Onze missie precies honderd edities geleden was de beste journalistieke stukken uit het buitenland te brengen, niet over het buitenland. Omdat de werkelijkheid overal anders is, en wie slechts door één bril kijkt, vroeg of laat bijziend wordt (Jaap Toorenaar).
Dit streven drukten we elke twee weken af, linksonder in het colofon. En laten we wel wezen: de noodzaak om ons te informeren over wat er buiten de grenzen gebeurt, is de afgelopen jaren niet kleiner geworden.
In nog geen vijf jaar hebben we honderdmaal de deadline (net) gehaald, honderd keer met kritische blik het resultaat bekeken, honderdmaal geconstateerd dat het ‘naar behoren was, maar nog beter kan’.
In die vijf jaar is het beeld dat de wereld en dat Europa ‘ons’ biedt er niet rooskleuriger op geworden. In 2011 leek met de Arabische Lente een nieuw tijdperk aan te breken. Op het Tahrirplein in Cairo heerste de sfeer van de Place de la Bastille na een reis van twee eeuwen in een tijdcapsule. In de Verenigde Staten was het ondenkbare gebeurd: een zwarte president in het Witte Huis, nog vol optimisme halverwege zijn eerste termijn. De Europese Unie strekte zich uit van de Atlantische Oceaan tot aan de Zwarte Zee. De eenentwintigste eeuw leek aan de mensheid toe te behoren.
de toekomst is niet aan bange mensen en pessimisten. Maar aan de dwarsliggers, de onafhankelijke geesten, de rebellen en de onruststokers
Maar het beeld is gekanteld. De lente in de Arabische wereld heeft niet tot aan een zomer gereikt. In het Witte Huis zetelt een vermoeide Barack Obama, die met al zijn beschaafdheid geen ijzer met handen heeft kunnen breken. En in de politieke coulissen van Washington stampt nu een olifant door de porseleinkast. God Bless America. In Afrika waart de oude demoon van droogte en hongersnood weer rond. De crisis in het Midden-Oosten is heviger en bloediger dan ooit en dreigt collateral damage in Europa aan te richten, onder andere door de onafzienbare stroom vluchtelingen en de dreiging van terreur. Het Europese project hapert mede daardoor en dreigt ten onder te gaan door gebrek aan visie en een overmaat aan nationaal eigenbelang. En dat herlevend nationalisme veroorzaakt grote politieke verwarring, ook in Nederland.
Er kan in honderd nummers veel gebeuren. Er is in honderd nummers veel gebeurd, waarvan wij dankzij dappere en begaafde collega’s overal ter wereld kond hebben gedaan. Als er terugbladerend één gemene deler te vinden is, is het deze: de toekomst is niet aan bange mensen en pessimisten. Maar aan de dwarsliggers, de onafhankelijke geesten, de rebellen en de onruststokers, aan allen die met genialiteit en soms met gevaar voor eigen leven bijdragen aan een iets betere wereld. Want die zijn er; ook tussen die soms zo zwaarwegende pagina’s brengen zij licht en maken het verschil.
Met een diepe buiging in het algemeen en voor iedereen die meegewerkt heeft aan 100 keer 360 in het bijzonder, ontkurken wij een fles, nemen een slok en kijken vanaf morgen weer met open blik over de grenzen naar signalen uit de wereld zoals die door de internationale media worden afgegeven.
Katrien Gottlieb
gottlieb@360international.nl
