Chinese grenzen nog steeds dicht voor buitenlanders
De Chinese regering lijkt voorlopig niet van plan om de ‘zero covid’-strategie op te geven die sinds het begin van de pandemie is ingesteld. Onder de huidige omstandigheden is het onmogelijk om vanuit het buitenland China binnen te komen, schrijft The Economist.
Zelfs president Xi Jinping heeft sinds januari 2020 zijn land niet verlaten
Veel landen die lang terughoudend zijn geweest om hun grenzen te openen tijdens de pandemie, zijn gaandeweg de regels aan het versoepelen, en de verwachting was dat China hetzelfde zou doen zodra de bevolking volledig was gevaccineerd. Maar daar is voorlopig geen sprake van. Volgens de laatste cijfers is het aantal buitenlanders in Beijing en Shanghai in tien jaar tijd gedaald van 316.000 naar 226.000. Dat cijfer zal de komende maanden ongetwijfeld verder dalen vanwege de onmogelijkheid om Chinees grondgebied te betreden. Zelfs president Xi Jinping heeft sinds januari 2020 zijn land niet verlaten, en evenmin een van zijn buitenlandse ambtgenoten ontvangen.
De regering van Venezuela kondigde maandag aan dat het de grens met Colombia gaat openstellen, meldt de Colombiaanse krant El Universal. Venezuela had in februari 2019 de landgrenzen gesloten tijdens de impasse tussen president Nicolás Maduro en oppositieleider Juan Guaidó, die door zo’n vijftig landen, waaronder de VS en Colombia, als interim-president wordt erkend. Caracas had ook de diplomatieke betrekkingen met Bogotá verbroken nadat Colombia Juan Guaidó als interim-president had erkend.
De twee landen delen een grens van 2200 kilometer
De grens was al sinds 2015 bijna volledig gesloten wegens spanningen tussen de twee buurlanden. De twee landen, die in ideologisch opzicht tegenover elkaar staan, delen een grens van 2200 kilometer.
Thailand wil met een economisch stimulerings- en investeringspakket rijke wereldburgers, gepensioneerden en hoogopgeleide professionals uit het buitenland aantrekken om de economie na de pandemie nieuw leven in te blazen. Lokkertjes zijn onder meer een tienjarig Thais visum voor het hele gezin. Daarnaast hoopt Thailand buitenlanders over de streep te trekken met automatische werkvergunningen, dezelfde inkomstenbelasting als Thaise burgers en belastingvrijstelling voor elders verworven inkomsten en eigendommen, meldt The Bangkok Post.
De regering hoopt in de komende vijf jaar meer dan een miljoen professionals naar Thailand te trekken
De regering hoopt zo in de komende vijf jaar meer dan een miljoen gekwalificeerde mensen naar Thailand te trekken, aldus regeringswoordvoerder Thanakorn Wangboonkongchana. ‘De regering verwacht dat deze buitenlanders gemiddeld een miljoen baht, circa 25.520 euro, per persoon per jaar uitgeven gedurende hun verblijf in Thailand, oftewel ongeveer een biljoen baht in de komende vijf jaar.’ Daarnaast rekent de regering erop dat de bezoekers met langetermijnvisa zeker zo’n 540 miljard baht aan belastingen zullen afdragen.
De terugloop van toerisme door corona heeft het levensonderhoud gedecimeerd van duizenden toerisme- en horecamedewerkers in Kenia. Zo verdient een alleenstaande moeder met twee kinderen in Nairobi, die elke maand zo’n 850 euro ontving als gids voor een safaribedrijf, nu nog slechts tussen de 85 en 127 euro per maand door vis te koken en te verpakken voor buren, vrienden en klanten die ze via Facebook vindt, schrijft The New York Times.
Vóór de pandemie was Kenia de op twee na grootste toeristische bestemming in Afrika
Vóór de pandemie was Kenia de op twee na grootste toeristische bestemming in Afrika. Toerisme droeg jaarlijks met 1,37 miljard euro bij aan de nationale economie en zorgde voor 1,1 miljoen banen, oftewel ruim 8 procent van de werkgelegenheid in het land. Het coronavirus was desastreus: tijdens het hoogseizoen tussen juli en oktober vorig jaar werden de meeste boekingen geannuleerd, met ontslagen en salarisverlagingen tot gevolg. Veel reisorganisaties moesten de deuren sluiten. De toerismesector in Kenia en andere Oost-Afrikaanse landen krijgt amper hulp van de overheid.
Mark Lowcock, ondersecretaris-generaal voor humanitaire zaken en noodhulpcoördinator van de Verenigde Naties, waarschuwde deze week dat dringende maatregelen nodig zijn om hongersnood in de Ethiopische regio Tigray te voorkomen. ‘Er is een ernstig risico op hongersnood als hulp de komende twee maanden niet wordt uitgebreid’, aldus Lowcock tegenAl-Jazeera.
In november vorig jaar gaf premier Abiy Ahmed van Ethiopië opdracht tot een militaire operatie in Tigray nadat hij het Tigray People’s Liberation Front beschuldigde van aanvallen op federale legerkampen. Het conflict in Tigray heeft in zeven maanden tijd duizenden mensen gedood en circa vijf miljoen mensen hebben dringend hulp nodig.
De president van Estland, Kersti Kaljulaid, heeft er bij Groot-Brittannië op aangedrongen actie te ondernemen om te voorkomen dat antidemocratische regimes zoals dat van Belarus corrupt geld kunnen doorsluizen via het financiële centrum van Londen, aldus The Guardian.
Haar pleidooi komt nadat de EU nieuwe economische sancties tegen Belarus heeft aangekondigd, alsmede strafmaatregelen tegen de nationale luchtvaartmaatschappij van Belarus, in een reactie op de kaping van een Ryanair-vlucht die leidde tot de arrestatie van de dissidente journalist Roman Protasevitsj, eerder deze week.
De Estse president riep de Britse regering op eensgezind te zijn met de EU en alles in het werk te stellen om zich te verzetten tegen antidemocratische regeringen, zoals die van de Belarussische president Aleksander Loekasjenka. ‘We begrijpen dat er wettelijke beperkingen zijn, maar wees zo sterk als u kunt zijn, want dit is geld waarvoor het Belarussische volk lijdt onder een regime dat hun democratische rechten vertrapt’, aldus Kaljulaid.
Cultuursector VS wacht nog op 16 miljard
In december riep het Amerikaanse Congres een nieuw subsidieprogramma in het leven om muziekpodia, theaters en musea te steunen die vanwege de pandemie hun deuren moesten sluiten, maar van de beloofde 16 miljard is nog geen dollar uitgekeerd, meldt CNN. Uitbaters maken zich ernstig zorgen over de uitbetaling, die onder meer wordt vertraagd door technische problemen.
Duitse vrouw verdient €1192 per maand minder
De inkomenskloof tussen vrouwen en mannen in Duitsland groeit, zo blijkt uit cijfers van het Federaal Bureau voor de Statistiek. Mannen zouden gemiddeld 1.192 euro bruto meer per maand verdienen dan vrouwen.
Het salarisverschil tussen mannen en vrouwen is 4 euro groter dan vier jaar eerder
Het gemiddelde inkomen in april 2018, de laatst beschikbare cijfers, was 2.766 euro per maand. Over dat gemiddelde was het salarisverschil tussen mannen en vrouwen 4 euro groter dan vier jaar eerder, schrijft Die Tageszeitung. De kloof wordt vooral duidelijk bij hogere salarissen. Bijna 3,2 miljoen mannen, tegenover slechts ongeveer 800.000 vrouwen, verdienden 5.100 bruto euro per maand of meer. Dat komt neer op een mannelijk aandeel van bijna 80 procent. Bij topverdieners met minimaal 12.100 euro per maand lag het aandeel mannen met ruim 87 procent zelfs nog hoger. In deze salarisgroep gaat het om 158.000 mannen en 23.000 vrouwen.
Omgekeerd zijn vrouwen sterk oververtegenwoordigd in groepen met lagere inkomens. Ongeveer 12,5 miljoen vrouwen ontvingen minder dan het gemiddelde inkomen van 2.766 euro, tegenover 8,3 miljoen mannen. Dit komt overeen met een vrouwelijk aandeel van ruim 60 procent.
Hoger opgeleiden verlaten Italië
Steeds meer hoger opgeleiden verlaten Italië. Volgens de Italiaanse Rekenkamer is de braindrain de afgelopen jaren sterk gestegen. ‘Beperkte vooruitzichten op een baan en lage lonen dwingen steeds meer afgestudeerden om het land te verlaten’, aldus de Rekenkamer, geciteerd door ANSA, die een toename noteert van 41,8 procent sinds 2013.
Diploma’s in Italië bieden geen grotere kans op werk vergeleken met lagere opleidingsniveaus
Net als andere landen ziet Italië steeds meer jonge mensen afstuderen, maar in tegenstelling tot andere landen, vertrekken steeds meer afgestudeerde jongeren naar het buitenland, zo stelt de Rekenkamer. ‘Het fenomeen is te wijten aan de aanhoudende moeilijkheden bij het betreden van de arbeidsmarkt en het feit dat diploma’s in Italië, in tegenstelling tot andere OESO-landen, geen grotere kans op werk bieden vergeleken met lagere opleidingsniveaus.’
Opeenvolgende regeringen hebben geprobeerd de braindrain terug te draaien en ook de huidige premier Mario Draghi heeft gezworen om van Italië ‘een land voor jongeren‘ te maken met behulp van het door de EU gefinancierde coronaherstelplan.
Veel Koreanen hebben geldzorgen
Meer dan de helft van de volwassenen in Zuid-Korea heeft het afgelopen jaar last gehad van angst en depressie vanwege hun financiële status, zo blijkt uit Koreaans onderzoek schrijft The Korea Herald. Het onderzoek werd eind vorig jaar uitgevoerd onder 2000 mensen tussen 20 en 64 jaar, en wijst uit dat 58,1 procent van de respondenten hoge niveaus van stress en neiging tot zelfmutilatie heeft ervaren. Ongeveer 3,2 procent van de deelnemers dacht zelfs aan zelfmoord vanwege hun verslechterde financiële situatie. Niveaus van stress en depressie lagen hoger bij vrouwen en dertigplussers, de respons op zelfmoord en zelfmutilatie lag hoger bij mannen en bij twintig- en dertigjarigen.
De deelnemers werd gevraagd om hun financiële welzijn te beoordelen op een schaal van nul tot 10. De gemiddelde score was 4,79. De mate van tevredenheid en geluk met financiële omstandigheden lag gemiddeld onder de 5 punten, terwijl het gemiddelde voor angst boven de 5 uitkwam.
Minder expats in Saoedi-Arabië
Maar liefst 2,24 miljoen buitenlandse werknemers hebben de privésector in Saoedi-Arabië verlaten sinds het koninkrijk in 2017 begon het aandeel van Saoedi’s in de sector te verhogen. Uit officiële gegevens blijkt dat het aantal buitenlandse werknemers van 2017 tot en met het eerste kwartaal van 2021 met 26,4 procent is afgenomen, bericht Middle East Monitor.
Eind 2016 werkten er 8,49 miljoen expats in het land, eind maart 2021 waren dat er nog 6,25 miljoen. Het aantal Saoedische werknemers steeg in dezelfde periode met 10 procent van 1,68 miljoen naar 1,84 miljoen.
Saoedi-Arabië wil het werkloosheidspercentage onder zijn burgers in 2030 teruggebracht hebben tot 7 procent.
Om het toerisme in te dammen, stelde de stad Barcelona vorig jaar een hotelstop in. Projectontwikkelaars bleken niet voor één gat te vangen: nu bouwen ze massaal luxeappartementen voor buitenlanders.
Als het geen hotel mag zijn, dan maken we er een luxeapparement van. Ruim, van alle gemakken voorzien en bestemd voor een zeer select publiek. Het is bijna een reflex in Barcelona, sinds in juli 2015 een stop op de bouw van nieuwe hotelkamers werd ingesteld. Nu investeerders in Barcelona niet verder kunnen met hun hotelprojecten, zoeken ze naar uitwegen, en de bouw van luxeappartementen is een van de betere alternatieven.
‘Het rendement is minder hoog,’ benadrukt een ondernemer die nog een geschil heeft lopen met de gemeente, waardoor zijn vergunning voor een hotelcomplex aan de Paseo Isabel II, midden in het centrum, is opgeschort. Voorlopig bevat het gebouw huurappartementen voor buitenlanders die tijdelijk in de stad verblijven.
Het eerste geval waarbij de effecten van het hotelmoratorium zichtbaar werden, betrof het voormalig kantoor van de Deutsche Bank op de kruising van de Avenida Diagonal en de Paseo de Gracia. Dat zou een luxe Four Seasons Hotel worden, maar het KHK Investeringsfonds veranderde zijn strategie, en nu werkt architect Carlos Ferrater aan een project met peperdure appartementen en op de begane grond winkels.
Hetzelfde gebeurt met het Condeminas-gebouw in de Paseo de Colón. De eigenaren van het complex, ingeklemd tussen twee hotels, wilden in zee gaan met een tophotelketen, maar door het moratorium zijn de plannen gewijzigd en komen er nu luxeappartementen in het gebouw. Een paar meter verderop hetzelfde verhaal. In het gebouw op nummer 4 van de Via Laietana huisden jarenlang kantoren. Er werden investeerders aangetrokken om het te veranderen in een hotel. De verbouwing is begonnen, maar u raadt het al: ook dit wordt een appartementencomplex. De gemeente is zich bewust van het fenomeen, maar ze kunnen er niets tegen doen, omdat het vergunningen betreft voor woningen en niet voor toerisme.
Het gaat in al deze gevallen niet bepaald om Airbnb-appartementen voor toeristen die een paar daagjes Barcelona doen. Het gaat om luxe onroerend goed dat wordt aangeboden door gespecialiseerde makelaarskantoren in Barcelona en de rest van de wereld. De potentiële kopers zijn kapitaalkrachtige buitenlanders die graag in het centrum van de Catalaanse hoofdstad verblijven: voornamelijk Europeanen (in meerderheid Engelsen en Fransen), Israëliërs en Arabieren. Discretie is wat ze gemeen hebben. De prijzen die ze betalen blijven niet onder de miljoen euro en worden altijd contant op tafel gelegd. Volgens cijfers van het ministerie van Verkeer en Infrastructuur wordt een op de vijf koophuizen in Spanje door buitenlanders gekocht, met name aan de kust en in Madrid en Barcelona. De commercieel directeur van de projectontwikkelaar La Llave De Oro (De gouden sleutel) zegt: ‘Barcelona is in Europa de derde favoriete stad voor een tweede of derde woning.’
‘Spaanse kopers kunnen de hoge prijzen van dit soort woningen niet betalen,’ zegt Carlos Gallofre van investeringsfonds Stoneweg. ‘Maar voor de Britten is Barcelona een vluchtinvestering.’ Er komen ook Israëliërs die de Eiffeltoren hebben verruild voor de Sagrada Familia. ‘Parijs is te duur geworden,’ zegt Miquel Laborde van beleggingsmaatschappij Laborde Marcet, die al vier jaar lang de prijzen in dure woonwijken ziet stijgen.
‘De prijs per vierkante meter in de Paseo de Gracia begint op het niveau van Parijs te komen,’ waarschuwt Emmanuel Virgoulay, vertegenwoordiger in Barcelona van de Frans-Zwitserse onroerendgoedmaatschappij Barnes. Volgens gegevens van zijn firma zijn de prijzen dit jaar met vijftien procent gestegen, omdat ‘er steeds meer vraag en steeds minder aanbod is’. Barnes heeft onlangs een kantoor geopend naast het Turó Park om een ander slag cliënten te bedienen: goedverdienende Fransen die min of meer permanent in Barcelona wonen en willen overstappen van een huur- op een koopwoning in de chique wijken van Barcelona. Hun portefeuille bestaat uit onroerend goed van boven de 200 vierkante meter, bij voorkeur in Pedralbes. Veel Arabieren hebben dan weer een voorkeur voor de Avenida Pearson. In de wijk Sarrià-Sant Gervasi gaat het niet zozeer om geannuleerde hotelprojecten, maar worden veel woonhuizen omgebouwd tot luxeappartementen, waardoor ze spectaculair in prijs zijn gestegen.
Josep Poch, zaakwaarnemer van Coldwell & Banker in Spanje, spreekt zelfs van de ‘wedergeboorte’ van gebouwen, een oplossing voor het gebrek aan bouwgrond voor nieuwe woningen in de Catalaanse hoofdstad. ‘We hebben geen andere keus dan herstructureren en renoveren,’ zegt hij. Zijn makelaarskantoor verkoopt appartementen in de Calle Muntamar voor 6,5 duizend euro per vierkante meter. De hele voorgevel is gelift, de balkons en de terrassen zijn gerestaureerd en het interieur is door binnenhuisarchitecten onder handen genomen, zodat de bewoners er zo in kunnen trekken.
Om eigenaar te worden van een appartement in het gebouw Winterthur van Francesc Macià moet je minimaal 6 miljoen euro op tafel leggen
Een ander voorbeeld van deze ontwikkeling zijn de twee woontorens van het winkelcentrum Diagonal Mar, Illa del Cel genaamd. Ze stammen uit 2003 en hebben een volledig nieuw interieur gekregen. ‘Ze waren van gemiddelde kwaliteit en hebben nu een luxe binnenkant,’ zegt makelaar Marc Velo, die de meeste van de tweehonderd appartementen à 5000 euro de vierkante meter al heeft verkocht. De kopers komen uit de hele wereld.
Ook de wijk Ensanche ontsnapt niet aan de trend. Het voormalige hoofdkantoor van Telefónica aan de Avenida Roma ondergaat sinds twee jaar een radicale gedaanteverwisseling. Het gebouw zou aanvankelijk in tweeën worden gesplitst (een hotel aan de ene kant en appartementen aan de andere), maar zal uiteindelijk één groot woonblok worden met 400 appartementen. Als gevolg van het moratorium is het hotelgedeelte geschrapt en de indeling gewijzigd. De goedkoopste appartementen gaan voor 400.000 euro van de hand. De penthouses en de grootste flats doen tegen de 2,5 miljoen.
Stevige prijzen, maar dat is nog niets vergeleken met wat er wordt betaald op de internationale markt van luxeappartementen. Om eigenaar te worden van een appartement in het gebouw Winterthur van Francesc Macià, moet je minimaal 6 miljoen euro op tafel leggen. In 2009 werd een contract getekend met Marriott International, dat er een vijfsterrenhotel van de buitencategorie van wilde maken, maar door de economische en de vastgoedcrisis werd de bouw stopgezet en het hele geval aan een Brits investeringsfonds verkocht, dat er gelikte appartementen van maakte.
Belazerd
Ook Casa Burés in de buurt Eixample, een modernistisch gebouw ontworpen door Francesc Berenguer i Mestres [een assistent van Gaudí], wordt op dit moment gerenoveerd. Tien jaar geleden zou het een vijfsterrenhotel worden. Maar de gemeente stak er een stokje voor en kocht het op, om het vervolgens aan de Generalitat door te verkopen, waarna het uiteindelijk in handen viel van een internationale investeringsmaatschappij die besloot er luxeappartementen van te maken. De oplevering staat gepland voor oktober 2017 en volgens makelaarskantoor Lucas Fox zijn al enkele van de tien woningen verkocht. De minimumprijs is 4,8 miljoen euro.
De komende maanden zouden we nog wel eens meer van dit soort projecten kunnen zien, aldus welingelichte bronnen. Een beslissende factor zijn de plannen van de gemeente Barcelona. Aangezien niet bekend is wanneer het hotelmoratorium wordt opgeheven, en hoe daarna de regels zullen zijn, maakt de hotelbranche liever nog geen concrete plannen. ‘Er is natuurlijk argwaan,’ zegt Miquel Laborde. ‘Na wat er met het gebouw van de Deutsche Bank is gebeurd hebben grote namen die zich in de stad wilden vestigen zich teruggetrokken.’
Josep Poch zegt dat sommigen van zijn cliënten ‘zich belazerd voelen’, en waarschuwt voor de effecten daarvan op de prijzen in de stad. ‘Misschien werkt het allemaal wel averechts,’ zegt hij. De gentrificatie of elitisering van wooncomplexen, waar de gemeente zo beducht voor is, gaat evengoed – of nog erger – door met exclusieve luxeappartementen, en de werkgelegenheid die deze opleveren is van een heel andere orde.
De voornaamste kopers van onroerend goed in Spanje zijn Europese zakenmensen. In het eerste trimester van 2016 waren Britten de voornaamste buitenlandse kopers van woningen in Spanje (19,73 procent), op grote afstand gevolgd door Duitsers (7,38 procent), Fransen (7,05 procent), Zweden (6,95 procent), Italianen (5,99 procent) en Belgen (5,63 procent). Zij hebben het stokje overgenomen van de Chinezen (3,92 procent) en de Russen (2,96 procent), die tussen 2011 en 2014 de voornaamste investeerders waren. Dat was in een tijd dat de prijzen nog een stuk lager waren. Bovendien kreeg je toen bij aankoop van een appartement boven de half miljoen euro een verblijfsvergunning in Spanje cadeau.
In haar boek Bienvenue au paradis (‘Welkom in het paradijs’) beschrijft de in Lausanne wonende Franse journaliste Marie Maurisse de ‘hel’ waarin expats in Zwitserland leven. Dat raakt bij de Zwitsers een gevoelige snaar.
JA
We hebben een probleem met hen.
Marie Maurisse is een jonge journaliste die passie voor haar beroep uitstraalt, de behoefte om te begrijpen en te vertellen in combinatie met de nodige dynamiek en nieuwsgierigheid. Omwille van de liefde heeft ze haar geboortestreek in het zuidwesten van Frankrijk voor Helvetische dreven verruild en zich er een plaats verworven, zowel in de Zwitserse pers als de Franse (eerst Le Figaro, daarna Le Monde).
Als jonge moeder heeft ze een bitterzoet boek gepubliceerd over haar integratie in Franstalig Zwitserland, waarbij ze persoonlijke ergernissen en feitenonderzoek vermengt om het idee te relativeren, soms op niet mis te verstane wijze, dat Zwitserland een eldorado voor expats zou zijn. Een onvolmaakt boek, want subjectief, maar ook een oprecht boek, dat vorige week in 24 Heures is besproken.
Het gevolg was een stortvloed van commentaren op de website, in het gunstigste geval denigrerend, in het ongunstigste hatelijk, waarbij haar in uiterst subtiele termen te verstaan werd gegeven dat ze ‘maar gauw weer terug moest gaan naar Toulouse’. Wat had ze misdaan? Ze had het gewaagd haar gastland te bekritiseren, woorden te wijden aan de kleine misverstanden en diepe malaise waaraan ze in de zeven jaar dat ze bij ons woont was blootgesteld. Na een hele dag ‘Marie bashen’ hebben we, ontsteld, besloten de commentaren, die steeds verder ontspoorden, te blokkeren. Geconcludeerd moet worden dat al die tierende internetgebruikers van Frans-Zwitserse bodem onze collega gelijk gaven.
De Fransen die hier wonen en werken hebben ongetwijfeld bepaalde reflexen waardoor ze zich onderscheiden, referenties die ons vaak ongemerkt een provinciale status verlenen die ons razend maakt
Integreren in een ander land is nooit makkelijk, zelfs niet als men er dezelfde taal spreekt. Er zijn altijd momenten van onbegrip, het gevoel aan de kant te worden geschoven, er niet bij te horen, ook al doe je nog zo je best. De Fransen die hier wonen en werken hebben ongetwijfeld bepaalde reflexen waardoor ze zich onderscheiden, referenties die ons vaak ongemerkt een provinciale status verlenen die ons razend maakt. Het is een bekend fenomeen.
Wat ook waar is, is dat we in de periode waarover Marie Maurisse spreekt, zijn overspoeld door een golf van volstrekt irrationele en verderfelijke anti-Franse sentimenten. Denk maar eens aan het afkeurende gejoel van het ‘coole’ publiek van het muziekfestival Paléo in Nyon toen Stromae het over grensarbeiders had. Dat was om je rot te schamen.
Natuurlijk mogen we alle Zwitsers niet over één kam scheren. Maar dat neemt niet weg dat we weleens mogen stilstaan bij wat een goed geïnformeerd iemand ons onder de neus wrijft. Want in dit geval zijn wij het die een probleem met de Fransen hebben, en niet andersom.
Het is een overdreven en ongenuanceerd verhaal. Er zijn tekenen die niet bedriegen, oprispingen die symptomatisch zijn. De reacties op het onlangs verschenen boek van Marie Maurisse zijn daar een voorbeeld van. De jonge Franse journaliste schildert in 200 bladzijden een gitzwart beeld van de hel waarin Fransen in Zwitserland zouden leven. En waarin ons Zwitsers geen cliché bespaard blijft, variërend van drie zoenen geven en Rivella drinken tot het toenemende racisme, het aantal zelfmoorden onder autochtonen, de belastingvluchtelingen, de steden die na tien uur ’s avonds uitgestorven zijn en de kille houding van de bewoners.
Op de Facebookpagina van Le Temps liep en loopt het nog steeds storm. Iedereen – Zwitsers, Fransen, expats, grensarbeiders – wil zijn ei kwijt, uiting geven aan zijn wanhoop of de eentonige treurzang van Marie Maurisse overstemmen. De internetgebruikers hebben Bienvenue au paradis dus niet gespaard. Neem Fabienne Bogádi, schrijfster en communicatiemedewerkster: ‘Dit onderzoek heeft maar één doel, conflicten uitlokken daar waar ze niet zijn. Dat is onfatsoenlijk, respectloos tegenover de mensen in dit land en onnodig kwetsend. Vooral als je bedenkt dat meer dan de helft van de Zwitsers inmiddels minstens één ouder van buitenlandse origine heeft. Als je in een land komt, er werk vindt en er wordt opgenomen, dan begin je met dankjewel te zeggen.’
Of Selva Del Monte: ‘De enige klacht die ik heb gehoord, is dat mensen soms wat afstandelijk zijn, maar meestal niet alleen tegenover Fransen dus… Ik zou zeggen: “Hou op met die clichés en veralgemeniseringen.”’
‘Ik ben een Fransman van Algerijnse oorsprong en het enige racisme waarmee ik in Zwitserland ben geconfronteerd kwam van… volbloed Fransen’
Symptomatischer zijn de commentaren van grensarbeiders en Fransen die de journaliste verwijten dat haar verhaal vooringenomen is: ‘Ik ben een Fransman uit Bresse en ik woon in Zwitserland. (…) Dit boek staat niet voor heel Zwitserland. Het zijn vaak de Fransen die niet uit de grensstreek komen die kritiek hebben op Zwitserland, het is meer een kwestie van onbegrip tussen noorderlingen en zuiderlingen’, aldus Stéphane Escobar.
Mohamed Seghir constateert: ‘Ik ben een Fransman van Algerijnse oorsprong en het enige racisme waarmee ik in Zwitserland ben geconfronteerd kwam van… volbloed Fransen.’ Philippe Launay-Debnath: ‘Ik werk al vijfentwintig jaar in Zwitserland als grensarbeider, misschien ben ik verblind door mijn liefde voor dit land, maar ik heb vaker nare dingen horen zeggen door Fransen in Zwitserland zelf.’
Zodat we ons kunnen troosten met de gedachte dat de grootste zwakte van dit boek zijn systematische vooringenomenheid is: dat het niet werkelijk op zoek is gegaan naar getuigenissen die de lucht hadden kunnen klaren, maar alleen uit was op ongenuanceerde zwartmakerij. Met welk doel?
Opgericht in 1998, voortgekomen uit een fusie van Nouveau Quotidien, Journal de Genève en Gazette de Lausanne. Rechts van het midden, populair bij leidinggevenden, krant voor Franstalige Zwitsers.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
