Het Ghanese parlement heeft vrijdag een draconische anti-lhbtiq-wet aangenomen, enkele maanden nadat deze opnieuw was ingediend, meldt Bloomberg. De wet over ‘seksuele rechten en familiewaarden’, voorziet in gevangenisstraffen tot drie jaar voor mensen die zich identificeren als lhbtiq en verplicht iedereen die op de hoogte is van iemands homoseksualiteit om dit te melden bij de autoriteiten, legt het zakennieuwsmedium uit.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De wet criminaliseert ook het promoten van lhbtiq-evenementen. Het wetsvoorstel was al in 2024 door het parlement aangenomen, maar werd toen niet ondertekend door de toenmalige president van Ghana. Het werd in februari opnieuw ingediend in het parlement en wacht nu op de handtekening van het huidige staatshoofd, John Mahama, die het wetsvoorstel steunt.
Ghana en de EU hebben hun eerste partnerschapsovereenkomst getekend om regionale onveiligheid, gerelateerd aan terrorisme, te bestrijden. ‘Dit markeert het begin van een nieuw tijdperk van strategische samenwerking tussen Brussel en Accra’, merkte de pan-Afrikaanse website Koaci woensdag op.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De overeenkomst, die dinsdagochtend in de Ghanese hoofdstad werd ondertekend door de Hoge Vertegenwoordiger van de EU voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid, Kaja Kallas, en de Ghanese vicepresident, Jane Naana Opoku-Agyemang, heeft tot doel de samenwerking te versterken op gebieden als terrorismebestrijding, het delen van inlichtingen en crisisbeheer.
Dit gebeurt terwijl West-Afrikaanse kustlanden, waaronder Ghana, proberen de verspreiding van geweld vanuit de Sahelregio te voorkomen, waar gewapende groeperingen die banden hebben met Al Qaida en Islamitische Staat de afgelopen jaren hun aanvallen hebben geïntensiveerd. Na de ondertekening op woensdag leverde de EU militaire uitrusting aan Ghana, waaronder bewakingsdrones, antidronewapens en motorfietsen.
Het Hooggerechtshof van Ghana heeft woensdag het beroep verworpen tegen een wet die ‘wordt beschouwd als een van de meest draconische anti-LHBTI-wetten in Afrika’, meldt de BBC. De wet ‘over seksuele rechten en familiewaarden’, die afgelopen februari door het parlement werd aangenomen, voorziet in ‘drie jaar gevangenisstraf voor mensen die zich identificeren als LHBTI’ers en vijf jaar gevangenisstraf voor het oprichten of financieren van LHBTI-groepen’, aldus de Britse omroep.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De ratificatie is nu in handen van president Nana Akufo-Addo, wiens ambtstermijn op 7 januari afloopt. Hij heeft zich voor de nieuwe wet uitgesproken, net als zijn gekozen opvolger John Mahama. Maar het ministerie van Financiën heeft gewaarschuwd dat Ghana, dat in een ernstige economische crisis verkeert, ongeveer 3,8 miljard dollar (3,66 miljard euro) aan financiering van de Wereldbank kan verliezen als de wet wordt aangenomen. De instelling had namelijk alle nieuwe leningen aan Oeganda in 2023 opgeschort nadat in dat land een soortgelijke wet van kracht was geworden.
De uitslag van de verkiezingen in Ghana van zaterdag is nog niet officieel gemaakt door de kiescommissie, maar vicepresident Mahamudu Bawumia, de rivaal van oppositiekandidaat John Mahama, heeft zondag zijn nederlaag toegegeven, meldt de BBC.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het Britse medium heeft het over taferelen van vreugde in de straten van het land, waar aanhangers van de kandidaat van het National Democratic Congress (NDC) feestvierden met ‘zwaaiende vlaggen, toeters en slippende motorfietsen’. De 66-jarige sociaaldemocraat regeerde het land met 35 miljoen inwoners al tussen 2012 en 2017. Zijn termijn werd gekenmerkt door verschillende corruptieschandalen. Ghana maakt een ernstige economische crisis door, met stijgende prijzen, jeugdwerkloosheid en een hoge staatsschuld, aldus de BBC.
Met de presidentsverkiezingen in Ghana op 7 december in aantocht, hebben onderzoekers een netwerk van 171 botaccounts op X ontdekt die ChatGPT gebruiken om berichten te schrijven die gunstig zijn voor de zittende, rechtse politieke partij, de New Patriotic Party (NPP). Dat bericht Rest of World.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Volgens nieuw onderzoek uitgevoerd door NewsGuard, een website die tools biedt om de nauwkeurigheid en betrouwbaarheid van nieuwsbronnen te beoordelen, promoten de botaccounts NPP-kandidaat Mahamudu Bawumia, tevens de zittende president, en zijn rechtse standpunten, waarbij ze vaak de hashtags #Bawumia2024, #NPP en de NPP-slogan #ItIsPossible gebruiken. De accounts lijken actief te zijn sinds februari.
‘Het primaire doel van het netwerk lijkt te zijn om pro-NPP berichten te versterken, de regering Bawumia te promoten en de oppositie van het National Democratic Congress aan te vallen,’ vertelde McKenzie Sadeghi, redacteur AI en buitenlandse beïnvloeding bij NewsGuard die bijdroeg aan het onderzoek, aan Rest of World. Volgens NewsGuard is het aantal botaccounts op X die nepnieuws verspreiden toegenomen sinds de overname van Twitter door Elon Musk in 2022.
Wie de gemeenschap verdedigt, kan celstraf krijgen
Het parlement van Ghana heeft een wetsvoorstel aangenomen dat de rechten van de lhbtq-gemeenschap ernstig beperkt. Dat schrijft Africa News. Door de wet kunnen mensen die seks hebben met iemand van hetzelfde geslacht of de rechten van de lhbtq-gemeenschap in het land verdedigen, lange gevangenisstraffen krijgen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het wetsvoorstel, een van de strengste in zijn soort in Afrika, moet nog worden bekrachtigd door de president voordat het van kracht wordt, wat volgens waarnemers onwaarschijnlijk is voor de algemene verkiezingen in december. Activistische groeperingen noemen de wet een tegenslag voor de mensenrechten en dringen er bij de president op aan om de wet te verwerpen.
Maar de wetgeving wordt breed gesteund in Ghana, waar president Akufo-Addo heeft gezegd dat het homohuwelijk nooit zal worden toegestaan zolang hij aan de macht is. Het wetsvoorstel, dat ook wel het anti-homowetsvoorstel wordt genoemd, werd gesteund door een coalitie van christelijke, islamitische en Ghanese traditionele leiders.
Kerkelijke leiders kunnen gearresteerd worden als ze dat toch doen
De Ghanese politie heeft vlak voor het nieuwe jaar een officiële waarschuwing uitgedeeld aan religieuze leiders om geen negatieve voorspellingen over 2023 te doen. Pastoors en priesters die dat toch doen, kunnen gearresteerd worden, meldt de BBC op basis van lokale media. Volgens critici is de waarschuwing van de Ghanese politie ongrondwettelijk.
In Ghana is het traditie om aan het eind van het jaar in kerken te luisteren naar de nieuwjaarspreken van de religieuze leiders, die voorspellen hoe het nieuwe jaar eruit zal zien. Deze voorspellingen kunnen zeer negatief zijn. Zo werden de miljoenen Ghanese christenen die vorig jaar naar deze diensten gingen gewaarschuwd voor enorm onheil en natuurlijke rampen.
Dergelijke negatieve voorspellingen zorgen volgens de Ghanese politie voor angst onder de bevolking en kunnen zelfs tot de dood van mensen leiden. Dinsdag 27 december is daarnaast uitgeroepen tot ‘Dag van de Naleving van de Profetiecommunicatie’ om Ghanezen eraan te herinneren ‘het geloof te belijden binnen de grenzen van de wet om te zorgen voor een veilige omgeving, vrij van angst door voorspellingen van naderend letsel, gevaar of dood’, schrijft lokale website My Joy Online.
De oorlog met Rusland heeft ervoor gezorgd dat de EU haar vizier richt op Afrika voor olie en gas. Het continent heeft die brandstoffen evengoed nodig.
Naar aanleiding van de Russische invasie in Oekraïne is de EU al een tijdje wanhopig op zoek naar vervangers voor steenkool, olie en gas. In het document REPowerEU stelt de Europese Commissie zich ten doel ‘Europa vóór 2030 onafhankelijk te maken van Russische fossiele brandstoffen’. Daartoe wil de EU in de eerste plaats samenwerken met ‘internationale partners om alternatieve energiebronnen te vinden’, zoals het gas dat in sommige Afrikaanse landen onder de grond is opgeslagen.
In de afgelopen maanden hebben verschillende Europese ambtenaren Algiers, Dakar, Abuja, Brazzaville en Luanda bezocht om de mogelijkheden voor grotere gasinvoer te onderzoeken. De Europese Commissie heeft een tripartiete overeenkomst ondertekend om de aankomst van Israëlisch gas via Egypte te verzekeren. Bovendien worden de investeringen van Europese ondernemingen in lng-projecten nieuw leven ingeblazen. Enkele voorbeelden: BP in Senegal en Mauritanië; ENI in Algerije, Egypte, Nigeria, Angola en de Republiek Congo; Equinor en Shell in Mozambique en Tanzania.
Afrikaanse ontwikkeling
Aardgas wordt echter niet alleen geëxporteerd, maar ook steeds meer binnen Afrikaanse landen gebruikt. Het wordt veelal gezien als een belangrijke stap richting de energietransitie, en een garantie voor ontwikkeling. Gasflessen kunnen heviger vervuilende energiebronnen als brandhout of houtskool vervangen, die nu nog op grote schaal in Afrikaanse huishoudens worden gebruikt, en die slecht zijn voor de gezondheid.
De belangrijkste toepassing van gas – vooral in een werelddeel waar maar weinig mensen toegang hebben tot stroom – is het opwekken van elektriciteit. Hiervan wordt al gebruikgemaakt in landen als Ghana, dat weliswaar het grootste deel van zijn olie naar internationale markten exporteert, maar gas gebruikt om in elektrische energie te voorzien. Bovendien kunnen zowel de nationale als de regionale markten via pijpleidingen van aardgas worden voorzien.
Momenteel doorkruist de West-Afrikaanse gaspijpleiding het grondgebied van Nigeria, Benin, Togo en Ghana en een andere pijpleiding verbindt Zuid-Afrika met Mozambique. Dat systeem wordt nog verder uitgebreid via verschillende projecten, zoals de Afrikaanse Renaissance-pijpleiding – een van de twee tussen Mozambique en Zuid-Afrika – en een initiatief dat de levering van gas vanuit Tanzania aan Oeganda mogelijk maakt. In Nigeria werkt men ten slotte aan de Trans-Sahara-gaspijpleiding, die reikt tot aan Algerije, en aan een leiding tussen Nigeria en Marokko. Belangrijk aan deze laatste twee pijpleidingen is dat ze kunnen worden aangesloten op de Europese gasnetwerken.
Export leidt hoe dan ook tot de uitputting van een niet-hernieuwbare hulpbron
Maar is dat wel mogelijk, om tegelijkertijd naar buiten toe uit te breiden en intern te optimaliseren? Zijn die twee doelen verenigbaar? Kunnen gasleveringen aan Europa worden verhoogd terwijl tegelijkertijd de Afrikaanse huishoudens en productiesector van energie worden voorzien? Hoe kunnen projecten op de buitenlandse markt worden gecombineerd met de energietransitie waar zoveel mensen in Afrika en Europa terecht om vragen?
Sommigen zijn van mening dat al deze doelstellingen samenvallen. Hun voornaamste argument is het geloof dat groeiende Europese belangstelling zal leiden tot de investeringen die nodig zijn om de energiebronnen te exploiteren. Verder wordt beweerd dat de uitvoer van gas naar Europa Afrikaanse landen aanvullende middelen zal verschaffen om in de eigen ontwikkeling te investeren. Maar er zijn factoren die stemmen tot een minder optimistische houding.
Risico’s van aardgas
De energiebehoeften van Afrika zijn veel groter dan die van Europa. Hoezeer de productie en beschikbaarheid van gas op een gegeven moment ook mogen toenemen, export leidt hoe dan ook tot de uitputting van een niet-hernieuwbare hulpbron. Zo kan een soort hypotheek ontstaan, die de middellange- en langetermijnstrategie voor de ontwikkeling van Afrikaanse energie en industrie in de weg staat.
De infrastructuur die de elektriciteitsvoorziening en de levering van gasflessen aan huishoudens op het continent mogelijk maakt, is niet geschikt voor de export van gas. Waar sprake is van gasexport, ontstaan vaak zogenaamde enclave-economieën. Er zijn talrijke verhalen over mislukte ontwikkelingsprocessen die geworteld waren in de winning en verkoop van natuurlijke hulpbronnen.
De aanleg van meer gasinfrastructuur zou ontwikkeling dus flink kunnen tegenwerken
Ook vanuit andere hoek klinken tegenargumenten, namelijk van Afrikaanse milieugroeperingen: gas is een fossiele brandstof, die bijdraagt aan klimaatverandering. Investeren in gas betekent dus dat er minder geld wordt besteed aan de bevordering van hernieuwbare energiebronnen. De Europese belangstelling zou bovendien van korte duur kunnen blijken, aangezien de EU ernaar streeft haar afhankelijkheid van fossiele brandstoffen vóór 2030 drastisch te verminderen. De aanleg van meer gasinfrastructuur zou ontwikkeling dus flink kunnen tegenwerken.
Net als andere onderaardse grondstoffen leidt de aanwezigheid van gas nogal eens tot perverse, politieke situaties in landen waar het sociaal contract tussen heerser en burger op losse schroeven staat. Zo worden de opbrengsten van gasverkoop vaak ingezet om de macht en de rijkdom van machthebbers uit te breiden, en niet om openbare diensten en economische ontwikkeling te financieren.
Het spreekt voor zich dat de stabiliteit van het sociaal contract en van staatsinstellingen in verschillende Afrikaanse landen sterk uiteenloopt. Maar externe partijen maken geen onderscheid tussen meer of minder democratische regeringen. Paradoxaal genoeg kan Europa’s streven om op het gebied van energie autonoom te worden en niet langer afhankelijk te zijn van een autocraat als Vladimir Poetin, uiteindelijk een steun zijn voor andere autocraten.
Toekomstige dilemma’s
Op een moment als dit, waarop iedereen onder hoogspanning staat, zullen Afrikaanse en Europese leiders weinig interesse hebben in deze redenen, die ertegen pleiten om Europa van meer Afrikaans gas te voorzien. Gelukkig neemt dit alles niet de aandacht weg van de tweede en derde strategie van het REPowerEU-plan, waarmee enige vooruitgang kan worden geboekt, namelijk energiebesparing en versnelde overgang op hernieuwbare energiebronnen.
Ook Afrika kan een belangrijke rol spelen bij de productie van deze schone energiebronnen, zowel voor binnenlands gebruik als voor export. Maar ook dit toekomstbeeld levert dilemma’s op. We kunnen nog niet voorzien wat voor evenwicht Afrikaanse leiders vinden tussen de belangen van internationale investeerders en de behoeften van hun eigen burgers.
Mensen die tegen het uitgeroeide pokkenvirus zijn ingeënt, zijn tientallen jaren immuun, en deze bescherming strekt zich ook uit tot apenpokken. Maar aangezien de vaccinatiecampagnes van lang geleden zijn, neemt de immuniteit onder de bevolking af.
Keuze uit het archief
Deze week waarschuwde de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) dat het aantal besmettingen met mpox – ook bekend als apenpokken – binnen Europa de komende dagen en weken fors toe zou kunnen nemen. Aanleiding voor deze waarschuwing was het feit dat er in Zweden voor het eerst een gevaarlijkere en besmettelijkere variant van het virus bij iemand was aangetroffen.
Dit artikel van El Diario van twee jaar geleden gaat in op de opkomst van het apenpokkenvirus en op de vraag of het vaccin dat het pokkenvirus uit de wereld heeft geholpen ook bescherming biedt tegen dit pokkenvirus. Uit onderzoek blijkt dat er ook op een pokkenvaccin een houdbaarheidsdatum zit.
In het Verenigd Koninkrijk zijn de afgelopen maand negen gevallen van apenpokken vastgesteld, in Portugal vijf en in Spanje zijn er ten minste zeven positieve meldingen op een totaal van drieëntwintig verdachte gevallen [op 18 mei]. Wat de internationale verspreiding en het aantal besmettingen van mens op mens betreft, is deze uitbraken van apenpokken op weg de grootste te worden buiten Afrika. Het is niet voor het eerst dat deze zeldzame ziekte, die in West- en Centraal-Afrika voorkomt, zich naar andere landen verspreidt. Feitelijk komt het steeds vaker voor, zowel binnen als buiten Afrika. Hoe komt dat?
De eerste en grootste uitbraak van apenpokken buiten Afrika vond plaats in 2003 in de Verenigde Staten: zevenenveertig mensen werden getroffen, maar er was geen sprake van overdracht van mens op mens. De schuldigen – of slachtoffers, afhankelijk van hoe je het bekijkt – waren prairiehonden van een dierenhandelaar. Zij waren in contact geweest met besmette knaagdieren uit Ghana.
De besmette prairiehonden waren verkocht als huisdier. Later onderzoek wees uit dat degenen die een besmet dier hadden aangeraakt of er een beet of krab van hadden gekregen, een verhoogd risico op infectie hadden. Ook het schoonmaken van de kooi of van de ruimte waarin het dier verbleef, vormde een risico.
Ingeënt
De onderzoekers ontdekten dat drie mensen asymptomatisch besmet waren geraakt en hoge niveaus van antilichamen tegen het virus hadden aangemaakt. De reden daarvoor was dat zij respectievelijk dertien, negenentwintig en achtendertig jaar eerder waren ingeënt tegen het uitgeroeide pokkenvirus.
Het apenpokkenvirus behoort tot het genus Orthopoxvirus, waartoe ook het pokkenvirus (Variolavirus) behoort dat in 1980 uitgeroeid werd verklaard. De twee lijken dus sterk op elkaar.
Het was al bekend dat het pokkenvaccin decennialang bescherming kan bieden. Uit gegevens die in Engeland werden verzameld tijdens een uitbraak aan het begin van de twintigste eeuw, bleek dat 93 procent van de vijftigplussers die in hun kinderjaren waren ingeënt niet ernstig ziek waren geworden. Ter vergelijking: de helft van de niet-gevaccineerden in die leeftijdsgroep stierf.
De bescherming kan dus een leven lang meegaan. ‘We ontdekten dat 90 procent van de vrijwilligers die tussen de vijfentwintig en vijfenzeventig jaar geleden waren gevaccineerd, nog steeds humorale (in de vorm van antilichamen) of cellulaire (in de vorm van T-lymfocyten) immuniteit hadden, of beide’, schreven onderzoekers in een artikel dat in 2003 in Nature Medicine werd gepubliceerd.
‘De omvang en de duur van epidemieën van apenpokken zullen toenemen naarmate de bescherming door [pokken]vaccins in de bevolking afneemt‘
Daarom ontstond het vermoeden dat mensen die tegen pokken waren ingeënt, een zekere kruisimmuniteit tegen apenpokken hebben. Een waarnemingsstudie die tussen 1980 en 1984 werd uitgevoerd in Zaïre (nu de Democratische Republiek Congo), had al een bescherming van 85 procent aangetoond.
De auteurs van die studie waarschuwden toen dat ‘de omvang en de duur van epidemieën van apenpokken zullen toenemen naarmate de bescherming door [pokken]vaccins in de bevolking afneemt‘. Door verminderde overdraagbaarheid zouden pokken echter niet al te lang in menselijke populaties blijven bestaan, ‘ook niet als vaccinatie ontbreekt’.
Vaccinschaarste
De uitbraak bij de prairiehonden bood een unieke gelegenheid om deze bevindingen nader te bestuderen. Omdat een endemisch Orthopoxvirus in Noord-Amerika niet voorkomt, kon de mogelijkheid van kruisimmuniteit, ontstaan door blootstelling aan eerdere virussen, worden uitgesloten. De enige bescherming die de bevolking had was die tegen het pokkenvaccin. Inentingen tegen pokken werden tot 1972 toegediend; de helft van de Amerikaanse bevolking had het vaccin tegen die tijd gekregen.
Bij de uitbraak van 2003 bleek de bescherming niet volledig te zijn: vijf gevaccineerden raakten wel besmet met symptomen, tegenover het asymptomatische drietal. Vanwege het lage aantal patiënten kon de beschermingsgraad niet worden berekend. Wel werd ondersteund wat eerdere studies hadden aangetoond, namelijk dat het pokkenvaccin decennialang tegen menselijke pokken beschermt, maar ook tegen vergelijkbare virussen als apenpokken.
‘Beide vaccins zijn momenteel schaars, en er zal op korte termijn niet op genoeg zijn voor iedereen’
Maar de oorspronkelijke pokkenvaccins zijn niet meer in omloop. Een nieuw vaccin tegen mensen- en apenpokken op basis van levende verzwakte virussen, is respectievelijk in 2013 en 2019 goedgekeurd door het EMA en de FDA, maar het is niet beschikbaar voor het grote publiek. Volgens de CDC denken deskundigen dat toediening van deze vaccins na blootstelling aan het apenpokkenvirus zou kunnen helpen de ziekte te voorkomen of minder ernstig te maken.
‘Beide vaccins zijn momenteel schaars, en er zal op korte termijn niet op genoeg zijn voor iedereen, maar het is ook niet zo dat we vanaf nul moeten beginnen’, zegt Mar Faraco, voorzitter van de Vereniging van Internationale artsen.
Makaken
Apenpokken werden in 1958 in een laboratorium ontdekt bij makaken, vandaar de naam. In de praktijk wordt de ziekte meestal overgebracht door kleine zoogdieren als ratten en eekhoorns, maar apen kunnen ook een rol spelen. De ziekte werd voor het eerst bij mensen ontdekt in 1970 in de Democratische Republiek Congo (DRC) en is sindsdien in elf Afrikaanse landen waargenomen. De ware omvang van de ziekte is onbekend; accurate cijfers uit Afrika ontbreken.
De laatste jaren is gebeurd wat de onderzoekers van de studie in 1988 vreesden: het aantal gevallen is toegenomen. In Nigeria zijn sinds 2017 558 gevallen en 8 sterfgevallen geconstateerd. In de DRC zijn dit jaar tot nu toe honderden gevallen gemeld, waarvan 704 in januari en februari; 37 daarvan hadden een dodelijke afloop. Sinds januari 2020 meldde DRC meer dan 10.000 infecties en 342 sterfgevallen.
Een in 2010 gepubliceerde studie uit Congo kwam tot de conclusie dat het aantal gevallen van apenpokken in 2006-2007 was vertwintigvoudigd ten opzichte van de jaren tachtig. ‘Dertig jaar na het einde van massale vaccinatiecampagnes tegen pokken is er sprake van een dramatische toename van apenpokken bij mensen in de plattelandsgebieden van de Democratische Republiek Congo’, aldus het rapport.
‘Mogelijk is er iets veranderd in de verspreiding van het virus onder wilde dieren in West-Afrika’
De afname van immuniteit onder de bevolking is niet per se de enige factor die verantwoordelijk is voor de toename van het aantal gevallen. ‘Mogelijk is er iets veranderd in de verspreiding van het virus onder wilde dieren in West-Afrika, waardoor het verspreidingsgebied is vergroot en dat mensen besmet raken groter is,’ aldus viroloog Michael Skinner van het Imperial College in Londen.
Er bestaan twee stammen van het virus, de West-Afrikaanse en de Congolese. De dodelijkheid loopt uiteen van 1 procent voor de mildere, West-Afrikaanse stam, die werd aangetroffen bij de getroffenen in Groot-Brittannië, waarvan een uit Nigeria was teruggekeerd, tot 10 procent voor de Congo-stam, die waarschijnlijk ook besmettelijker is. Deze cijfers uit Afrikaanse landen zijn echter niet noodzakelijkerwijs toepasbaar op plekken met betere gezondheidsdiensten en een betere volksgezondheid.
‘Het risico van een grote uitbraak in Spanje is zeer klein,’ zegt eerdergenoemde Mar Faraco. Jacob Lorenzo, directeur van het Universitair Instituut voor Tropische Ziekten en Volksgezondheid van de Canarische Eilanden van de Universiteit van La Laguna, is het daarmee eens. ‘Grootschalige overdracht is onwaarschijnlijk, maar we moeten waakzaam zijn,’ zegt hij.
Nauw contact
Toch zijn gezondheidsdiensten wereldwijd verontrust vanwege de grote hoeveelheid besmette personen die niet recent een reis hebben gemaakt. Het vermoeden is dat er, ook als de uitbraken onder controle worden gehouden, nog meer gevallen zullen opduiken, ook in andere landen. Gezien de incubatietijd is het mogelijk dat transmissie heeft plaatsgevonden voordat er alarm werd geslagen.
‘Dit is zeldzaam en ongebruikelijk,’ zegt Susan Hopkins, hoofd medisch advies van de UK Health Safety Agency (UKSHA). ‘Er zijn aanwijzingen dat apenpokken binnen de gemeenschap zijn overgedragen door nauw contact.’
Een Amerikaanse CDC-functionaris deelde haar zorgen met STAT: ‘Dit beeld is heel anders dan we gewoonlijk zien bij apenpokken. We zijn enigszins bezorgd over een mogelijke verspreiding buiten het VK.’
Alle verdachte en bevestigde gevallen hebben zich voorgedaan bij mannen die seks hebben met mannen
Om de zaak nog ingewikkelder te maken, hebben alle verdachte en bevestigde gevallen zich voorgedaan bij mannen die seks hebben met mannen, hoewel het onduidelijk is of er sprake is was van seksuele overdracht of van overdracht via nauw contact.
UKSHA-epidemioloog Mateo Prochazka erkent dat dit gegeven ‘mogelijk gevolgen heeft voor het bestrijden en controleren van uitbraken’, maar wees ook op het belang ‘te waken voor het versterken van stigma’s en ongelijkheid’.
Om al deze redenen kan de verspreiding van de ziekte op veel niveaus worden geanalyseerd. Er komen veel maatschappelijke problemen in samen: zoönosen, opkomende ziekten, vaccinatie – of het gebrek daaraan –, handel in wilde dieren en het houden van wilde dieren als huisdier, stigmatisering van getroffen bevolkingsgroepen, beschadiging van ecosystemen en gezondheid als een mondiaal probleem. En bovenal herinnert het ons eraan dat we leven op een planeet die wemelt van de virussen.
Ongevaccineerde buitenlanders wordt ook de toegang geweigerd
Ghana heeft aangekondigd dat luchtvaartmaatschappijen een boete van 3500 dollar, ruim 3000 euro, zullen moeten betalen voor elke passagier die niet volledig ingeënt tegen corona aankomt op Kotoka International Airport, de internationale luchthaven van hoofdstad Accra, bericht Al Jazeera. Volgens de maatregelen die aanstaande woensdag van kracht worden, zullen luchtvaartmaatschappijen met hetzelfde bedrag worden beboet voor reizigers die geen gezondheidsverklaring hebben ingevuld voordat ze aan boord zijn gegaan voor hun vlucht naar Accra.
Ghanezen die invliegen zonder aan de vereisten te voldoen, moeten veertien dagen in quarantaine; buitenlanders kan de toegang worden geweigerd. Ghana hanteert enkele van de strengste coronabeperkingen in West-Afrika.
Tsjadische president Idriss Déby Itno wordt herkozen voor een zesde termijn
De Tsjadische Idriss Déby Itno werd bij de presidentsverkiezingen van 11 april herkozen voor een zesde termijn met 79,32 procent van de uitgebrachte stemmen, volgens de voorlopige officiële resultaten die maandag door het nationale verkiezingsorgaan Alwihdainfo.com bekend werden gemaakt. De voormalige en laatste premier van Déby, Albert Pahimi Padacké, werd tweede met 10,32 procent van de uitgebrachte stemmen. De opkomst bij deze verkiezing was 64,81 procent, zoals eveneens is te lezen op de site.
Eerdere verkiezingen werden door oppositiepartijen bestempeld als een farce. Ook dit keer kwam zijn herverkiezing niet als een verrassing, aangezien zijn rivalen bij de verkiezingen niet veel politiek gewicht in de schaal konden brengen, schrijft o.a. het Zuid-Afrikaanse Mail&Guardian. Het Afrikaanse land wordt al sinds Déby in 1990 met een staatsgreep aan de macht kwam met ijzeren vuist geleid.
In Tunesië zijn journalisten in oorlog met hun nieuwe CEO
De benoeming van Kamel Ben Younes tot hoofd van het officiële Tunesische persbureau, Tunis Afrique Presse (TAP), heeft een ernstige crisis veroorzaakt. Afgelopen dinsdag schakelde de nieuwe baas zelfs de politie in om zijn kantoor te bereiken, waar journalisten de ingang blokkeerden, meldt de site van Business News.
Dit is ongehoord in de geschiedenis van het persbureau. De journalisten demonstreerden tegen zijn recente benoeming door de regering. Een aantal van hen werd door de politie met geweld aangepakt.
De kersverse CEO van TAP, die zich al lange tijd dicht bij de macht bevindt van voormalig president Zine El-Abidine Ben Ali, wordt er door zijn werknemers van beschuldigd in dienst te zijn van de islamistische beweging Ennahda.
Volgens de Tunesische site Kapitalismaakt Kamel Ben Younes deel uit van de RCD, de partij van ex-dictator Ben Ali; ‘De crème de la crème van wetteloze benalisten, opportunisten die klaarstaan om hun vaders en moeders op de politieke markt te verkopen.’
Bedreiging voor de persvrijheid
‘Waarom is het zo erg dat Kamel Ben Younes aan het hoofd van TAP wordt geplaatst?’ vraagt de site Webdo.tn zich af.Mounir Souissi, journalist en lid het persbureau, legt het uit: ‘De TAP is de locomotief van de publieke media. Hichem Mechichi (het hoofd van de regering) weet dit en wil hier op deze manier invloed kunnen uitoefenen.’
De krachtige interventie van de politie bij het gebouw van TAP lokte sterke reacties uit binnen de beroepsgroep, in het bijzonder bij de Internationale Federatie van Journalisten, die van mening is dat wat er is gebeurd niet alleen ‘een bedreiging is voor de gevestigde journalisten, maar [ook] voor de persvrijheid in Tunesië’.
Kamel Ben Younes vertrok uiteindelijk zonder zijn kantoor te hebben bereikt. De journalisten blijven om de beurten sit-ins houden om de regering te dwingen haar besluit te herzien.
In Ghana worden homoseksuelen achtervolgd als nooit tevoren
Afgelopen zondag kwam in Ghana een interreligieuze groep christelijke hoogwaardigheidsbekleders – priesters, pastors, dominees, bisschoppen – bijeen tijdens een nationale gebedsbijeenkomst in Accra. Het centrale thema en de titel van hun gebeden luidde: ‘Homoseksualiteit: een verfoeilijke zonde voor God.’
Het evenement werd georganiseerd met de steun van Ghanese media en bracht vertegenwoordigers van de islam, traditionele religies, het maatschappelijk middenveld en het parlement samen. Deze invloedrijke figuren spraken ook over de criminalisering van de LGBTQI+ gemeenschap en ‘de heropvoeding, hulp en ondersteuning’ van deze ‘verloren zielen’.
‘Onnatuurlijke relaties’
De golf van homofobie begon eind januari, toen LGBT+ Rights Ghana een ontmoetingsruimte in Accra opende. Het was de eerste in zijn soort en de ruimte bleef er niet lang, want het nieuws werd snel opgepakt door de lokale media.
De eerste ronde van protest behelste een campagne waarin de regering werd opgeroepen het centrum te sluiten en de verantwoordelijken te arresteren. Leden van de regering haastten zich om zich bij het homofobe discours aan te sluiten.
In de zeldzame interviews met homo’s vroegen journalisten hen of ze niet zelf verantwoordelijk waren voor het geweld waarmee ze te maken hadden
Tegelijkertijd geven Ghanese media parlementsleden alle ruimte om hun homofobe opvattingen te uiten. In de zeldzame interviews met homo’s vroegen journalisten hen of ze niet zelf verantwoordelijk waren voor het geweld waarmee ze te maken hadden, door gelijke rechten te eisen.
Op 24 februari zorgden al deze gebeurtenissen tezamen ervoor dat de politie het kantoor van de vereniging sloot, waarvan het team vervolgens onderdook. Sinds de sluiting is volgens activisten het aantal verbale en fysieke aanvallen op homoseksuelen toegenomen, vooral op het afgelegen platteland.
Homoseksualiteit, een ‘westers kwaad’
Eind februari liet president Nana Akufo-Addo uit het niets weten dat hij legalisering van het homohuwelijk nooit zou toestaan. Begin maart hebben acht afgevaardigden van de regering een nieuwe versie van een eerder ingediend wetsvoorstel voorgesteld, waarin expliciet wordt opgeroepen tot strafbaarstelling van homoseksualiteit en verplichte ‘seksuele heroriëntatietherapie’ voor degenen die ervan worden ‘verdacht’.
Veel homofoben beweren dat homoseksualiteit een product van westerse import is. Maar, zoals in veel voormalige koloniën, zijn de homofobe wetten van Ghana een residu van de Europese overheersing. De Commissie voor christelijk huwelijk en gezinsleven (CCMFL), die pleit voor het heteroseksuele gezinsmodel, werd in 1966 opgericht met financiering van een Britse organisatie, Christian Aid. Meer recentelijk hebben organisaties zoals de National Coalition for Appropriate Sexual Rights and Family Values het discours van Amerikaanse evangelisten herhaald, onder meer met de officiële steun van het World Congress of Families, een organisatie gevestigd in de Verenigde Staten.
Schaduwgevecht
LGBT+ Rights Ghana heeft een geldinzamelingsactie gelanceerd om een permanent pand te verwerven voor de huisvesting van een nieuw sociaal centrum. De vereniging heeft tot nu toe meer dan 40.200 dollar opgehaald.
Andere verenigingen oefenen druk uit op afgevaardigden om te voorkomen dat nieuwe wetgeving wordt aangenomen die homoseksualiteit expliciet strafbaar stelt. Vanwege het risico op vervolging organiseren de meeste activisten zich ondergronds.
De Ghanees-Britse ‘Black Lifestyle‘-fotograaf James Barnor is een inspiratiebron voor velen. Verder: Een podcast die je alles leert over alcohol, zoals waarom je wijn eerst moet decanteren & meer aanraders van de 360-redactie.
Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.
Alles over alcohol
‘A Good Drop: All About Alcohol is de podcast die ik eigenlijk zelf wilde maken. Samen met een vriend wijn proeven, er een beetje over praten, wat achtergrondinformatie verschaffen’, aldus hoofdredacteur Laura Weeda. Deze twee Australiërs kwamen op het idee. Het onderwerp en de indeling lopen sterk uiteen – zoals alcohol nou eenmaal met onderwerpen en indelingen doet. Soms is een hele aflevering aan één fles gewijd, soms spitsen ze zich toe op de toepassingen van bijvoorbeeld een enkel cocktailingrediënt of een historisch verbod.
Deze sessie gaat over de deugden van het decanteren van wijn voordat je hem drinkt. Naast enige wetenschappelijke achtergrondinformatie, doen ze ook een on-airsmaaktest om te bepalen of decanteren de smaak van een glas wijn echt verbetert.
Wat ze nog meer te vertellen hebben is bijvoorbeeld dat echte kurk tegenwoordig vooral een statement is, hoewel (met name Franse) boeren niet lang geleden nog beweerden niet zonder te kunnen. Maar ja, Franse boeren en kenners deden toen Australische wijn zijn opgang maakte ook een minderwaardig namaaksel was, zoals dan weer te zien is in deze mooie documentaire van de BBC: Chateau Chunder: How Australian Wines changed the World.’
Vrouwelijke blik
‘Honderd vrouwelijke straatfotografen leggen het buitengewone alledaagse vast’ is de titel boven een beeldartikel op de Amerikaanse cultuursite Hyperallergic. Het artikel besteedt aandacht aan het zojuist verschenen boek Women Street Photographers, dat niet-geënsceneerde foto’s bevat van 100 fotografen uit 31 landen, ‘van Ghana tot Iran’. Een tip van redacteur IJsbrand van Veelen.
Het boek is ontstaan uit het Instagram-account @WomenStreetPhotographers van fotografe Gulnara Samoilova, die eerder werkte als fotograaf voor Associated Press. ‘Straatfotografie is misschien wel de meest toegankelijke vorm van fotografie die er bestaat,’ aldus de in Rusland geboren Samoilova, die nu in New York woont. Waarbij ze gelijk aantekent dat de straat voor vrouwen een andere plek is dan voor mannen. Dat kan ook zo zijn voordelen hebben. ‘Het kan zijn dat vrouwen niet snel als professionele fotografen worden gezien waardoor ze eerder toestemming krijgen voor het maken van foto’s’, aldus Samoilova, zeker als het gaat om foto’s van kinderen, voegt ze daaraan toe.
Hoe dan ook, er staat prachtig werk op Hyperallergic en er is nog meer te zien op de site van This is Colossal, die ook aandacht besteedt aan het boek.
Gids voor de toekomst
Op 31 maart gaan vooraanstaande fotografen en kunstcritici in gesprek over het werk van de de visionaire fotograaf James Barnor om te onderzoeken hoe zijn visie een cruciale gids voor de toekomst kan zijn. En u kunt vanaf 20.00 uur online gratis meekijken.
‘Black Lifestyle’-fotograaf James Barnor richtte begin jaren vijftig zijn beroemde studio Ever Young op in Accra. In 1959 kwam hij naar Londen, waar hij ging werken voor het Zuid-Afrikaanse tijdschrift Drum, dat de geest van die tijd en de ervaringen van de ontluikende Afrikaanse diaspora in Londen weerspiegelde. Begin jaren zeventig keerde hij terug naar Ghana om het eerste kleurenlaboratorium van het land op te zetten, terwijl hij zijn werk als portretfotograaf voortzette en zich in de muziekscene inwerkte. Zijn werk inspireert generaties fotografen.
Tijdens het evenement gaat Barnor onder andere in gesprek met fotograaf Tyler Mitchell en kunstcriticus Hans Ulrich Obrist. ‘Een verbluffende line-up’, volgens art director Majel van der Meulen.
Helder dromen
Aristoteles schreef er al in 350 v.Chr. over, boeddhisten gebruiken het al eeuwen in de beoefening van yoga, en het plot van verschillendeboeken en films als Alice in Wonderland en Inception draait erom: lucide dromen.
Het bewust beïnvloeden van dromen is een soort van sport geworden, schrijft New York Times-redacteur Dorie Chevlen. Reddit-fora worden erover volgeschreven en ook op Tiktok en YouTube is lucide dromen de laatste tijd een populair onderwerp. Zelfs een wetenschapper van de Radboud Universiteit doet er onderzoek naar.
Ook Chevlen probeert zich te bekwamen in de kunst van het lucide dromen. Ze blijkt er een persoonlijke reden voor te hebben: een goed gesprek – zonder mondkapje – met haar terminaal zieke opa. In het artikel deelt ze een paar bruikbare tips om zelf de touwtjes in handen te krijgen in dromenland. Een aanrader van redacteur Joep Harmsen.
Ivoorkust en Ghana produceren 60 procent van het mondiale aanbod aan cacao. Maar hun inwoners consumeren maar 4 procent van alle chocola. Daar moet verandering in komen, vinden de landen.
Mamey Kamara was meteen verkocht toen ze de opening van de Ivoriaanse chocolaterie Instant Chocolate bijwoonde. Zoetekauw en patriot Kamara, opgegroeid in Abidjan met Europese chocolademerken als Côte d’Or en Milka, viel als een blok voor de lokaal geproduceerde delicatessen. ‘Het geeft me een trots gevoel om chocola van eigen bodem te eten. Ik vind het belangrijk om lokale ondernemers te steunen,’ zegt Kamara, communicatiemanager van een kleine ngo in Abidjan.
Afrika consumeert nog geen 4 procent van alle chocola die wereldwijd wordt verkocht, maar daar kan verandering in komen door de opkomende middenklasse, voor wie chocola een betaalbaar en eenvoudig te verkrijgen luxeartikel vormt. Zowel in Ivoorkust als in Ghana storten kleine ambachtelijke chocoladefabrikanten zich op deze groeiende markt met 100 procent Ivoriaanse en Ghanese chocola.
Het in 2015 gelanceerde Instant Chocolate maakte meteen al het eerste jaar een ongekende groei door. Het chocoladebedrijf, opgericht door twee oud-bankiers en een voormalig marketingmanager, zag haar verkoop stijgen van 3,5 ton chocola in het eerste jaar naar een gemiddelde van 50 ton per maand in het daaropvolgende jaar. De lokaal geproduceerde chocola, variërend van repen tot bonbons, is niet alleen voor de losse verkoop bestemd; het kleine bedrijf levert ook aan zakelijke klanten als Air France en Citibank.
In buurland Ghana verliest staatsbedrijf Coca Processing Company en haar paradepaardje Golden Tree-chocola in rap tempo terrein aan nieuwe merken, waaronder ’57 Chocolate, dat zich als Ghanees luxeartikel afficheert. Volgens medeoprichter Priscilla Addison past het merk binnen de mondiale trend van kleinschalige productie van onder andere ambachtelijk bier, schepijs en, natuurlijk, chocola. ‘We proberen te morrelen aan de status quo van luxechocola als zijnde een louter Europees product.’
Om het begrotingstekort van hun wankele economieën terug te dringen, hebben Ivoorkust en Ghana alles in het werk gesteld om lokale cacaoverwerkingsbedrijven en chocoladeproducenten te ondersteunen. Een reeks gunstige maatregelen en initiatieven moet lokale ondernemers helpen op te schuiven in de waardeketen. Maar het is een moeilijke tijd om de productie te diversifiëren. Waar cacao in 2015 nog een van de best presterende grondstoffen was, bungelde het gewas de afgelopen twee jaar onder aan de ranglijst. Na zes topjaren zijn de prijzen meer dan 30 procent gekelderd door een overschot in de belangrijkste cacao exporterende landen.
Voor Ivoorkust en Ghana, de grootste cacaoproducenten, is dit een zware economische klap. Ivoorkust heeft de cacaoprijs die boeren ontvangen onlangs met 36 procent verlaagd, en Ghana overweegt eenzelfde stap. Beide landen, die zwaar leunen op de cacao-export, proberen de klappen op te vangen door de cacaoverwerking op eigen bodem op te schroeven om op die manier optimaal van hun bonen te profiteren. Wat de regeringen betreft groeit hun chocola uit tot net zo’n iconisch product als hun cacao.
In Ivoorkust en Ghana produceren meer dan 2 miljoen kleine boeren ongeveer 60 procent van het mondiale aanbod. Maar hoewel ze de miljardenindustrie spekken met de export van bijna 3 miljoen ton cacao, verdienen de boeren zelf gemiddeld 67 dollarcent per dag – slechts 6,6 procent van de uiteindelijke verkoopprijs. Ondanks de stijgende vraag naar chocola, maken steeds meer boeren de overstap naar het lucratievere rubber. Om de hoeksteen van hun economieën niet te laten afbrokkelen, hebben de regeringen van beide landen maatregelen genomen om lokale cacaoverwerking en chocoladeproductie te bevorderen. Hiermee wordt ook ingespeeld op de groeiende vraag op de West-Afrikaanse markt.
‘Door gebruik te maken van lokale producten steun je de eigen economie en de mensen om je heen. Het is onze plicht om ons land vooruit te helpen en ervoor te zorgen dat het zelfvoorzienend wordt’
In 2020, is het streven van Ivoorkust, moet ten minste de helft van de cacao lokaal worden verwerkt – op dit moment is dat een derde. Met nieuwe belastingvoordelen voor cacaoverwerkende bedrijven en chocoladefabrikanten wordt dat doel mogelijk binnenkort al gehaald.
In 2015 opende Olam International, de op twee na grootste cacaoverwerker ter wereld, een fabriek ter waarde van 75 miljoen dollar in San-Pédro, de tweede grootste havenstad van Ivoorkust. Dankzij de fabriek, met een productiecapaciteit van 75.000 ton, is Ivoorkust in één klap tot ’s werelds grootste cacaoverwerker gekatapulteerd. In hetzelfde jaar opende de Franse chocoladeproducent Cémoi in Ivoorkust de eerste grote chocoladefabriek, goed voor meer dan 10.000 ton per jaar.
Buurland Ghana overweegt de cacaosector volledig te liberaliseren om de productie en diversificatie van cacao-exporteurs en de lokale chocolade-industrie verder te stimuleren.
Lokale chocoladefabrikanten als Midunu Chococolates, het geesteskind van Ghanese chef-kok Selassie Atadika, hopen met hun producten ‘een verfijnde blik op chocola te cultiveren’. Met dozen truffels die voor 40 cedi [8 euro] over de toonbank gaan, richt Miduni zich voornamelijk op de Ghanese middenklasse (waaronder veel repatrianten), expats en toeristen. Atadika is erop gebrand haar chocola typisch Afrikaanse smaken te geven als bijvoorbeeld rooibos of berbere, een Ethiopisch kruidenmengsel. ‘Door gebruik te maken van lokale producten steun je de eigen economie en de mensen om je heen. Het is onze plicht om ons land vooruit te helpen en ervoor te zorgen dat het zelfvoorzienend wordt.’
Deze ‘web-app’ werd in 2012 opgericht door onlinefanaten die met dit nieuwsportal in willen spelen op de nieuwe wereld, ontstaan na de wereldwijde financiële crisis. De redactie hecht aan eigentijdse criteria als transparantie en vernieuwing en wil de ‘voordelen van een vrij toegankelijk web combineren met de elegantie van een applicatie’. Gericht op economie en technologie.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
