De tweede verkiezingsronde vindt plaats op 19 oktober
De rechtse partijen zullen 119 van de 130 zetels in het Boliviaanse parlement en alle 36 zetels in de senaat bezetten, meldt Gestión, nadat het Hoogste Verkiezingsgerecht (TSE) dinsdag de definitieve resultaten van de eerste ronde van de presidentsverkiezingen van 18 augustus bekend heeft gemaakt. De macht zal dus ‘van partij wisselen na twee decennia van overweldigende dominantie van de Beweging naar het Socialisme (MAS)’, onder leiding van voormalig president Evo Morales en het huidige staatshoofd Luis Arce, aldus het Peruaanse economische dagblad.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De MAS zal nu nog maar twee afgevaardigden hebben (nu zijn het er nog 75) en geen senatoren (op dit moment zijn het er nog 21). De TSE heeft ook bevestigd dat de centrumrechtse senator Rodrigo Paz, zoon van voormalig president Jaime Paz Zamora, en de voormalige rechtse president Jorge Tuto Quiroga als winnaars uit de eerste ronde van de presidentsverkiezingen zijn gekomen. De tweede ronde van de verkiezingen vindt plaats op 19 oktober.
Morales wordt vervolgd wegens handel in minderjarigen
Rechter Lilian Moreno werd maandagochtend gearresteerd op ‘een snelweg in Santa Cruz op weg naar haar werk’ voordat ze ‘per vliegtuig werd overgebracht naar de regeringszetel’ in La Paz, meldt de Boliviaanse krant El Deber. De politie heeft een arrestatiebevel tegen de rechter uitgevoerd, zei procureur-generaal Roger Mariaca maandag.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het ministerie van Justitie verklaarde zondag dat het Lilian Moreno had aangeklaagd voor twee vermeende overtredingen: het negeren van grondwettelijke resoluties en plichtsverzuim, nadat ze het arrestatiebevel tegen de voormalige Boliviaanse president Evo Morales, die wordt vervolgd vanwege handel in minderjarigen, had geannuleerd. In oktober had het openbaar ministerie de arrestatie bevolen van de inheemse leider, die zich bij de presidentsverkiezingen op 17 augustus kandidaat wil stellen voor een vierde termijn aan het hoofd van het land.
Bolivianen vluchten over de grenzen naar aanliggende landen
De economische crisis in Bolivia is nog drastischer geworden. Volgens de officiële wisselkoers staat 6,95 Boliviano gelijk aan één Amerikaanse dollar, maar op de alsmaar groeiende informele markt is dit inmiddels 13 Boliviano. De buitenlandse valutareserves zijn gezakt van 15 miljard dollar in 2014 tot 2 miljard in 2024. Daarbij komt dat de brandstofvoorraad in het land blijft afnemen, bericht The Rio Times.
De nationale valuta, Boliviano, heeft ongeveer veertig procent van zijn waarde verloren ten aanzien van de Amerikaanse dollar sinds 2023. Beperkte importmogelijkheden en gesubsidieerde brandstof hebben geleid tot tekorten, meldt France24. Terwijl er op straat protesten zijn tegen de inflatie en de hoge prijzen, zijn president Luis Acre en zijn voorganger Evo Morales verwikkeld in een strijd om het presidentschap met het oog op de verkiezingen in augustus.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Nu de crisis een nieuw dieptepunt heeft bereikt, beslissen sommige Bolivianen om over de grenzen naar oplossingen te zoeken. Grote migratiestromen van Bolivianen trekken richting Peru, ten noorden van het land, op zoek naar basisgoederen of met de bedoeling een nieuw leven in het buurland op te bouwen. Uit angst voor een hoge toename van illegale immigratie heeft buurland Chili het aantal militaire eenheden langs de grens opgeschroefd. Experts vergelijken de Boliviaanse crisis nu met die van Venezuela, waar duizenden zijn geëmigreerd in de hoop op betere economische kansen elders, aldus The Rio Times.
Officieel mag hij zich niet meer kandidaat stellen
Ondanks een uitspraak van het Constitutionele Hof die hem verbiedt een vierde ambtstermijn te bekleden, kondigde de voormalige Boliviaanse president Evo Morales (2004-2019) donderdag aan dat hij ‘als enige kandidaat’ van de partij Overwinningsfront zal deelnemen aan de presidentsverkiezingen op 17 augustus, meldt El Deber. ‘We gaan de nationale verkiezingen opnieuw winnen om Bolivia te redden,’ verklaarde het voormalige staatshoofd, tegen wie een arrestatiebevel is uitgevaardigd wegens kinderhandel.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Morales hoopt de huidige president Luis Arce, zijn voormalige rechterhand die zijn gezworen vijand is geworden, op te volgen. Arce, die wordt gesteund door de Beweging naar het Socialisme (MAS), heeft zijn intenties nog niet bekendgemaakt, maar lijkt volgens verschillende analisten ‘de belangrijkste optie van de MAS, omdat hij het staatsapparaat controleert’ en bij de verkiezingen ‘geen alternatieve leider’ tegenover zich heeft, merkt het Boliviaanse dagblad op.
Volgens Boliviaans ex-president Morales zou het een zelfcoup zijn
De Argentijnse president Javier Milei heeft een diplomatieke rel met Bolivia ontketend. In een verklaring op 30 juni stelde hij dat hij ‘de valse beschuldiging van de Boliviaanse regering dat er een staatsgreep zou hebben plaatsgevonden’, verwerpt en dat hij de staatsgreep als nep beschouwt. Dat schrijft het Boliviaanse dagblad El Deber. Maandag riep Bolivia zijn ambassadeur terug uit Argentinië voor overleg ‘om te protesteren tegen de uitspraken’ van het kantoor van Milei.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De Boliviaanse president Luis Arce hield zondag vol dat er woensdag ‘een mislukte militaire staatsgreep’ had plaatsgevonden. Evo Morales, voormalig staatshoofd van Bolivia, beschuldigde zijn voormalige bondgenoot Arce er zondag van ‘gelogen’ te hebben over het recente militaire plan dat werd verijdeld en zei dat het ‘leek op een zelfcoup’ die door Arce zelf in scène gezet zou zijn.
In de Boliviaanse hoofdstad La Paz brak vorige week woensdag een staatsgreep uit. Zwaarbewapende militairen bezetten uit ontevredenheid en onder leiding van generaal Juan José Zúñiga het centrale plein in de stad. Op beelden was te zien hoe zij door de straten van La Paz marcheerden, geflankeerd door pantservoertuigen. Uiteindelijk demobiliseerden de soldaten zich en mislukte de couppoging.
Luis Fernando Camacho werd woensdag opgepakt door de politie
In Bolivia zijn aanhangers van de woensdag gearresteerde Luis Fernando Camacho de straat opgegaan om te demonstreren tegen zijn arrestatie. Volgens het Boliviaanse El Deber werden overheidsgebouwen aangevallen en werd er brand gesticht. Zeker 23 mensen werden aangehouden. De heftigste protesten vonden plaats bij Santa Cruz, de thuisbasis van Camacho en zijn partij. Aanhangers van Camacho zeggen dat zijn arrestatie neerkomt op kidnapping en wijzen erop dat hij bij zijn arrestatie zeer hardhandig werd aangepakt.
Camacho is gouverneur van de provincie Santa Cruz en een prominente tegenstander van de regering van Luis Arce. Hij werd woensdag gearresteerd op verdenking van terrorisme, hij zou een rol hebben gespeeld in de vermeende staatsgreep tegen Evo Morales in 2019. Morales moest het land verlaten nadat hij, tegen de grondwet in, een nieuwe ambtstermijn wilde bekleden. De oppositie, waaronder Camacho, organiseerde vervolgens grote demonstraties tegen Morales.
Het leger werd ingezet en aanhangers van Morales kwamen bij confrontaties met autoriteiten om het leven. Een interim-bewind onder leiding van oppositieleider Jeanine Añez werd geïnstalleerd. Zij hield het een jaar vol en zit inmiddels ook in de gevangenis.
Het Internationaal Strafhof (ICC) in Den Haag heeft maandag geweigerd een onderzoek in te stellen naar de voormalige Boliviaanse president Evo Morales wegens misdaden tegen de menselijkheid, meldt El Deber. Het ICC is van mening dat het daartoe niet is bevoegd.
‘In september 2020 heeft het [Boliviaanse] Openbaar Ministerie een klacht ingediend tegen Evo Morales’ en de organisatoren van een protestbeweging ‘wegens het blokkeren van wegen en het verhinderen van de levering van medische zuurstof te midden van de covid-19-pandemie’, meldt de krant. De demonstranten ‘eisten verkiezingen, die al drie keer waren uitgesteld’. Dertig mensen zouden zijn gestorven door gebrek aan zuurstofflessen.
Abraham Lincoln zei het al: geef iemand macht en hij (/zij) laat zijn ware aard zien. Er zijn talloze voorbeelden van beloftevolle politici die zich, eenmaal aan de macht, ontpopten tot meedogenloze onderdrukkers.
Lange tijd werd ervan uitgegaan dat macht corrumpeert, een theorie die onder meer was gebaseerd op het beroemde Stanford-gevangenis-experiment uit 1971. Een onderzoek van Smithsonian Institution kwam echter tot een andere conclusie: macht corrumpeert niet, maar versterkt al bestaande ethische tendensen. Of in de woorden van Abraham Lincoln: ‘Bijna iedereen kan tegenspoed doorstaan, maar als je iemands karakter wilt testen, geef hem dan macht.’
De volgende machthebbers doorstonden de test niet:
Abiy Ahmed
Abiy Ahmed werd op 2 april 2018 beëdigd tot de twaalfde premier van een zeer onrustig Ethiopië. In de protesten tegen politieke ongelijkheid, landonteigening en mensenrechtenschendingen waren honderden doden gevallen en werden duizenden mensen opgepakt. De meeste demonstranten waren Oromo en Amharen, de twee grootste etnische groepen in Ethiopië, die samen 60 procent van de bevolking vormen. Velen voelden zich oneerlijk behandeld door de machthebbers, die vooral behoorden tot de Tigrinya-groep, die minder dan 7 procent van de bevolking uitmaakt. Ahmeds voorganger Desalegne stapte op om hervormingen mogelijk te maken.
Aanvankelijk maakte Abiy – Oromo-moeder en Amhara-vader – de verwachtingen waar. Hij liet tienduizenden dissidente Ethiopiërs vrij en ging in gesprek met gevluchte tegenstanders in het buitenland. Hij nodigde Isaias Afewerki, de president van Eritrea, uit om het grensconflict tussen de twee landen te beslechten – met succes. In oktober dat jaar presenteerde Abiy Ahmed zijn nieuwe kabinet, dat voor de helft uit vrouwen bestaat – die volgens Ahmed minder geneigd zijn tot corruptie dan mannen. Op Abiys voordracht heeft het land sinds 1 november 2018 ook voor het eerst een vrouw als opperrechter, Meaza Ashenafi.
Abiy ontving in 2019 de Nobelprijs voor de Vrede ‘voor zijn inspanningen om vrede en internationale samenwerking te bereiken’
Deze inspanningen leverden Abiy in 2019 de Nobelprijs voor de Vrede op: ‘voor zijn inspanningen om vrede en internationale samenwerking te bereiken, en in het bijzonder voor zijn beslissende initiatief om het grensconflict met buurland Eritrea op te lossen’.
Maar sinds de oorlog in Tigray, en zijn vermeende rol daarin, heeft de reputatie van de Ethiopische premier een flinke deuk opgelopen. Abiy beweerde aanvankelijk dat de oorzaak van de oorlog de aanval van Tigray op militaire bases in de regio was. Maar zijn ‘overwinningstoespraak’ eind vorig jaar onthulde dat gedetailleerde voorbereidingen voor een oorlog al ruim twee jaar geleden begonnen.
Aanleiding voor het conflict is de weigering van TPLF, de regerende partij van Tigray, om op te gaan in de partij van Abiy. Op de vraag waarom hij niet eerder tot actie overging, zou Abiy hebben gereageerd dat Ethiopië op dat moment niet over voldoende militaire capaciteit beschikte. Het federale leger was heimelijk versterkt, onder andere met dronecapaciteit, op zo’n wijze dat het buiten het zicht van de leiders van Tigray bleef.
Vlak voor de oorlog werden de internet-, telefoon- en elektriciteitsleidingen naar Tigray door de overheid afgesloten, schrijft Netblocks. Sindsdien zijn alle wegen, inclusief het luchtruim, geblokkeerd. Ook de banken zijn gesloten. Tigrinya die buiten Tigray werken worden ontslagen. Journalisten mogen geen verslag uitbrengen vanuit Tigray, schrijft het Zuid-Afrikaanse Mail & Guardian. Er is enkel toestemming voor hulporganisaties om steun te bieden in gebieden die onder controle van de overheid vallen.
Sinds het begin van de oorlog zijn de steden van Tigray onderworpen aan zware bombardementen en beschietingen. De regio wordt op verschillende fronten tegelijk aangevallen. Er wordt melding gedaan van wijdverbreide plunderingen van Eritrese en Amhara-militairen, waaronder die van bijzondere culturele en religieuze artefacten.
Multiple sources in Tigray say Eritrean forces engaged in massive looting of Tigray's rich historical artefacts. This includes raids on remote monasteries where ancient manuscripts and early Christian spiritual texts kept.@UNESCO must mount urgent probe to verify these claims.
Voor de Tigreeërs zelf komt het geweld niet als verrassing: ‘Abiy, met zijn geveinsde politiek van verzoening, liet ons in de steek.’
De aanpak doet denken aan de door de regering veroorzaakte hongersnood in Ethiopië van 1984-1985. Door opzettelijke verarming en verwaarlozing en de daaropvolgende emigratie werden Tigrinya steeds meer als arme mensen beschouwd. In Eritrea werd Agame, de naam van het oostelijke Tigray-gebied, veranderd in een denigrerende term waarmee naar alle Tigrinya werd verwezen. In de Ethiopische regio Amhara werden Tigrinya aangeduid met termen als sprinkhanen, luizen, bedelaars, banda [verrader] en nog veel meer, en deze zijn nog altijd gangbaar.
Asma al-Assad had mooie dromen voor de Syrische hoofdstad Damascus toen ze er vanuit Londen heen trok om bij haar man Bashar te zijn. Het zou een welvarende, culturele wereldhoofdstad worden. Maar terwijl niet veel later vele onschuldige burgers als gevolg van een oorlog tegen opstandige groepen omkwamen, leek zij vooral bezig met het uitbreiden van haar schoenencollectie.
Lees ook ons uitgebreid portret van de First Lady van Syrië:
‘Dit is een leider die ons land vooruit wil helpen’, zeiden veel Indiërs in 2014 over Narendra Modi, die dat jaar de verkiezingen won. Hij zou in tegenstelling tot tegenstander Rahul Ghandi niet uit zijn op eigenbelang. Zeven jaar later is duidelijk dat Modi wel degelijk zijn ‘eigen groepering’, de hindoebevolking, voortrekt. Met maatregelen als het abrupt afschaffen van een deel van de bankbiljetten in 2016 en een al even abrupte lockdown vorig jaar, benadeelt hij bovendien het overgrote armere deel van de bevolking.
Lees ook dit artikel van schrijver en essayist Arundhati Roy:
Aleksander Loekasjenka won de eerste democratische verkiezingen van Belarus in 1994 als ‘corruptiebestrijder’. Maar hij duldt geen tegenspraak. Na beschuldigingen van stembusfraude in 2020 ontstonden massale protesten, die ‘de laatste dictator van Europa’ met harde hand neersloeg. Meer dan 32.000 mensen zouden zijn gearresteerd.
Lees ook dit uitgebreid portret van de ‘laatste dictator van Europa’:
Evo Morales werd als kandidaat van de socialistische MAS-partij in 2006 de eerste Boliviaanse president van inheemse afkomst. Bij zijn aantreden beloofde hij: ‘We zullen een einde maken aan de koloniale staat en het neoliberale model. Vijfhonderd jaar van verzet door de inheemse volkeren van Amerika zijn voorbij.’
De gedeeltelijke nationalisatie van olie en gas betaalde royale sociale programma’s die het armoedecijfer terugbrachten van 59 tot 35 procent. Het armste land van Zuid-Amerika werd het snelst groeiende land, met een gemiddelde toename van 5 procent per jaar gedurende meer dan tien jaar.
In 2014 voerde Morales een nieuwe grondwet in om een derde presidentstermijn mogelijk te maken
Maar de voormalig leider van de vakbond van cocaboeren kreeg al snel autoritaire trekjes. Hij voerde in 2014 een nieuwe grondwet in om een derde presidentstermijn mogelijk te maken. Een referendum in 2016 voor een vierde termijn, werd verworpen. Maar een jaar later oordeelde het constitutionele hof – bestaande uit door zijn partij aangestelde rechters – dat hij het toch nog eens kon proberen.
De bij voorbaat controversiële verkiezingen van 2019 verliepen chaotisch, onder andere doordat de voorlopige telling van de stemmen abrupt werd onderbroken nadat de elektriciteit uitviel. Vierentwintig uur later, bij het hervatten van de telling, had Morales ineens de 10 procentpunt voorsprong die nodig was om zijn rivaal, Mesa, in de eerste ronde te verslaan, overschreden.
Na de massale protesten die deze gang van zaken opleverde, gesteund door de grootste vakbond van het land, het leger en de politie, trad Morales af en vluchtte naar Mexico en later Argentinië.
Een zelfbenoemde interim-regering onder leiding van Jeanine Áñez, een evangelisch christen die werd ingezworen met een bijbel zo groot als een koelkast, moest zo snel mogelijk nieuwe verkiezingen organiseren. Morales’ vertrouweling Luis Arce en zijn MAS-partij wonnen die verkiezingen, waarop Morales terugkeerde naar Bolivia. Arce werd president.
In maart werden Áñez en haar voormalige interim-ministers gearresteerd voor terrorisme en opruiing vanwege hun rol in de protesten van 2019. ‘Politieke vervolging,’ volgens de voormalig conservatieve interim-president, ‘in de stijl van een dictatuur.’
En nu is er een campagne op touw gezet die Morales weer terug aan het hoofd van de regering moet krijgen, als opvolger van president Arce: ‘Evo vuelve’; ‘Evo keert terug’. Hij wil immers nog die vierde termijn uitdienen, waar hij recht op heeft. Want, zoals een commentator in de Boliviaanse krant Los Tiempos schrijft: ‘Volgens Morales en zijn volgelingen is Evo het magische antwoord op elk probleem.’
Lees ook dit artikel over de Nicaraguaanse president Daniel Ortega:
Hoe is het mogelijk, vraagt de Boliviaanse schrijver Alex Aillón Valverde zich af, dat Evo Morales, de president uit en van het volk, ook gevallen is voor de macht die hij nu middels een grondwetswijziging koste wat kost wil vasthouden?
Hoe dat hongerlijertje dat blootsvoets over de hoogvlakte van Bolivia struinde, door de omstandigheden voorbestemd tot een leven van armoede en onderwerping, hoe die de leider werd van de machtige federale vakbond van cocaleros (cocaverbouwende boeren) in Chapare, de leider die het decadente politieke systeem ten val bracht, de man die de verpersoonlijking werd van de verandering die zich in Bolivia vertrok, dat alles is een schitterend verhaal, een verhaal van hoop, van strijd, van overwinning, een verhaal dat ons met trots vervult, trots op de rebellie van onze inheemse bevolking, trots op ons mens-zijn.
Hoe de eerste president van het multi-etnische Bolivia – de eerste inheemse president – de verlangens en de kracht van een volk dat de uitbuiting beu was in 2006 vertaalde naar een zetel in het parlement, hoe hij de politiek-conservatieve macht van het Westen brak en confrontatie aanging met de oppositie, die zich schaarde aan de kant van het buitenlands kapitaal (een oppositie die inmiddels slechts een scharminkelige zombie is, meer dood dan levend), hoe hij daarmee het land op een nieuwe leest schoeide en de horizon verbreedde voor zijn volk, ook dat is een verhaal dat je niet genoeg kunt omarmen en op waarde schatten.
Hoe Evo Morales de Evo Morales van nu werd is onderdeel van een fascinerend proces van mythologisering in een bewogen tijd voor Bolivia en heel Latijns-Amerika. Niemand bij zijn volle verstand, links of rechts, zal twijfelen aan het belang van zijn persoon of aan de kracht van de sociale beweging die de leider van de cocaleros in zijn tijd vertegenwoordigde.
Hij is ervan overtuigd dat hij ons kan redden, terwijl hij in werkelijkheid zichzelf niet kan redden
Maar Evo Morales, de kameraad, de voorman, de revolutionair, de man van de protestmarsen, de man die ons tot tranen toe bewoog toen hij in Sucre, de nieuwe hoofdstad van Bolivia, ingezworen werd als president en alle martelaren van het antikoloniale verzet rehabiliteerde, die Evo Morales bestaat allang niet meer.
De reis van de marge, van de straat, van de historische protestmarsen, naar het centrum van de macht heeft een zware tol geëist. De Evo die overbleef is de Evo die ze de Grote Leider noemen, de Evo aan de top, de Evo van de verticale macht, de Evo die boven de grondwet wil staan, de grondwet waarvoor hij zelf gestreden heeft.
Die Evo is de president die in onze hele geschiedenis het langst aan de macht is gebleven. Hij is inmiddels een oude potentaat en hij heeft nog vier jaar voor de boeg. Die Evo is de Evo die campagne voert voor het referendum van 21 februari om de grondwet zodanig te veranderen dat hij nog een vierde termijn krijgt. Als dat lukt, zal Morales in totaal twintig jaar aan de macht zijn, tot 2025.
Zo staan de zaken. De Grote Leider wil blijven. Hij is niet tot hier gekomen om te vertrekken. Hij is ervan overtuigd dat hij ons kan redden, terwijl hij in werkelijkheid zichzelf niet kan redden. Vanwege belangen, andere dan vroeger, moet hij aanblijven. Het gaat niet meer om respect voor het volk en zijn strijd, het gaat niet meer om respect voor Pachamama, onze moeder aarde, het gaat niet meer om antikapitalisme of anti-imperialisme, die praatjes smaken al naar gebakken lucht, ze zijn gebakken lucht.
Wat telt is de band met het kapitaal, de constructie van een nieuwe managers- en ambtenarenbourgeoisie, behoud van de privileges die in al deze jaren van macht zijn verworven, het extractivisme ten koste van de natuur en de inheemse bevolking, en de introductie van een nieuwe vorm van kapitalisme, een ongekende vorm, met de retoriek van links.
Eeuwen moesten er verstrijken en rivieren van bloed moesten worden vergoten opdat dat indiaanse armoedzaaiertje kon uitgroeien tot Evo de kameraad, de revolutionair, en niet de Grote Leider. Maar toen ging het nog om eenvoud en helderheid, en daarmee is het al jaren uit.
’s Nachts, in de onwerkelijkheid van de gedroomde democratie, wordt de Grote Leider weer het jongetje, en een metalen condor daalt neer uit de hemel en bedekt hem met zijn vleugels. Hij tilt hem opwaarts naar de hemel en zet hem op een bergtop. Het jongetje tuurt naar de horizon en denkt terug aan zijn armoede, de eenzaamheid van de afstand, het wonder van de dageraad met haar minutieuze giften, het onverwoestbare geluk van het leven. Maar de Grote Leider wil niet weg. Hij is niet tot hier gekomen om te vertrekken. De Grote Leider is tot hier gekomen om te blijven. Het jongetje bestaat al jaren niet meer. De condor is in de ruimte verdwenen. Iets is opgehouden met kloppen. Iets is opgehouden met vliegen. Het zullen allemaal wel dromen geweest zijn. Nu is het tijd om de macht te behouden om de macht.
Auteur: Alex Aillón Valverde
Vertaler: Jos den Bekker
Het satirische weekblad The Clinic – de naam verwijst naar de Londense kliniek waar dictator Augusto Pinochet werd behandeld – rapporteert kritisch en vaak grappig over politiek en samenleving.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
