Tag: drugs

  • De ontvoering van een Nederlandse narco onthulde een internationaal netwerk

    De ontvoering van een Nederlandse narco onthulde een internationaal netwerk

    In augustus 2020 werd de Nederlandse drugsbaron Jamal B., codenaam ‘Partymaster’, ontvoerd in Marbella – waarschijnlijk door rivalen. Onderschepte berichten van de handlangers die naar hem op zoek gingen, brachten de Nederlandse, Belgische en Franse politie op het spoor van een grensoverstijgend drugsnetwerk.

    Hij noemde zichzelf ‘Partymaster’. Volgens de Europese politie was de Nederlander bezig met grootschalige cocaïnehandel. Jamal B., 31 jaar oud, was een doelwit met ‘zeer hoog internationaal aanzien’ en een drugsbaron binnen de criminele groepen die bekendstaan als de Mocro Maffia, wat door zijn familie wordt betwist. Hij woonde in Dubai en Andalusië in Spanje en hield er een luxe levensstijl op na. Het was in Spanje, op de hoek van een klein straatje in de jachthaven van Puerto Banus in Marbella, dat zijn rijzende ster onder de narco’s doofde, toen hij op de avond van 22 augustus 2020 in zijn Mercedes-AMG terreinwagen terugkeerde van een avondje uit in een restaurant met zijn vrouw en kinderen.

    Onder het voorwendsel van een routinematige verkeerscontrole hielden acht mannen, vermomd als politieagenten, zijn voertuig aan, sleepten de bestuurder eruit, sloegen hem in elkaar en namen hem mee. Van Jamal B. is sindsdien niets meer vernomen. Zijn handlangers zijn hun Partymaster kwijt. Maar in narcokringen kan zo’n ontvoering niet lang onbeantwoord blijven.

    Zijn familie, die hem neerzet als een eerlijke zakenman met een succesvol vastgoedbedrijf, heeft zelf een onderzoek ingesteld met de hulp van een privédetective. Ze hebben een beloning van 100.000 euro uitgeloofd voor alle informatie die leidt naar de verblijfplaats van de vermiste jonge vader. Maar de familie is niet de enige die zich zorgen maakt. Ook zijn naaste contacten ondernemen actie op gecodeerde-berichtendiensten die ze gebruiken voor het organiseren van hun handel.

    De meesten van hen zijn Nederlandstalig, maar een handvol medewerkers wisselt informatie uit in het Frans. Toegang tot hun gesprekken, vastgelegd op bewakings- en geluidsopnames, leverde de politie bewijs van de samenwerking van Franse drugshandelaren met de Mocro Maffia. Die naam wordt gebruikt voor criminele groepen die deels bestaan uit Nederlanders van Marokkaanse afkomst die ooit begonnen in de cannabishandel en vervolgens overstapten naar de cocaïnehandel in Noord-Europa.

    Gewelddadige verdwijning

    De zaak toont de vele contacten aan tussen teams van criminelen met verschillende achtergronden die grensoverschrijdend werken, zakendoen of conflicten uitvechten – afhankelijk van het belang van de handel – en schetst de contouren van de geglobaliseerde georganiseerde misdaad.

    Gedurende enkele maanden hadden Nederlandse, Belgische en Franse rechercheurs toegang tot gesprekken tussen gebruikers van de versleutelde-berichtendienst EncroChat. Het was vooral via dit kanaal dat Jamal B. met de gebruikersnaam Partymaster – hij wordt ook wel ‘Lambo’ genoemd – orders gaf, bestellingen plaatste en toezicht hield op de beveiliging van de illegale handel die naar schatting enkele miljoenen euro’s per jaar bedroeg.

    Drie Franse handelaren waren het meest actief. Zij reageerden het snelst op de plotselinge verdwijning van hun Nederlandse collega. Mohamed A., alias ‘Stabblelizard’, is bekend bij rechercheurs van de drugsbestrijdingsdienst in Straatsburg. Vanuit zijn bolwerk in de Elzas is hij betrokken bij verschillende grote cocaïnetransacties. Hij was de eerste die voorstelde om een gewapend commando op te zetten om Partymaster op te sporen en te bevrijden. Karim H., bekend als ‘Serialscarab’, staat dicht bij de georganiseerde misdaad en opereert in de regio tussen Lyon en Zwitserland. Hocine C., bekend als ‘Pakwat’ of ‘Surealpinguin’, wordt ervan verdacht te hebben bijgedragen aan de business van het trio, door rekeningen te vereffenen en door zijn banden met partners in de Dominicaanse Republiek.

    ‘Help ons alsjeblieft, het is belangrijk wallah, we hebben geen informatie, ik denk dat het Fransen zijn’

    Op 23 augustus 2020 reageerde Mohamed A. op het nieuws dat Jamal B. was ontvoerd: ‘Salam, het is goed bro, ik heb je nodig. Ik denk dat ze Lambo hebben ontvoerd. Het gaat om een team nepagenten uit Marbella en probeer er alsjeblieft achter te komen wie het zijn of geef ze mijn contactgegevens. Zie je, ik kan onderhandelen met hen. Help ons alsjeblieft, het is belangrijk wallah [ik zweer het je], we hebben geen informatie, ik denk dat het Fransen zijn.’

    Om er zeker van te zijn, stapte Mohamed A. in zijn auto en ging op weg naar Andalusië. Hij had geen idee dat zijn zwarte Volkswagen Golf met GPS in de gaten werd gehouden door de Franse rechercheurs. Toen hij in Marbella aankwam, ontmoette hij Karim H. Samen stelden ze zich op de hoogte van de entourage van Jamal B. en probeerden ze het mysterie van zijn gewelddadige verdwijning te ontrafelen.

    ‘Zeer professioneel’

    Er komt wat informatie los over de ontvoering: de ontvoerders zouden 20 miljoen euro losgeld willen voor de vrijlating van Partymaster. Geruchten gingen eerst over ‘mensen uit Marseille’, toen over ‘Bulgaren’, voordat werd gespeculeerd over een ‘team uit Oost-Europa’. Vervolgens – met grotere zekerheid – over ‘een Fransman’, en zelfs de naam van Ridouan Taghi werd genoemd. Hij is de meest bekende en gevreesde figuur van de Mocro Maffia, en wordt ervan verdacht opdracht te hebben gegeven voor talrijke moorden, waaronder die op een advocaat en een journalist. Momenteel staat hij terecht in Amsterdam. Wie er ook achter zit, Karim H. schrijft: ‘Ze laten hem niet zomaar gaan.’

    Toen ze zich realiseerden dat EncroChat ‘gekraakt’ was, stapte de Franse groep in juni 2020 over op berichtendienst Sky ECC, waarbij ze ook hun pseudoniemen veranderden. Sky ECC werd daarna ook gedecodeerd door de politie. Uit de chats blijken ieders rol en activiteiten.

    ‘Zeer professioneel in het gebruik van hun communicatiemiddelen (PGP oftewel Pretty Good Privacy, een algoritme voor het versleutelen van gegevens) en hoog in de hiërarchie van drugshandelaren, zijn deze personen betrokken bij de massale invoer van verdovende middelen, via de rip-offmethode en het plaatsen van drugs in legale zendingen of door het gebruik van voertuigen uitgerust met een verborgen opslagruimte,’ is de conclusie in het politierapport over Hocine C., Karim H. en Mohamed A.

    De rechercheurs houden Mohamed A. nauwlettend in de gaten

    De drie Fransen besteden veel zorg aan vertrouwelijkheid en beveiliging. Ze waken erover zowel tijdens hun reizen – waarbij ze meerdere keren van auto wisselen – als tijdens hun ontmoetingen, die plaatsvinden in ondergrondse parkeergarages of benzinestations buiten het bereik van bewakingscamera’s. Maar de rechercheurs houden Mohamed A. nauwlettend in de gaten. In een paar maanden tijd maakt hij minstens twee reizen naar Nederland, voorafgegaan door de Peugeot 106 van een vriend als verkenningsvoertuig, met het oog op het terugbrengen van de ‘handel’ naar Frankrijk.

    Zijn Volkswagen Golf, uitgerust met afluisterapparatuur, is het middelpunt van frequente discussies over de toekomst van Partymaster, maar ook over witwasoperaties via vastgoedbedrijven (percelen grond, appartementen en dergelijke) en de doorverkoop van luxe auto’s. Dit alles voorziet de drie Fransen van een comfortabel inkomen.

    ‘De grootste vis van Europa’

    Maar deze winstgevende operaties, onder toezicht van Nederlandse groepen – en Partymaster in het bijzonder – weerhouden de Franse narco’s er niet van om ook hun sombere momenten te hebben. En die uiten ze op hun messaging-netwerk. ‘Het leven als handelaar is niet makkelijk, alleen in films lijkt het leuk,’ zegt Karim H. ‘Jij denkt dat de affs [gebeurtenissen] mogelijk door encro komen? Maar dan is het toch vreemd dat het niet in de krant staat,’ antwoordt Hocine C. ‘De telefoon van Lambo moet afgeluisterd zijn geweest,’ benadrukt Karim H., die ervan overtuigd is dat hij nu wordt beschouwd als ‘de grootste vis van Europa’. Op dezelfde dag zoeken ze op internet naar de straffen voor overtredingen begaan door een georganiseerde bende.

    Het trio is enigszins voorspelbaar: door hen zo op de voet te volgen, zien de rechercheurs kans om actie te ondernemen. Op 16 november 2021 verplaatst Karim H. zakjes drugs van kluis naar kluis in een ondergrondse parkeergarage in Schiltigheim, een buitenwijk van Straatsburg, als hij wordt aangehouden door politieagenten van de antidrugsbrigade.

    Volgens een smokkelaar uit Le Havre is Jamal B. ‘de man met het meeste geld in Europa’

    Volgens het parket van Parijs zijn tot nu toe negen mensen aangeklaagd in deze zaak, na een gerechtelijk onderzoek dat een jaar eerder, op 25 november 2020, begon. De meervoudige aanklachten betreffen georganiseerde invoer van drugs, drugshandel, criminele samenzwering, witwassen van drugsgeld en georganiseerde ontvoering.

    Terwijl het onderzoek in Parijs wordt voortgezet onder auspiciën van Junalco, de Franse nationale rechtbank belast met de strijd tegen de georganiseerde misdaad, is er in Spanje nog geen spoor van Partymaster gevonden. 

    De Spaanse krant El Confidencial onthulde dat in 2022 zes mannen – waaronder Franse staatsburgers die bij de Franse justitie vooral bekend waren vanwege wapenhandel – gearresteerd werden door de Andalusische politie. Door een procedurefout werden ze echter vrijgelaten. 

    De zaak wordt zeer nauwlettend gevolgd door zowel de autoriteiten als de rechercheteams. In een ander dossier noemt een smokkelaar uit Le Havre – die inmiddels op de vlucht is – Jamal B. ‘de man met het meeste geld in Europa’.

    Lees ook:

  • De Braziliaanse ‘schoonzussen’ geven via TikTok een inkijk in de gevangenis

    De Braziliaanse ‘schoonzussen’ geven via TikTok een inkijk in de gevangenis

    In Brazilië hebben vrouwen van gevangenen succes op TikTok met video’s over de bezoekjes aan hun partners. Zo zorgen ze ervoor dat het stigma verdwijnt dat aan gevangenen en hun families kleeft in een land waar meer dan 900.000 mensen achter de tralies zitten.

    In het nagenoeg oneindige universum van TikTok-sterren hebben Braziliaanse ‘schoonzussen’ hun plekje veroverd. En ze hebben veel succes. Het zijn echtgenotes en vriendinnen van gevangenen – cunhadas noemen ze zichzelf: schoonzussen – die in korte, zelfgemaakte video’s het reilen en zeilen van hun dagelijks leven laten zien. Een bezoek aan hun liefje achter de tralies gaat gepaard met een mix van routine, emoties en onzekerheid. 

    De video ‘Dia de visita no xilindró’ [Bezoekdag in de bajes] werd een grote hit. Een meisje van in de twintig met onmogelijke wimpers en getatoeëerde handen vertelt hoe ze eindelijk haar boy gaat bezoeken, nadat ze hem vijfenveertig dagen niet heeft gezien – ‘omdat hij in eenzame opsluiting zat, ze hem daarna naar een halfopen instelling brachten en hij vervolgens naar een andere gevangenis is overgeplaatst’. De bureaucratische formaliteiten zijn net afgerond en ze is al in de gevangenis, dus staat weinig de langverwachte hereniging nog in de weg, vertelt ze. Maar dan begint de nachtmerrie. ‘Een aardige politieagent, een schatje, echt het toonbeeld van empathie,’ zegt ze sarcastisch, ‘zei dat het röntgenapparaat niet werkt. Daarom is het bezoek opgeschort. Maar hij zei dat we wel een kwartiertje mochten praten via de telefoon.’

    De maker van de video slaagde erin haar lotgevallen als vrouw van een gevangene om te zetten in een bron van sponsoring en inkomsten

    Vanaf dat moment toont de schoonzus een waaier aan emoties, het best werkende recept voor sociale media. En – want dit is TikTok – er loopt een katje door het beeld. Het resultaat: zes miljoen internetgebruikers zagen de video, die ruim zesduizend reacties kreeg. De maker, Mischa Lemos, heeft bijna een miljoen volgers en slaagde erin om haar lotgevallen als vrouw van een gevangene om te zetten in een bron van sponsoring en inkomsten. Haar geval is niet uitzonderlijk, maar ook niet erg gangbaar.

    Overvolle gevangenissen

    Tot voor kort liep niemand ermee te koop de vrouw van een gevangene te zijn. Maar clip na clip, vaak met gevangenisraps op de achtergrond, openen deze vrouwen een deur naar een tastbare werkelijkheid binnen de gevangenismuren, die af en toe de krantenkoppen haalt – dan is het vaak een met bloed bevlekt beeld, vol rellen, barbaarse slachtingen en martelingen. In Brazilië zitten meer dan 900.000 mensen gevangen; de gevangenissen zijn overvol en de omstandigheden zijn er erbarmelijk. Alleen China en de VS tellen meer gedetineerden.

    Socioloog Fernanda Naiara Lobato van de Federale Universiteit van Ceará bestudeert het fenomeen van de schoonzussen op TikTok en Instagram voor haar promotieonderzoek naar vrouwen die een romantische of echtelijke relatie hebben met gedetineerde mannen. ‘Deze vrouwen vertellen over hun dagelijks leven in de taal van het internet, met memes, humor, sarcasme en betrokkenheid,’ zegt ze in een videogesprek vanuit Fortaleza.

    De filmpjes van geliefden van gevangenen op sociale media zorgen ervoor dat het stigma verdwijnt dat aan gevangenen en hun families kleeft

    Juist de gevangenissen van Ceará zijn momenteel in het nieuws vanwege diverse gevallen van marteling van gedetineerden, zoals het breken van vingers of het draaien van testikels. Lobato wijst op het symbolische aspect van het mishandelen van gevangenen in het ‘kamertje van de liefde’, de plek voor intimiteit ‘die ooit iets heel anders betekende’.

    De filmpjes van geliefden van gevangenen op sociale media zorgen ervoor dat het stigma verdwijnt dat aan gevangenen en hun families kleeft, zegt Lobato. Daarnaast zorgen ze voor solidariteit tussen deze vrouwen en vermenselijken ze de ervaringen in gevangenissen. Ook laten ze zien dat de gevangeniswereld niet losstaat van de rest van de samenleving.

    Op TikTok delen de vrouwen weinig details over hun geliefden, zegt de onderzoeker, ze praten vooral over zichzelf. Als het om de gevangenis gaat, vraagt niemand voor welke misdaad of aanklacht iemand vastzit; dat wordt als beledigend ervaren. Gevangeniscodes worden binnen noch buiten de muren geschonden, want daar zitten consequenties aan.

    Vrouwelijke gedetineerden worden doorgaans in de steek gelaten door hun partners en familie

    De machtigste criminele groep van Zuid-Amerika, de Primeiro Comando da Capital (PCC), domineert de gevangenissen en favela’s. Zij begonnen met de term ‘schoonzussen’ voor de vrouwen van bendeleden (hermanos, broers). De term breidde zich later uit tot elke vrouw die een gevangen man bezoekt. Vrouwelijke gedetineerden worden daarentegen doorgaans in de steek gelaten door hun partners en familie.

    Drugswet

    Braziliaanse gevangenissen zitten overvol. Aan het begin van deze eeuw waren er ongeveer 200.000 gevangenen, maar in ruim twee decennia is de gevangenispopulatie met een factor vier gestegen. De belangrijkste reden dat er nu meer dan 900.000 gevangenen zijn, is een antidrugswet uit 2006 die geen onderscheid maakt tussen dealers en gebruikers.

    De Hoge Raad is van plan het debat te hervatten over decriminalisering van drugsbezit voor persoonlijk gebruik. Er is een datum vastgesteld voor de behandeling van een hoger beroep, dat was ingediend door een man die was betrapt met 3 gram marihuana. De zaak lag jarenlang onder op de stapel van de hoogste Braziliaanse rechtbank, wat aangeeft hoe netelig de kwestie is. In 2015 begon de Hoge Raad met het bestuderen van het hoger beroep. Drie van de elf rechters stemden voor versoepeling, maar een vierde vroeg tijd om de zaak nauwer te bestuderen. En daar bleef het steken. 

    Acht jaar zijn inmiddels verstreken. De verwachting is dat de rechters zullen instemmen met een versoepeling van de drugswet. De grootste optimisten dromen ervan dat de Hoge Raad het eens wordt over een bepaalde hoeveelheid die consumenten onderscheidt van dealers.

    De snelheid waarmee bendes innoveren en zich aanpassen is verbluffend

    De georganiseerde misdaad regeert niet alleen over de gevangenissen van Brazilië, maar beheert ze ook min of meer. Het is gebruikelijk dat de autoriteiten gedetineerden vragen of ze geïnterneerd willen worden in een gevangenis die wordt gedomineerd door een bepaalde bende, om zo gevangenisoorlogen te vermijden. En de snelheid waarmee bendes innoveren en zich aanpassen is verbluffend. Tijdens de pandemie begon de ondernemingsgezinde PCC de wachtrijen van bezoekers via Telegram te organiseren om drukte te vermijden, aldus een recent verslag in het tijdschrift Piauí. Het systeem is inmiddels uitgebreid naar andere gevangenissen.

    Schendingen van mensenrechten worden door de cunhadas op sociale media niet aan de kaak gesteld. Dat blijft het terrein van groepen zoals het gevangenispastoraat van de katholieke kerk. De influencers laten hun eigen versie van hun dagelijks leven zien – mierzoet, zoals TikTok voorschrijft. Ze filmen zichzelf terwijl ze maaltijden koken om mee te nemen en de gerechten, zoals pasta bolognese of soms zelfs een biefstuk, in doorzichtige zakken stoppen. ‘Jumbo’ is in gevangenisjargon de naam voor die doorzichtige tas waarin ze eten meenemen, of nieuwe kleren of tandpasta – in veel Braziliaanse gevangenissen ontbreken zelfs de meest basale dingen.

    Parallel universum

    Tiktok-video’s met de hashtag #mulherdepreso [gevangenisvrouw] of #soltaopresoseujuiz [rechter, laat de gevangene vrij] tonen de beha of het parfum voor het volgende intieme bezoek. Of de cunhadas poseren in kleding waarmee ze de penitentiaire inrichting zouden willen betreden, maar die verboden is. Gevangenissen hanteren namelijk eenvoudige kledingvoorschriften voor bezoekers: T-shirt, legging en slippers. Ze maken ook van de gelegenheid gebruik om geïnteresseerden te informeren: hoe een elektronische enkelband moet worden opgeladen en wat de kosten en reistijd zijn voor dat langverwachte moment eens in de zeven of veertien dagen. En dan pakken ze hun mobiele telefoon, zetten hun liefste gezicht op en delen dat moment met de wereld.

    Dit parallelle universum doet overigens veel denken aan de echte wereld. Want hoewel de meeste Braziliaanse gevangenen mestizo of zwart zijn, zijn de populairste cunhadas wit met glanzend steil haar.

    Lees ook:

  • Avondklok in Honduras na reeks moorden

    Avondklok in Honduras na reeks moorden

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Grote verrassing bij presidentsverkiezingen in Guatemala

    » Leider Wagner noemt opstand een protest tegen regeringsplannen

    Vorige week vielen er tientallen doden bij een gevangenisopstand

    In Honduras is maandag in verschillende steden een avondklok afgekondigd nadat er binnen vierentwintig uur vierentwintig mensen om het leven kwamen bij schietpartijen. Dat meldt de BBC. Een van de schietpartijen vond plaats in de noordelijke stad Choloma, waar dertien mensen omkwamen toen er geschoten werd tijdens een verjaardagsfeestje in een biljartzaal.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    Elders in het noorden, vlak bij de grens met Guatemala, kwamen meerdere mensen om bij drugsgerelateerde schietpartijen. Xiomara Castro, de linkse president van het land, heeft duizend extra agenten en militairen ingezet in de regio om de orde te helpen bewaken. De maatregelen zullen minstens twee weken gelden. In grote delen van het land geldt al langer een noodtoestand om bendegeweld aan te pakken.

    Vorige week kwamen zeker zesenveertig vrouwen om bij rellen in een gevangenis in de buurt van de hoofdstad Tegucigalpa. Die rellen waren volgens autoriteiten het gevolg van een hoogoplopend conflict tussen twee grote Centraal-Amerikaanse bendes: MS-13 en Barrio 18. De twee bendes zijn naast Honduras actief in Guatemala, El Salvador en Nicaragua, waar ze zich bezig houden met de smokkel van drugs, wapens en mensen op de route van Zuid-Amerika naar de VS.

    Lees ook:

  • VS beschuldigen China van het produceren van fentanyl in hun land

    VS beschuldigen China van het produceren van fentanyl in hun land

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Griekse premier Mitsotakis behaalt grote verkiezingsoverwinning

    » Hollywoodproducent getuigt in corruptieproces Netanyahu

    China veroordeelt de aanklacht tegen zijn burgers

    Beijing bekritiseerde zaterdag de Amerikaanse autoriteiten voor het aanklagen van vier Chinese bedrijven en acht personen voor het verhandelen van chemicaliën die worden gebruikt bij de productie van fentanyl. China noemde de arrestaties ‘willekeurige detentie’, schrijft Voice of America. Het is de eerste keer dat Washington Chinese bedrijven aanklaagt voor het smokkelen van fentanylprecursoren naar de Verenigde Staten in plaats van naar Mexico, waar de meeste fentanyl vandaan komt die in Amerika wordt aangetroffen.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.



    ‘Het Amerikaanse ministerie van Justitie treedt steeds harder op tegen de synthetische opioïde die verantwoordelijk is voor honderdduizenden doden door overdoses in Amerika in de afgelopen tien jaar’, aldus VOA. Maar de Chinese regering is niet te spreken over de aanklacht tegen haar burgers. ‘Dit is een typisch voorbeeld van willekeurige detentie en unilaterale sancties’, zei het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken in een verklaring. ‘Het is volledig illegaal en schaadt de fundamentele mensenrechten van Chinese burgers en Chinese bedrijven. China veroordeelt dit ten zeerste‘, voegde het ministerie eraan toe.

    De vier bedrijven zijn Hubei Amarvel Biotech, Anhui Rencheng Technology, Anhui Moker New Material Technology en Hefei GSK Trade. Onder de acht aangeklaagde personen bevinden zich leidinggevenden en werknemers van de vier bedrijven.

    Lees ook:

  • Süddeutsche Zeitung over Inez Weski: ‘De macht van Taghi lijkt nog niet gebroken’

    Süddeutsche Zeitung over Inez Weski: ‘De macht van Taghi lijkt nog niet gebroken’

    De onkreukbare strafrechtadvocaat Inez Weski zou drugsbaron Ridouan Taghi hebben geholpen om berichten uit de gevangenis te smokkelen. De zaak laat zien hoe de georganiseerde misdaad de Nederlandse rechtsstaat tot het uiterste drijft, aldus het Duitse dagblad.

    Wist ze wat haar te wachten stond? Op de ochtend van 19 april houdt advocaat Inez Weski een spectaculair pleidooi in de Amsterdamse rechtbank. Eigenlijk zou haar cliënt Ridouan Taghi de gelegenheid krijgen voor een ‘laatste woord’. Hij en zestien medeverdachten worden beschuldigd van zes moorden, vier pogingen tot moord, drugshandel en het vormen van een criminele organisatie. Het proces is bijna afgelopen en het Openbaar Ministerie wil Taghi levenslang opsluiten. Volgens het OM is alles gezegd en bewezen.

    Maar Weski ziet het anders. Ze wil vrijspraak en lanceert een van haar kenmerkende tegenaanvallen: ze kondigt aan dat Ridouan Taghi aangifte heeft gedaan wegens ontvoering. De man die wereldwijd werd gezocht, werd in 2019 in Dubai gearresteerd. Men had hem daar willen ‘neutraliseren’, aldus Weski. Ze verzocht om nieuwe getuigen te mogen horen.

    Waarschijnlijk was dat het laatste optreden van de achtenzestigjarige steradvocaat. Twee dagen later werd ze gearresteerd op een van de ergste beschuldigingen die men tegen een advocaat kan uiten: ze had berichten van haar cliënt uit de isoleercel gesmokkeld. Daarmee veranderde ze zelf in een crimineel.

    Circus

    De val van Weski is de laatste van vele wendingen in het Marengo-proces, een proces dat niet alleen de rechtsstaat tot het uiterste drijft, maar dat ook waarnemers en deelnemers verbijstert door de gruwelijke details. Marengo (de naam werd door een willekeurige gerechtelijke computer voorgesteld) ‘tart elke verbeelding’, luidde het oordeel van een krant. De advocaat van een getuige sprak van het ‘meest vergiftigde en zieke proces dat er ooit is gehouden’. Anderen mopperen over het ‘Marengo-circus’.

    Toch valt er niets te lachen. Dat blijkt al uit de locatie van het proces in een industriegebied in het westen van Amsterdam: een voormalig kantoorgebouw, opgetrokken uit lichtgekleurde klinkers en omgebouwd tot een streng beveiligde rechtbank die niet alleen vanwege de permanent gesloten luiken ‘de bunker’ is gedoopt. Gemaskerde speciale eenheden in vier terreinwagens met draaiende motor houden op procesdagen de wacht achter de barricades. Hier stonden islamitische terroristen van de Hofstadgroep terecht. En enkele zware criminelen uit de Amsterdamse onderwereld.

    In het grootste strafproces in de Nederlandse geschiedenis staan hier nu Taghi en zestien handlangers terecht. Tegen Taghi loopt nog een vervolgprocedure, betreffende eerdere delicten. De vijfenveertigjarige Taghi, geboren in Marokko en opgegroeid in Utrecht, begon als wietdealer, ging vervolgens smokkelen en gaf uiteindelijk leiding aan een bende die trans-Atlantische cocaïnehandel organiseerde. Nederland is het Europese knooppunt voor de drug uit Zuid-Amerika, maar in toenemende mate ook voor synthetische drugs als LSD en ecstasy.

    De handel breidde zich de afgelopen tien jaar verder uit en het geweld nam navenant toe. Want de bende van Taghi is niet de enige – de concurrentie is genadeloos. Meer dan tien jaar geleden escaleerde de oorlog binnen de Amsterdamse ‘Mocro Maffia’ nadat de politie een lading cocaïne in beslag had genomen. Ontvoeringen, brandstichtingen, schietpartijen op straat en een reeks moorden waren het gevolg. Soms worden buitenstaanders vermoord of wordt een verkeerde persoon als doelwit gekozen. De Nederlandse term daarvoor is ‘vergismoord’.

    Wat betekent het voor de rechtsstaat als zelfs iemand als Inez Weski niet tegen de druk bestand is?

    Taghi’s organisatie is vrij klein: de kern wordt gevormd door familieleden en goede vrienden. Hijzelf geldt als uiterst gewiekst en voor hem tellen mensenlevens blijkbaar niet. Iedereen die hem in de weg staat of die praat, moet dood. De onderzoekers denken – op basis van gecodeerde gsm-berichten – dat hij voor die moorden jonge helpers heeft ingehuurd. In 2017 meldde een van Taghi’s helpers, Nabil B., zich bij de politie als kroongetuige. Toen het OM dat in 2018 bekendmaakte, werd eerst de broer van Nabil doodgeschoten en vervolgens zijn advocaat.

    Kort daarvoor had de politiebond alarm geslagen: Nederland ging steeds meer lijken op een ‘narcostaat’, op een land ‘waar de rechtsstaat wordt ondermijnd door een machtige parallelle drugseconomie’. In diezelfde periode verscheen een rapport van sociaal wetenschapper Pieter Tops, waarin wordt beschreven hoe hele delen van het land in de greep zijn gekomen van de georganiseerde misdaad. Dat de zorgen terecht zijn, bleek in 2021 ook uit de moord op de bekende misdaadverslaggever Peter R. de Vries, die als vertrouweling van de kroongetuige fungeerde. Een golf van verontwaardiging ging door het land.

    De macht van Taghi lijkt nog niet gebroken, zoals de moord op De Vries duidelijk maakte, ook al zit hij in Vught, in de best beveiligde gevangenis van het land. Van daaruit blijft hij regeren. Blijkbaar laat hij nog steeds tegenstanders uitschakelen. Hij smeedde er zelfs ontsnappingsplannen met zijn neef en advocaat Youssef Taghi, die hem ook hielp contact te onderhouden met zijn familie en zakelijke partners. De politie kwam Youssef Taghi op het spoor toen hij werd afgeluisterd – begin 2023 werd hij veroordeeld tot vijf en een half jaar gevangenisstraf. Tijdens dat proces uitte een advocaat voor het eerst verdenkingen tegen Weski, die zij krachtig weersprak.

    Onder druk

    Weski was toen al in het vizier gekomen van de onderzoekers, die profiteerden van de ontcijfering van cryptodienst SkyECC, waardoor ze communicatie binnen de familie Taghi konden lezen. Daaruit blijkt dat al voordat Youssef Taghi zijn oom hielp, er vanuit de gevangenis berichten waren verstuurd, onder meer naar de Italiaanse maffiabaas Raffaele Imperiale. De onderzoekers zijn er zeker van dat alleen Weski dat kan hebben gedaan. Eerst aarzelde het Openbaar Ministerie om actie te ondernemen tegen de advocaat, maar inmiddels lijkt er voldoende bewijs te zijn.

    Is Inez Weski mogelijk onder druk gezet? En zo ja, waarmee? Dat vragen mensen in justitiële kringen zich af. Weski is een kritische advocaat, die misstanden bij de politie aan de kaak stelt en zo nodig resoluut de rechtsstaat zijn plek wijst. Ze geldt als integer en eerlijk en zit al meer dan veertig jaar in het vak, eerst met haar zus, daarna alleen. Weski heeft een voorliefde voor ingewikkelde strafzaken en strijdt tot het uiterste voor haar vaak prominente cliënten. Ze werd bekend door televisieoptredens en door haar verschijning: dikke kohl rond haar ogen, zwarte kleding, zwarte Porsche. Er wordt gezegd dat ze altijd afstand houdt tot haar cliënten en zich door hen nooit laat tutoyeren.

    Aanvankelijk, zo blijkt uit de gedecodeerde berichten, hield ze daaraan vast – ook tegenover Taghi – en weigerde ze blijkbaar informatie te delen, wat enige wrevel in de familie veroorzaakte. Dus waarom zou ze van gedachten zijn veranderd? Ze werd bedreigd, is de meest gehoorde theorie. Weski is ‘zeer ervaren, integer en een zeer sterke persoonlijkheid’, aldus de advocaat van Youssef Taghi. Er zijn aanwijzingen in het strafdossier dat ze zich aanvankelijk verzette, maar dat ze ‘de druk’ niet kon weerstaan. Welke druk, vragen de media zich af. En wat betekent het voor de rechtsstaat als zelfs iemand als Inez Weski daar niet tegen bestand is?

    In de zaak van de moorden rond kroongetuige Nabil B. ging nagenoeg alles mis wat er mis kon gaan

    Haar detentie is verlengd tot juni. De zaak-Taghi gaf ze op en de Orde van Advocaten heeft haar geroyeerd. Om formele redenen, werd er nadrukkelijk bij vermeld; lang niet iedereen is overtuigd van haar schuld. Het OM kan overdreven gereageerd hebben, wat niet de eerste keer zou zijn. Beschuldigingen tegen andere advocaten van de bende Taghi zijn al vaker ongegrond gebleken. In een recent proces tegen een vermeende corrupte lokale politicus in Den Haag heeft het OM zich volgens de algemene opinie echt belachelijk gemaakt.

    Ook wordt het OM en de politie verweten kwetsbare mensen die het doelwit zijn van de georganiseerde misdaad, slecht te beschermen. In de zaak van de moorden rond kroongetuige Nabil B. ging nagenoeg alles mis wat er mis kon gaan, zo blijkt uit een officieel onderzoek. Waarschuwingen werden genegeerd en het dreigingsniveau werd chronisch onderschat. Zo is men er altijd van uitgegaan dat advocaten geen doelwit konden zijn omdat ze vervangbaar zijn.

    Taghi wil zich nu voorlopig zelf verdedigen. Het valt nog te bezien of er in het najaar een uitspraak komt, zoals gepland. Ook de parallelle procedure in de moordzaak-De Vries loopt vertraging op. De uitspraak tegen twee verdachten, die vermoedelijk door Taghi of zijn vertrouwelingen zijn ingehuurd, stond gepland voor juli 2022, maar kort daarvoor kwam er nieuw bewijsmateriaal boven water en werden meer verdachten aangehouden. Omdat een rechter wegens verblijf in het buitenland afwezig was, moest het hele proces worden heropend.

    Lees ook:

  • Peruaanse politie neemt 58 kilo cocaïne in beslag met afbeeldingen van nazivlaggen

    Peruaanse politie neemt 58 kilo cocaïne in beslag met afbeeldingen van nazivlaggen

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Turkije: Erdogan herkozen voor nog eens vijf jaar

    » Spaanse lokalen verkiezingen lopen uit op ‘debacle’ voor links en premier Sánchez

    De drugs was bestemd voor België

    De Peruaanse antidrugseenheid heeft 58 pakketten van 1 kilo in beslag genomen. Op ieder pakket stond een afbeelding van een nazivlag en in de cocaïne stond in reliëf de naam Hitler geschreven, meldt The Guardian.

    De drugs werden ontdekt in de haven van Paita en zaten, volgens een politierapport in handen van Associated Press, verstopt in een container waarin asperges werden vervoerd. De lading was bestemd voor een haven in België, aldus het rapport. De drugs waren in het ventilatiesysteem van de container verborgen, zo bleek uit foto’s en video’s van de Peruaanse antidrugseenheid ingezien door AP. De politie gaat de andere tachtig containers op het schip ook doorzoeken.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    Peruaanse autoriteiten hebben eerder meldingen gemaakt van pakketten cocaïne met bijzondere afbeeldingen, maar nog nooit werden er pakketten met nazivlaggen gevonden, schrijft The Guardian.

    Naar schatting produceert Peru jaarlijks 90 ton drugs waarvan het merendeel naar Europa wordt verscheept. Peru is volgens de Verenigde Naties de op een na grootste producent van cocabladeren ter wereld, en de op een na grootste producent van cocaïne, zo stelt de Amerikaanse Drug Enforcement Administration.

    Lees ook:

  • Deze Brusselse theatermaker wil af van het beeld van Molenbeek als broeinest van terreur

    Deze Brusselse theatermaker wil af van het beeld van Molenbeek als broeinest van terreur

    Het Brusselse stadsdeel Molenbeek wordt beschouwd als een parallelle islamitische samenleving, vol jeugdwerkloosheid, drugs en criminaliteit. Maar de Molenbekenaars zijn niet allemaal aanslagplegers en willen het ook graag eens over iets anders hebben. Theatermaker Ben Hamidou geeft hun een stem.

    Othello hoeft niet te doden. Othello heeft de keuze. Hij is aan relatietherapie begonnen, samen met zijn geliefde Desdemona, om zijn jaloezie onder controle te krijgen. In lange discussies met vrienden en bekenden heeft hij geleerd om zijn rol in het stuk te bevragen: is hij, als zwarte man in een witte samenleving, voorbestemd om te doden? Hij kan nu zelfs van gender wisselen. En zo houdt hij Desdemona aan het einde weliswaar bevend van jaloezie en haat met beide handen bij haar keel vast, het lukt hem op het laatste moment toch om haar los te laten. Applaus, bravo’s, algemene ontroering in de theaterzaal. Ben Hamidou staat applaudiserend naast het podium, terzijde, en toch in het middelpunt. Hij straalt.

    In het kort

    • Theatermaker Ben Hamidou is opgegroeid in Molenbeek. Elk jaar ontwikkelt hij daar met amateurs een nieuw theaterproject.

    • Volgens schattingen heeft ongeveer de helft van de mensen in Molenbeek Marokkaanse wortels.

    • De Marokkaanse gemeenschap wordt buitengesloten. ‘Dat hakt erin. Zo ontstaat haat.’

    Ben Hamidou is zesenvijftig jaar, film- en tv-acteur, komediant, theatermaker, opgegroeid in Molenbeek. Hij heeft het stuk ingestudeerd met een stuk of twaalf jonge vrouwen en mannen uit de wijk. Het heet ‘À peu près Othello d’ à peu près Shakespeare’, ‘Ongeveer Othello, van ongeveer Shakespeare’, en is vooral gericht tegen racisme en femicide. Hamidous hele artistieke carrière is geworteld in Molenbeek. Elk jaar ontwikkelt hij daar met amateurs een nieuw theaterproject. Door de pandemie hebben de repetities voor de uitvoering van Othello vertraging opgelopen; twee jaar lang hebben ze eraan gewerkt. Nu gunt hij het slotapplaus aan de jongelui. Iedereen op de volle tribune in het sociaal-cultureel centrum van Molenbeek – ouders, grootouders, broers en zusters, bekenden, mensen uit de wijk – is ontroerd en ook hij vindt het moeilijk om het droog te houden. Pas helemaal op het laatst komt Hamidou het toneel op en voegt zich bij Anass, Matteo, Lina, Jawad, Jeremy, Steve, Julie, Maya, Jihan en de anderen. Het is een jong, divers gezelschap waarvoor hier geapplaudisseerd wordt: zwart en wit en alle tinten daartussenin, typisch Molenbeek met zijn 100.000 inwoners en honderden nationaliteiten. Samen buigen ze voor het laatste open doekje, met achter hen het omgewoelde huwelijksbed van Othello en Desdemona, een liefdesnest, niet bevlekt door dodelijk geweld.

    Zo mooi kan het zijn in ‘Molem’, zoals ze hun wijk hier noemen. Maar ook heel anders.

    In België wordt Molenbeek gebruikt als een politiek begrip, het Brusselse stadsdeel wordt door velen beschouwd als een parallelle islamitische samenleving, vol jeugdwerkloosheid, drugs en criminaliteit. Toen Marokko tijdens het WK voetbal won van België trokken jonge moslims de binnenstad in en schopten rellen. Er brandden auto’s, ruiten van politie- en brandweerauto’s gingen aan diggelen, straatmeubilair werd vernield. Zulke uitbarstingen van haat tegen de Belgische samenleving en van vernielzucht maakt Brussel keer op keer mee. En hoewel de woedende jongeren niets te maken hebben met islamistische terroristen, roepen ze toch herinneringen op aan Molenbeeks donkerste momenten.

    Broeinest van terreur

    Sinds een paar weken loopt het proces over de terreuraanslagen van 22 maart 2016 in Brussel. Er kwamen toen 32 mensen om het leven. De aanslag werd gepleegd door dezelfde terreurcel die op 13 november 2015 in Parijs toesloeg. In de beklaagdenbank zitten mannen als Salah Abdeslam en Mohamed Abrini, opgegroeid in Molenbeek, tot het laatst toe geholpen door vrienden uit Molenbeek. De krantenkoppen over Molenbeek als broeinest van terreur gingen de wereld over. De inwoners werden heen en weer geslingerd tussen schuldgevoel en koppigheid. Hoe meer ze van Molem houden, hoe meer ze er ook onder lijden.

    Nee, zegt Ben Hamidou als hij ons uitnodigt een rondgang door Molenbeek te maken, hij gaat het niet over terrorisme hebben. Hij wil de mooie kanten van de wijk laten zien. Op het eerste gezicht wekt die de indruk een buurt in Rabat te zijn: mannen in theehuizen, gesluierde vrouwen op de markt, de koran in de etalages van boekhandels. Maar ook studenten bepalen het beeld; zij vinden hier betaalbare woonruimte. Toch verrijzen op de braakliggende industrieterreinen langs het kanaal al luxewoningen; de laatste tijd klinken er protesten tegen gentrificatie.

    Voor hem als kind was het je reinste paradijs, zegt Ben Hamidou, terwijl hij midden in de winkelstraat Chaussée de Gand, tussen supermarkt Tanger en bakkerij Hassan een keer om zijn as draait. Het is zijn podium.

    Hij kwam halverwege de jaren zestig met zijn familie naar hier. België wierf arbeidskrachten in Noord-Afrika. Zijn ouders zijn van Marokkaanse origine, maar woonden in Algerije. Ze spraken vloeiend Frans. Zulke mensen wilden ze graag hebben, vooral in Molenbeek, dat indertijd het centrum was van de industriële bloei in België. De wijk ligt langs het kanaal van Brussel. Vanuit het zuiden, uit Wallonië, werden via het kanaal kolen aangevoerd; richting Noordzee vonden de waren hun weg naar de wereld. Ben Hamidou loopt nu La Fonderie binnen. Deze voormalige gieterij is het symbool van Molenbeeks bloeitijd, en is inmiddels omgetoverd tot een industriemuseum. Hier vind je Sultan de leeuw, een pleisteren gietmodel voor de vervaardiging van een bronzen beeld – mogelijk het beroemdste exportproduct uit Molenbeek. 

    Berberleeuw

    Hij is gemaakt naar voorbeeld van een berberleeuw die aan het begin van de negentiende eeuw de bezoekers van de dierentuin in de Bronx fascineerde. Daar siert het bronzen beeld tot op heden de toegangspoort, samen met twintig andere dierenbeelden die in Molenbeek werden gegoten. Ook de jonge Lincoln begon als bronzen beeld in Molenbeek zijn reis naar de VS.  Zelfs de Belgische koning Leopold II ligt als model nog ergens in het bakstenen gebouw. Hij ging de geschiedenis in als schepper van het moderne België – en als een meedogenloze kolonialist, wiens honger naar rubber en ivoor volgens schattingen van historici 10 miljoen mensen het leven  heeft gekost.  

    Ben Hamidou was als kind al bekend in Molenbeek, als begeleider van zijn grootmoeder, een getatoeëerde Berbervrouw. Ze werd ‘Geronimo’ genoemd omdat ze eruitzag als een Apache-krijger. ‘Stel je voor,’ zegt Hamidou, ‘je bent tien jaar oud en loopt met Geronimo over het schoolplein.’ Wat kon hij anders worden dan een podiumbeest?

    Een paar jongemannen hebben met hun krankzinnige daden een hele wijk een slechte naam bezorgd

    Hamidou heeft een monument voor zijn grootmoeder opgericht in de vorm van het soloprogramma Sainte Fatima van Molem, dat hij voor het eerst opvoerde in 2010 in Molenbeek. Daarin schetst hij het beeld van een immigrantengemeenschap die met grote nieuwsgierigheid en de beste bedoelingen toenadering zoekt tot de Belgische samenleving. Hamidou werd ervoor geprezen in Molenbeek.

    Ben Hamidou YouTube
    Film- en tv-acteur, komediant, theatermaker Ben Hamidou. – © YouTube

    In 2016, een paar maanden na de aanslagen in Parijs en Brussel, werd Hamidou in Molenbeek ineens geboycot. Met een collega bracht hij Les enfants de Dom Juan, de kinderen van Don Juan, op de planken. Hamidou, de voorbeeldige Belgische moslim, maakt zich vertrouwd met de ongelovige losbol Don Juan. Het is een kleine liefdesgeschiedenis, een voorzichtige provocatie voor de moslimgemeente en hun waarden. Maar in Molenbeek werden affiches verscheurd en uitvoeringen afgelast wegens gebrek aan belangstelling. Na de aanslagen betreurde Hamidou het ‘communitarisme’ in Molenbeek, de terugtrekking van de moslimgemeenschap in zichzelf en in haar religie. Molenbeek zou een ghetto zijn geworden. Hij noemde de situatie een ‘catastrofe’.

    Nee, zegt Ben Hamidou dus nog eens, geen woord over terrorisme, wat zou hij ook moeten zeggen, behalve dat een paar jongemannen met hun krankzinnige daden een hele wijk een slechte naam hebben bezorgd. De gemeenschap is nog steeds getraumatiseerd door de storm in de media, die toen op iedere straathoek een jihadist vermoedden. Nog steeds wordt iedereen die op straat een camera tevoorschijn haalt om een foto te maken wantrouwig bekeken. Hamidou wil in geen geval als kroongetuige tegen zijn wijk optreden. Hij wil zijn kunst laten spreken. Ooit, zegt hij, heeft hij getrouwde moslimvrouwen samen laten optreden in een stuk, dat was een heel bijzonder avontuur geweest, vooral voor hun echtgenoten.

    Horrorverhaal

    Maar natuurlijk is het onmogelijk om bij een rondgang door Molenbeek niet te praten over terrorisme. Op het Place communale, het plein voor het gemeentehuis, sta je midden in het horrorverhaal. ‘Daar,’ wijst Ben Hamidou, ‘is Salah Abdeslam opgegroeid.’

    Salahs broer Brahim blies zich op 13 november 2015 namens de Islamitische Staat op bij de aanslagen in Parijs. Salah besloot op het laatste moment anders. Hij vluchtte terug naar Brussel. In de Vierwindenstraat, slechts een paar honderd meter van zijn ouderlijk huis, werd hij op 18 maart 2016 door de politie opgepakt in een kelder waar hij zich verstopte. Ben Hamidou herinnert zich die middag nog goed. Hij voerde in de buurt een stuk op met een theatergroep. Ze schrokken allemaal toen er schoten vielen.

    14119424629 1c9f5e3830 o kopie 2
    Molenbeek is meer dan alleen het proces over de aanslagen. – © Flickr

    Vier dagen later stierven er in Brussel 32 mensen bij zelfmoordaanslagen in het metrostation Maalbeek en op de luchthaven Zaventem. Salah Abdeslam had meegewerkt aan de voorbereiding daarvan. Daarom zit hij, terug uit Parijs, waar hij al tot levenslang werd veroordeeld, nu in Brussel in de beklaagdenbank. Naast hem zit zijn schoolvriend Mohamed Abrini, die opgroeide in de Graaf van Vlaanderenstraat, hier om de hoek. Hij zou zich op de luchthaven opblazen, maar maakte rechtsomkeert.

    Veel van hun strijdmakkers uit Molenbeek zitten in de gevangenis, velen zijn omgekomen. Bijvoorbeeld Abdelhamid Abaaoud, die als IS-strijder in Syrië gedode vijanden met een jeep door de woestijn sleepte. Op 13 november 2015 ging hij in Parijs met een kalasjnikov op mensenjacht en blies zich enkele dagen later op na een vuurgevecht met de politie. Zijn ouderlijk huis staat op vijf minuten lopen van het gemeenteplein, in de Darimonstraat.

    Het trauma zal niet zo snel verdwijnen uit Molenbeek. Trauma’s moeten benoemd worden

    Het waren maar een paar mannen, het is meer dan zes jaar geleden, en velen vragen zich hier af: wat heeft dat nog met ons te maken? Natuurlijk willen veel mensen de gebeurtenissen verdringen en vergeten. Maar het trauma zal niet zo snel verdwijnen uit Molenbeek. Trauma’s moeten benoemd worden.

    Een van de tweeëndertig slachtoffers van 22 maart 2016 in Brussel heette Loubna Lafquiri.  Zij was 34 jaar oud en woonde in Molenbeek. Haar echtgenoot Mohamed El Bachiri groeide op in Molenbeek en woont hier nog steeds. Als hem naar zijn identiteit gevraagd wordt, zegt hij: ‘Ik ben een product van Molenbeek.’

    Halfuur te laat

    El Bachiri, 42 jaar, heeft als ontmoetingsplek een café voorgesteld aan het kanaal dat het toeristische centrum van Brussel van Molenbeek scheidt. Hij komt een halfuur te laat. Een kaal voorhoofd, zorgvuldig getrimde baard, witte coltrui. Een uiterst vriendelijke man. Hij verontschuldigt zich: hij moest nog met een lerares spreken, zijn middelste zoon zorgt voor problemen op school. Hij heeft drie zonen, van zestien, veertien en acht jaar oud. Sinds 22 maart 2016 voedt hij ze alleen op. El Bachiri werkte toen als metrobestuurder. Die dag had hij vrij en was thuis. Zijn echtgenote Loubna Lafquiri, een gymlerares, was met de metro onderweg naar haar werk. Ze stond vlak naast de zelfmoordterrorist. Duizenden mensen kwamen naar de rouwplechtigheid, Loubna Lafquiri was bekend als een moderne moslima en pedagoge die jonge vrouwen wilde helpen een zelfstandig leven te leiden. 

    Mohamed El Bachiri heeft een boek geschreven over de tragedie van zijn leven: Jihad van liefde. Er werden ruim honderdduizend exemplaren van verkocht en het werd in 2019 onderscheiden met de Konstanzer Konzilspreis. Hij heeft zijn woede in liefde veranderd, zegt hij, en er is veel wat hij de verdachten uit het boek zou kunnen voorlezen. Vooral dat haat niet thuishoort in de religie. Hij zou als civiele partij als getuige kunnen optreden, maar dat durft hij niet. 

    Slachtoffers en hun nabestaanden spelen slechts bijrollen in het terreurproces

    Wat er tot dusver in het proces is gebeurd, ervaart hij als theater. De verdachten en hun advocaten hebben voor elkaar gekregen dat de rechtszaal werd verbouwd omdat ze niet in aparte cabines geplaatst wilden worden. Abdeslam en Abrini klagen over het isolement in de gevangenis, over vermeende onmenselijke behandeling bij het transport naar de rechtbank. Ze weigeren verklaringen af te leggen. Tot dusver spelen de slachtoffers en hun nabestaanden slechts bijrollen in het terreurproces.

    In een vitrine voor de balie waarachter de rechters zitten, liggen bewijsmiddelen. Een geweer, een pistool, spuiten die gebruikt werden voor het mengen van de springstof, spijkers en schroeven die door de springstof gemengd werden. De afgerukte handgreep van een bagagekar. Het gedeukte blik van een metrostel.

    Lang merkte men weinig van de verschrikking van de misdaden in deze rechtszaal, die eruitziet als een grote kantoorruimte. Dat veranderde pas toen de officieren van justitie de aanklachten voorlazen en de 32 overleden slachtoffers bij name noemden.

    Loubna Lafquiri, in stukken gereten in het metrostation Maalbeek. Zij was het enige moslimslachtoffer. Haar moeder zat in de rechtszaal toen haar naam werd genoemd.  Daarna heeft ze vier dagen lang gehuild, zegt Mohamed El Bachiri, haar schoonzoon.

    Dat wil hij zichzelf niet aandoen. Hij heeft zijn energie nodig voor zijn kinderen en zijn werk, dat vooral met Molenbeek te maken heeft. Hij houdt voordrachten op scholen en in kerken om te strijden tegen de haat die mensenlevens verwoest.

    Stigmatiseren

    Meteen na de aanslag wilde hij met de kinderen alleen maar weg uit Molenbeek, naar Marokko, het vaderland van zijn ouders. Toch is hij gebleven. ‘Het is mijn gemeenschap, waar ik van houd. Ze mogen niet iedereen stigmatiseren vanwege een paar criminelen,’ zegt hij. Niemand uit de familie van de daders heeft zich bij hem verontschuldigd. ‘Veel mensen schamen zich, ze verstoppen zich,’ zegt hij. ‘Op een andere manier dan ik zijn ook zij slachtoffers van deze daden.’ Maar een jongeman die van Molenbeek naar Syrië was afgereisd om voor IS te vechten, heeft zich wel verontschuldigd. Hij dacht dat hij voor het goede vocht, maar hij had zich vergist.

    Om te verklaren wat er in Molenbeek misgegaan is, vertelt Mohamed El Bachiri het verhaal van zijn jeugd. Dat gaat niet over een hoopvolle generatie migranten zoals die van Ben Hamidou, maar over de industriële neergang die leidde tot werkeloosheid, hopeloosheid en criminaliteit.

    Wie de postcode van het stadsdeel in zijn identiteitsbewijs heeft staan, had het altijd al moeilijk

    Toen hij begon uit te gaan met meisjes van buiten Molenbeek, stelde hij zich aan hun ouders altijd voor als een Siciliaan. Hij noemde zich Antonio en zei dat hij in het stadsdeel Jette woonde. Mohamed, een Marokkaanse moslim uit Molenbeek: dat was niet te verkopen aan potentiële schoonouders. Het was ook onmogelijk om met zijn identiteitsbewijs buiten de grenzen van de wijk een disco binnen te komen. Zodra de portiers het postcodenummer 1080 zagen, zeiden ze dat het hun speet, maar dat de baas geen jongelui uit Molenbeek in zijn zaak wilde hebben. 1080, dat was toen al een code voor vechtersbazen en dieven. 

    YOUTUBEMohamed El Bachiri
    Mohamed El Bachiri werd in 2018 weggepest van de kieslijst voor de gemeenteraad. – © YouTube

    Als men dus nu de moslimgemeenschap in Molenbeek verwijt dat ze zichzelf geïsoleerd heeft, dan was dat een ‘opgedrongen communitarisme’, zegt Mohamed El Bachiri. Hij en zijn vrienden voelden zich buitengesloten. ‘Dat hakt erin. Zo ontstaat haat.’

    Monsters

    Het is verre van hem om deze haat te accepteren als verklaring van en rechtvaardiging voor de weg naar de militante islam en het terrorisme. Hij noemt de mensen die zijn vrouw hebben gedood monsters. Maar hij ziet deze haat van het merkteken 1080 nu ook weer bij de jongeren die de straat op gaan om te rellen als Marokko van België wint. Er zijn nu meer maatschappelijk werkers in Molenbeek, de staat houdt de moskeeën strenger in de gaten, maar de jeugdwerkloosheid ligt nog altijd op 30 procent. ‘De jongeren voelen zich niet Belgisch,’ zegt Mohamed El Bachiri, ‘ze voelen zich hier niet thuis. Als dit probleem niet wordt opgelost, riskeert men steeds weer nieuwe drama’s.’

    En ja, ook hij was vurig voor Marokko tijdens de WK-wedstrijd tegen België, zegt hij. ‘Het Marokkaanse deel van mijn identiteit wordt normaal gesproken niet gewaardeerd.’ 

    Mohamed El Bachiri zou bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2018 op de kieslijst staan van de liberale burgemeesterskandidaat, maar hij werd weggepest door het establishment van de partij, zegt hij.

    Er zijn schattingen volgens welke ongeveer de helft van de mensen in Molenbeek Marokkaanse wortels heeft, maar nog nooit heeft iemand van hen het in de gemeente voor het zeggen gehad. De vrouwelijke burgemeester is de socialiste Catherine Moureaux. Zij heeft het ambt overgenomen van haar vader Philippe, die door velen nu nog verantwoordelijk gehouden wordt voor het drama in Molenbeek. Hij zou te weinig nadruk gelegd hebben op het belang van integratie, waardoor de islamgemeenschap zichzelf isoleerde onder het mom van multiculturaliteit. ‘Als ik door Molenbeek rijd, heb ik niet het gevoel in België te zijn,’ zei een Vlaamse socialist onlangs.

    Ik zit nog heel lang met Mohamed El Bachiri te praten. Hij heeft een bijna kinderlijk plezier in discussiëren en filosoferen. Na de voordelen van de klassiek-Griekse politiek en de dwaalwegen van het salafisme komen we ten slotte nog te spreken over de Franse laïcité. Een gevaarlijk dogma, vindt hij, dat moslims wil dwingen tot assimilatie. De spotprent van de profeet met een bom op zijn hoofd in het satirisch tijdschrift Charlie Hebdo was volgens hem ‘aanzetten tot haat’, wat natuurlijk geen rechtvaardiging van het geweld is. Twee van de door de jihadisten gedode tekenaars, Charb en Cabu, waren in zijn jeugd zijn helden. ‘Ook zij,’ zegt hij, ‘zijn voor niets gestorven.’

    Dan neemt Mohamed El Bachiri afscheid. Hij gaat via de brug over het kanaal terug naar Molenbeek, zijn thuis, naar zijn drie zonen, uit wier leven hij de haat wil weren. De jongste, heeft hij verteld, houdt van toneel-spelen. Misschien zal hij ooit bij Ben Hamidou terechtkomen, op het podium van het sociaal-cultureel centrum in Molenbeek, met zijn moeder in zijn hart en de rest van de familie in het publiek. Op die magische plek, waar zelfs Othello een keus heeft.

  • Privéjets, drugs en snelle auto’s: zo nemen Chinese bendes het Thaise nachtleven over

    Privéjets, drugs en snelle auto’s: zo nemen Chinese bendes het Thaise nachtleven over

    Recente invallen en politieonderzoek in Thailand wijzen op banden tussen Chinese gangsters en Thaise lokale functionarissen. Chinese criminelen wisten ongestraft honderden miljoenen dollars te verdienen met mensenhandel, kinderprostitutie en drugssmokkel.

    Een privéjet, auto’s van de buitencategorie, drugs en woonpaleizen: allemaal in Thailand verdiend door Chinezen die van criminele activiteiten worden verdacht. Roofgoed dat inmiddels in beslag is genomen, maar wel netelige vragen opwerpt, zoals: hoe konden buitenlandse misdadigers zo vrijelijk met miljoenen illegale dollars in het koninkrijk smijten?

    Het schandaal begon zich eind oktober te ontrafelen, toen de Thaise politie tijdens een landelijke antidrugsoperatie een illegale nachttent ontdekte. De club Jinling ging schuil achter een autowasserette in het zakendistrict Sathorn in Bangkok.

    De clientèle bestond vrijwel uitsluitend uit Chinezen. Die deden zich tegoed aan zakken ketamine en andere partydrugs in karaokekamers waar de hele nacht werd doorgehaald. En als het de gasten niet lukte al hun drugs in één sessie te consumeren, konden ze die ter plekke opbergen voor later gebruik.

    Voorraden methamfetamine lagen opgeslagen in peperdure appartementen in Bangkok

    Ook invallen in de badplaats Pattaya hebben het sterke vermoeden gewekt dat Chinese criminelen via een netwerk van Thaise stromannen contacten onderhielden met overheden die deze uitbundige nachtgelegenheden blijkbaar niet hadden opgemerkt, hoewel ze elke avond duizenden gasten trokken.

    En bij nog meer invallen in de daaropvolgende weken werden opzienbarende bezittingen aangetroffen, allemaal verdiend met deze illegale uitgaansgelegenheden – zoals een landhuis ter waarde van 5,7 miljoen dollar, auto’s van de buitencategorie, miljoenen dollars aan baar geld, en voorraden methamfetamine die in peperdure appartementen in Bangkok lagen opgeslagen, kennelijk voor verkoop in de clubs.

    113 miljoen dollar

    Uit allerlei arrestaties kan de conclusie worden getrokken dat vermoedelijk vijf Chinese bendes criminele ondernemingen runden met behulp van studentenvisa en onder een valse Thaise identiteit. Een van de verdachte leiders, die begin november is opgepakt, had zelfs een nepauto van de Chinese ambassade en een politiemotor voor escortes.

    De schijnwerpers zijn echter gericht op één verdachte in het bijzonder: Tuhao, die ook wel bekendstaat als Chainat Kornchayanan. Deze Chinees met Thais staatsburgerschap gaf zich op 23 november aan bij de politie. De tegen hem ingebrachte beschuldigingen van drugshandel en witwassen van geld wijst hij van de hand. 

    ‘Tuhao is getrouwd met de nicht van politie-generaal en voormalig minister van Justitie Pracha Promnok,’ aldus de prominentste politiechef van Thailand, luitenant-generaal Surachate Hakparn, die leiding geeft aan het stevige justitiële optreden. ‘Het is dus niet zo gek dat hij veel politiemensen en oud-ministers kent, dat is bepaald geen geheim.’

    ‘We moeten erachter zien te komen welke lokale ambtenaren hen geholpen hebben

    Hij voegt eraan toe dat de gangsters met hun Thaise identiteitsbewijzen kennelijk een manier hebben gevonden om de strikte Thaise immigratiewetten te omzeilen. ‘We moeten erachter zien te komen welke lokale ambtenaren hen geholpen hebben. We zoeken het tot op de bodem uit. Wie er ook schuldig is aan deze illegale praktijken, hij zal de wettelijke gevolgen voelen. Niemand ontloopt de dans.’

    Van Tuhao zijn ruim vijf miljard baht (113 miljoen dollar) aan bezittingen in beslag genomen, waaronder een vliegtuig, grond en drie landhuizen. Ondertussen wordt onderzocht of zijn zakenpartners iets te maken hebben met het Chinese eigendom van tientallen luxewoningen in Bangkok.

    Nuldollartoerisme

    Tuhao zou een wegbereider zijn geweest van het ‘nuldollartoerisme’, dat Chinezen in de jaren vóór de pandemie massaal naar Thailand lokte. Het concept stuwde Chinese bezoekersaantallen in niet meer dan een paar jaar naar een record van ongeveer tien miljoen. Daaraan kwam in 2018 abrupt een einde nadat een overvolle veerboot in Phuket zonk en tientallen Chinese toeristen stierven – toen pas kwam een businessmodel van goedkope arrangementen aan het licht, waarbij Chinese bedrijven geld naar elkaar doorsluizen, daarvan weinig in Thailand achterlaten, maar het wel gebruiken om een groot aantal vakantieoorden op te kopen.

    ‘Deze mensen hebben te veel macht,’ zegt een ervaren gids in Pattaya, een van de voornaamste bestemmingen van de ‘nuldollartours’. ‘Ze zijn dan wel gearresteerd, maar als de media dit niet serieus nemen, het niet blijven volgen, ben ik bang dat ze weer snel vrij komen.’

    Volgens de Thaise politie heeft Tuhao zijn zakelijke activiteiten tijdens de pandemie gediversifieerd. Hij is zich onder meer op het nachtleven gaan focussen, heeft bedrijven opgericht en onroerend goed gekocht waarvoor hij Thaise stromannen inzette. Zijn connecties met machtsdragers zijn inmiddels onder de loep genomen.

    De regerende Phalang Pracharat-partij erkende eind oktober dat Tuhao via legitieme kanalen ongeveer 100.000 dollar had gedoneerd. De kiescommissie buigt zich momenteel over de zaak.

    ‘Bedenk wel dat we het opnemen tegen superrijken, met enorm veel bezit’

    De politie onderzoekt hoe Tuhao het Thaise staatsburgerschap heeft kunnen krijgen na een verblijf van slechts enkele jaren in het land en speurt naar andere verborgen activa en bankrekeningen. In het hele land worden de gangen nagegaan van politiemensen en andere functionarissen, en neemt de reikwijdte van Tuhao’s netwerk af.

    ‘Bedenk wel dat we het opnemen tegen superrijken, met enorm veel bezit,’ aldus politie-luitenant-generaal Surachate. ‘We moeten dus heel grondig te werk gaan om bewijs te vinden waarmee we ze voor de rechter kunnen slepen.’

    Van een rechtbank in Bangkok mocht Tuhao niet op borgtocht vrij. Hij stelt dat hij in het proces zijn onschuld zal aantonen.

    Straffeloosheid

    Al die jaren van kennelijke straffeloosheid werpen pijnlijke vragen op voor de Thaise overheid: corruptie, beïnvloeding, verlening van gunsten aan mensen met geld die een loopje wilden nemen met de regels, waren kennelijk aan de orde van de dag. 

    ‘De samenleving zou mijn voorbeeld moeten nemen door zich af te vragen hoe iemand als Tuhao in slechts tien jaar tijd ruim vijf miljard baht heeft kunnen opstrijken,’ zegt Chuwit Kamolwisit, een voormalige tycoon in de uitgaansindustrie, tegenwoordig parlementariër en parttime corruptiebestrijder.

    Chuwit heeft een voortrekkersrol gespeeld in het aanklagen van de Chinese gangsters, onder andere met theatrale, vrijwel dagelijkse persconferenties waarin hij de vermeende rijkdom, connecties en financiën van de hoofdverdachten breed uitmeet.

    2821542173 a2274ff308 o
    Een verkiezingsposter Chuwit Kamolwisit voor het gouverneurschap van Bangkok uit 2008. © Ian Fuller / Flickr / CC

    Hij beweert dat de bendes tijdens de pandemie een list hebben bedacht om in het koninkrijk te blijven en duizenden landgenoten binnen te loodsen. Thaise immigratieambtenaren zouden geld hebben ontvangen zodat de Chinezen nepstichtingen konden oprichten, die ze vervolgens hebben gebruikt om vrijwilligersvisa te bemachtigen.

    Ten minste drieduizend Chinezen zijn via deze route het koninkrijk binnengekomen, aldus Chuwit, en velen zijn illegale bedrijven gaan bestieren en hebben zwart geld witgewassen. ‘Hoe is het mogelijk dat het Thaise volk niet werd beschermd, hoe kon men deze smerige Chinese bedrijven binnenlaten?’ 

    ‘Hoezo zou ik mij met duistere zaakjes bezig houden? Bewijs dat maar eens’

    De vlammende aantijgingen van Chuwit – vele gestaafd door de Thaise politie, andere nog onbewezen – hebben in ieder geval de aandacht gevestigd op de greep van illegaal Chinees geld over hele delen van de regionale economie.

    Er viel zelfs een zeldzame repliek in de media te noteren van Zhao Wei: achter deze publiciteitsschuwe miljardair gaat een van de beruchtste Chinese schurken van de Mekong-regio schuil. Hij is de grote man achter het Kings Romans Casino in de Speciale Economische Zone van de Gouden Driehoek in Laos, aan de grens met Thailand.

    ‘Wie is die Chuwit dan wel?’ aldus Zhao. ‘We hebben elkaar nooit ontmoet, dus wat bezielt hem om mij te beschuldigen?’ verzuchtte de magnaat tegen de Thaise tv-zender The Nation on Monday in een zeldzaam interview. ‘Ik ben gewoon een Chinese zakenman die dit gebied heeft ontwikkeld en het welvaart heeft gebracht. Hoezo zou ik mij met duistere zaakjes bezig houden? Bewijs dat maar eens.’

    Mensenhandel en kinderprostitutie

    Feit blijft dat het Amerikaanse ministerie van Financiën Zhao Wei in 2018 heeft gesanctioneerd voor het leiden van een criminele organisatie die zich bezighoudt met ‘een reeks afschrikwekkende illegale activiteiten, waaronder mensenhandel en kinderprostitutie, drugshandel en handel in wilde dieren’.

    Naarmate de naargeestige onthullingen van misdadige activiteiten in Thailand zich blijven opstapelen, groeien ook de zorgen over hoe Chinees geld – zowel legitiem als illegaal – Thaise burgers uit de markt kan stoten.

    Recent stelde de Thaise regering voor om de wet te wijzigen zodat buitenlanders niet meer dan ongeveer een vijfde hectare land kunnen bezitten, maar dat wekte zo veel woede onder de bevolking dat het plan werd ingetrokken. De angst bestond dat de Chinese investeerders de prijs zo zouden opdrijven met hun gespeculeer, dat gewone Thai het financieel niet meer zouden kunnen bijbenen.

    De hashtag #ChineseGreyBusinessMoney is al weken viraal op Thaise Twitteraccounts, waar de woede over de criminele activiteiten door buitenlanders toeneemt.

    ‘Hoe is het mogelijk dat deze mensen tientallen huizen konden kopen zonder argwaan te wekken?’ schreef een Twitter-gebruiker in een post die meer dan vijfduizend keer werd gedeeld. ‘Deze gasten gedragen zich in het hele land alsof het Thai zijn.’

    Lees ook:

  • Rechtszaak tegen Mexicaanse ex-minister voor steun aan drugskartel begonnen

    Rechtszaak tegen Mexicaanse ex-minister voor steun aan drugskartel begonnen

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Superjachten uitgezonderd van nieuwe Europese CO2-heffing

    » Opnieuw schietincident in Californië, zeven mensen omgekomen

    Genaro García Luna zou miljoenen dollars hebben aangenomen

    In New York begint het proces tegen de voormalige Mexicaanse veiligheidschef die wordt beschuldigd van het beschermen van een van de grootste drugskartels van Mexico. Genaro García Luna, directeur van Mexico’s equivalent van de FBI voordat hij van 2006 tot 2012 werd aangesteld als hoofd van het Mexicaanse ministerie van Veiligheid – en dus van de strijd tegen drugshandelaars – wordt beschuldigd van ‘het aanvaarden van miljoenen dollars aan steekpenningen in ruil voor bescherming aan het gewelddadige Sinaloa-kartel’, meldt The Guardian.

    Volgens Amerikaanse aanklagers heeft deze bescherming de misdaadorganisatie onder leiding van Joaquín ‘El Chapo’ Guzmán in staat gesteld vele tonnen drugs de Verenigde Staten in te smokkelen, terwijl het uit de handen van de autoriteiten kon blijven. De beschuldigingen tegen García Luna doken op tijdens El Chapo’s eigen proces, dat in 2019 eindigde.

    Bij de opening van de rechtszaak, dat naar verwachting twee maanden zal duren en in Mexico op de voet wordt gevolgd, pleitte de verdachte niet schuldig aan alle vijf aanklachten. Mocht hij schuldig worden bevonden, dan hangt García Luna een straf van tien jaar tot levenslang boven het hoofd.

    Lees ook:

  • Gaat Colombia echt over op de legalisering van cocaïne?

    Gaat Colombia echt over op de legalisering van cocaïne?

    De mislukking van de war on drugs brengt sommige politici en organisaties ertoe te pleiten voor de decriminalisering van het drugsgebruik.

    Op de winkeltoonbank staat geen kassa maar een weegschaal. In een handvol geïsoleerde dorpen midden in de Colombiaanse jungle, betalen mensen met grammen cocapasta in plaats van met contant geld. Bankbiljetten en munten zijn zeldzaam en meestal alleen op televisie te zien. Wat kost een biertje? 1,4 gram, ongeveer 57 eurocent. Een pond vlees? Het dubbele. Een mobiele telefoon? 194 gram, iets meer dan 75 euro. Bij de inwoners van deze afgelegen gebieden waar cocaïne wordt geteeld en geproduceerd, stapelen de kilo’s zich op.  Later zullen ze die verkopen aan een tussenpersoon van het kartel, dat er vervolgens voor zorgt dat de handelswaar in nachtclubs in New York, Madrid of Rome terechtkomt. Intussen zijn de drugs al het honderdvoudige waard. Drugs lijken de facto gelegaliseerd in dit kleine boerenuniversum, dat op enkele dagen reizen van de rivier verwijderd is. Kan deze vorm van legitimatie worden uitgebreid naar de rest van het land? En naar de wereld?

    De afgelopen weken kwam het debat op gang in Colombia, ’s werelds grootste cocaïneproducent. ‘Als de discussie ergens moet beginnen, dan is het in Colombia – niemand anders gaat het doen,’ zegt Catalina Gil Pinzón, medewerker drugbeleid bij de Open Society Foundations. De timing is gunstig. De nieuwe president van Colombia, Gustavo Petro, spreekt nadrukkelijk over het veranderen van het paradigma van de war on drugs die president Richard Nixon een halve eeuw geleden begon. De staatsbegroting gebruiken om drugsbaronnen te vervolgen en cocaplantages met geweld uit te roeien, heeft niet gewerkt – zo luidt de conclusie. Wanneer een struik op de ene heuvel uitgetrokken wordt, verschijnt op de andere heuvel een nieuwe struik. Met als resultaat dat de stroom cocaïne naar de Verenigde Staten in 2021 een recordhoogte bereikte en Colombia meer produceert dan ooit tevoren. Washington gooide de afgelopen twintig jaar tien miljard dollar weg aan mislukt beleid.

    Drugsvriend

    De eersten die het voordeel van legalisatie zagen, zijn de verantwoordelijken voor de schatkist. De Colombiaanse directeur van belastingen en douane, Luis Carlos Reyes, zegt het onomwonden: ‘Cocaïne moet gelegaliseerd en belast worden.’ Kort daarvoor had president Petro enthousiast een artikel van The Economist gedeeld waarin Joseph Biden wordt beschuldigd van een te timide aanpak van het drugsprobleem. De Amerikaanse president had weliswaar net gratie verleend aan zesduizend Amerikanen die waren veroordeeld voor het bezit van een kleine hoeveelheid marihuana, maar het blad gelooft niet dat hij ook zoiets zou durven doen met cocaïne-gerelateerde gevangenen. 

    Decriminaliseren

    De Amsterdamse burgemeester Femke Halsema vindt dat Europa de verkoop van cocaïne moet decriminaliseren, zoals in verschillende landen de verkoop van cannabis al is toe gestaan.

    Bij de opening van een congres over georganiseerde misdaad waaraan meerdere Europese landen deelnamen, zei ze realistisch genoeg te zijn om te weten dat er te weinig politieke steun te vinden zal zijn voor zulk beleid. Landen zouden volgens haar anders moeten kijken naar drugsgebruik.‘

    Laten we de feiten onder ogen zien: de oorlog tegen drugs werkt niet. Drugs in beslag nemen werkt niet. En cocaïne reguleren zit er ook niet in. Ik hoop dat we het erover eens zijn dat we een alternatieve strategie moeten formuleren,’ aldus burgemeester Halsema.

    Zij is er alvast aan begonnen. Haar aanpak bestaat vooralsnog uit drie delen:

    1  We moeten het geweld en het aantal wapens op straat terugdringen.

    2 De economische en sociale ontwikkeling van bepaalde wijken en buurten moeten worden ondersteund.

    3 Illegale (witwas)geldstromen moeten in kaart worden gebracht, en daarna verstoord en afgesneden worden in nauwe samenwerking tussen Europese overheden en steden.

    Ook Petros’ aanvankelijke opwinding heeft zich niet vertaald in een vastberaden streven naar legalisatie. De voormalige guerrillero rekent op de grootschalige aankoop van onproductief land van veeboeren om het aan gewastelers te geven en zo een voedselindustrie te creëren die de verleiding wegneemt om te participeren in de cocaïnehandel – de eerste grote landbouwhervorming van het Colombia. De minister van Justitie ontkent botweg dat de regering zich aan iets als legalisering zou wagen. Voorlopig wil geen enkele regering zich afficheren als drugsvriend.

    Soortgelijk vervangingsbeleid is in het verleden niet altijd succesvol geweest. ‘Het gaat niet werken zolang er een grote wereldwijde cocaïnemarkt is. Wat we ook doen, de consumptie is niet te stoppen. Drugs leiden niet altijd tot problematisch gebruik, overdosis of dood,’ zegt Gil Pinzón, die het van essentieel belang vindt om verdovende middelen te destigmatiseren. Als cocaïne legaal was, hadden mensen de keuze om het al dan niet te gebruiken, net zoals bij alcohol of tabak. Er zijn heel weinig studies over hoe verslavend cocaïne precies is. De enorme bedragen die worden uitgegeven aan wapens om de kartels te bestrijden, kunnen volgens haar beter worden besteed aan onderzoek naar de effecten van de drug, aan voorlichtingscampagnes en betere toegang tot gezondheidsdiensten.

    ‘Het gaat er niet om dat het in supermarkten wordt verkocht, maar dat er een duidelijke en strenge regelgeving komt’

    De zwarte markt rond het witte poeder heeft criminele bendes voortgebracht die in staat zijn het leger met zware wapens te bestrijden, zoals gebeurt in Mexico en Colombia. Criminelen als El Chapo Guzmán of Pablo Escobar zijn legendarisch. Ambtenaren en politici in cocaïne-producerende regio’s zijn overgeleverd aan deze schaduwmacht, die voor een parallelle staat zorgt. Legalisering kan de kartels verzwakken omdat die dan hun belangrijkste financieringsbron verliezen. ‘Het zal hun bestaan niet beëindigen, hoewel hun financiën een zware schok te verduren zouden krijgen,’ aldus Juan Carlos Garzón, onderzoeker bij het Amerikaanse Ideas for Peace. Volgens hem kunnen de lessen die getrokken zijn uit de legalisering van recreatief gebruik van marihuana dienen als leidraad voor toekomstige stappen. ‘Het gaat er niet om dat het in supermarkten wordt verkocht, maar dat er een duidelijke en strenge regelgeving komt en dat er gelegaliseerde rijkdom wordt gegenereerd.’

    Cocaïne is zeker de lastigste van alle drugs als het gaat om regulering. Een studie van de Transform Drug Policy Foundation constateert dat er een grote uitdaging zit in het feit dat er een breed scala aan cocaproducten bestaat, van onbewerkt blad tot poeder en rookbare crack. En dat het zo’n complexe productie- en toeleveringsketen heeft. Ook wordt cocaïne nog steeds geassocieerd met het genot van rijken, hoewel het in werkelijkheid een veel breder deel van de bevolking bereikt. ‘Naarmate het goedkoper en toegankelijker wordt, wordt de uitdaging op het gebied van de regelgeving urgenter. Vanuit het perspectief van de volksgezondheid moet regulering erop gericht zijn de potentiële schade door gebruik te verminderen’, aldus de tekst.

    In Colombia wordt vaak gezegd dat als de Verenigde Staten cocaplantages zouden hebben, de wereld vol zou staan met vestigingen van McCocaïne. Maar het is andersom. Producerende en consumerende landen bekijken het probleem anders. Noord-Amerika kampt met de overdoses, maar Latijns-Amerika met de doden door geweld en de destabilisatie van zijn democratieën. Daarom is het een binationale kwestie. Regulering in Colombia heeft weinig zin als daar niet eveneens sprake van is in de consumptielanden. De lokale markt is zeer klein en criminele bendes zouden nog steeds dezelfde miljoeneninkomsten hebben uit het clandestien vervoeren van drugs. 

    Regulering is nog ver weg, maar het feit dat een onderwerp dat tot voor kort taboe was, nu openlijk wordt besproken, is van grote betekenis. Op een dag zullen de kleine Colombiaanse dorpen in deze uithoek kunnen zeggen dat zij de pioniers waren.

  • Madrileense jongeren feesten in nachtclubs met Nederlandse xtc

    Madrileense jongeren feesten in nachtclubs met Nederlandse xtc

    Veel van de in Nederlandse laboratoria geproduceerde synthetische drugs komen in het nachtleven van Madrid terecht. Voordat ze daar verkocht worden, is er een hele schakel koeriers die een graantje meepikken. Vaak een uitstekende manier om rond te komen.

    ‘In een goede maand verdiende ik ongeveer 1200 euro, alleen al met xtc. Reken je andere drugs mee, dan kwam ik uit op zo’n 3000 euro,’ zegt de 23-jarige Sandra (niet haar echte naam). In één jaar tijd verdiende ze 32.000 euro met de verkoop van drugs in de populairste nachtclubs van Madrid. ‘Ik hoefde daarnaast niet eens te werken. Het was genoeg om van rond te komen,’ zegt ze.

    Sandra was de laatste schakel in een lange keten waarbij duizenden mensen betrokken zijn. De handelswaar: mdma, in de volksmond beter bekend als xtc, dat in het hart van Europa wordt geproduceerd. De Verenigde Naties meldden dat 58 procent van de drugslaboratoria die in de periode 2015-2019 werden ontdekt, zich op het oude continent bevonden. En Nederland is onmiskenbaar het mekka van de synthetische drugs. Van de 28 mdma-laboratoria die in 2019 in de EU werden ontmanteld, bevonden zich twintig in Nederland, volgens het European Drug Report 2021.

    De waaromvraag

    Een Nederlandse studie, getiteld Waarin een klein land groot kan zijn, ging datzelfde jaar in op de waaromvraag. De conclusies waren helder: ideale ligging en infrastructuur, gebrek aan personeel om drugscriminaliteit te onderzoeken en een niet al te strenge rechtspraak, waardoor het land de ideale plaats is om xtc te produceren en wereldwijd te exporteren.

    Inspecteur Manuel Llorente zette zich bij de afdeling verdovende middelen van de UDYCO (Eenheid Drugs en Georganiseerde Misdaad van de Nationale Politie) vijfentwintig jaar lang in voor de bestrijding van de drugshandel. Hij beschrijft hoe de drugs in de Spaanse hoofdstad aankomen. ‘De xtc die in Madrid wordt verkocht, komt gewoonlijk over de weg aan vanuit Nederland. Voor het transport gebruiken ze handelsroutes. Het gaat om gewone mensen die in hun vrachtwagen of auto een rugzak of sporttas met honderdduizend pillen meenemen.’ Op een bepaald moment overhandigt de chauffeur die op een vooraf afgesproken punt, zoals een benzinestation, aan een volgende tussenpersoon, die vervolgens met de goederen doorreist naar Spanje. ‘Zo verdient hij zijn 2000 euro. Dat gebeurt continu,’ aldus Llorente.

    Vanaf het moment dat de Spaanse grens gepasseerd is en totdat de consument wordt bereikt, gaat de xtc langs verschillende tussenpersonen. ‘Er zijn normaal gesproken ten minste drie stappen. Allereerst is er de chauffeur. Dan zijn er vijf of zes mensen die de boel verdelen. Vervolgens zijn er allerlei jongeren, scholieren vaak, die honderd of tweehonderd pillen overnemen om die door te verkopen,’ vertelt Llorente. Hij voegt daaraan toe: ‘In Spanje zijn er geen grote laboratoria, al zijn er de laatste jaren wel enkele ontdekt in de streek van Logroño en Navarra. Die zijn inmiddels ontmanteld.’ De inspecteur zegt dat de belangrijkste betrokken drugsbendes uit Nederland en Bulgarije komen, hoewel recentelijk ook de Arabische en Zuid-Amerikaanse georganiseerde misdaad zijn intrede heeft gedaan.

    Hij bracht me pillen uit zowel het noorden als het zuiden, zodat ik verschillende soorten had

    Zo kwamen de drugs ook terecht bij Sandra, de koerier. ‘Ik had een vrij normale leverancier; hij had altijd genoeg en het was van hoge kwaliteit. Hij bracht me pillen uit zowel het noorden als het zuiden, zodat ik verschillende soorten had. De xtc uit het zuiden was sterker, daar werd je behoorlijk high van.’ Dan was het haar beurt om aan de slag te gaan en de koopwaar aan de man te brengen.

    Soms sloot ze een deal via WhatsApp of een soortgelijke app. Maar het zwaartepunt van de handel was het uitgaans-leven. ‘Ik ging op vrijdag, zaterdag en zondag altijd naar disco’s. Daar kwam ik dan als de Wijzen uit het Oosten, met zo’n tachtig tot negentig pillen en 50 gram xtc in kristalvorm. Ik had ook 50 gram cocaïne en 40 à 50 gram speed bij me. Een beetje van alles wat, heel gevarieerd. Dat verkocht ik dan vrij gemakkelijk, omdat mensen verschillende soorten drugs namen,’ vertelt Sandra. ‘Zo verkocht ik ’s nachts wat en dan bewaarde ik de rest voor de volgende ochtend, omdat ik het dan tegen een hogere prijs kon verkopen omdat de nood dan hoger was.’

    In een mindere maand verdiende Sandra alleen al met de verkoop van xtc 750 euro; in een goede maand was dat 1200 euro. Elk weekend verkocht ze in de populairste nachtclubs van de hoofdstad zo’n 30 gram van de drug aan feestende Madrileense jongeren. Daar kon ze de andere drugs die ze verhandelde dan nog bij optellen. ‘Ik hoefde ruim een jaar niet te werken en had genoeg geld om te doen wat ik wilde, ook nog nadat ik was gestopt.’

    De vetste pil

    Alsof het nog niet genoeg is, stellen deskundigen vast dat de doses van de drug in de loop der jaren steeds sterker worden. Fernando Caudevilla is huisarts, onderzoeker en drugsvoorlichter. Vijftien jaar geleden publiceerde hij een boek over xtc, en hij zegt dat de huidige situatie weinig meer te maken heeft met hoe het toen was. Destijds bevatten de pillen 80 milligram mdma, vertelt hij, en waren ze van zeer lage kwaliteit. Maar tegenwoordig doen dealers en producenten ‘een spelletje wie de vetste pil kan maken’, zodat er nu exemplaren met tot wel 250 milligram in omloop zijn. Maar hoe zuiver zijn deze nu echt?

    De realiteit is dat het moeilijk is vast te stellen. Tot 2017 werd in de jaarverslagen van het Nationaal Instituut voor Toxicologie relevante informatie verzameld over de samenstelling van drugs die door de rechtshandhaving in beslag waren genomen. Maar de gegevens lijken de laatste jaren ondoorzichtig te zijn geworden. Gedurende de drie maanden dat dit onderzoek liep is het, ondanks talrijke pogingen, onmogelijk gebleken om aan informatie van overheidsinstellingen te komen.

    Het gemiddelde mdma-gehalte van de kristallen bedroeg 78,7 procent, waarbij sommige monsters meer dan 90 procent bleken te bevatten

    Energy Control is een programma van de Asociación Bienestar y Desarrollo [Vereniging voor Welzijn en Ontwikkeling], die al ruim twintig jaar gratis testen aanbiedt aan consumenten die willen weten wat er in hun drugs zit. Voor dit artikel heeft Energy Control gegevens verstrekt over alle mdma-monsters die het in de afgelopen tien jaar in Madrid heeft geanalyseerd. Maar, waarschuwt huisarts Caudevilla, je moet wel weten wat die betekenen. ‘Wat Energy Control doet, heeft voor- en nadelen; ze bieden een moment-opname van wat er op dat moment op straat rondgaat. De Nationale Politie kijkt op een ander niveau naar de inbeslagnames, en komt op die manier met aanvullende informatie. In de gegevens van Energy Control zijn sommige waarden waarschijnlijk aan de hoge kant. Vaak laten mensen namelijk pas iets testen als ze vermoeden dat het zeldzaam is; als ze denken dat het niet zeldzaam is, laten ze het ook niet testen.’

    Xtc wordt door Energy Control het meest geanalyseerd, gevolgd door cocaïne en speed. Sinds 2011 was het gemiddelde mdma-gehalte per pil 150 milligram, met uitschieters van 300 milligram in sommige pillen. Het gemiddelde mdma-gehalte van de kristallen bedroeg 78,7 procent, waarbij sommige monsters meer dan 90 procent bleken te bevatten. ‘De verhouding tussen deze twee aangeboden vormen was vrij gelijkmatig. Iets meer dan de helft, ongeveer 52 procent van de monsters, betrof kristallen,’ aldus Berta de La Vega, coördinator van Energy Control in Madrid.

    Goede kwaliteit

    In het algemeen is Spaanse xtc van goede kwaliteit, iets wat in andere landen niet altijd het geval is. Dat vertelt Silvia (niet haar echte naam), een regelmatig gebruiker van deze drug. ‘In het Verenigd Koninkrijk heb ik het verschillende keren gebruikt, en meestal kon je direct al zien dat het geen mdma was. Dan voelde je niets, alleen angst en een gevoel van onbehagen,’ zegt ze. ’Dat is me ook overkomen in Thailand en Hongkong, toen ik op reis was. Zo leerde ik dat je het niet moet nemen als je op vakantie bent, tenzij je iemand hebt ontmoet die je echt kunt vertrouwen. De kwaliteit van mdma die je in Spanje vindt, is in vergelijking met andere landen erg goed. Zelfs niet-Spanjaarden vinden dat.’

    Volgens Caudevilla is de reden voor de hoge zuiverheidsgraad dat het om een stof gaat die moeilijk te vervuilen is; in pilvorm is dat zelfs nagenoeg onmogelijk. Bovendien is dat ook niet de moeite waard, zegt klinisch psycholoog José Carlos Bouso, doctor in de farmacologie en wetenschappelijk directeur van de stichting Iceers: ‘Het is duurder om het te versnijden dan om het zuiver te verkopen. Als het niet zuiver is, is de synthese niet helemaal geslaagd. Het gaat dan, met andere woorden, om processen van synthese waarbij de zuivering nog niet is voltooid. Maar het is zeer zeldzaam dat ermee gerommeld is: omdat het synthetiseren van een gram mdma nog geen euro kost, heeft het weinig zin om het ergens mee te gaan vervuilen.’

    Sandra legt uit dat xtc een aantal voordelen heeft die de drug voor gebruikers heel aantrekkelijk maakt. Veel mensen vinden het bijvoorbeeld eng om iets in hun neus te stoppen, zoals cocaïne. Xtc in pilvorm, of verdund in een drankje, is gemakkelijker en geeft je meer controle over de dosis. Ook hoef je geen afgelegen plekje op te zoeken om het in te nemen, want de inname gebeurt grotendeels onopgemerkt. 

    En het is natuurlijk ook een economische kwestie. ‘Werkende mensen met veel geld gebruikten altijd cocaïne. Maar mensen die het wat minder breed hadden, of die al veel hadden uitgegeven, gingen voor het goedkope spul. Een halve gram mdma-kristal kost 15 euro, een hele gram 20 euro. Cocaïne kost al snel 50 à 60 euro per gram – voor klanten een groot verschil.’

    Verlies van magie

    Bouso zegt dat verslaving aan xtc weliswaar voorkomt, maar niet gebruikelijk is. Bovendien zorgt aanhoudend gebruik ervoor dat de effecten afnemen, wat ook wel bekendstaat als het ‘verlies van de magie’. ‘Laten we zeggen dat mdma een stof is die mensen geneigd zijn gedurende een zeer specifieke periode in hun leven te gebruiken. Het komt en gaat.’ 

    Ook Sandra zag zelf wel in dat haar relatie met de drug slechts tijdelijk was. ‘Ik was me daar heel erg van bewust. Ik wilde er niet mijn hele leven aan vast blijven zitten, ik wilde gewoon geld verdienen en er dan mee stoppen.’

    Xtc is nu al tientallen jaren verankerd in de samenleving, met een illegale markt die de productie- en handels-methoden tot in het extreme heeft verfijnd en die op volle toeren draait. De drug wordt op grote schaal geconsumeerd en de zuiverheidsgraad heeft recordhoogten bereikt. Van Nederland tot de nachtclubs van Madrid speelt jan en alleman een sleutelrol in de hoogtijdagen van deze drug, met de Spaanse hoofdstad als belangrijke verspreidingsplek. a536b237 c8c3 49de b2d7 8989a7d894c1

     

  • Colombia: drugshandelaar Otoniel aan Verenigde Staten uitgeleverd

    Colombia: drugshandelaar Otoniel aan Verenigde Staten uitgeleverd

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Infantino: FIFA heeft arbeidsmigranten WK Qatar ‘waardigheid en trots’ gegeven

    » Wapenstilstand afgekondigd in staalfabriek Marioepol om burgers te evacueren

    Voormalig hoofd Clan del Golfo aangekomen in New York

    Colombia heeft het voormalig hoofd van Clan del Golfo, drugshandelaar Otoniel, uitgeleverd aan de Verenigde Staten, aldus El Tiempo. Een vliegtuig van de Drug Enforcement Administration vloog op woensdag 4 mei naar New York met aan boord Dairo Antonio Úsuga, de echte naam van de drugsbaron. Er zouden ’ten minste 600 mensen de vlucht seconde voor seconde in de gaten gehouden hebben’.

    Otoniel was een van de meest gezochte criminelen door de Amerikaanse autoriteiten. Hij wordt in de Verenigde Staten aangeklaagd wegens ‘drugshandel, criminele samenzwering en het illegaal dragen van vuurwapens.’

    Lees ook:

    https://360magazine.nl/stad-van-pablo-escobar-is-nu-%E2%80%A8een-paradijs-voor-pensionados/

  • Colombia: voormalig hoofd van Clan del Golfo wordt uitgeleverd aan VS

    Colombia: voormalig hoofd van Clan del Golfo wordt uitgeleverd aan VS

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Zuid-Afrika: beschermd natuurgebied bestormd voor landbouwgrond

    » VS: Walgreens plaatst advertentieschermen op koelkasten en vriezers

    Toestemming voor uitlevering drugshandelaar Otoniel

    Het Colombiaanse Hooggerechtshof heeft woensdag zijn goedkeuring gegeven voor de uitlevering aan de Verenigde Staten van drugsbaron Otoniel, die in oktober 2021 werd gearresteerd, aldus El Tiempo. Dairo Antonio Úsuga David, de echte naam van Otoniel, is het voormalige hoofd van de Clan del Golfo en wordt in de Verenigde Staten aangeklaagd wegens ‘drugshandel, criminele samenzwering en het illegaal dragen van vuurwapens’.

    De uiteindelijke beslissing over het lot van de drugshandelaar ligt nu bij de Colombiaanse president Iván Duque. Duque heeft al laten weten dat hij Otoniel zo snel mogelijk wil uitleveren.

    Lees ook:

  • Keniaanse overheid wijt onrust op scholen aan drugsgebruik

    Keniaanse overheid wijt onrust op scholen aan drugsgebruik

    Op sommige scholen en internaten in Kenia worden sinds enige tijd leerlingen getest op drugsgebruik. De stap volgt op eerdere conflicten tussen studenten en overheid. De Keniaanse pers is verdeeld en roept op om toch vooral de dialoog tussen betrokkenen te herstellen.

    Vorige maand publiceerde 360 Magazine een artikel over boze leerlingen in Kenia die hun scholen en internaten in brand steken uit onvrede over het corrupte, rigide en ongelijke onderwijs waar ze dagelijks mee te maken hebben. Die storm van onvrede is allesbehalve gaan liggen. De scholen zijn weer begonnen en het land blijft zich verwonderen over de crisis die de onderwijssector op zijn grondvesten doet schudden.

    In de hoop de problemen aan te pakken is een van de stappen die wordt ondersteund door de minister van Onderwijs om studenten drugstesten te laten ondergaan. De Keniaanse pers reageert er wisselend op.

    Het dagblad Nation ziet wel wat in zitten in dat voorstel en noemt het in een hoofdredactioneel commentaar een ‘veilige manier’ om een einde te maken aan de excessen op de scholen. De krant weigert de branden te zien als een vorm van protest en stelt dat ‘de studenten maar al te goed weten dat hun ouders hoge boetes zullen moeten betalen om de schade aan de scholen te herstellen’. De krant is ervan overtuigd dat ‘drugsmisbruik een sleutelfactor is rond de problemen met de studenten’.

    ‘In belangrijke mate vernielen jonge criminelen de hun ter beschikking gestelde infrastructuur onder invloed van harddrugs of alcohol’. Marihuana, cocaïne en heroïne zouden volgens de krant ‘gemakkelijk verkrijgbaar zijn in scholen, kantines en bars’. Drugtests zullen scholen helpen ‘ontregelde studenten te identificeren’, waarna ze kunnen worden geïsoleerd en onder toezicht worden gesteld, waardoor de instellingen weer goed kunnen functioneren, aldus het dagblad.

    Gedwongen testen

    Sommige scholen zijn al begonnen met het uitvoeren van tests, maar er gaan veel stemmen op tegen die aanpak. ‘Ouders, docenten, advocaten en psychologen hebben laten weten geschokt te zijn over het gedwongen testen van leerlingen’, meldt The Standard, en voegt daaraan toe dat tegen het testen beroep kan worden aangetekend bij de rechtbank. De krant citeert een advocaat die bevestigt dat deze verplichte testen het recht op privacy van studenten schenden. Een psycholoog zet vraagtekens bij het gesuggereerde verband tussen drugsgebruik en het opstandige gedrag van leerlingen.

    Volgens Nation zoekt een vakbond van schoolhoofden via heel andere wegen naar oplossingen. De vakbond roept op kostscholen af te schaffen en om te bouwen tot dagscholen, zodat ‘ouders betrokken worden bij de opvoeding van hun kinderen’. De vakbond ziet overvolle scholen als een belangrijke factor in de toename van brandstichtingen in de afgelopen maanden.

    Half december opperde Teresa Wasonga, een onderzoeker die is verbonden aan de Universiteit van Northern-Illinois in de VS, in The Standard dat ‘de geweldsuitbarstingen van studenten een reactie is op de onderdrukkende en vernederende omstandigheden op kostscholen’.

    ‘Zoals in de meeste landen in Afrika ten zuiden van de Sahara, zijn kostscholen in Kenia populair bij ouders die traditioneel het geloof koesteren dat ze kwalitatief goed onderwijs bieden in vergelijking met gewone middelbare scholen’, aldus The Standard. Maar in werkelijkheid, meent Teresa Wasonga, zijn deze instellingen opgezadeld met een koloniale erfenis die onder meer wordt gekenmerkt door autoritarisme, geweld en een strikte opvatting van discipline. Ondanks dat lijfstraffen bij wet verboden zijn, worden veel studenten nog steeds geslagen door onderwijzend personeel, zegt Wasonga.

    ‘De enige “oplossing” die tot nu toe werd gesuggereerd (…) is de terugkeer van lijfstraffen’

    Tot schrik en wanhoop van het dagblad The Star is een oproep tot officiële herinvoering van lijfstraffen het debat binnengeslopen. ‘De schoolbranden in het hele land hebben miljoenen gekost, maar de enige “oplossing” die tot nu toe werd gesuggereerd door onderwijsbestuurders, is de terugkeer van lijfstraffen.’ De krant betreurt het dat niemand die toeziet op het onderwijs geneigd lijkt te zijn om de daadwerkelijke oorzaken van de brandstichtingen te onderzoeken.

    ‘Sommige schoolhoofden runnen hun scholen als militaire kazernes waar studenten niets te zeggen hebben, ondanks het bestaan van gekozen studentenraden. Studenten zijn veranderd in robots waarvan wordt verwacht dat ze zes dagen per week lange studiedagen maken en alleen op zondag rusten. Dezelfde studenten zijn ondervoed of krijgen heel slecht eten aangeboden en ze mogen geen recreatieve activiteiten ondernemen zoals tv-kijken, dansen of sporten’, schrijft de krant gealarmeerd. Om de onrust op de scholen te bestrijden ziet de krant daarom veel meer heil in het betrekken van leerlingen bij de besluitvorming.

    Maar dat is niet de weg die de Keniaanse regering in lijkt te willen slaan. Minister van Onderwijs George Mahoga heeft al meerdere keren opgeroepen tot harde maatregelen tegen ‘criminelen’ die brand stichten op scholen.

    ‘Lijfstraffen noch gespierde taal zullen de discipline op scholen terugbrengen’

    ‘Het ministerie van Onderwijs heeft jarenlang dezelfde strategieën toegepast zonder het systeem te verbeteren. Het ministerie vertrouwt op dwang en dreigende taal richting schoolhoofden, leraren, studenten en zelfs ouders’, stelt Nation vast. Volgens het dagblad ligt dergelijk top-downbeheer, waarbij niet wordt gekeken naar noden van de belangrijkste betrokkenen, ten grondslag aan de angst en demotivatie die leeft bij onderwijzers, ouders en leerlingen.

    Net als The Star pleit Nation voor dialoog en is de krant van mening dat ‘het echte probleem ligt bij het ministerie van Onderwijs en zijn instanties’. ‘Lijfstraffen noch gespierde taal zullen de discipline op scholen terugbrengen. De uitdrukking “straffen is een gemakzuchtige aanpak van ongedisciplineerdheid”, bestaat niet voor niets’, zo concludeert het dagblad.

    Lees ook:

  • Brandmelding in ruimtestation ISS | Colombia sluit kritische schrijvers uit

    Brandmelding in ruimtestation ISS | Colombia sluit kritische schrijvers uit

    Colombia weert gerenommeerde schrijvers van boekenbeurs

    De boekenbeurs van Madrid, die vandaag van start gaat, heeft dit jaar Colombia als gastland. Het zou een feestelijke aangelegenheid moeten zijn, maar het besluit van de regering van president Iván Duque om enkele grote namen uit de hedendaagse Colombiaanse literatuur, waaronder Laura Restrepo, Fernando Vallejo, William Ospina, Piedad Bonet en Héctor Abad Faciolince, uit te sluiten van de lijst van auteurs die het land vertegenwoordigen, heeft veel stof doen opwaaien, schrijft de Mexicaanse krant La Jornada.

    Sinds Duque in 2018 aan de macht kwam, heeft hij een slechte relatie met de cultuurwereld

    De regering verklaart dat ze van de beurs geen politiek evenement wil maken ‘noch voor de ene, noch voor de andere partij‘, en daarom heeft men ervoor gekozen ‘neutralere’ stemmen uit te nodigen. De auteurs spreken over ‘zwarte lijsten’ en ‘censuur’ en beweren dat de regering probeert te voorkomen dat tijdens het literaire evenement de ernstige problemen die het land doormaakt sinds het presidentschap van Duque, zoals geweld, armoede en de toename van de ongelijkheid , aan de orde worden gesteld.

    Sinds Duque in 2018 aan de macht kwam, heeft hij een slechte relatie met de cultuurwereld, aldus La Jornada, onder meer vanwege zijn belastinghervorming op het hoogtepunt van de pandemie en zijn intolerantie voor kritiek. Al meer dan vier maanden lang vinden er op verschillende plaatsen in Colombia demonstraties plaats tegen het beleid van Duque onder de noemer van een ‘nationale staking’.

    Lees ook:


    Brandmelding in internationaal ruimtestation

    Donderdagochtend (9 september) is aan boord van het internationaal ruimtestation (ISS) een brandalarm afgegaan. De bemanning zou rook en verbrand plastic hebben geroken in het Russische deel van het ISS. Aangenomen wordt dat het incident verband houdt met het opladen van de accu’s van de module.

    ‘Hoewel Roscosmos het incident snel bagatelliseert, is het duidelijk geen grap’

    ‘Een luchtfilter werd vervangen om de vervuiling door de rook te elimineren en de kunstmatige atmosfeer te verversen’, bericht nieuwsplatform Gizmodo. Roscosmos, het Russische equivalent van de NASA, zegt dat alles aan boord normaal werkt. ‘Hoewel Roscosmos het incident snel bagatelliseert, is het duidelijk geen grap’, aldus de site. ‘Hopelijk komen er in de komende dagen meer details naar buiten om te bevestigen dat alles echt in orde is en dat de bemanning veilig is.’


    Seks en drugs in coronahospitaal

    De politie heeft in Samut Prakan, net ten zuidwesten van Bangkok, een inval gedaan bij een veldhospitaal voor covid-19-patiënten na berichten dat de patiënten drugs gebruikten en deelnamen aan orgieën. Bij de inval werden geen illegale drugs gevonden, maar de agenten vonden wel 23 pakjes sigaretten en elektronische sigaretten, die tegen de regels in de faciliteit waren binnengesmokkeld, bericht de Thaise website Thaiger.

    Op beelden van bewakingscamera’s was duidelijk te zien dat mannelijke en vrouwelijke patiënten naar elkaars afdeling gingen. Ook lijkt het erop dat sommigen drugs gebruikten, maar de beelden zijn niet al te duidelijk en patiënten konden niet worden geïdentificeerd.