar B-pakket had met biologie, scheikunde en wiskunde: ‘Jij gaat altijd de discussie aan. Waarom word je geen advocaat in plaats van tandarts?’ Die opmerking, en de tv-serie LA LAW, inspireerden hem om de advocatuur in te gaan. In 1994 werd hij advocaat-stagiaire bij Christian Fisher onder de hoede van de bekende mensenrechtenadvocate Louise Christian. Drie jaar later werd hij partner op dat kantoor – uitzonderlijk snel voor iemand van zijn leeftijd en achtergrond.
Als mensenrechtenadvocaat trad hij op voor wat hij onlangs beschreef als ‘onverkwikkelijke types’, zoals Louis Farrakhan, de leider van de Nation of Islam, en Babar Ahmad, die in 2013 in de VS bekende schuldig te zijn aan ‘het verschaffen van materiële ondersteuning aan het terrorisme’. Ahmad, tegen wiens uitzetting Khan en andere parlementariërs zich hadden verzet, was een jeugdvriend. Khans tegenstanders hebben geprobeerd dat uit te buiten. ‘We kwamen nooit bij elkaar over de vloer – we ontmoetten elkaar in de moskee,’ vertelde Khan me. ‘Als je mensen spreekt in de moskee, praat je niet over politiek en zo. Wel weet ik dat er veel ophef was rondom zijn arrestatie, want hij was het slachtoffer van wangedrag van de politie. Hij diende een schadeclaim in en kreeg een vergoeding toegewezen – hem was ernstig letsel toegebracht.’
Dwars
In 2005 werd Khan gekozen als parlementslid voor Tooting, waar hij zijn hele leven heeft gewoond. Zes maanden na zijn intrede in het parlement lag hij dwars bij Tony Blairs poging om het wettelijk mogelijk te maken dat iemand die van terrorisme werd verdacht negentig dagen kon worden vastgehouden zonder dat er een rechter aan te pas kwam. Dat was de eerste botsing van vele met de toenmalige premier.
In 2006 ondertekende hij een open brief waarin ervoor werd gewaarschuwd dat de buitenlandse politiek van de regering ‘munitie leverde voor extremisten’. Op de tiende herdenkingsdag van de bomaanslag die op 7 juli 2005 in Londen plaatsvond, vertelde hij dat Blair ‘de vier islamitische parlementsleden had opgeroepen om naar Downingstreet 10 te komen en ons daar vertelde dat het onze verantwoordelijkheid was. “Dat is het niet,” zei ik. “Waarom hebt u ons opgeroepen? Ik geef u toch ook niet de schuld van de Ku Klux Klan? Waarom doet u dat dan wel bij ons voor de vier daders van de bomaanslagen van 7/7?”’
In 2008 werd Khan benoemd tot minister van Binnenlands Bestuur, en werd de tweede moslim als bewindsman. Het jaar daarop werd hij minister van Transport: de eerste moslim die deel uitmaakte van het kernkabinet en lid werd van de Privy Council (de geheime adviesraad van de koningin). ‘Het paleis belde me op en vroeg: “Op wat voor Bijbel wilt u de eed afleggen?” Ik antwoordde: “De Koran”, waarop zij zeiden: “Die hebben we niet.” Toen heb ik er zelf maar een meegenomen.’
De verkiezing van een Britse moslim als burgemeester zou een gebeurtenis van internationaal belang zijn, en symbool staan voor het kosmopolitisme van Londen. ‘Ik ben het zat om te verliezen. Ik geloof niet in heldhaftig falen,’ zei hij. ‘Ik heb de juiste politiek, ik heb de juiste principes. Nu hebben we alleen nog de macht nodig om Londen te verbeteren.’
New Statesman
Verenigd Koninkrijk | weekblad | oplage 23.900
Sinds 1913 hét tijdschrift voor de Britse linkse intelligentsia. Bekend om zijn diepteanalyses en stevige maatschappijkritiek. In de columns en andere opiniërende stukken stelt het blad zich ook open voor andere dan linkse geluiden.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
